Op 24 maart kwamen 71 mensen naar de IJ-kantine. Het was geweldig weer, mooi weer om op het terras van de IJ-kantine plaats te nemen en heerlijk te genieten van het uitzicht en de eerste zonnestralen te verwelkomen. Deze mensen gingen niet zitten, ze kwamen voor de schoonmaak actie “Wees erbij, maak schoon dat IJ!”.

In drie uur tijd zijn er 104 grote vuilniszakken gevuld met allerlei vuil: schoenen, paraplu’s, aanstekers, emmers, dekzeilen, een faxmachine maar vooral heel veel plastic! Plastic dat anders de kans had gekregen zich te voegen bij de Plastic Soep in de oceanen. De soep die we onze kinderen voorzetten; vissen en vogels zien het aan voor voedsel en zo komen alle giftige stofjes in en aan het plastic (pesticiden, die ook steeds meer in de oceanen voorkomen, plakken als het ware aan het plastic vast) in de voedselketen.

Hieronder een impressie van de dag. Gefilmd door Ward ten Voorde

.

Mijn bedank-toespraak waarin ik vertel over de “Keep it Clean day” waarop Nederland in één dag wardt schoon gemaakt naar voorbeeld van de actie van “Let’s do it” in 2008 in Estland (zie hier het filmpje daarover).

En hier een foto van Anne Haffmans en mij van de berg afval die drie uur eerder nog langs het IJ lag:

Heel veel dank aan iedereen die meegewerkt heeft, en ook aan de sponsoren:
De IJ-kantine en stadsdeel Amsterdam-Noord die de borrel met hapjes na afloop mogelijk maakten. Amsterdam Noord die ons ook voorzag van grijpstokken, zakhouders en handschoenen. En WorkCycles die ons de bakfietsen uitleende.

Opgeruimde groet,
Anne Haffmans en Peter Smith

Toegegeven, eerst wilde ik DLV niet nog een keer organiseren. Een beetje bang dat ik het succes van vorig jaar niet zou evenaren.

Maar gelukkig heeft Vincent mij overgehaald. Dus heb ik begin februari weer een oproep gedaan aan mijn volgers op dit blog en via twitter om dit jaar weer de lente te verwelkomen. Vorig jaar heb ik er best hard aan getrokken om mensen erbij te betrekken, dit jaar heb ik het meer losgelaten en heeft het zichzelf uitgezaaid. Eerst snapten veel mensen het niet: “Waarom zou je maar één stuk zwerfafval rapen, wat heeft dat nu voor zin”.

Het is precies dezelfde gedachte als die van de zwerfafval veroorzaker: “Ach dat ene flesje, of er een flesje meer of minder op straat wordt gegooid…. niemand merkt het verschil”.

En intussen drijft er 100.000.000.000 kilo aan plastic in de oceanen, de plastic soep. Grotendeels (80%) afkomstig van het binnenland. Grotendeels afkomstig van mensen die denken “dat ene flesje maakt niets uit” maar even vergeten dat we met 7 miljard mensen deze blauwe pixel delen.

Diezelfde krachten die het probleem veroorzaken wil ik inzetten om het probleem op te lossen! Een soort Aikido dus ;) Als al die mensen, die nu denken “dat ene flesje oprapen heeft geen zin” het toch doen, dat flesje of zakje dus wel oprapen, dan is er geen (of nauwelijks) zwerfafval meer in Nederland!

Wat het omdraaien betreft: vorig jaar deden er 1400 mensen mee, nu hebben 4100 mensen aangegeven er aan mee te doen! Ik geloof niet in toeval. Of moet ik zeggen “Ik geloof in toeval”?

En hoeveel mensen er meegedaan hebben dankzij de radio reportages, bloggers en kranten die aandacht hebben besteed aan deze actie, ik weet het niet. Als dit 1% is van het publieksbereik… dan mag je er nog een nulletje achterzetten.

