Citaten uit kranten en tijdschriften die ik de afgelopen jaren de moeite vond.

013:

De VVD en het CDA verloochenen hun eigen idealen om te regeren zonder serieus antwoord te geven op de financiële crisis of op de culturele vraag hoe we de boel bij elkaar moeten houden. Van een ruimhartig immigratiebeleid, een hardere welvaartstaat voor diegenen die hun Nederlanderschap nog niet hebben verdiend, rentmeesterschap en verdraagzaamheid komt niets terecht.

Rick van der Ploeg, NRC, 19-12-10

014:

Volgens de wet kan de vreemdelingenbewaring ten uitvoer worden gelegd in het grenslogies, waar een open regime geldt, of in een huis van bewaring. Maar vrijwel iedereen die in Nederland wordt aangehouden, wordt in een huis van bewaring opgesloten, onder een restrictief regime dat bedoeld is voor mensen die of al strafrechtelijk zijn veroordeeld, of tenminste een zware verdenking op zich hebben geladen.

Anton van Kalmthout, Wordt Vervolgd, November 2010

015:

De opkomst van het populisme is het gevolg van de technocratische, marktgedreven politiek van de laatste decennia die onvoldoende heeft omgezien naar vraagstukken van identiteit en ons gezamenlijk belang.

Michael J. Sandel, hoogleraar politieke filosofie, De groene Amsterdammer, 1 juli 2010

Ha, godsbewijzen in het nieuws! VU-promovendus Emanuel Rutten meent een nieuwe te hebben gevonden. Reden genoeg voor atheïstische amateurlogici om zich op te winden, maar voor wetenschapsfilosofen als ik is het natuurlijk hartstikke interessant. Rutten is niet op zijn achterhoofd gevallen en mag zich verheugen in internationale, wetenschappelijke aandacht.

Godsbewijzen zijn zeer nauw verbonden met de opkomst van de moderne wetenschap. Toen Aristoteles in de loop van de middeleeuwen herontdekt werd, ontstond ook grote belangstelling voor zijn theorie van de ‘eerste beweger’ (prime mover / first cause in het engels). Volgens Aristoteles werd iedere beweging veroorzaakt door iets anders, hetgeen hem ertoe aanzette te zoeken naar iets of iemand die het eerste zetje had gegeven. Dat leidde hem naar de ‘eerste beweger’, degene die bestond zonder oorzaak, ofwel God. De eerste beweger moest immaterieel zijn, want materie kan gemanipuleerd worden en God niet.

(...)
Lees verder in De wetenschap van het godsbewijs (nog 275 woorden)

11 april 2012

Op 1 februari 1960 gingen vier studenten aan een tafeltje zitten in een lunchroom in Greensboro in North Carolina. Ze bestelden een kopje koffie.

Wat ze deden was verboden want de studenten waren zwart: de zitplaatsen waren voor blanken, de staplaatsen alleen voor de zwarte studenten. ‘We bedienen geen negers’ zei de serveerster.
De studenten bleven zitten, tot sluitingstijd. De volgende ochtend verschenen 27 zwarte studenten, gekleed in pak en das en ze gingen zitten. Een dag later waren het er tachtig. Ze zaten aan de tafels zonder te consumeren en deden er hun huiswerk. Het protest groeide de dag erna tot 300 en de eerste protesterende blanken voegden zich bij hen. Binnen een week waren het er 600 en verspreidde het protest zich ook in de straten. De eerste confrontaties dienden zich aan. Blanke studenten zwaaiden met zuidelijke vlaggen, intimidatie en inmenging van de KluKlux-Clan volgde. In de weken die volgden, verspreidde het protest zich eerst door North Carolina, besmette daarna de omliggende staten en binnen een maand werd het hele zuiden van de Verenigde Staten beheerst door protest; uiteindelijk deden meer dan 70.000 studenten mee, duizenden werden gearresteerd, even zo vele radicaliseerden. Maar het gevolg was de bloei van een zwarte burgerrechtenbeweging en de geleidelijke, maar onomkeerbare afschaffing van het systeem van segregatie dat de VS kende.

