In vele Nederlandse gemeenten is onrust ontstaan over het uitzetten van goed geïntegreerde en hier al lang verblijvende kinderen door het huidige kabinet.  Ook Leiden blijft van dat beleid niet verschoond. Inmiddels hebben ruim 100.000 mensen het zogenaamde kinderpardon ondertekend. Een brede maatschappelijke betrokkenheid bij dit onderwerp. Het ondertekenen van het kinderpardon ging vergezeld van [...]

‘Legale mensen’ is een project, opgestart door DWARS, GroenLinkse jongeren. Door middel van filmpjes, artikelen en informatie wil DWARS een meer positieve toon geven aan het debat over migratie. Belangrijk is daarbij dat er aandacht is voor het perspectief van de mensen die de moed hebben om hun land te verlaten. Het eerste deel van het [...]

Afgelopen week maakte de Leidse VVD fractievoorzitter Paul Laudy bekend dat hij het wel ziet zitten om de gereserveerde gelden voor Openbaar Vervoer in Leiden te gaan besteden aan het asfalt van de Ringweg Oost. Niet heel verbazingwekkend omdat de Leidse VVD al jaren is verwikkeld in een wedstrijdje asfalt-verplassen met het CDA. GroenLinks vindt [...]

Het hoge water hield afgelopen dagen het noorden behoorlijk in haar greep. Lof voor de aanpak bij de bescherming van mens en dier, maar ik kan niet om de vraag heen hoe het zover heeft kunnen komen. Ik hoor mensen al denken; hallo, het regende heel hard en er was zware storm. Ja? En? Dat is toch zeker niet voor het eerst? Ik lees van het onder laten lopen van polders om het overtollige water te bergen. Maar wat ik wel eens zou willen weten is wat er vooraf aan gedaan wordt. Hoe hoog staat men bijvoorbeeld het grondwaterpeil toe in periodes van veel neerslag en voorspellingen die duiden op nog meer neerslag? Aan mijn eigen achtertuin kan ik altijd vrij nauwkeurig zien wat de stand van zaken is. Bij een hoge grondwaterstand staat die namelijk steevast blank. En heel toevallig of niet, mijn achtertuin staat al vrij lang blank tot aan het terras. Een heel ongewoon beeld. Althans, bij een normale grondwaterstand. En wat is normaal? Wanneer ik door de landerijen loop en geen sompige bodem zie en geen boer hoor klagen over te droog of nat dan mag ik aannemen dat het allemaal wel op orde is. De afgelopen 2 tot 3 weken zag je natte weilanden. Het grondwater stond dus al heel hoog. Waar ik niemand over hoor is wat de waterschappen hebben gedaan om dat grondwaterpeil naar beneden te brengen. En toen kwam die storm en zware regenval. En dat men vervolgens er voor moet kiezen polders onder te laten lopen als extra berging dat snap ik. Maar het begint volgens mij bij het niet tijdig op orde brengen van het grondwaterpeil. Doe je dat wel dan is de noodsprong naar het vol laten lopen van polders pas veel later aan de orde en zijn dus ook noodmaatregelen pas veel later of misschien wel helemaal niet aan de orde en zijn de beelden van afgelopen dagen gewoon direct verwijtbaar aan mismanagement bij de waterschappen. Maar is dat van mij nu reëel om dat zo te stellen? Het is in ieder geval iets om eens uit te zoeken. Want hoe is het te verklaren dat binnen een paar uur na het eindelijk weer kunnen spuien van het water mijn achtertuin niet meer blank stond? Dat had dus direct effect. 

Het Huis van de Vrijheid, het nieuwe boek van Leidse filosoof Rutger Claassen is een van de meest moedige filosofische poging die ik ken: het uitwerken van een consistent politieke filosofie gebaseerd op autonomie, aan de hand van actuele casussen. Het is daarmee een filosofisch werk dat zich relevant maakt voor de politiek van vandaag. Ik wil in de komende blogs naar dit boek kijken.

Het Is filosofisch een fascinerend boek: boek bestaat uit vier delen. In het eerste deel werkt Claassen het idee van liberalisme uit. Hij laat zien dat liberalen uiteindelijk allemaal een ideaal van autonomie delen, maar dat zij zijn verdeeld over linkse en rechtse liberalen. In de overige drie delen werkt hij onderwerpen uit vanuit liberaal perspectief die zich niet per se verhouden tot die links/rechts tegenstelling: de rol van de overheid in het beperken vrijheid vanwege schade (aan jezelf of anderen), de rol van de overheid in de economie en vraagstukken rond identiteit immigratie en integratie.

Links en Rechts als Filosofische Begrippen

Claassen stelt dat liberalen allemaal een ideaal van autonomie delen (mensen moeten zelf vorm kunnen geven aan hun eigen leven). Ze zijn echter verdeeld over een ander vraagstuk. Rechtse liberale filosofen geloven sterk in individuele verantwoordelijkheid. Mensen zijn zelf verantwoordelijk voor hun eigen succes en voor hun eigen falen. Linkse liberalen denken dat talenten ongelijk verdeeld zijn: het inkomen dat ik verdien wordt gedeeltelijk bepaald door mijn intelligentie. Dat is aangeboren. Daar ben ik verantwoordelijk voor en heb ik dus geen recht op. Maar het tegenovergestelde geldt ook: als ik misdaden pleeg, ben ik daar in rechts liberaal perspectief zelf verantwoordelijk voor en moet ik dus de straf dragen. Volgens linkse liberalen ben ik geneigd misdaden te plegen door dingen waar ik zelf niet verantwoordelijk voor ben (slechte jeugd). En dus ben ik daar niet verantwoordelijk voor. Rechts staat voor individuele verantwoordelijkheid voor goede en slechte keuzes, links staat voor collectieve verantwoordelijkheid, omdat niet alles onze eigen keuze is. De andere onderwerpen vallen volgens Claassen daarbuiten: vraagstukken van nationale identiteit, economische groei en paternalisme vallen volgens hem buiten de links/rechts tegenstelling.

Links en Rechts als Politicologische Begrippen

Dit is in politicologisch opzicht een curieuze opinie. We weten dat links en rechts niet altijd hetzelfde betekent hebben: in Nederland betekende links en rechts aan het eind van de negentiende eeuw seculier en religieus. Links was seculier en rechts was religieus. Claassen heeft wel oog voor deze tegenstelling maar noemt dit filosofieën die een autonomie-ideaal centraal stellen (mensen moeten zelf keuzes maken en de overheid moet zo neutraal mogelijk zijn) en filosofieën die een welzijnideaal centraal stellen (de overheid weet wat het goede leven is en moet dit uitdragen). Sinds de Tweede Wereldoorlog betekent links in de eerste plaats voorstander van overheidsingrijpen in de economie en rechts de overheid grijpt niet in. Dit volgt de tegenstelling die Claassen links en rechts noemt. Vanaf de jaren ’70 komt daar de discussie over economische groei bij. Rechts kiest steeds voor economische groei en links voor andere maatschappelijke waarden zoals een ecologische balans en een balans tussen werk en zorg. Na 2002 komen tegenstelling rond immigratie, integratie en identiteit prominent op de politieke agenda. Links betekent hier erkent een multiculturele realiteit en rechts streeft naar een monoculturele samenleving. Links en rechts zijn dus in voortdurende ontwikkeling. Claassen stelt een links/rechts-tegenstelling centraal die in het huidige publieke debat steeds minder prominent wordt: als we kijken naar de posities van kiezers dan is hun positie op culturele vraagstukken steeds belangrijker voor hun positie op de links/rechts-as dan hun positie op economische vraagstukken.

Het interessante is dat als we kijken naar de meningen van kiezers al deze links-rechts assen niet samen vallen: de meeste kiezers zijn voor herverdeling (‘links’) maar ook voor een sterke overheid die optreedt tegen criminaliteit (‘rechts’). Volgens de filosoof Claassen zijn kiezers hier dan niet consequent op zijn. Links en rechts zijn in zijn analyse zulke heldere begrippen, als dit niet de lijnen van competitie zijn hebben kiezers dat schijnbaar verkeerd begrepen.

Ik denk niet dat dit terecht is. Als we het perspectief een klein beetje kantelen dan wordt het volgens mij duidelijk dat je best voor overheid kan zijn die hard optreedt tegen criminaliteit en armoede. Je kan de overheid zien als het schild van de zwakkeren, tegenover de sterkeren. Als een oud omaatje bestolen wordt op straat door een potige crimineel, dan lijkt het mij duidelijk wie de zwakkere en wie de sterkere partij is. Criminelen kiezen vaak de zwaksten in de maatschappij uit: het is gemakkelijker om te stelen van een vrouw of een bejaarde dan van een man en een jongeren. Als je als centrale principe neemt: de overheid moet de zwakkeren beschermen, dan moet de overheid optreden tegen criminelen om zo de slachtoffers te beschermen. Maar laten we nu eens kijken naar de arbeidsmarkt: wie is hier de zwakke en sterke partij? In de arbeidsmarkt zijn er verhoudingsgewijs veel minder bedrijven die om arbeid vragen, dan dat er aanbieders van arbeid zijn. De enkele grote bedrijven hebben ten opzichte van velen werkzoekende een monopoliepositie. Daarnaast hebben zij een hele afdelingspersoneelszaken die arbeidscontracten opstelt en loonschalen bepaalt. Een werkzoekende heeft niet de specialistische kennis om de nuances van het arbeidscontract te begrijpen. De overheid moet als schild van de zwakkeren optreden om de werkzoekende te beschermen tegen de mogelijke uitbuiting door de werkgever. De overheid moet er dus voor zorgen dat lonen eerlijk zijn en contracten niet alleen begrijpelijk zijn maar ook gebonden aan arbeidswetgeving die er voor zorgt dat een werkzoekende zich geen zorgen hoeft te maken over uitbuiting: het is altijd min-of-meer eerlijk geregeld. En als schild van de zwakkeren kan de overheid ook meer belasting vragen van de sterkste om zo regelingen in stand te houden waar zwakkeren voordeel van hebben: een klassiek sociaal-democratisch principe is de sterkste schouders dragen de zwaarste lasten.