Op naar een mooie lente!

Opgeruimde groet,
Peter.

====

Hoe lang duurt het nog voordat de laatste vuurwerkresten opgeruimd zijn?

Goorse vragen. Vragen die in mij opkomen bij foto’s die ik her en der in mijn woonplaats neem. Antwoorden en reacties zijn welkom. Ik weet het zelf vaak ook niet.

In dit filmpje wordt prachtig en helder uitgelegd hoe Plastic Soep ontstaat en wat de gevolgen zijn.
Ook zie je nog even Jan Andries van Franeker van het Imares instituut, met hem onder andere ben ik tijdens de Plastic Soup driedaagse door Nederland gecrost om aandacht voor de Plastic Soup te vragen.
(Georganiseerd door de Plastic Soup Foundation)

Een tijdje geleden waren alle ogen gericht naar ‘t noorden des land: In een kleine provincie leek het mogelijk dat mensen zich 200 kilometer over gestold water zouden gaan bewegen.
Helaas…

Maar in de provincie daar ten oosten van is nu iemand bezig om juist te voorkomen dat we over een aantal eeuwen lopend naar Amerika kunnen!

Op 15 april hangt kunstenares Maria Koijck een hele grote zak op de Vismarkt in Groningen. Ze heeft dan allemaal stadjers (zo noem je je als je in de stad Groningen woont) uitgenodigd om naar de Vismarkt te lopen en al het zwerfvuil dat je onderweg tegenkomt in een zwarte en/of witte plastic zak te verzamelen.
En dan wordt bij aankomst op de Vismarkt deze in de grote doorzichtige zak gedumpt. En heel langzaam toont zich dan de vorm van de zak; een mooie zwart-witte Orka.

Ik vind dit een geweldig project, waar ik graag een dag voor vrij maak om er bij te zijn.
Eventjes niet bouwen aan m’n eigen project: de Wereld van Zwerfvuil, maar gezellig in m’n oude stad dat doen wat ik nu dagelijks in Amsterdam doe…

Zo zie je maar weer, er gaat niets boven Groningen! ;)
Zet hem op Maria! tot de 15e april op de Vismarkt.

Meer informatie: http://www.wildeorka.nl

Vorig jaar deden er 1400 mensen aan mee.
Nu (20 maart, 13:21 staat de teller op Facebook 2275, twitter 341, scholen 1240 = 3856) doen er 3856 mensen tenminste mee. Hoeveel er mee doen omdat ze de artikelen in Trouw en Telegraaf gelezen hebben of de reportages op Radio 1 en Radio 2 weet ik niet.

Doe je dit jaar ook weer mee? het kan vandaag nog (maar mag natuurlijk ook het hele jaar door, graag zelfs) Nodig ook je buurman/vrouw en vriend(in) uit!

20 maart komt dit jaar de lente, heerlijk! Laten we haar verwelkomen!
Hoe?
Waar je je ook maar bevindt; ruim op 20 maart één stuk zwerfvuil op. Op die manier maak je met een klein gebaar kenbaar dat je de wereld niet als een prullenbak ziet.
En als elke Nederlander één stuk opruimt… zijn we in één dag 16,7 miljoen stuks zwerfafval armer. Ik denk dat je dat verschil wel zult zien en dan kunnen we met opgeruimd gevoel heerlijk van de Lente gaan genieten.
Laten we de wereld liefhebben, zij heeft ons ook lief!
Doe mee en/of verspreid dit bericht! (hashtag #DLV2012)

Wist je trouwens dat zwerfafval een van de grootste bijdragen levert aan de Plastic Soep? De soep die onze kinderen gaan eten! Opruimen van die soep kan niet, het enige dat we kunnen doen is de groei ervan te stoppen en daar kan je aan mee helpen door, als je een stuk zwerfvuil tegenkomt, over je schroom om het op te rapen te stappen in plaats van over het stukje zwerfvuil.