Dit voorbeeld heb ik ontleend aan een artikel in The New Yorker. De auteur, Malcolm Gladwell, gebruikt de opkomst van de zwarte burgerrechtenbeweging om het effect van internet op sociaal protest te relativeren. De veelzeggende titel is ‘Small change: why the revolution will not be tweeted’.
Gladwell hekelt internet-utopisten die denken dat de zwakke relaties op facebook, de oppervlakkige vriendennetwerken waarin talloze petities voor goede doelen rouleren, werkelijk toegevoegde waarde hebben ten opzichte van het risicovolle burgerrechtenactivisme dat de zwarte studenten ten toon spreidden.
Hij verklaart de sociale netwerken op internet ook ongeschikt om werkelijk sociale en democratische veranderingen af te dwingen. In zijn woorden: ‘facebook-activisme is alleen succesvol in het bijeenbrengen van mensen die niet gemotiveerd genoeg zijn om werkelijke verandering af te dwingen’. Facebook – en ook twitter – verzamelen dus, met andere woorden, leunstoelactivisten.
Gladwell schreef zijn artikel in oktober 2010. En dat zeg ik met nadruk. Want dit was voordat de Arabische Lente in zijn volle hevigheid losbarstte.

De datum is van belang omdat Gladwell op dat moment, eind 2010, uitdrukking geeft aan breder gedragen overeenstemming dat de betekenis van social media voor mensenrechten- en democratisch activisme interessant maar ook beperkt is.
Weliswaar heeft dan al de Groene Revolutie in Iran plaatsgevonden, maar zoals Gladwell en ook anderen overtuigend betogen, wordt de bijdrage van vooral twitter aan de protesten daar rijkelijk overschat. Twitter bereikte grote populariteit maar deze concentreerde zich in het westen waar een zeer betrokken internetelite elke snipper nieuws uit het getormenteerde land aan elkaar doorspeelde, dikwijls in het Engels waardoor veel jonge betogers in Iran het nauwelijks lazen.
Hoewel ik het wetenschappelijke en journalistieke debat tussen internet-utopisten en sceptici tekort doe, zie je teruglezend, voor het uitbreken van de Arabische Lente, wel een mainstream-overeenstemming over de betekenis van internet voor de burgerrechten.

1 – Internet en social media hebben betekenis in de spreiding van kennis over mensenrechtenschendingen en sociaal protest en kweken daarmee ook een zekere mate van internationale verbondenheid. Dat zag je ook goed terug bij de Groene Revolutie in Iran. Als een vroeg voorbeeld wordt daarbij in de literatuur de opstand van de bevolking in Chiapas in het Zuiden van Mexico in 1994 genoemd. Dit lokale conflict met de centrale Mexicaanse staat over de achterstelling en discriminatie van de van oorsprong Indiaanse bevolking, kreeg via internet wereldwijde belangstelling, en de opstand kreeg daardoor momentum.

2 – Internet heeft ook een zekere mobilisatiekracht van mensen in heel verschillende landen, afkomstig uit verschillende groepen. Een voorbeeld daarvan is het protest tegen WTO in Seattle in 1999 waarbij internationale activisten een netwerk vormden op straat en in cyberspace. Tegelijkertijd mag daarbij de kanttekening gemaakt worden dat het om een relatief kleine voorhoede ging van professionele activisten.