In dit perspectief is overheidsingrijpen in de markt ten opzichte van bedrijven en in de samenleving ten opzichte van criminelen gerechtvaardigd omdat er een zwakkere partij en is een sterkere partij. De overheid moet als schild van de zwakkeren het opnemen voor de zwakkere partij. Het kan dus best consistent zijn om ‘rechts’ te staan om veiligheid en ‘links’ op sociaal-economische onderwerpen.

Links en rechts zijn flexibele begrippen die over tijd en tussen groepen sterk kunnen verschillen in betekenis. Voor filosofen zijn dit soort termen in gewikkeld. Ze proberen ze te vangen in definities, maar als wetenschapper weet ik maar al te goed dat de politieke werkelijkheid veel complexer is dan de definities van de filosoof toe laten.

Nu de commissie Deetman haar rapport heeft uitgebracht – 1400 bladzijden die ik nog niet gelezen heb – is het goed om enkele kritische vragen op een rijtje te zetten. Over de commissie zelf, over de uitkomsten van het onderzoek en over de reactie van de kerkelijk verantwoordelijken.

Zo’n anderhalf jaar geleden kwamen de berichten over grootschalig seksueel misbruik op rooms-katholieke internaten naar buiten. Heel verrassend was dat niet, want het was uit andere landen al bekend. In navolging van die andere landen en onder druk van de publieke opinie besloot de kerk een commissie in te stellen onder leiding van Wim Deetman die dat tot op de bodem zou uitzoeken.

De commissie

Ik schreef daar op 17 maart 2010 over dat het echte probleem niet in het celibaat ligt, maar dieper verankerd is in het systeem van de kerk: “Centraal in de misbruikaffaire is het hele systeem waarin toezicht en openheid ontbraken, waarin misbruikincidenten werden toegedekt of verzwegen en waarin daders eenvoudigweg werden overgeplaatst.”

Toen Deetman zijn onderzoeksopzet presenteerde, vroeg ik op 8 mei 2010 aandacht voor “inzicht in de verschillende typen daders en hoe die zich verhouden tot het systeem.” Ik was en ben blij met de breedte en de grondigheid van het onderzoek. Ik ben ook opnieuw bevestigd dat Deetman vaak een goede pastorale toon weet te treffen. Mijn vragen over de deskundigheid van de commissie zijn niet helemaal beantwoord, maar de presentatie van het rapport geeft wel vertrouwen in de kwaliteit.

Bij het eerste deelrapport (over de hulp aan slachtoffers) was ik teleurgesteld. Op 11 december 2010 schreef ik dan ook dat Deetman alles zo bestuurlijk had aangepakt dat de behoeften van slachtoffers buiten beeld raakten. Dat leek me kwalijk voor het vertrouwen in de commissie en daarom ook in de kerk. Met zijn eindrapport blijkt Deetman veel vertrouwen te hebben herwonnen, zeker ook omdat hij de kerk al een tijdje zeer kritisch oproept echt gehoor te geven aan de slachtoffers.

Anders dan sommige anderen heb ik nooit zo getwijfeld aan de onafhankelijkheid van de commissie. Ik vind het zelfs van belang dat de kerk zijn verantwoordelijkheid nam en opdracht gaf tot dit onderzoek. Die onafhankelijkheid lijkt nu ook buiten kijf, zeg ik met natuurlijk de nodige slagen om de arm.

De uitkomsten

Wat heeft de commissie Deetman opgeleverd aan nieuwe inzichten? Het meest in het oog springen de aantallen. Enige tienduizenden gevallen van misbruik, waarvan enkele duizenden ernstig. Rond de 10 % van alle Nederlanders boven de 40 is in de jeugd op ongewenste wijze seksueel benaderd buiten het gezin. Onder rooms-katholieken ligt dat percentage iets hoger, maar dat heeft vermoedelijk vooral andere dan kerkelijke redenen. Wel is er een groot verschil tussen kinderen in instellingen en daarbuiten: op instellingen liepen kinderen een twee keer zo hoog risico. Daarbij was er geen verschil tussen rooms-katholieke en andere instellingen. Uit de feitelijke meldingen zijn 800 plegers te identificeren, waarvan er nog ruim 100 in leven zijn. Overigens is het aandeel van geestelijken onder de plegers niet hoog te noemen. Daarnaast weten we dat nog steeds jaarlijks 100.000 kinderen slachtoffers worden van seksueel, lichamelijk en psychisch geweld.

Het zijn schokkende aantallen, maar ze wijken niet wezenlijk af van wat we al wisten over seksueel misbruik. Dat komt – erg genoeg – veel vaker voor dan we willen weten of kunnen verdragen. En dat het in autoritaire situaties als internaten nog vaker voorkomt, verbaast ook niet in het licht van internationaal onderzoek. Het mag ook niet de aandacht afleiden van de hoge aantallen slachtoffers van seksueel en lichamelijk geweld binnen gezinnen. Dat is het meest schokkende: dat het zo wijdverbreid is.

Kerkelijke reacties

Het meest onthullend en onthutsend lijkt het rapport waar het zichtbaar maakt hoe bisschoppen en andere kerkleiders reageerden op signalen van seksueel misbruik. Tot heel kort geleden suggereerden ze naar buiten toe dat ze er eigenlijk weinig of niets van wisten. “Wir haben es nicht gewusst.” Deetman laat zien dat men het wel degelijk kon weten en ook wist. Misschien dacht men dat het om geïsoleerde gevallen ging, of dat het met straf en overplaatsing over zou gaan. Feit is dat men al in de jaren vijftig ruimschoots signalen had en dat er ook in die tijd al misbruikschandalen naar buiten kwamen.

Kenmerkend voor de eerste decennia is het zinnetje in de samenvatting van het rapport: “Bij de ontwikkeling van een bestuurlijke aanpak was in die tijd de individuele pleger het uitgangspunt. Er was geen structurele benadering van de problematiek.” Het was echter ook een structureel probleem, wat blijkt uit het feit dat een aantal plegers ook zelf in hun jeugd slachtoffer was: “Er zijn aanwijzingen dat seksueel grensoverschrijdend gedrag jegens de eigen kweek wellicht tot de interne kloostercultuur heeft behoord. Wanneer de verantwoordelijke superieuren (waarschijnlijk of zeker) op de hoogte waren van misbruikgevallen, was overplaatsing (eventueel naar het buitenland) één van de meest toegepaste maatregelen. Boete doen, overplaatsing en eventuele behandeling was aantrekkelijker dan uitzetting uit de orde om verlies van leden of een schandaal te voorkomen.”

Sinds de jaren tachtig is de aandacht voor seksueel misbruik sterk toegenomen. Dat geldt ook in de kerk, maar de bisschoppenconferentie heeft niets gedaan met stukken die ook toen al op tafel kwamen en aandacht vroegen voor misbruik van minderjarigen. Men volgde zelfs de regel van het Vaticaan niet dat pedoseksuele plegers uit hun ambt moesten worden gezet. Voor een deel vinden we dit negeren en miskennen ook buiten de kerk, maar de kerkelijke verantwoordelijken hebben heel erg lang de andere kant opgekeken en zich meer zorgen gemaakt om de reputatie van de kerk dan om het welzijn van slachtoffers.

Ik was met dit alles in gedachten erg benieuwd naar de kerkelijke persconferentie. De vertegenwoordigers van de bisschoppen en van de ordes en congregaties reageerden op het rapport. Aanvullend stuurden de laatsten nog een open brief aan de slachtoffers en ook kardinaal Simonis gaf een officiële reactie. Komende zondag zal een brief van de bisschoppen worden voorgelezen in de kerken. Duidelijk klinken woorden van spijt en schaamte, primair over de plegers van het misbruik, maar ook over de verantwoordelijken die tekortschoten. Ook is er bereidheid om hulp te bieden en schadevergoeding, maar vooral ook erkenning voor het aangedane kwaad.

Is het genoeg?

Dat is allemaal van belang, maar het is voorlopig niet genoeg om het vertrouwen te herstellen. Nog steeds ontbreekt de fundamentele zelfkritiek van de kerk. Daar geeft het rapport Deetman overigens wel genoeg bouwstenen voor.

Seksueel misbruik vraagt niet alleen om een potentiële pleger en een potentieel slachtoffer, maar ook om omstandigheden. Om een setting, een systeem dat het risico verhoogde. De visie op ambt en kerk gaf een machtspositie aan de plegers en maakte het problematisch om klachten goed op tafel te krijgen. En de visie op seksualiteit is op zijn best ambivalent te noemen. Van een deel van de plegers moeten we zelfs zeggen dat ze door de kerk gekweekt zijn.

Het is dan ook niet bevredigend om alleen spijt te betuigen en te spreken over de schuld van individuen. Dat is lang genoeg gedaan. Om schoon schip te maken, is een veel zelfkritischer houding nodig. Niet meer de morele gelijkhebberij die de kerk vaak kenmerkt, maar kritisch kijken naar de eigen visie en de mogelijke schadelijke gevolgen daarvan.

Ik zie dat nog niet gebeuren. Ja, de hulpverlening is verbeterd en er worden schadevergoedingen uitgekeerd. De klachtenprocedures en opleiding van priesters verbeteren ook. Maar echte zelfkritiek is helaas nog ver te zoeken. Het blijft dus de vraag hoe veel de rooms-katholieke kerk van het rapport Deetman leert.