Je kan ook via facebook vrienden uitnodigen om mee te doen: http://www.facebook.com/events/DeLenteVerwelkomen

TIP
Ik ga van 2 april t/m begin juni een “Wereld van Zwerfafval” bouwen. Je bent van harte welkom om tijdens de bouw langs te komen met een groen of blauw petflesje. doe in dit flesje een wens voor de wereld (of je zelf) en je mag het aan de wereldbol bevestigen. Meer informatie:
De Wereld van Zwerfvuil.

Opgeruimde groet,
Peter.

Het is weer oudejaarsdag en de discussie over vuurwerk laait weer op. Tegenstanders en voorstanders komen met argumenten aanzetten om juist voor of tegen een vuurwerkverbod te zijn.

Wat mij betreft liever gisteren dan morgen dat er een verbod komt, waarbij er alleen om 00:00 uur op 1 januari een vuurwerkshow komt op een centrale plaats in de diverse dorpen en steden.

Wat nadelen die je kunt bedenken:

• Huisdieren; ze brengen 31 december vaak onder kasten of meubels door.
• Mensen mijden op 31 december de straten, want de rotjes en pijlen vliegen je om de oren.
• De enorme rommel die soms weken blijft liggen in tuinen en op straten.
• Vogels die bewust gebieden gaan mijden of extra hoog gaan vliegen.
• De gewonden vanwege het afsteken van vuurwerken.
• Het fijnstof dat vrijkomt bij het afsteken.
• Prullenbakken en ander straatmeubilair raakt beschadigd.

Enkele voordelen:

• Traditie
• Het is mooi om te zien (sierpijlen)

Wegen de voordelen op tegen de nadelen? Het lijkt er steeds meer dat de nadelen steeds meer gewicht in de schaal leggen zodat de balans steeds meer naar een verbod gaat bewegen.

Zou het dan niet een mooi gebaar zijn om te beginnen met het verbieden van knalvuurwerk en alleen nog maar siervuurpijlen toe te staan?

Daarna een stap verder te gaan en ook sierpijlen alleen nog maar afgestoken mogen worden door gemeenten in plaats van consumenten? De periode waarin vuurwerk dan afgestoken wordt is maar 10-15 minuten.

Dan hebben huisdieren veel minder stress, de rommel is ook beperkt en kan veel sneller opgeruimd worden, je kunt genieten van het vuurwerk zonder gevaar te lopen dat de pijlen of rotjes om je oren vliegen.

Kortom, een ideale oplossing! Dan hoeft die verwijderingsbijdrage ook niet meer!

Overheid heeft mogelijkheden voor onafhankelijke toetsing van plannen fors ingeperkt.

Op 20 juni jl. ben ik naar de zitting geweest van de Rechtbank van Maastricht voor mijn beroep en dat van de Vereniging Milieudefensie tegen het verlenen van een bouwvergunning voor het Arcus College voor twee vestigingen in Terworm. Ik wist dat de ontvankelijkheid van zowel mij als Milieudefensie ter discussie zou worden gesteld. Op 2 september heeft de rechtbank uitspraak gedaan: beide niet ontvankelijk. De behandeling en de uitspraak hebben me toch wel extra aan het denken gezet.