Een overtuigender voorbeeld van de mobilisatiekracht van internet zijn de grote, wereldwijde demonstraties die plaatsvonden op 15 februari 2003 tegen de oorlog in Irak. In 60 landen gingen tegelijkertijd miljoenen mensen de straat op. De Belgische onderzoekers Van Laer en Van Elst beschrijven deze anti-oorlogsdemonstraties als een historische doorbraak in mobiliserend vermogen via internet. Tegelijkertijd relativeren zij de betekenis daarvan ook omdat uit onderzoek naar de motieven blijkt dat het overgrote deel van de demonstranten niet verder dan 200 kilometer wilde reizen. Weliswaar was het onderwerp (de oorlog in Irak) internationaal, de betrokkenheid en bewogenheid was lokaal, of op zijn best nationaal. Internet bleek een heel effectief instrument in de afstemming van het tijdstip waardoor het protest aan kracht won; het massale karakter van de demonstraties werd in sterke mate bepaald door verzet tegen besluiten van de nationale overheden over de oorlog in Irak.

3 – Tegenover deze voorzichtige positieve analyses van de bijdrage van internet en social media aan vreedzaam, sociaal en mensenrechtelijk protest, staat echter ook zorg. In een gezaghebbende studie, getiteld ‘The Net Delusion’ (verschenen in januari 2011), schetst de wetenschapper Evgeny Morozov een zorgwekkend beeld van de toenemende censuur en surveillance die internet mogelijk maakt. In zijn waarneming liggen staten – en dan met name autoritaire staten – en terroristische en criminele organisaties ruimschoots voor op burgers die zich via internet vreedzaam willen verenigen. Hij beschrijft ook de verregaande samenwerking van staten (en vooral de Verenigde Staten) met grote bedrijven zoals microsoft, google, facebook en twitter als bedreigend voor mensenrechten en democratisering.
Morozov verwijst bijvoorbeeld naar een geruchtmakende toespraak van Hillary Clinton uit januari 2010 (dus een jaar voor het verschijnen van zijn boek) waarin zij zich opwerpt als de hoeder van het wereldwijde vrije internet. Haar ideële betoog staat in contrast met de binnenlandse – en soms ook internationale – veiligheidsmaatregelen die de VS treft, dikwijls gesteund door Silicon Valley, om internetvrijheid (onder het mom van terrorismedreiging) te beperken. (Om nog maar te zwijgen over de reactie van het State-department op de publicatie door Wikileaks van gevoelige overheidsinformatie; inmiddels zit soldaat Bradley Manning die de informatie lekte ook al 2 jaar vast zonder dat er werkelijk zicht is op zijn proces).

Maar los van de hypocrisie in de binnenlandse omgang met internetvrijheid, maakt Morozov zich in zijn boek uit 2010 ook grote zorgen over de wijze waarop – vooral de Verenigde Staten – zich in toenemende mate opwerpen als de hoeder van de internationale internetvrijheid. Hij verwijst naar een geruchtmakend incident tijdens de Groene revolutie in Iran.
Het komt een jonge medewerker van het State Department – Jared Cohen, waarover later meer – namelijk ter ore dat Twitter een aantal dagen plat gaat vanwege onderhoudswerkzaamheden. Hij schrijft een brief aan twitter en bepleit dat dit wordt uitgesteld. Na overleg met het State-department gaat twitter akkoord. In eerste instantie is deze opzienbarende stap van een commercieel bedrijf in samenwerking met de Amerikaanse overheid, gezien als een belangrijke overwinning voor de internetvrijheid. Later bleek echter dat de Iraanse autoriteiten de brief van de jonge medewerker en de maatregelen van twitter beschouwden als een geslaagde poging tot ‘regime change’ door de Amerikaanse overheid. In reactie op deze Amerikaanse inmenging is de internetvrijheid drastisch beperkt en de repressie van bijvoorbeeld bloggers en twitteraars nog verder toegenomen. Het werkte, aldus Morozov, dus averechts.

Kortom, voordat de Arabische lente in zijn volle hevigheid losbreekt lijkt er in het internationale debat een gematigd positieve waardering van de bijdrage van internet en social media aan mensen- en burgerrechten en democratie. Er vindt internationale verspreiding plaats van kennis van mensenrechtenschendingen, het leed van onderdrukte mensen en groepen wordt daardoor eerder en vaker zichtbaar. Met behulp van internet kunnen mensen ook gemobiliseerd worden voor vreedzaam sociaal protest, tegelijkertijd wordt de reikwijdte en de schaal daarvan betwijfeld. Maar tegenover de opbrengst van internet en social media staat zorg over de dwingende dominantie van staten en overheden op het net: de autoritaire staten die het internet gebruiken om hun burgers verregaand te controleren en te censureren; vrije westerse staten die internet lijken te willen gebruiken als een instrument van ‘regime change’.