Deze week komt het wethouder zijn in Leek twee keer voor het voetlicht. Vandaag het afscheid van de inmiddels ex-wethouder Meindert Bouma. Met gemengde gevoelens. Tot twee keer toe overleefde hij een GroenLinks Motie van wantrouwen de afgelopen paar jaar. En hij trok zijn conclusies uit het vernietigende rapport over Novatec/Timmerfabriek Baarsema, iets wat alle leden van het Dagelijks Bestuur (DB) van Novatec hadden moeten doen maar niet deden. Ik schreef daar al eerder over.

Het vroegtijdig vertrek van Meindert Bouma kun je op meerdere manieren bekijken. Moedig? Om direct al z’n conclusies te trekken? Of verantwoording afleggen voor de gemeenteraad en dan opstappen? Ik snap zijn beweegreden voor de keuze die hij heeft gemaakt. Vandaag een afscheidsreceptie. Daar beluister je negatieve geluiden over. Ook ik heb mij achter m’n oren gekrabt. Verdient een Wethouder die van ons tot twee keer toe een Motie kreeg en door zijn lidmaatschap van het DB van Novatec een afscheidsreceptie? Is een dergelijk “feestje” een afrekening of mag dat het zijn? De wethouder en de mens Meindert Bouma, ik ga graag naar zijn feestje om de mens Meindert Bouma.

Dan het andere feit deze week, het aantreden van een nieuwe wethouder van CDA huize. Hans Morssink. Wat geen nieuwsfeit was is de mening van GroenLinks over een herverdeling van portefeuilles om zo een wethouder uit te sparen. Dat hebben we direct na het aftreden van Meindert Bouma al aangegeven. Ik begrijp dus ook niet dat het DvhN juist dit noemt in het nieuwsartikel over het aantreden van de nieuwe wethouder. Wat volgens mij wel vermeldenswaardig was geweest is die andere boodschap in de stemverklaring van GroenLinks; “Een wethouder van CDA huize in een tijd dat het CDA zo verdeeld is in links en rechts. De onvoldoende bekendheid met Dhr. Morssink brengt ons opnieuw tot het wijzen op het coalitieakkoord en dat er onverkort vastgehouden wordt aan het op peil houden van de sociale lat in deze gemeente. Nu dan ook geen voor- of tegenstem. Wij gaan de nieuwe wethouder beoordelen op zijn daden en spreken de hoop uit dat we aan het eind van deze periode kunnen zeggen, deze wethouder heeft ervoor gezorgd dat de sociale lat in Leek hoger ligt dan vanuit het rijksbeleid kon worden verwacht.”. Want het is juist die links-rechts verhouding binnen het CDA die ons in hoge mate irriteert, dat bracht ik al eerder aan de orde.

Tot zover over de wethouders. Maar toch ook nog even wat anders. Het CDA heeft een nieuwe fractievoorzitter in Leek. Ik ga uiteraard niet over de keuzes die het CDA maakt, en dat is maar goed ook. Maar ik wil er wel dit over kwijt. Ik had maar wat graag gezien dat Jan Willem Slotema fractievoorzitter was geworden. Om verschillende redenen; 8 jaar raadslid, terdege historisch besef op de verschillende beleidsterreinen, weet vaak de juiste snaar te raken in zijn bijdrages, maar vooral, en dat spreekt ons het meeste aan, net als Meindert Bouma het hart op de juiste plek: Links! Een betere kandidaat was er wat mij betreft voor het fractievoorzitterschap van het CDA niet geweest.

Onderstaand opinieartikel is geschreven door de Statenfracties van de PvdA, GroenLinks en D66 in Noord-Brabant en stond vandaag (8-12) in het Eindhovens Dagblad. In het artikel roepen we Provinciale Staten op voorlopig niet in te stemmen met het voorlopige bestuursakkoord over natuur dat staatssecretaris Bleker eerder afsloot met de provincies. Het artikel is te vinden onder lees meer. 

Brabant, laat je niet chanteren door Bleker

Rond het Binnenhof en het Bossche provinciehuis voltrekt zich momenteel een drama waar weinig Brabanders weet van hebben. Het slachtoffer? De Brabantse natuur.

Door Antoinette Knoet-Michels, Paul Smeulders en Anne-Marie Spierings

Wat is er aan de hand? In september is een akkoord bereikt tussen het kabinet en de provinciale koepelorganisatie over de decentralisatie van het natuurbeleid naar de provincies. Het gaat hier om een onderhandelingsakkoord. Het is pas definitief als alle provinciebesturen met het akkoord hebben ingestemd en de Tweede Kamer het heeft goedgekeurd. Het akkoord dat er nu ligt, breekt de Brabantse natuur af. Dat komt omdat er te weinig geld is voor natuurkwaliteit en het onderhouden van de bestaande natuur. Vreemd genoeg bevat het akkoord tegelijkertijd maatregelen die geld kosten, in plaats van opleveren.

Het Planbureau voor de Leefomgeving waarschuwt voor onherstelbare schade als het akkoord wordt uitgevoerd. De kwaliteit van de natuur neemt fors af. Plant- en diersoorten zullen uitsterven. Daarmee verdwijnt een natuurlijke buffer die ons beschermt tegen milieuvervuiling. Ook de Brabantse provinciebestuurder Johan van den Hout (SP) kraakt het natuurbeleid van CDA-staatssecretaris Henk Bleker. "De korting van zeventig procent op de rijksuitgaven voor natuur is buiten alle proporties en funest voor de biodiversiteit. Het ontbreekt aan elke vorm van visie. De internationale verplichtingen worden door dit afbraakbeleid aan alle kanten onhaalbaar", betoogde Van den Hout tijdens een hoorzitting in de Tweede Kamer. Om het akkoord vervolgens toch – zij het tandenknarsend – te verdedigen in het provinciehuis.

De Tweede Kamer heeft altijd gezegd dat het onderhouden van de bestaande natuur goed geregeld moet zijn bij decentralisatie van het natuurbeleid. Dat is in dit akkoord absoluut niet het geval. Bleker stelt 100 miljoen euro beschikbaar, terwijl volgens berekeningen van provincies zeker 250 miljoen nodig is. Wat blijft over van bijvoorbeeld de Loonse en Drunense Duinen? Is straks nog groen te vinden rond onze steden? Een lommerrijk bosje, een mooie houtwal, een poel met struiken? We weten niet eens of we de toch al lage Europese normen nog wel halen.

Het akkoord zit vol onduidelijke afspraken en merkwaardige maatregelen. Zo stelt het akkoord voor om losliggende stukjes natuur te verkopen, om met dat geld op andere plaatsen natuur te kopen. Dat zijn vaak de stukjes natuur waar veel mensen dichtbij huis van genieten. Het gevolg is natuur- én kapitaalvernietiging.

Waarom instemmen met zo'n desastreus akkoord? Omdat de provincies bang zijn dat niet instemmen met het akkoord nog slechter uitpakt voor de natuur. De provincie wordt dus voor een onmogelijk dilemma geplaatst. Dat is geen keuze, maar chantage.

Zelfs staatssecretaris Bleker gelooft niet dat het onderhouden van de bestaande natuur met dit akkoord goed geregeld is. Bleker zei na afloop van het Kamerdebat over het akkoord dat het rijk en de provincies het toch nog eens over de onderhoudsgelden moeten hebben. Er zijn dus wel degelijk aanknopingspunten om tot een beter akkoord te komen.

Wij – PvdA, GroenLinks en D66 in Brabant – vinden dat dit akkoord geen recht doet aan het belang van natuur voor mensen, planten en dieren. We willen een natuurbeleid met visie. Een natuurbeleid dat het belang van natuur onderkent. Een natuurbeleid dat betrouwbaar is, zodat boeren, burgers en buitenlui weten waar ze aan toe zijn. Een natuurbeleid waarmee we onze afspraken en Europese verplichtingen nakomen. En een natuurbeleid waarmee we onze euro's goed benutten in plaats van vernietigen.

Wij roepen de Tweede Kamer op om waarborgen en aanvullende garanties te eisen van staatssecretaris Bleker. In provinciale staten zullen wij voorstellen om een oordeel over het akkoord uit te stellen totdat de gevolgen voor de Brabantse natuur bekend zijn. Brabant mag zich niet laten chanteren!

Antoinette Knoet-Michels (PvdA), Paul Smeulders (GroenLinks) en Anne-Marie Spierings (D66) zijn lid van provinciale staten van Noord-Brabant.

Leiden, ooit de stad waar ontdekkingen werden gedaan die baanbrekend waren, lijkt steeds meer de stad te worden van slecht kopiëren. De gemeenteraad krijgt constant van het college te horen dat het bij de buren zo veel beter is. Maastricht en Breda, daar moeten we op willen lijken. Met parkeergarages midden in het centrum. Parkeergarages [...]

Dierenmishandeling door ritueel slachten, priesters die kinderen misbruiken, een dominee die oproept om kinderen te kastijden, en de Bijbel als inspiratiebron om te weigeren mensen in de echt te verbinden. Godsdienst is de bron van achterlijkheid en veel ellende. En de kerk is een autoritair dwanginstituut waar binnen dertig jaar de laatste bejaarde het licht uit doet.

Ik overdrijf nogal. Dat doe ik bewust. Ik constateer dat godsdienst en kerk volgens de heersende opinie in ons land ‘uit’ zijn en zingeving en spiritualiteit ‘in’. Kerken hebben dat deels aan zichzelf te wijten. Maar tegelijk zijn er ook kerkelijke gemeenschappen die open staan voor de zoekende mens en de moderne cultuur. Kerken die zich inzetten voor de ‘Arme kant van Nederland’ en voor vluchtelingen. Met deze benadering vallen ze alleen wat minder vaak op. Want ja, de media duiken er niet op.