De overheid heeft in de ruimtelijke ordening de laatste jaren veel veranderingen doorgevoerd, vooral in de mogelijkheden om via de rechter een onafhankelijke inhoudelijke toetsing te verlangen. De overheid bepaalt het speelveld en dat is tegenwoordig voor de burger sterk beperkt. Het is onaantrekkelijker gemaakt om te procederen en de kans op succes is verkleind.
Zo is de toetsing van de rechterlijke macht gemarginaliseerd. De rechter toetst ‘marginaal’ en dat betekent dat de rechters vooral bekijken of de procedures juist zijn gevolgd en dat een besluit niet tegen de eigen regels van de overheid indruist: “Is de overheid bevoegd om dit besluit te nemen?” Een van de argumenten die de overheid heeft gehanteerd bij deze inperking van de inhoudelijke toetsing is dat een inhoudelijk besluit dat is genomen door een democratisch orgaan ook als zodanig gerespecteerd moet worden. De rechter moet niet op de stoel van de politiek gaan zitten.
De politici hebben de taak om deze keuzes te maken. Hier is tegenin te brengen dat tegenwoordig veel besluiten niet worden genomen door het democratische orgaan zelf, maar door de bestuurders (college van burgemeester en wethouders, gedeputeerde staten of het kabinet). Bestuurders hebben onder andere met de invoering van het dualisme en door vergaande mandatering van bevoegdheden de macht gedeeltelijk naar zich toe getrokken. Gemeenteraad, provinciale staten of Tweede Kamer kunnen en moeten hun bestuurders natuurlijk controleren, maar controleren is vanwege de veelheid aan onderwerpen en ook het lagere kennis- en informatieniveau moeilijk. Zeker bij raden en staten ‘winnen’ de professionele bestuurders, gesteund door de ambtenaren, het vaak (gemakkelijk) van de amateur – volksvertegenwoordigers. En vlak ook het politieke gehalte niet uit dat de meerderheid, zijnde de coalitiepartijen, vaak gedwongen is om zijn eigen wethouders (en politieke kopstukken) niet af te vallen.

De keuze voor welk planologisch instrument wordt gebruikt, is hierbij vaak van doorslaggevend belang. Het bestemmingsplan is het meest omvattend planologisch plan met juridische waarborgen van een zorgvuldige vaststelling door de gemeenteraad en een beroepsmogelijkheid plus (onafhankelijke) toetsing door de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State. Alleen is de rol van de provincie sinds de meest recente grote verandering van de Wet ruimtelijke ordening verkleind omdat ze geen bestemmingsplannen meer goedkeuren. Daar staat tegenover dat de provincie nu los van de gemeente een provinciaal ‘inpassingsplan’ mag maken (zie Buitenring Parkstad Limburg). En de Afdeling Bestuursrechtspraak toetst tegenwoordig marginaal. Over het algemeen worden er tegenwoordig minder project- en bestemmingsplanprocedures voor nieuwe ontwikkelingen of bouwplannen gevoerd. Maar ook vroeger werden bestemmingsplanprocedures op grote schaal omzeild door zogenaamde artikel 19 procedures.

De nieuwbouw van Arcus is een groot plan met veel ruimtelijke consequenties. De gemeente en ook Arcus erkennen dat dit bouwplan een majeur plan is. Dat is onder andere herkenbaar aan de vele belangen en ‘omgevingsvraagstukken’ die aan de orde zijn. Denk maar aan de locatiekeuze (Terworm of CBS-weg), het verkeer- en vervoerplan, parkeren (in de buurten erom heen), luchtvervuilingsproblematiek, raakvlakken met het natuurbelangen enz. Voor de twee gebouwen is een stapel papier van 20 centimeter aan teksten en tekeningen geproduceerd. Maar amper voor de gebouwen zelf. De bouwvergunning voor de gebouwen wordt in een tweede fase verleend. Tijdens de zitting ging het ook over van alles behalve de gebouwen zelf.
Je zou verwachten dat voor zo’n ingrijpend plan een stevige ruimtelijke ordeningsprocedure wordt gekozen. Het is raar maar mogelijk dat dit grote plan met al zijn consequenties procedureel via het verlenen van een bouwvergunning wordt geregeld. En dus dat al die verstrekkende belangen (de locatiekeuze, verkeer, natuur enz.) kunnen worden aangemerkt als algemeen belang van een goede ruimtelijke ordening. Met iedereen als belanghebbende, ook in de beroepfase.