Het zal u opgevallen zijn dat ik tot nu toe nadrukkelijk onderscheid in de periode tot aan de Arabische lente, en wat er op volgde. Ik ben er dan ook overtuigd dat de opstanden van de Arabische wereld een geheel nieuwe dimensie hebben gegeven aan internet en social media en de bijdrage die deze kan leveren aan verzet tegen dictatuur en onderdrukking.

Maar laat ik eerst een stap terugzetten.
Toen ik een aantal maanden geleden geheel fris en onbevangen mijn voorstel voor onderzoek naar de relatie tussen internet, social media en mensenrechten indiende bij de Universiteit Utrecht, had ik niet echt benul waaraan ik me waagde. En ik moet ook bekennen dat ik dit drieste maar ook wat onbezonnen plan wel eens heb betreurd.
Niet alleen is dit het werkterrein van duizenden gestudeerde technologen, mediawetenschappers, politicologen en filosofen die elkaar met graagte – en soms in een voor de buitenstaander moeilijk te volgen jargon – bestrijden. Bovendien gaat de ontwikkeling van technologie, de maatschappelijke en politieke reacties erop, zo razendsnel dat elke beschrijving ervan gedateerd is voordat je een punt achter een zin kan zetten. Die ontwikkelingen zijn ook allesbehalve eenduidig. Er zijn talloze voorbeelden van technologische innovatie die mensen in staat stellen zich te bevrijden van onderdrukking, zich te emanciperen. Er zijn talloze vormen van innovatie die het tegengestelde effect hebben. Er vindt ook een wedren om de macht en de vrijheid van het net op vele niveau’s plaats. Tussen staten (autoritaire en democratische), tussen staten en terroristische en criminele organisaties, tussen burgers en staten, tussen burgers en bedrijven, tussen bedrijven en bedrijven enzovoort enzovoort.
Voorspellingen over de ontwikkeling van internet zijn niet te maken, net zo min als over de politieke en maatschappelijke omgang ermee.

Dit dwingt mij, zeker als nieuwkomer op het terrein, tot grote voorzichtigheid. En tot beperking. Voor de verspreiding en vestiging van mensenrechten en democratie zijn andere vormen van communicatietechnologie minstens zo belangrijk. De bijdrage van de mobiele telefonie aan het mobiliseren van betogers, zoveel bleek bijv. tijdens de Arabische opstanden, is ongelooflijk groot.
Ik beperk me tot het internet en de rol van social media – met name weblogs, facebook en twitter – vanwege de publieke platforms die zij vormen en de potentie om mensen te verenigen en te mobiliseren.
Wat betreft de mensenrechten beperk ik me tot de politieke vrijheden. De vrijheid van meningsuiting, de vrijheid om je te verenigen, partijen, organisaties en bewegingen op te richten, de vrijheid van protest en vreedzaam verzet.

Met dit intermezzo kom ik aan de Arabische opstanden die de afgelopen anderhalf jaar hebben gewoed en de rol die internet erin heeft gespeeld.
Ik voer u nog even terug. Wellicht heeft u het allemaal nog op het netvlies maar indrukwekkende verhalen kunnen nooit genoeg verteld worden.