Het Humanistisch Verbond – dat ondanks de ontkerkelijking overigens nauwelijks groeit – maakt reclame met een slogan ‘Gelooft u ook meer in het leven vóór de dood?’. Misschien heeft u het reclamespotje wel eens op de radio gehoord: geloven in het leven vóór de dood. Die slogan bevestigt het clichébeeld dat religieus geïnspireerde mensen zich zouden fixeren op het hiernamaals. Jammer. Het ‘geborgen zijn in Gods handen’ – om het in religieuze taal uit te drukken – ervaar ik als troostvolle gedachte en maakt me juist vrij om me te kunnen richten op het hier en nu, samen met anderen.

‘Zonder uw steun is het humanisme aan de goden overgeleverd’ was een eerdere slogan van de humanisten, die sinds 2006 gebruikt werd. Daarin bespeur ik een bijbelse grondtoon. Ook Abram wilde niet aan de goden van zijn tijd overgeleverd zijn. Hij trok vanuit ‘Oer’ naar een onbekend land. Hij luisterde naar de Stem die zijn fixaties en oude geloofsvoorstellingen openbrak. Om over dat latere verhaal van een pasgeboren kind in een voederbak maar te zwijgen. Jezus was zijn naam. Schaapsherders en allochtone wijsneuzen stelden dat dit de ‘Zoon van God’ was. Absurd natuurlijk. Volslagen belachelijk. Dát was nog eens spotten met de heersende goden van die tijd!

De theologische vraag of Jezus goddelijk is, vind ik niet zo interessant. Ik zou het willen omdraaien: iemand die ter wereld komt als vluchtelingenkind, die tijdens zijn leven voortdurend bezig is mensen te bevrijden van angst en ziekte, en die tenslotte onschuldig ter dood wordt gebracht… zo’n persoon verdient het om je diep voor te buigen en om God – de Levende – te zijn. Buig niet voor keizers,  koningen en andere machthebbers, maar laten we knielen voor wat kwetsbaar is.

Met mensen, kerken en hun goden valt eindeloos te spotten. Soms is dat spotten terecht en soms onterecht. Soms is dat spotten relevant en soms is het gewoon kinderachtig en flauw. Maar ik zou zeggen: als je machtigen en schijnheiligen bespot, doe het dan vooral bijbels geïnspireerd. Want de Bijbel biedt ons met Abraham, Jezus en al die andere figuren religie- en maatschappijkritiek van de bovenste plank. De Bijbel als bron van religiekritiek. Dat is een merkwaardige paradox. Zo’n inzicht zet ons misschien ook even op een ander been.

Niet religie zelf is het verdedigen waard, maar wel datgene waar religie op haar betere momenten naar verwijst: de liefdevolle werkelijkheid die ons kennen en weten te boven gaat. Een werkelijkheid die niemand kan claimen. Sommigen noemen het God, anderen Humaniteit, het Mysterie of het Ultieme. Laten we het er op houden dat niemand het in zijn broekzak kan stoppen. Wel kunnen mensen het samen benaderen, vieren en beleven.

Ruim elf jaar geleden werd ik actief binnen De Linker Wang, het platform voor religie en politiek, verbonden met GroenLinks. Volgens sommigen is De Linker Wang een christelijke enclave binnen GroenLinks. Maar je zou De Linker Wang misschien beter een groen en progressief baken binnen christelijk en religieus Nederland kunnen noemen. Zo ben ik dat zelf tenminste steeds sterker gaan zien. We hoeven als Linker Wang geen heidenen te bekeren, maar misschien juist eerder gelovigen. En u weet het: heidenen bekeren is weliswaar een christelijk karwei, maar christenen bekeren, dat is pas een heidens karwei! Dat vrede, gerechtigheid, duurzaamheid en compassie leidende waarden moeten zijn in de politiek, dat is beslist niet voor elke kerkganger en voor elke CDA-politicus altijd even vanzelfsprekend.

GroenLinks moet meer oog krijgen voor de positieve rol van religie. Artikelen van deze strekking schreef ik in dagblad Trouw. Vorig jaar nog. En vooral Femke Halsema nam ik op de korrel. Daar heb ik geen spijt van, want religie heeft vooral sinds 2001 – na de aanslag op de Twin Towers en de moord op Theo van Gogh – een negatieve bijsmaak gekregen. Dat vraagt om nuance. Maar als progressief gelovige heb ik ook de taak om kritisch te zijn op godsdienst en religieuze instituten. Want het is allemaal mensenwerk, gaat om macht, en werkt niet zelden behoudend.

Ik heb geleerd dat het positieve en het negatieve van religie als maatschappelijk fenomeen allebei aan de orde zijn in de wereld. In de progressieve kringen waarin ik me begeef is het een hele opgave om die genuanceerde gedachte tussen de oren te krijgen. Religie kan onderdrukken, maar ook bevrijden. Religie kan behoudend zijn, maar ook vernieuwend en opbouwend. Denk aan al die scholen, ziekenhuizen en zorginstellingen in Nederland die vanuit religieuze inspiratie zijn opgezet. Denk aan diaconaal werk en ontwikkelingswerk.

Veel links en liberaal georiënteerde mensen beschouwen religie uiteindelijk toch als de bron van alle kwaad. Berichten in de media over autoritaire bisschoppen en seksueel geweld in de Rooms Katholieke Kerk en over de ouderwetse moraal van de SGP, bevestigen mensen in hun comfortabele secularistische wereldbeeld.

Niet religie, maar vrijheid is voor mij het doel. Geen goedkope vrijheid, ook geen louter economische vrijheid – denk aan de VVD – en al helemaal geen eng nationalistische vrijheid -denk aan de PVV. Nee, ik zoek naar de mondiale vrijheid voor alle mensen en alles wat leeft. Een vrijheid die duur betaald wordt en pas in de erkenning van wederzijdse afhankelijkheid gerealiseerd kan worden.

Die vrijheid kunnen we bereiken door vrede, gerechtigheid en heelheid van de schepping na te streven. In de jaren tachtig klonk deze trits expliciet in de grote Nederlandse kerken. Het ‘conciliair proces’ heette dat. En de urgentie van vrede, gerechtigheid en heelheid van de schepping is sindsdien alleen maar groter geworden. Denk aan de eurocrisis, de klimaatcrisis, de energiecrisis, aan wapenhandel en aan oorlogen die continue op meerdere plekken op aarde worden uitgevochten.

Ook ‘compassie’ vind ik een waardevol begrip. Compassie heeft extra aandacht gekregen door de activiteiten van de Britse godsdienstwetenschapper Karen Armstrong. In 2009 lanceerde zij het ‘Charter for Compassion’. We weten het, of we kunnen het weten: de kern van alle religies is hetzelfde: liefhebben en recht doen. De Gouden Regel van rabbijn Hillel ‘Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet’, is in varianten terug te vinden in christendom, judaisme, islam, hindoeisme en boedhisme. Tegen polarisatie, tegen fundamentalistisch geweld in de godsdiensten, tegen cynisme en apathie. Compassie is kortom een belangrijk sleutelwoord.

Christenen en andere religieus geïnspireerde mensen moeten niet in de valkuil trappen om religieverdedigers te worden. Ik herken die valkuil. Natuurlijk verdient godsdienst een genuanceerde benadering en vragen bepaalde clichés om bijstelling. Een seculiere meerderehied mag niet op alle terreinen van het leven dwingend zijn moraal opleggen aan minderheden. Maar het gaat uiteindelijk om datgene waar religieuze inspiratie naar verwijst: naar vrede, gerechtigheid, duurzaamheid en compassie. Dat zijn waarden en idealen die het verdedigen waard zijn. Daar kunnen zowel religie als religiekritiek ons behulpzaam bij zijn.

De stellingen en posities die we in Nederland relatief snel betrekken vóór of tegen godsdienst met alle clichés en vooroordelen van dien, dat heeft een historische achtergrond. Die ligt mijns inziens voor een belangrijk deel bij de verzuiling en bij de ‘antithese’ die Abraham Kuyper in de negentiende eeuw aanbracht: de scheiding tussen gelovigen en ongelovigen. ‘In het isolement ligt onze kracht’ was het motto van de gereformeerden. Dat legde de basis voor de verzuiling. Het inspireerde katholieken om zich in een eigen zuil te organiseren waarop ook de socialisten volgden.

Bij de verzuiling ligt ook de oorsprong van partijvorming op godsdienstige grondslag, de confessionele partijvorming, een fenomeen dat in Groot Brittannië en de Verenigde Staten niet bestaat maar zo kenmerkend is voor Nederland. Of moet ik zeggen: kenmerkend wás voor Nederland? CDA, ChristenUnie en SGP hebben als confessionele partijen samen nog maar 28 van de 150 zetels.

CDA, ChristenUnie en SGP zijn de belangenbehartigers van religie geworden en de andere niet-confesionele partijen staan daar – zo lijkt het althans – vaak lijnrecht tegenover. Je ziet dan patstellingen ontstaan zoals bleek bij de recente discussies in de Tweede Kamer over ritueel slachten en de zogeheten weigerambtenaren. De confessionele partijen fixeren zich op het verdedigen van religie en de andere partijen lijken hun best te doen elkaar te overtreffen in het aan de kaak stellen van verderfelijke religieuze praktijken.

Als christelijk geïnspireerde en oecumenisch georiënteerde Groenlinkser voel ik me bij geen van beide kampen echt thuis. Voor mij tellen godsdienstvrijheid, de rechten voor minderheden en ook het positieve aspect van religie. Maar voor mij telt ook respectvolle omgang met dieren en de redelijke eis aan overheidsdienaren om de wet uit te voeren en geen onderscheid te maken tussen mensen op basis van hun seksuele voorkeur.