Al deze belangen worden afgedaan via een procedure van een bouwvergunning waarbij vrijstelling wordt verleend van het bestemmingsplan. De Provincie Limburg heeft de mogelijkheden om deze procedure te kiezen enkele jaren geleden sterk verbreed. Vrijstelling houdt in dat het bestemmingsplan hier niet meer hoeft te worden nageleefd en dat er ook geen nieuwe bestemmingsplanprocedure hoeft te worden gevolgd als men een (bouw)plan heeft dat niet in het bestaande bestemmingsplan past. De gemeenteraad stelt weliswaar bestemmingsplannen vast, maar B&W hoeven zich daar niet aan te houden. B&W moeten dat natuurlijk wel beargumenteren. Maar in essentie hebben B&W de gemeenteraad uitgeschakeld.

Bij de procedure voor een bouwvergunning mag iedereen inspreken op het ontwerpplan. En B&W moeten ook een rapport maken hoe ze met die zienswijzen omgaan. In het geval van Arcus heeft de gemeente nog best veel aanvullend onderzoek gedaan naar aanleiding van de zienswijzen. (Onder andere een nieuw luchtkwaliteitsonderzoek).
Maar als B&W de bouwvergunning verleend hebben, zijn de mogelijkheden om in beroep te gaan bij de rechtbank ineens veel geringer. Je moet dan ook ‘belanghebbend’ zijn. Het begrip ‘belang hebbend’ wordt wel heel erg eng uitgelegd. Hiervoor geldt een soort afstandscriterium. Burgers zijn alleen ontvankelijk als ze binnen een bepaalde afstand van het nieuwe gebouw wonen. Bij grote gebouwen is dat zo om en nabij 250 – 300 meter en bij kleine gebouwen minder dan 100 meter.
Daar heeft de nieuwe Crisis- en herstelwet nog een schepje bovenop gedaan: vanuit de woonplek moet men dit gebouw ook nog kunnen zien.
De combinatie afstand en zicht leidde bij de vestiging voor de Arcus opleidingen Techniek achter de Hogeschool Zuyd ertoe dat er geen enkele burger ontvankelijk wordt verklaard. Dit bouwplan heeft daardoor helemaal geen inhoudelijke rechterlijke toetsing gekregen. Of dat de bedoeling is van de wetgever? Het komt de gemeente natuurlijk wel erg goed uit dat op deze manier het bouwplan van Arcus immuun is gemaakt voor maatschappelijke weerstand.

Deze weerstand kan ook worden geboden door rechtspersonen met doelstellingen die verband houden met ruimtelijke ordening, bijvoorbeeld de natuur- en milieuverenigingen. Vanuit de statuten worden deze verenigingen en stichtingen als belanghebbend aangemerkt als er aspecten aan de orde zijn die tot hun doelstellingen behoren. Maar in Heerlen is de kracht van de natuur- en milieubeweging de laatste jaren sterk ingeboet. Onder andere door gebrek aan menskracht is het IVN niet erin geslaagd om in beroep te gaan. De Vereniging Milieudefensie heeft wel beroep aangetekend. Pech daarbij is dat Milieudefensie (mede door mijn toedoen) een amateuristische maar cruciale vormfout heeft gemaakt bij het indienen van het beroepschrift. Het beroepschrift werd ingediend via een webapplicatie van de rechtbank in plaats van per post of fax. Via internet indienen van beroepen staat formeel alleen open voor burgers en niet voor rechtspersonen.
De rechtbank heeft deze vormfout zo zwaar geacht, dat ook Milieudefensie niet-ontvankelijk wordt verklaard. Dat is toch wel triest. Het beroepschrift was op tijd en in goede orde bij de rechtbank ontvangen getuige de ontvangstbevestiging. In deze tijd is blijkbaar de wijze van bezorgen doorslaggevend om aan inhoudelijk recht spreken toe te komen. De rechters zijn hiermee op een gemakkelijke manier van een moeilijke beslissing afgekomen? Dit was in ieder geval niet de meest moedige weg. Voor mij bewijst het ook dat deze rechters, maar wellicht ook de rechterlijke macht over het algemeen, zich hebben neergelegd bij de inperking van hun reikwijdte om beslissingen te nemen.