Op 10 december 2010 stak de Tunesische straatverkoper Mohamed Bouazi, uit woede en wanhoop over de eindeloze treiterijen door de overheid, zichzelf in brand voor het kantoor van de gouverneur. Toen hij een maand later overleed, had zich via blogs en sms woedende koorts door het hele land verspreid. Vrienden en familie vonden elkaar op internet, vermengden zich met vreemden in hun gezamenlijk rouw en woede over de politieke corruptie, het despotische regime. Op Youtube verspreidden zich persiflerende filmpjes, online werden grappen gemaakt, op zo’n schaal dat het regime het nakijken had. Bij zijn dood verspreidde het virtuele protest zich naar de straten en de pleinen. Beelden van protesten verschenen op facebook en Youtube, Al Jazeera nam het over, en deze verhevigden het protest. Het regime trachtte Facebook, twitter en Youtube aan banden te leggen maar internationale hackers zoals Anonymous hielpen de demonstranten om de internetbans te breken. Bloggers werden gevangen gezet maar in aantallen namen de betogers enkel toe. Op 14 januari vluchtte dictator Ben Ali naar Saoedi Arabië. En ondanks dat de officiële, door de staat gerunde media de protesten negeerde, spreidde het protest zich naar Algerije en daaropvolgend naar Oman, Jemen, Egypte enzovoort.
In Egypte was een lokale Google-baas een facebook-groep begonnen ter nagedachtenis van Khaled Said, een 28-jarige blogger die medio 2010 door de politie doodgeslagen was. Zoals Bouazi in Tunesie, werd Said een icoon van verzet in Egypte. Op 25 januari vulde het Tahrir plein zich voor het eerst. Mubarak in Egypte reageerde ongeveer gelijk als het Tunesische regime en hij probeerde het land te ‘unpluggen’. Hij slaagde daar niet langer in dan vier dagen, tegen een geschatte financiële schade van 90 miljoen dollar. De nieuwsservice van de Moslim Broederschap werd bijvoorbeeld verboden maar deze bleef vanuit Londen gewoon nieuws brengen. Het onverwachte bijeffect was bovendien dat middenklasse-Egyptenaren die het nieuws over de protesten vooral thuis op het internet volgden, ook de straten introkken of naar het Tahrirplein kwamen.
De rest is geschiedenis. Als dominostenen vielen de Noordafrikaanse en Arabische regimes, soms relatief vreedzaam, soms na een woedende burgeroorlog zoals in Libië. En niet overal. De strijd in Syrie is van een grote gruwelijkheid waarbij het regime tot op heden burgers op het net en in de straten met grof geweld weet te onderdrukken. In Saoedi-Arabie zijn er slechts kleine, maar wel heel symbolische protesten zoals het prachtige ‘women2drive’, van vrouwen die het verbod op autorijden tarten en hun ritjes op facebook plaatsten.

Is dit nou de verdienste van internet (en van mobiele telefonie)?
Relativering is dan natuurlijk op zijn plaats. In een mooi overzicht van de rol van de digitale media bij de Arabische opstanden beschrijven de Amerikaanse wetenschappers Howard en Hussain de vele factoren die bijdroegen tot de Arabische opstanden. De langdurige sociale en politieke onvrede, in de eerste plaats. De geleidelijke opkomst van liberale middenklassen en internationaal georiënteerde studenten die de middelen en de eloquentie bezaten om uitdrukking te geven aan die sociale onvrede en deze te helpen verspreiden. De aanwezigheid van iconen van onderdrukking, zoals Bouazi en Said, waardoor de bevolking zich verenigde in collectieve rouw en verontwaardiging.
Bovendien varieerden de bepalende factoren voor de opstanden van land tot land, maar schrijven Howard en Hussain, de constante factor in alle opstanden was het internet en in een tweede instantie de klassieke media (met name Al Jazeera dat youtube-filmpjes, facebook-oproepen en berichten van bloggers razendsnel verder verspreidde. En dat de opstanden zich als een inktvlek van land tot land konden spreiden, vond dankzij internet plaats.