Als we echt willen werken aan oplossingen moeten we van religie geen controversieel thema willen maken als doel op zichzelf. We moeten de antithese samen willen overstijgen. Het debat over religie moet geen twist worden maar een tango. Dan gaan we met elkaar het ritueel slachten niet verbieden, maar een convenant opzetten waarbij religieuze groepen, slachthuizen en dierenbeschermers met elkaar in gesprek gaan en met voorstellen komen, eventueel gevolgd door wetgeving. Dan stoppen we met het aannemen van nieuwe weigerambtenaren, en gaan we tegelijk coulant om met overheidsdienaren die al jaren naar eer en geweten hun werk doen en serieus moeite hebben met de ontstane veranderingen.

De stemming in Nederland wordt daar beter van. Religieus geïnspireerde mensen en confessionele partijen hoeven dan niet langer krampachtig religie te verdedigen. Ze kunnen al hun energie gebruiken om zich in te zetten voor datgene waar hun religie naar verwijst. Dan komen vrede, gerechtigheid, duurzaamheid en compassie in beeld. Bij de voedselbank, op de thee in de moskee, en als het moet op het Malieveld.

Dat levert onvermoede bondgenoten op: een brede oecumene van alle mensen van goede wil. Want ook ik geloof vooral in een leven vóór de dood en wil dat samen met anderen vormgeven. Zo worden godsdienst én godsdienstkritiek geen twist maar een tango, een vrolijke en uitnodigende dans op weg naar een nieuwe wereld.

Bovenstaande tekst is door mij uitgesproken tijdens een bijeenkomst van de plaatselijke Raad van Kerken in Brummen op 16 november 2011.

Uit de media ( RTVWest , Volkskrant , Sleutelstad , AD , Leidsch Dagblad ) blijkt dat minister Opstelten van Veiligheid de regio Hollands-Midden (Leiden) heeft aangewezen als een van de proeftuinen voor het nieuwe systeem van afnemen vingerafdrukken bij vreemdelingen. De politie krijgt Blackberry’s en speciale apparatuur om de vingerafdrukken te scannen. Met de proef zou [...]

*Dit blog is het artikel dat ik schreef voor de Opinie pagina van het Friesch Dagblad, geplaatst 20/11/2011.

 

Door het mooie weer werd het feestelijk. De stemming was goed: er waren originele teksten op borden en spandoeken en er liepen nogal wat ludiek uitgedoste mensen rond. Via de (goede) geluidsinstallatie die aan de zijkant van het Beursplein was opgesteld, kon iedereen haar en zijn verhaal kwijt. Daar werd veel gebruik van gemaakt; analyse, zorg, woede en lied werden gedeeld. De groeiende massa maakte via klappen, juichen, boe-roepen of zwijgen hun reacties kenbaar. Niemand regelde dat, er waren geen leiders, er was geen programma, het ging zoals het ging.

Het was 15 oktober 2011, de eerste dag van #OccupyAmsterdam.

 

Amsterdam en Den Haag volgen met vele andere Europese steden de beweging die in Egypte tijdens de Arabische Lente begon en deze zomer oversloeg naar Spanje. Een maand geleden is dit plein-protest overgenomen door Amerikanen die de beurs op Wall Street onder vuur nemen als metafoor voor het ontspoorde kapitalistische systeem. Eerst nog niet geheel serieus genomen door de traditionele media, heeft de Occupy Movement in New York en talloze andere Amerikaanse steden voet aan de grond gekregen door de snelle en autonome berichtgeving via de nieuwe media.

 

Al heeft Nederland geen dictator te verdrijven en zijn hier nog goede CAO´s van kracht, ook in dit rijke en welvarende land wordt de noodzaak tot verandering gevoeld. Ook hier gaat de ziektekostenverzekering weer omhoog, worden pijnlijke bezuinigingen doorgevoerd maar de aanschaf van het dure JSF vliegtuig is nog niet geschrapt. Maandag kwam Philips met het bericht dat er in Nederland 1400 banen zullen verdwijnen terwijl er voor miljoenen winst is ingeboekt in het afgelopen halfjaar. Het verhaal is niet meer uit te leggen.

Overal klinkt het verwijt dat de samenleving teveel 'money-driven' en 'fear-based' is.

Het internationale karakter van het protest is verklaarbaar; het besef dat we dezelfde planeet bewonen, dezelfde lucht inademen en ons financiële systeem wereldwijd samenhangt dringt bij iedereen door. De illusie dat een land zich buiten de ontwikkelingen in de wereld kan houden door grenzen te sluiten, blijkt vervlogen.

De rampen die de afgelopen jaren hebben plaatsgevonden herinneren ons eraan dat niet alles ´onder controle´ is. Vanuit de grote belangen die er op het spel staan wordt snel gezegd dat we rustig kunnen gaan slapen, maar de werkelijkheid laat zich niet meer verdoezelen.

 

Om deze reden groeit de beweging die zich richt op Global Change, snel; het begint bij steeds meer mensen door te dringen dat niet alleen de arme landen of de werk- en daklozen in de rijke landen getroffen (zullen) worden door de crisis. In één van de You Tube filmpjes vertellen afgestudeerden en mensen uit de middenklasse in New York dat hun toekomst uitzichtloos is. Dat betrekt mensen uit alle geledingen bij dit protest. Door die bewustwording is de strijdkreet ontstaan: “Wij zijn de 99%”; de constatering dat een kleine groep rijken rijker wordt en de grote groep armen armer. Dat is niet alleen in Amerika het geval.

De gevolgen van het begrotingstekort in Griekenland zullen vooral voor de gewone man en vrouw heel ingrijpend zijn en de toekomst van andere Europese landen is net zo onzeker. Er is in feite sprake van chaos.

In de chaostheorie is er een fase dat oorzaak en gevolg zijn omgedraaid. Dat is nu het geval: de banken helpen de samenleving niet meer, maar de mensen moeten de banken helpen*.

Maar diezelfde mensen willen hun toekomst niet meer laten bepalen door leiders met wie ze geen contact hebben en die ze niet meer vertrouwen; die onderdeel van het systeem geworden zijn en daarmee – vaak onbedoeld - deel van het probleem.

 

Het moment van ´critical mass´ lijkt bereikt; een bepaalde hoeveelheid ten opzichte van het totaal, veroorzaakt een wijziging. Het aantal mensen dat een factor van betekenis vormt bestaat uit mannen én vrouwen met diverse achtergronden, van verschillende leeftijden, uit allerlei landen en culturen én een gezamenlijke gevoelde urgentie tot verandering.

Wát voor veranderingen en langs welke weg die gaan plaatsvinden is in deze fase nog niet helder. De ´wijsheid van gewone mensen´ en een zo breed mogelijk gedragen overleg lijkt de aangewezen route voor de komende tijd. De behoefte aan leiderschap is minimaal, het verlangen naar onderlinge verbinding sterk; een proces van zoeken naar inhoud en vorm, decentraal, SLOW en zelforganiserend, om draagvlak te creëren.

De protest-pleinen zullen nog wel even blijven, zelfs nodig zijn. Want op dit moment heeft niemand de oplossing paraat. En wie dat wel denkt te hebben, heeft niet goed gezocht!*

 

Ineke M. Verdoner

 

* in afstemming met Jaap Peters (Slow Management) enkele citaten w.o. van de dichter Kopland.

 

artikel Friesch Dagblad

Kort was de vrijlating van de 5 jaar geleden gekidnapte Israelische soldaat Gilad Shalit in ruil voor 1027 Palestijnse gevangenen wereldnieuws. De media vonden Hamas de grote winnaar in de zaak-Shalit en de Palestijnse leider Abbas omschreef de ruil als ‘een nationale prestatie’. Niemand verbaasde zich over de 1 tegen 1027 verhouding. Deze zo grote ongelijkheid in de ruil tekent de culturele clash die ten grondslag ligt aan het conflict tussen Israel en de Palestijnen.

Dinsdag 13 september 2011
GroenLinks raadslid Steven de Vries heeft begin juli vragen gesteld over de waterkwaliteit in Utrecht. Hij wilde van het college weten hoe het met het onderhoud van de Utrechtse watergang in het Merwedekanaal is gesteld. Doordat er al jarenlang niet gebaggerd is, raken bij golfslag vanuit het Amsterdam Rijnkanaal woonboten en arken regelmatig de grond met beschadigingen tot gevolg.