In vergelijking tot de vormfout van de Vereniging Milieudefensie komt de gemeente wel erg goed weg. De overheid mag zich blijkbaar wel heel veel permitteren. Ik noem behalve de toetsing van de locatiekeuze drie planologische missers.
1. Het gebouw achter de hogeschool mag worden gebouwd op een plek waar de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State in 1999 het vorige bestemmingsplan Geleendal – Eyckholt (het huidige bedrijventerrein Coriopolis) heeft vernietigd. Dit gebied diende bij de natuurlijke bufferzone van Terworm te worden getrokken. Volgens artikel 30 van de Wet ruimtelijke ordening moet de gemeente het door een uitspraak van de Raad van State vernietigde bestemmingsplan repareren en dus voor die delen een nieuw bestemmingsplan opstellen. Dat heeft de gemeente nagelaten en dat kwam nu dus goed uit.
2. Op een groot deel van de huidige bouwlocatie achter de Hogeschool Zuyd is een tijdelijke parkeerplaats aangelegd. Hiervoor is artikel 17 van de Wet ruimtelijke ordening gebruikt die een voorziening voor maximaal vijf jaar toestaat. Na die vijf jaar is de parkeerplaats ook een poos gesloten geweest (maar nu weer in gebruik). De parkeerplaats had eigenlijk opgeruimd moeten worden en het gebied weer teruggegeven aan de natuur. De gemeente kon hier straffeloos de wet overtreden met als bijkomend voordeel dat het nu gebruikte onderzoek naar natuurwaarden op deze plek natuurlijk totaal niets opleverde.
3. De gemeente heeft aangegeven dat de oppervlakte natuur op de bouwplekken van Arcus zou worden gecompenseerd in het gebied Ransdalerveld. Op zich niet zo veel tegen in te brengen, ware het niet dat inmiddels duidelijk is dat dit in de praktijk naar alle waarschijnlijkheid niet zal lukken. Een loze belofte van de gemeente. Het betreffende project (een landinrichting nieuwe stijl) is enkele jaren geleden een stille dood gestorven. En de Ecologische Hoofdstructuur heeft sindsdien ook sterke inperkingen gekregen.
De Provincie Limburg heeft overigens zeer goed geholpen bij het mogelijk maken van bouwplannen in natuurgebieden. Potentiële natuur kan worden vernietigd door de planologische bescherming van de natuur en in het bijzonder de Ecologische Hoofdstructuur sterk in te perken. Dit geldt over het algemeen en in het bijzonder in Terworm. De formeel beschermde gebieden van Terworm zijn doelbewust krap getekend vanwege de andere bedoelingen van de gemeente. Er is bij de begrenzing geen rekening gehouden met de feitelijke (potentiële) natuurwaarden, zoals die in gedegen onderzoek is vastgelegd (en door de uitspraak van de Raad van State bevestigd). En de natuurontwikkeling langs de Valkenburgerweg is verplaatst, al is mij niet bekend waar naar toe.

Dit alles is dus niet getoetst door de rechtbank. En dit vindt zijn oorsprong in de keuze van de planologische procedure door de gemeente. En als ik dan politiek doorredeneer kom ik uit bij een wethouder die (al dan niet con amore) gesteund door de ambtenaren, zijn doorzettingsmacht gebruikt, onvoldoende gehinderd door de meerderheid van de gemeenteraad (coalitie). Deze beperkingen in de democratie en in de planologische besluitvorming kunnen niet meer worden rechtgezet in een beroep op onafhankelijke toetsing. Dat geldt voor het geval Arcus – Terworm, maar ook over het algemeen hapert hier regelmatig ons systeem van ruimtelijke ordening.