Waarom was de rol van internet en social media in de verspreiding van protest en verzet deze keer een andere, krachtiger dan tot nu toe het geval was? Ik zou een drietal redenen willen aanwijzen.
Het belangrijkste is wellicht de rechtstreekse relatie tussen het net en de straat. Het protest was hybride, het vond gelijktijdig plaats op internet en op de pleinen en versterkte elkaar: via facebook verzamelden mensen zich, filmpjes van protesten en politiegeweld in de straten vonden hun weg op het net en leidden tot nieuwe acties. Hier kwamen de blogger en de facebooker uit hun leunstoel en voegden zich – bij wijze van spreken – bij de zwarte student uit de VS van de jaren 60 die heel risicovol protesteert.
Anders dan bijvoorbeeld bij eerdere protesten, zoals in Seattle of tijdens de anti-Irak demonstratie, werden in de internetgemeenschappen in de Arabische landen ‘sterke’, meer duurzame banden gekweekt. De facebookcontacten, de steun aan webloggers hield niet enkel stand voor de duur van een demonstratie, het verspreiden van een digitaal pamflet, maar vertaalde zich in onderlinge solidariteit en hulp aan elkaar. De veelgehoorde kritiek dat internet en met name facebook alleen ‘zachte’ weinig betekenisvolle gemeenschappen kweken werd tijdens de Arabische opstanden gelogenstraft.
Paradoxaal genoeg hebben de pogingen tot censuur – tot het maken van firewalls – geleid tot een verheviging van de protesten. Internet was daardoor niet alleen een instrument voor het mobiliseren van burgerlijk en politiek verzet maar ‘online zijn’ werd ook een daad van politiek verzet. De populariteit van weblogs, facebook en twitter nam daardoor alleen maar toe en het afgesneden zijn van internet leidde ertoe dat meer gezagsgetrouwe burgers zich aansloten bij de protesten in de straten.

Nu ja, inmiddels is het medio 2012 en is de sociale en politieke opbrengst van de Arabische opstanden op zijn zachtst gezegd ambivalent. Militairen behouden macht, transitieregeringen blijken soms de totalitaire trekken van de voorgangers te vertonen, Islamisten proberen de macht te grijpen en blijken in een aantal gevallen de mensenrechten niet voor vrouwen te laten gelden.
De kanttekening die daarbij wel gemaakt moet worden is dat de vestiging van een democratie en mensenrechten niet in maanden, maar in jaren beoordeeld moet worden. Hoe dan ook zijn de voortekenen niet overal even gunstig.

Het is dan verleidelijk om met terugwerkende kracht de betekenis van de opstanden zelf, en de rol die internet daarin heeft gespeeld, te relativeren. Een enkeling, vooral aan rechtsconservatieve zijde, hoor je al roepen dat de seculiere dictaturen in een aantal landen beter waren dan de Islamitische politiek die je er voor terugkrijgt.
Veel internetsceptici hoor je inmiddels zeggen dat het onvoltooide of afgebroken democratiseringsproces in Noord Afrika maar weer eens de zwakte aantoont van internet om bij te dragen aan wezenlijke maatschappelijke verandering. Daarmee wordt – wat mij betreft – ontkend dat de opstand die heeft plaats gevonden, de collectieve roep om bevrijding die leidde tot het afzetten van totalitaire heersers en hun regimes, wel degelijk een heel wezenlijke maatschappelijke en politieke verandering is.

Dit neemt niet weg dat sceptici terecht wijzen op het onvermogen om via internet een democratie en een rechtstaat te vestigen. De Arabische opstanden bewijzen wat mij betreft dat internet en social media een ongekende kracht kunnen ontwikkelen in het verenigen en mobiliseren van verontwaardigde en dikwijls getraumatiseerde burgers. Rouw en leed, het diepgevoelde verlangen om mishandeling en moord te stoppen maakt mensen een.
Iets anders is het, als de tiran is verjaagd, er wraak is genomen en de ergste wonden zijn gelikt, om elkaar te vinden op het alternatief. Na de opstanden blijkt het internet de spreekwoordelijke ‘kruiwagen met kikkers’. Verzet en protest behoeven misschien weinig leiders, bij de opbouw van een nieuwe democratische staat zijn leiderschap, en bezielde maatschappelijke en politieke organisaties die de duizenden uiteenlopende meningen aaneensmeden tot enigszins overzichtelijke stromingen onontbeerlijk. Verzet, protest en demonstratie zijn een gedeelde uitroep van emotie en ongeluk; internet helpt deze te versterken en te mobiliseren. Democratie vergt vergadering, het gezamenlijke sluiten van een gecalculeerd compromis, en internet en social media met hun grote en ook prachtige nadruk op individuele expressie, bieden daar tot nu toe – zo lijkt het – niet de handvaten voor.