Lees hieronder de vragen van GroenLinks raadslid Steven de Vries:

1. Deelt het College de zorgen van GroenLinks over het onderhoud aan de kunstwerken en de watergang? Zo neen, waarom niet?
   Over het beheer en onderhoud van kunstwerken waarvoor een andere overheidsorganisatie verantwoordelijk is zijn wij terughoudend in het openbaar uiten van een opinie.
2. Wat is uw oordeel over de ecologische waterkwaliteit?
   Het beheer van de waterkwaliteit van het Merwedekanaal valt onder resp. Hoogheemraadschap De Stichtse Rijnlanden (HDSR) (tussen de sluizen) en Rijkswaterstaat (RWS) (buiten de sluizen). De waterkwaliteitsbeheerders geven op grond van hun metingen aan dat de chemische waterkwaliteit van het Merwedekanaal redelijk goed is te noemen maar dat de ecologische waterkwaliteit matig is. Het laatste wordt mede veroorzaakt door inrichting en gebruik van het kanaal voor scheepvaart waardoor er geen oevers zijn en weinig vegetatie in het kanaal voorkomt. Wel voldoet de waterkwaliteit aan de norm (nl. de Europese Kaderrichtlijn Water).
3. Klopt het bericht dat de maatregelen: aanleg natuurvriendelijke oevers, invoeren omgekeerd traditioneel peilbeheer, de ontwikkeling van paaiplaatsen, het aanbrengen vooroeververdediging, het baggeren of verdiepen, het voorkomen van bladval en het uitvoeren van actief vegetatie- en waterkwaliteitsbeheer op de planning staan? Zo ja, voor wanneer is de uitvoering gepland?
   Dit bericht is ons m.b.t. het Merwedekanaal niet bekend; het is mogelijk dat deze onderwerpen in de gezamenlijk met RWS en HDSR op te stellen toekomstige wijkwaterplannen wel aan de orde komen. Overigens is de damwand eigendom van Rijkswaterstaat en ook het baggeren valt onder deze organisatie.
4. Klopt het bericht dat Rijkswaterstaat, de beheerder van de watergang, geen onderhoud meer pleegt omdat hier hun prioriteit niet ligt? Zo neen, wat is de reden?
   RWS geeft aan dat middels een landelijke prioritering beheerbudgetten worden toegekend. Deze toedeling is mede afhankelijk van de categorie vaarweg. Een hoofdvaarweg als het Amsterdam-Rijnkanaal krijgt qua beheer- en onderhoudsbudget prioriteit. De overige vaarwegen als het Merwedekanaal worden periodiek gecontroleerd. Mocht hiertoe aanleiding zijn dan worden de noodzakeijke maatregelen getroffen, aldus RWS.
5. Welke inspanningen heeft u de afgelopen jaren geleverd om Rijkswaterstaat aan te zetten haar verplichtingen na te komen?
   Tot 2008 is met RWS overlegd over de overdracht van secundaire watergangen aan de gemeente Utrecht (zgn.”Brokx-Nat”). Wegens gebrek aan financiële middelen en het stellen van andere prioriteiten door RWS bleek dit overleg niet langer perspectiefvol.
   In de reguliere inspecties vanuit onze verantwoordelijkheid als wegbeheerder van de bruggen in gemeenteeigendom, worden ook de bruggen in eigendom van RWS geïnspecteerd, van de resultaten hiervan wordt melding gedaan aan RWS. Op grond hiervan is een tijdelijke brug over de bestaande brug aan de Kanaalweg gelegd om de belasting van de constructie op te vangen.
6. Klopt het dat er al enkele malen afmeerpalen zijn afgebroken?
   Het is ons bekend uit een opnamerapport naar aanleiding van een bewonersmelding dat de staat van onderhoud van de afmeerpalen van RWS niet optimaal is, niet bekend is of er ook afmeerpalen zijn afgebroken.
7. Bent u er mee bekend dat, doordat er al jarenlang niet gebaggerd is, bij golfslag vanuit het Amsterdam Rijnkanaal de woonboten en arken regelmatig de grond raken met beschadigingen tot gevolg?
   Het is ons bekend dat er langere tijd niet is gebaggerd, het is ons echter niet bekend of en in hoeverre er hierdoor beschadigingen aan woonboten zijn opgetreden. RWS geeft in haar reactie op uw vragen aan dat het aanbrengen van afmeervoorzieningen en het baggeren onder de woonboten valt onder de eigen verantwoordelijkheid van de eigenaren/bewoners van de woonboten.Volgens RWS is dit zo vastgelegd in de ligplaatsvergunningen die zijn verleend voor het afmeren van de woonboten.
8. Is er de afgelopen jaren onderhoud gepleegd aan de kunstwerken (waaronder de bruggen, de sluizen en afmeerpalen) en kaden?
   Voor zover het eigendommen van de gemeente Utrecht betreft is de afgelopen jaren aan deze zaken onderhoud gepleegd, onder meer is de Spinozabrug opgeknapt, is schilderwerk aan de Balijebrug uitgevoerd en is in 2012 de aanpak gepland van de bewegende onderdelen van de Socratesbrug.
   RWS heeft kenbaar gemaakt in 2012 te starten met werkzaamheden aan de Muntsluis, Zuidersluis, Noordersluis, Kanaalweg, sluis tussen Merwedekanaal en Leidsche Rijn en de sluis bij de Vleutense Wetering.
9. Wat is uw oordeel, gezien het voorgaande, over de veiligheid voor zowel bewoners als andere gebruikers van het kanaal en haar kunstwerken?
   Wij willen enige terughoudenheid betrachten in het publiekelijk oordelen over het beheer en onderhoud van kunstwerken door een andere overheid...

Het Midden-Oosten conflict overstijgt het kinderlijke niveau van ruziemaken niet en mist de inbreng van de volwassene met het inzicht van 'waar twee vechten hebben twee schuld'. Een handreiking is noodzakelijk om tot een werkelijke vrede te komen, waarin de idealen van beide kampen gerealiseerd kunnen worden. Het artikel is een open brief aan Anja Meulenbelt, met de uitnodiging om alvast in Nederland met deze handreiking te beginnen.

Onderstaand opinieartikel van mijn hand stond vandaag (28-9) in het Eindhovens Dagblad. Inmiddels is het ook geplaatst in BN/ de Stem (29-9) en het Brabants Dagblad (30-9). In het artikel maak ik gehakt van het voorlopige bestuursakkoord over natuur dat staatssecretaris Bleker vorige week afsloot met de provincies. Het volledige artikel is te vinden onder lees meer. 

Bleker maakt de natuur kapot

Het voorlopige bestuursakkoord dat staatssecretaris Henk Bleker vorige week sloot met de provincies breekt de Brabantse natuur af. Er is veel minder geld voor minder natuur. Bestaande natuurgebieden gaan in de uitverkoop en Brabant krijgt 6.000 hectare minder nieuwe natuur dan was afgesproken. Dat is meer dan de oppervlakte van de gemeente Helmond!

Zelfs voor dat kleinere gebied is te weinig geld om het goed te onderhouden. De 12 provincies krijgen samen jaarlijks 100 miljoen euro voor beheer en onderhoud van bestaande natuurgebieden. Uit eigen berekeningen van de provincies blijkt dat drie keer zoveel geld nodig is. Anders kunnen bijvoorbeeld boswachters niet meer betaald worden.

Waarom tekenen de provincies zo’n waardeloos akkoord? Begrijp me niet verkeerd; ik geloof gedeputeerde Van Heugten (CDA) wanneer hij zegt dat het hem gelukt is om met het bereikte akkoord financieel het maximaal haalbare binnen de huidige ruimte van het kabinet te halen. Daarmee legt hij zelf de vinger op de zere plek. Zijn partijgenoot Bleker probeert vanuit een soort van boerenrancune de natuur kapot te maken. Henk Bleker bezuinigt gedurende deze kabinetsperiode niet alleen 72% op natuur, maar heft ook de planologische bescherming van natuurgebieden op. Hierdoor kunnen agrariërs makkelijker uitbreiden.

Blekers visie is duidelijk: het buitengebied moet worden teruggegeven aan de boeren. Weg met de bloemetjes en de bijtjes, ruim baan voor megastallen. Hiermee negeert hij de vele duizenden Brabanders die dagelijks recreëren in en genieten van de natuur.

Het enige positieve punt in het provinciale coalitieakkoord tussen VVD, CDA en SP is dat het netwerk van natuurgebieden (de Ecologische Hoofdstructuur) wordt afgemaakt. In de wandelgangen van het provinciehuis wordt echter gefluisterd om dit los te laten: er zou onvoldoende geld zijn om de landelijke bezuinigingen op te vangen.

Onzin! We moeten ons niet laten meeslepen door emoties vanuit de debatten over financiële tekorten. Hoewel het geld op het provinciehuis niet meer tegen de kozijnen klotst, heeft Brabant nog steeds budget voor grote opgaven. Het is alleen een politieke keus waar dit geld aan wordt besteed. Provinciale Staten besloten onlangs om tot 2027 jaarlijks 50 miljoen euro te reserveren om enkele grote infrastructurele projecten te kunnen financieren. Denk onder meer aan de 'Ruit rondom Eindhoven', een weg van 1,5 miljard euro die meer problemen veroorzaakt dan oplost.

Voor GroenLinks is het duidelijk: wij ondersteunen geen akkoord wat zo snoeihard is voor onze natuur. Pak als provincie je maatschappelijke verantwoordelijkheid. Het alternatief ligt binnen handbereik: neem meer tijd voor het afronden van het netwerk van natuurgebieden en durf hierin te investeren. Ook volgende generaties Brabanders hebben het recht om te genieten van het mooie Brabantse landschap, waar ik zo trots op ben.

Paul Smeulders

Fractievoorzitter GroenLinks in Provinciale Staten van Noord-Brabant

Marcel van Dam waarschuwt Israel voor het risico van een nieuwe oorlog in het Midden-Oosten, wanneer het blijft leunen op de afbrokkelende wereldmacht van de VS. Een oorlog die Israel en de gehele wereld zich niet kunnen permitteren, gezien het aanwezige atoomarsenaal. Maar wordt dit risico van een hernieuwde en gevaarlijke oorlog wel kleiner, wanneer Israel de Palestijnen hun eigen staat gunt?

Al zo’n vijf jaar worden overal in het land vechtsportactiviteiten gebruikt om met name allochtone jongeren te betrekken bij sportclubs, integratie te bevorderen en sociale problemen te voorkomen. Dit kwam voort uit een programma van het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport en de evaluatie hiervan was positief:

Zowel de harde cijfers als de inzichtgevende verhalen uit interviews en observaties laten zien dat vechtsport een belangrijke bijdrage kan leveren aan weerbaarheid, agressiebeteugeling en persoonlijke groei. Juist voor maatschappelijk kwetsbare jeugd biedt vechtsport mogelijkheden tot het verbeteren van hun psychosociale welzijn en maatschappelijke (re)integratie. Gekwalificeerde vechtsporttrainers met sportinhoudelijke én pedagogische kennis en vaardigheden vormen hierbij een sleutelrol. De opgetekende ‘harde’ en ‘zachte’ resultaten laten zien dat vechtsport geen wondermiddel is dat altijd werkt, maar tonen vooral ook de inspirerende persoonlijke én maatschappelijke beloften van vechtsport.