En deze planologische onvolkomenheid staat niet op zichzelf. De overheden beschermen zich vaker tegen kritische burgers. De Crisis- en herstelwet heeft de mogelijkheden voor beroep ingeperkt, overheden mogen niet meer onderling procederen (vooral van belang bij de Buitenring) en er mogen geen beroepsgronden of onderzoeken meer worden toegevoegd aan het beroepschrift.
Wordt natuur nog vaak gezien als een linkse hobby; een gezonde leefomgeving, verkeer en vervoer enz. gelden als algemene belangen. Maar met de inperking van criterium ‘belang hebben’ worden dus nagenoeg alle burgers uitgesloten van de rechtsgang. Daarnaast wordt het door de verhoging van de griffierechten zo onaantrekkelijk mogelijk gemaakt om je recht te halen. Dat ‘waag het niet om tegen een overheidsbeslissing in beroep te gaan’ is verder versterkt door verenigingen en stichtingen te dreigen om de subsidie in te trekken als men planologische procedures wil voeren als overleg niets oplevert (waarbij het regelmatig voorkomt dat de overheid zijn zin wil doordrijven).

Dit bestuurlijke handelen is dubieus omdat de overheid ten opzichte van zichzelf niet onafhankelijk is. Het is niet alleen ingegeven door de zorg voor een voldoende zorgvuldige belangenafweging en besluitvorming. Het immuun maken van zichzelf is een eigenbelang dat blijkbaar zwaar meetelt. Het is belangenverstrengeling dat de burger buitenspel zet. Overheden en daarbinnen de machtigere bestuurders drijven hun zin door. De rechtstaat brokkelt hiermee ontoelaatbaar af.

geschreven: 22 oktober 2011

Nu, ongeveer tien maanden geleden ben ik iets gaan doen waarvoor ik mij eigenlijk een beetje schaamde. En… ik schaamde me dat ik mij daarvoor schaamde!
Ondanks mijn schaamte ben ik het gaan doen en op den duur steeds openlijker en steeds blijer ;)

Zojuist zag ik deze TEDtalk van Brene Brown: The power of vulnerability.

En Brene maakte heel mooi duidelijk hoe het komt dat ik van zwerfafval oprapen gelukkig wordt!

Ik erger mij niet aan zwerfafval sinds ik er wat tegen onderneem; ik ruim het op en ik schrijf erover wat dit met mij doet op dit blog.
Maar waar ik me wel aan erger is de voorlichting die veel instanties geven over zwerfafval (ergeren is misschien een iets te sterk woord in dit geval. Ik bedoel eigenlijk dat het jammer is dat hier vaak de nadruk op ligt):

De boodschap: het blijft een tijdje liggen en daarna… huub huub Barbatruuc…. foetsie.

Maar daarna begint de ellende pas!

Uit het oog is misschien wel uit het hart maar daarna komt het in de maag! Plastic breekt niet af, het vervalt in steeds kleinere stukjes. En wordt uiteindelijk opgenomen in de voedselketen. En plastic heeft ook nog eens de eigenschap om gifstoffen zoals pesticiden aan zich te binden.

Bovendien is dit totaal geen incentive voor zwerfvuilveroorzakers om hun gedrag te herzien! Wat kan het hen schelen dat iets vijftig of honderd jaar blijft liggen: “Mooi laten liggen toch!”

Beste zwerfafval-voorlichters: stop met het benadrukken van de minst belangrijke eigenschap van zwerfvuil maar vertel over wat de gevolgen zijn als je het niet meer ziet!

Ik ben beroeps-fotograaf maar eentje die een beetje uit koers is geraakt; ik verdien er mijn brood mee maar de laatste tijd houd ik me veel bezig om iedereen er van te overtuigen dat duurzaam meer is dan alleen CO2 en duurzaam geproduceerd eten en kleding.
Ik probeer dit op allerlei mogelijk manier duidelijk te maken, bloggen, twitteren, facebook, documentaire, spreken op basisscholen , universiteiten en straks zelfs -misschien- TEDxAmsterdam of verschijnen in actualiteiten-programma zoals Een Vandaag….