Dat is – denk ik – waar we nu staan. De titel van het artikel in The New Yorker waarmee ik begon was ‘Small Change. Will the revolution be tweeted?’.
Mijn voorlopige antwoord daarop zou zijn: ‘the revolution can, but democracy and peace can not be tweeted.

Hoe verder? Is het mogelijk dat internet niet alleen een rol gaat spelen in de bevrijding van mensen uit onrecht, maar ook in de opbouw van democratische alternatieven?

Eerlijk gezegd moet ik u daarop het antwoord schuldig blijven en hoop ik dat het debat van zo meteen ons daar wat verder in helpt.
Ik zou wel een vingerwijzing willen geven.
Internet lijkt tot nu toe vooral het domein van individuele, vrijheidslievende burgers, van autoritaire staten die het willen beknotten of van staten (zoals de Verenigde Staten) die juist hun kans schoon zien om via het internet ‘regime change’ in die autoritaire staten af te dwingen, en van bedrijven die winstmaximalisatie zoeken.
Maatschappelijke, publieke organisaties zonder winstoogmerk, duurzame culturele en politieke verbanden van burgers, lijken zich veel minder op het net genesteld te hebben.
Natuurlijk zijn er inmiddels grote onafhankelijke organisaties zoals Avaaz, globalvoices, transparancy international en anderen die miljoenen burgers aan zich binden. Het zijn ook prachtige en hoopgevende initiatieven die het vergrootglas zetten op wereldwijd onrecht en onvrijheid.
Maar dit is ook precies waar de beperking schuilt.
Deze organisaties richten zich ook op het mobiliseren van protest en verzet, en doen dat soms met groot succes. Maar het zijn geen organisaties die een democratisch en mensenrechtelijk alternatief formuleren, en daarop mensen verenigen. Het zijn – in de tweede plaats – ook dikwijls westerse organisaties die top down het onrecht in met name de derde wereld aan de kaak stellen. Het nadeel daarvan bleek heel recent bij het initiatief Kony 2012 van Amerikaanse jongens die middels een viral erin slaagden om de Oegandese oorlogsmisdadiger Joseph Kony wereldwijd bekend te maken. Maar de ontvangst daarvan bij de Oegandese slachtoffers was niet onverdeeld positief.

Kan internet burgers binden, organisatorisch en in hun maatschappelijke idealen, bij de vestiging van democratie en mensenrechten? En hoe dan? Deze vraag leg ik ook aan u voor.
Laat ik een hoopgevend voorbeeld geven. Ik vertelde u eerder van Jared Cohen, de heel jonge medewerker van het state department die eigenhandig probeerde de groene revolutie in goede twitterbanen te leiden. Het hoeft niet te verbazen dat deze wizzkid vrij snel werd weggekocht door Google waar hij de opdracht kreeg om een denktank – het tot op heden onbekende Google Ideas – op te richten. Nu mag natuurlijk getwijfeld worden aan de intenties en motieven die Google hiermee heeft.
Maar toch. Vorig jaar liet Jared Cohen als kersverse directeur van Google Ideas voor het eerst van zich horen in de Amerikaanse media. In Dublin, in Ierland, bleek hij een summit te hebben belegd over terrorisme in aanwezigheid van zo’n 80 ex-extremisten en –terroristen, varierend van farc, IRA, neo-nazi’s tot jihadisten en El Qaida aanhangers. Zij spraken er met elkaar over hoe de radicalisering van jongeren voorkomen en verminderd kan worden. Zoals Cohen het verwoordde: ‘we believe internettechnology can become part of the solution, of turning away from violence’. De ambitie was niet minder dan ‘a shift in narratives’ te bereiken.
Voor wie het netwerk van voormalige extremisten sindsdien enigszins volgt (overigens te vinden onder de naam againstviolentextremism.org.) ziet dat de leden op allerlei plekken op het internet een ‘counterjihad’ proberen te formuleren, zoals velen van hen ook de wereld over reizen om met jongeren te praten en alternatieven aan te reiken.