Ergens in maart werd bedacht om met deze ervaren organisatie in zee te gaan om probleemjongeren discipline bij te brengen op een manier die bij hun beleveniswereld aansluit. Dat past helemaal in het veiligheidsbeleid (preventie en perspectief bieden), waarbij criminelen worden bestraft maar je probeert om te voorkomen dat jongeren tot criminaliteit afglijden. Je zou het zelfs kunnen zien als een onorthodoxe maatregel. Aangezien de meeste overlast wordt veroorzaakt door Marokkaans-Nederlandse jongeren zijn die de doelgroep die prioriteit krijgt hierbij. Ook dat is beleid, en dat wordt breed gedragen – van Trots op Nederland tot en met GroenLinks.

Het NIVM (Nederlands Instituut voor Vechtsport en Maatschappij) krijgt de opdracht en brengt dit eind juli naar buiten. Ook op Forum Gouda kwam het nieuws langs, waarna het een week lang stil bleef. Geen reactie, geen verontruste politici, helemaal niets. Tot het AD kopte over Marokkaanse probleemjongeren, met de melding dat het niet voor criminele jongeren bedoeld is. GeenStijl denkt “dat kan sappiger” en verzint er fietsendieven en verkrachters bij die graties naar de karate mogen. En all hell breaks loose.

Ineens worden er vragen gesteld, ineens ontploffen de Goudse twitteraccounts. Want je moet wel laten zien als politicus dat je “not amused” bent. En natuurlijk wordt er schande gesproken hierover. Dat het al op andere plekken in het land gebeurt doet er niet toe. Het gaat over Marokkanen en Gouda, dus het is totale gekte. Of het effectief is wordt al bijna niet meer gevraagd in de publieke opinie, het gaat alleen nog maar over “voor hun is het graties en voor ons niet”. En dat terwijl we moeten bezuinigen!

Om die laatste ballon maar gelijk lek te prikken: zo simpel is het niet. Ja, we moeten bezuinigen. Maar omdat veiligheid nou eenmaal een belangrijk issue is in Gouda is afgesproken dat op veiligheid niet wordt bezuinigd. In die pot geld zit bovendien nog wat geld van het Rijk dat alleen maar aan veiligheid mag worden uitgegeven, naar aanleiding van een busoverval in 2008. Dat geld kan dus niet naar armoede, zorg of de gewone sportsubsidies. Dus gaat het naar een project dat de veiligheid kan verbeteren. En ja, Marokkaans-Nederlandse jongeren hebben prioriteit omdat daar meer problemen zijn, dus dan wordt het daaraan besteed.

Ja maar, waarom voor hun gratis en niet voor mij? Ook simpel. Er gaan jaarlijks al miljoenen euro’s naar alle Goudse kinderen, via sportclubs, onderwijs, culturele instellingen, enzovoort. Het geld zit verspreid over allerlei potjes dus vergeef me dat ik het exacte bedrag niet weet, maar reken maar op tientallen tot honderden euro’s per Gouds kind (de volledige begroting is zo’n 2500 euro per Gouwenaar) voor zaken waar ieder kind gebruik van kan maken. Plus potjes als de Geld-Terug-Regeling zodat je je kind ook kan laten sporten als je niet zoveel geld hebt.

Een hoop gedoe dus om een plan dat op meerdere plaatsen voorkomt, past in ons beleid en niet ten koste gaat van de gewone Gouwenaar. Dat wordt verziekt in de media door halve waarheden, aannames en tendentieuze berichtgeving, waardoor het enige criterium waarop je dit af moet rekenen (hoe effectief is het? en zelfs Theo Krins is daar positief over) uit het oog verdwijnt. De ironie is ook dat de bevolking enerzijds vraagt om de veiligheid te verbeteren, met name waar het gaat om de problemen met Marokkaans-Nederlandse jongeren, maar als dat dan daadwerkelijk gebeurt de eerste reactie is “waarom wordt er voor hun nou wel wat gedaan?”.

Je zou er haast agressief van worden. Is daar een cursus voor?

De Tweede Kamerfractie van de PvdA stemt in met het verbod op onverdoofd slachten en negeert daarmee haar achterban, die de fractie opriep het wetsvoorstel van de Partij voor de Dieren te verwerpen.

Hasna El Maroudi is van plan op een der schepen van de Free Gaza Flottilla II mee te varen in de stellige overtuiging dat zij daarmee een bijdrage levert aan het op geweldloze wijze beëindigen van de onderdrukking en illegale blokkade van Gaza door Israel. Hoe naïef is deze stellingname?

In een artikel op de website van de NOS weet men bijzonder veel onjuistheden bij elkaar te zetten. Door weglaten van cruciale informatie wordt het misleidende beeld nog versterkt. Het verbaast eigenlijk niet meer, maar het blijft schandalig dat een organisatie die uit de publieke middelen wordt betaald zulk broddelwerk aflevert.

Op dinsdag 5 juli a.s. zal de gemeenteraad opnieuw moeten stemmen over het bestemmingsplan Beneluxweg-Zuid. De kern van dit bestemmingsplan is het toestaan van de bouw van een nieuw kantoor van Oranjewoud op een zichtlocatie langs de A27. De officiële reden van het opnieuw stemmen over dit bestemmingsplan is dat er sprake is van nieuwe informatie. De inofficiële reden is, dat het College verwacht dat een tweetal raadsleden, de heren De Laat en Cicek, nu wel aanwezig zijn.

read more

Beste Sander,

Bedankt voor uw reactie!
Ik zal uw nieuwe blog absoluut in de gaten houden, leuk!

Een aantal keer heb ik aan mijn mede-studenten laten weten dat ik echt geen streepje voor heb. We zien haar slechts met 4 contactmomenten klassikaal en 4x individueel. Het is aan de studenten zelf om vaker gesprekken te voeren wanneer dat nodig is (zoals ik laatst met het ongeluk).

Tijdens de klassikale contacturen houd ik me ook op de achtergrond en zorg ik er wel voor dat ik alleen mijn taak als klassenvertegenwoordiger volbreng en dat anderen aan het woord zijn. Daarbij houden we ons contact tijdens deze uren ook professioneel, zij als studentbegeleidster en ik als studente. Op dit soort momenten beschouwen we elkaar ook als docente en studente. Voor mijn gevoel gaan we buiten deze contacturen gelijkwaardig aan elkaar op. We houden prive en ‘werk’ dus strict gescheiden.

In mijn opinie kunnen we ons contact blijven behouden, omdat we het zo gescheiden houden met school. Aan de andere kant zijn er wel docenten en andere studenten die hun vraagtekens erbij zetten, terwijl we alleen vriendschappelijk en alleen op school zo met elkaar omgaan. Ik zal haar dinsdag eens aanspreken hierover. We moeten natuurlijk wel realistisch blijven en er zal ergens een grens moeten zijn. Dus toe hoever kunnen we en tot waar moeten we absoluut stoppen? Ik zal u erover op de hoogte houden.

Nogmaals vriendelijk bedankt voor uw reactie en u hoort van me!

Groetjes,

Faye.

In Afrika sterven dagelijks tienduizenden mensen door honger en ondervoeding. Dat weerhoudt de durfkapitalisten van de hedgefondsen er niet van om er grote gebieden landbouwgrond op te kopen voor de verbouwing van biobrandstoffen, ten koste van de lokale voedselvoorziening.

Samen met Tobias van Elferen (D66) en Janne Hendrix (PvdA) schreef ik een opinie-artikel over de uitbreidingsplannen van het Canisius Wilhelmina Ziekenhuis (CWZ). De Gelderlander plaatste een samenvatting op 18 juni, je leest de volledige tekst hieronder. Ik ben benieuwd naar je reactie!

Het Canisius Wilhelmina Ziekenhuis (CWZ) is belangrijk voor de stad Nijmegen. Zowel als zorginstelling, als opleidingsplek én als werkgever verdient het steun van het stadsbestuur, ook als het ziekenhuis in de toekomst wil uitbreiden. Dat is op de huidige locatie die grenst aan het groene park Jonkerbosch echter nauwelijks meer aan de orde, menen Tobias van Elferen, Pepijn Boekhorst en Janne Hendrix. Gelukkig is er een oplossing nabij voor eventuele uitbreidingen.

Het CWZ is een groot ziekenhuis met een regionale functie. Dit zorgt er niet alleen voor dat mensen van heinde en verre de specialismen komen bezoeken, maar ook dat er bijzondere arbeids- en opleidingsplekken beschikbaar zijn. Dit brengt met zich mee dat er voor bijna 4000 werknemers parkeerplek moet zijn, in de nabijheid van hun werkplek. Dit is geen eenvoudige opgave. De gemeente heeft het parkeren in beheer, slechts het onderhoud neemt het ziekenhuis voor zijn rekening. De groei van het ziekenhuis leidde er eerder al tot een oplossing om  medewerkers bij het Goffertstadion te laten parkeren, hetgeen door de onregelmatige werktijden van het ziekenhuis tot een  gevoel van onveiligheid kon leiden.