Maar wat ben ik dom!!!

Een foto zegt natuurlijk meer dan duizend woorden!

Vandaag kwam ik onderstaande foto’s tegen van de actiegroep “Surfrider“.

Wat vind je, moet ik toch ook maar weer gaan fotograferen?

Apeldoorn organiseerde een zwerfvuil inzameldag waarbij je voor elk blikje of flesje een kleine vergoeding kreeg.
Kijk eens wat dit oplevert! En teken daarna de petitie van EchteHeld om te voorkomen dat Atsma de statiegeld regeling afschaft. Want dat is hij van plan alleen omdat de verpakkingsfabrikanten dat maar lastig vinden. Als die verpakkingsproducenten nu eens aan kinderen denken in plaats van aan de centen…

Zwerfvuil is nl. voor 80% verantwoordelijk voor de Plastic Soep. De soep die onze kinderen gaan eten!

11 november om 18:15 op NL1 bij Eén Vandaag komt er een kort item over Klean in het kader van de dag van de duurzaamheid.

Ik organiseer de “Zottendag”. Doe je ook mee? Je kan het in je eigen straat doen en het kost je maar 10 seconden!
Je kan je ook opgeven via facebook.

Ik kreeg net onderstaand blog binnen van Sonja van Vuren.

Het is geweldig te merken dat er meer mensen zijn die ‘de windmolens’ zien en willen bevechten, ook zij doet het op een stalen ros;)

Lees hier haar blog:
Het nadeel van zwerfafval opruimen.

En inderdaad er zit een nadeel aan; je kan niet meer stoppen ;)

Als er een probleem is zijn er vaak meerdere oplossingen denkbaar.

Je kan je richten op de probleemveroorzaker en proberen die te bekeren. Als dat niet lukt lijkt het mij verstandig om andere oplossingen te bekijken.
Er is een stichting die zich nu 20 jaar met zwerfafval bezig houdt en vooral probeert de zwerfafval-veroorzaker te bekeren: “met hetzelfde gemak gooi je het in de afvalbak”.
20 jaar! En maar door blijven gaan op dezelfde weg.

Is er ook een andere manier denkbaar?

Het volgende is een gedachten experiment. Stel: één op de acht Nederlanders laat dagelijks iets op straat achter, gewoon omdat hij of zij niet de kracht heeft om het naar een prullenbak te tillen. Dan zijn er 7 op de acht Nederlanders die dat voor hem of haar kunnen doen. Dat betekent dus dat als iedere Nederlander één keer per week één stuk zwerfafval opraapt, zijn we van het probleem af.

Wat levert deze geringe inspanning op:
- Schone straten.
- Geen toevoer meer vanuit Nederland richting de Plastic Soep.
- En dus hoeven je kinderen later geen PCB-rijk voedsel te eten.
- Een besparing van 200 miljoen per jaar (jaarlijkse kosten overheid om zwerfafval op te ruimen)
- Er hoeft geen 132 miljoen bezuinigt te worden op de huisartsenzorg of
- Er hoeft niet meer bezuinigt te worden op de kunstsector ( in 5 jaar tijd 215 miljoen) of
- Minder bezuinigt te worden op passend onderwijs (300 miljoen).

- En iedereen die meedoet heeft het heerlijke gevoel deel uit te maken van de oplossing!

Wat vind jij: Is één stuk zwerfvuil opruimen per week iets dat je zou willen doen zodat jouw kinderen later nog gewoon kinderen kunnen krijgen?

De Fietsappel - Alphen aan de Rijn

Ik heb drie keer in m'n agenda gekeken, want ik kon het eigenlijk niet geloven. Maar vanavond heb ik zomaar helemaal vrij. En hoewel ik de laatste tijd erg veel leuke dingen doe, is dat toch ook wel eens lekker!