Ondanks deze maatregelen, lijkt het CWZ op de huidige locatie uit zijn voegen te barsten; zowel de oppervlakte van het ziekenhuis als de parkeergelegenheid groeit, na recente verwervingen, steeds meer het groen van park Jonkerbosch in. Vanuit de St. Nicolaasschool klinken reeds alarmerende geluiden, over het verdwijnende groen en de toename aan parkeeroppervlakte.Wij wijzen het bestuur van het ziekenhuis graag op een geschikte locatie voor uitbreiding. Op 500 meter afstand van het CWZ is voldoende ruimte voor ontwikkeling. Niet alleen voor het ziekenhuis, maar ook voor de bijbehorende parkeergelegenheid is bij het toekomstige station Goffert alle mogelijkheid. Door de zichtlocatie aan het spoor en door de uitstekende bereikbaarheid per trein kan de zorginstelling hier nog eenvoudig andere belangrijke voordelen behalen. De connectie met de andere hightech ondernemingen die zich rond deze knoop gaan vestigen, zorgt voor een interessante synergie. Indien bijvoorbeeld alleen al de oogheelkundepoli zich hier met 90.000 patiënten per jaar zou vestigen, zou de parkeerdruk op de Jonkerboschlocatie al significant dalen.

Het Canisius Wilhelmina Ziekenhuis verdient alle kansen in deze stad. Maar om te kunnen blijven uitbreiden roepen wij het bestuur van het ziekenhuis op om verder te kijken dan de huidige locatie. De locatie rondom het nieuwe station Goffert biedt volop kansen: we behouden dan niet alleen een belangrijke groene locatie in het park Jonkerbosch, maar tevens wordt de uitbreiding van het ziekenhuis dan ontwikkeld op een locatie waar zowel de toegang tot het openbaar vervoer als de ruimte om te  parkeren veel gunstiger zijn. En dat allemaal op één van de belangrijke nieuwe zichtlocaties van de stad. De kansen en de ruimte liggen er volop!

Mijn opinie over de naïviteit van college en gemeenteraad in Arnhem stoelt voor een belangrijk deel op onvoldoende zicht op de problematiek van armoede. Hier een toelichting.

Een van de grootste misverstanden in liberale en conservatieve kringen is dat armoede wordt opgelost door werk. Het tegendeel is vaak waar. De laatste decennia zijn er steeds meer werkende armen gekomen, althans mensen die aan de onderkant van het loongebouw steeds moeilijker de eindjes aan elkaar kunnen knopen.

Belangrijke oorzaak hiervan is dat andere kosten sterk zijn gestegen in combinatie met gebroken gezinssituaties. Het NCIS (kenniscentrum van en voor steden in Nederland) is bezig met een onderzoek dat eind van de zomer zal worden gepubliceerd, maar men signaleerd reeds de toenemende trend. In 2008 werden naar aanleiding van een artikel in dagblad Trouw nota bene door CDA-kamerleden Van Hijum en Spies nog kamervragen aan de minister van SZW gesteld over het toenemende aantal werkende armen.

Daar zijn in de afgelopen jaren de ZZP-ers bijgekomen. Vanaf de crisis begin van deze eeuw zijn met name 45-plussers die niet meer in loondienst aan de bak kwamen voor zichzelf begonnen. Daarmee is ook een nieuw soort flexwerk ontstaan. De bouwsector is daar een goed voorbeeld van. Met de veel ingrijpendere financiële crisis die in 2008 ontstond hebben die kleine zelfstandigen echter veel opdrachtgevers verloren, waarmee fors is ingeteerd op het eigen vermogen. Echter datzelfde eigen vermogen en andere bezittingen zorgen ervoor dat men geen beroep kan doen op ondersteuning in de vorm van uitkeringen. Dit in tegenstelling tot grotere ondernemingen (en hun werknemers) die met bijvoorbeeld de deeltijd-WW wel zijn ondersteund in deze periode.

In 2007 realiseerde 59% van de ZZP-ers een winst uit eigen onderneming lager dan €20.000. Dat zal in de afgelopen jaren fors zijn gedaald waarmee snel kan worden uitgerekend dat veel ZZP-ers kortere of langere tijd onder het sociaal minimum hebben verkeerd. Gevolg is dan dat men gaat lenen, er worden schulden opgebouwd en als de bom echt barst meld men zich vaak pas bij de sociale dienst.

Naast deze groep ZZP-ers en de flexwerkers dreigt daar met de beoogde Wet Werken naar Vermogen (WWNV) een nieuwe groep bij te komen. De mensen die vanwege een arbeidshandicap niet (geheel) in hun eigen levensonderhoud kunnen voorzien en niet te vergeten hun families. Zij vallen voor de uikering onder hetzelfde regime als de huidige WWB (bijstandswet). Dus indien vader en moeder qua inkomen op of boven het sociaal minimum zitten krijgt men geen uitkering en daarmee neemt de zelfstandigheid af en vervallen de re-integratie-instrumenten.

Over de flexwerkers zal ik in een latere opinie nog terug komen.

Mijn opinie over de naxefviteit van college en gemeenteraad in Arnhem stoelt voor een belangrijk deel op onvoldoende zicht op de problematiek van armoede. Hier een toelichting.

Een van de grootste misverstanden in liberale en conservatieve kringen is dat armoede wordt opgelost door werk. Het tegendeel is vaak waar. De laatste decennia zijn er steeds meer werkende armen gekomen, althans mensen die aan de onderkant van het loongebouw steeds moeilijker de eindjes aan elkaar kunnen knopen.

Belangrijke oorzaak hiervan is dat andere kosten sterk zijn gestegen in combinatie met gebroken gezinssituaties. Het NCIS (kenniscentrum van en voor steden in Nederland) is bezig met een onderzoek dat eind van de zomer zal worden gepubliceerd, maar men signaleerd reeds de toenemende trend. In 2008 werden naar aanleiding van een artikel in dagblad Trouw nota bene door CDA-kamerleden Van Hijum en Spies nog kamervragen aan de minister van SZW gesteld over het toenemende aantal werkende armen.

Daar zijn in de afgelopen jaren de ZZP-ers bijgekomen. Vanaf de crisis begin van deze eeuw zijn met name 45-plussers die niet meer in loondienst aan de bak kwamen voor zichzelf begonnen. Daarmee is ook een nieuw soort flexwerk ontstaan. De bouwsector is daar een goed voorbeeld van. Met de veel ingrijpendere financixeble crisis die in 2008 ontstond hebben die kleine zelfstandigen echter veel opdrachtgevers verloren, waarmee fors is ingeteerd op het eigen vermogen. Echter datzelfde eigen vermogen en andere bezittingen zorgen ervoor dat men geen beroep kan doen op ondersteuning in de vorm van uitkeringen. Dit in tegenstelling tot grotere ondernemingen (en hun werknemers) die met bijvoorbeeld de deeltijd-WW wel zijn ondersteund in deze periode.

In 2007 realiseerde 59% van de ZZP-ers een winst uit eigen onderneming lager dan x8020.000. Dat zal in de afgelopen jaren fors zijn gedaald waarmee snel kan worden uitgerekend dat veel ZZP-ers kortere of langere tijd onder het sociaal minimum hebben verkeerd. Gevolg is dan dat men gaat lenen, er worden schulden opgebouwd en als de bom echt barst meld men zich vaak pas bij de sociale dienst.

Naast deze groep ZZP-ers en de flexwerkers dreigt daar met de beoogde Wet Werken naar Vermogen (WWNV) een nieuwe groep bij te komen. De mensen die vanwege een arbeidshandicap niet (geheel) in hun eigen levensonderhoud kunnen voorzien en niet te vergeten hun families. Zij vallen voor de uikering onder hetzelfde regime als de huidige WWB (bijstandswet). Dus indien vader en moeder qua inkomen op of boven het sociaal minimum zitten krijgt men geen uitkering en daarmee neemt de zelfstandigheid af en vervallen de re-integratie-instrumenten.

Over de flexwerkers zal ik in een latere opinie nog terug komen.

Op 21 april jl. heeft Annemarie Jorritsma namens de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) met het Rijk een nieuw bestuursakkoord afgesloten. Dit bestuursakkoord zal tijdens de Algemene Ledenvergadering van de VNG in juni worden voorgelegd aan de Nederlandse gemeenten ter instemming. Door dit nieuwe bestuursakkoord zullen een groter aantal zaken op het bordje van de gemeente gelegd gaan worden. Als dit bestuursakkoord wordt geaccepteerd zullen gemeenten dadelijk ook (financieel) verantwoordelijk worden de Jeugdzorg en delen van de AWBZ.

read more

Bij hoge uitzondering stel ik deze keer eens geen schriftelijke vragen aan het College maar aan een mederaadslid.

Geacht heer Cicek,

Het afgelopen jaar heb ik u eigenlijk niet meer in de Oosterhoutse gemeenteraad gezien. Dat heeft bij mij een aantal vragen opgeroepen:

1) U bent in oktober 2010 uit het CDA gestapt vanwege de samenwerking met de PVV. Bent u in oktober 2010 naar het CDA congres geweest en hebt u daar tegen de samenwerking met de PVV gestemd?

read more

Mijn open mail aan de redactie van Pauw en Witteman kreeg vele reacties op twitter en werd door meer dan 1200 mensen gelezen op deze site. Maar van de kant van de redactie zelf bleef het stil. Wat aanmaningen via twitter hielpen niet. Ik geloof niet dat er een mens zit achter het twitteraccount @pauwenwitteman. Ze reageren in ieder geval nooit ergens op.
Ik stuurde jl. woensdag maar eens een rappèl via de officiele weg; het contactformulier op de site.
Toen kwam er wel, snel, een reactie. Omdat mijn mail een open mail was, geef ik het antwoord ook maar in de openheid. Zoveel staat er tenslotte niet in....
Ach, ik had niet anders verwacht. Zeker toen het antwoord zo lang op zich liet wachten, was een inhoudelijke reactie geen realistische verwachting meer. Dat is blijkbaar gewoon, omdat er nou eenmaal zoveel kijkers zijn en zoveel mails komen en... en...en.. en.. en... nou ja, lees het hieronder maar.  
Ik ben er nu wel weer klaar mee..... met dat programma dan... en met het wegschrijven van mijn ergernis ook...

(einde 'discussie')

Permalink | Leave a comment  »