Het voorbeeld is klein en aan de onafhankelijkheid van het initiatief mag getwijfeld worden, toch wil ik het niet ongenoemd laten. Het probeert namelijk twee zaken te verenigen.
1. het verzamelt mensen die niet alleen samen tegen onrecht protesteren maar ook proberen een alternatief te formuleren
2. Ondanks dat de commerciële arm van Google erachter zit (en het initiatief daarop enigszins gewantrouwd mag worden), geeft het regie aan de direct betrokkenen; de mensen die terreur hebben ondervonden en hebben uitgevoerd en maakt hen ook verantwoordelijk.

Tot slot. In de strijd tussen utopisten en sceptici heb ik me de afgelopen maanden vaak afgevraagd tot welke groep ik dan behoor. Ik ben me ervan bewust dat terwijl ik spreek staten, terreurgroepen en bedrijven telkens ingenieuzer middelen vinden om ons, burgers, te controleren en te censureren. Ik vind dat dit dwingt tot oppassendheid en een zekere mate van scepsis. Tegelijkertijd hebben wij, mensen, ook het internet uitgevonden, dat in de stem die het geeft aan de kwetsbaren en de onderdrukten historisch en fantastisch is.
Als wij in staat zijn om internet uit te vinden en te ontwikkelen dan moeten wij ook in staat zijn om het aan te wenden voor democratie en mensenrechten.

Femke Halsema bekleedt dit voorjaar de Vrede van Utrecht Leerstoel

Sinds de opkomst van LPF heb ik geweten dat deze dag ooit zou komen. Maar ik heb altijd gedacht dat mijn zoons er het slachtoffer van zouden worden. Vandaag was die dag, maar was mijn vrouw het subject. Samen liepen we in Zeewolde naar school om onze jongste op te halen en het gecombineerde fiets-voetpad was al aardig vol. We wilden net oversteken omdat het voetpad zich scheidde van het fietspad toen een man fietsbellend aan kwam scheuren. Mijn vrouw, Harderwijk 1969, Nederlandse moeder, Indische vader, houdt meer van hutspot dan van nasi,  stond al half op het fietspad waardoor de man vol in de remmen moest. “Kut allochtoon” riep hij. Het galmt al een uur door mijn hoofd, “Kut allochtoon”, in accentloos Nederlands. Even stonden we accentloos sprakeloos…

Nederlanders fietsen veel omdat we daar voor gekozen hebben. Het zit niet in ons bloed of in onze DNA. Het is een keuze die we na de tweede wereldoorlog bewust hebben genomen. Deze keuze hebben we gemaakt om onze stedelijke gebieden bereikbaar, veilig en leefbaar te houden toen de auto in opkomst kwam in de jaren vijftig. En het heeft zijn vruchten afgeworpen. Er zijn in Nederland meer fietsen dan mensen. In veel steden wordt meer dan 50 procent van de reizen onder de 7,5 kilometer met de fiets...

Nederlanders fietsen veel omdat we daar voor gekozen hebben. Het zit niet in ons bloed of in onze DNA. Het is een keuze die we na de tweede wereldoorlog bewust hebben genomen. Deze keuze hebben we gemaakt om onze stedelijke gebieden bereikbaar, veilig en leefbaar te houden toen de auto in opkomst kwam in de jaren vijftig. En het heeft zijn vruchten afgeworpen. Er zijn in Nederland meer fietsen dan mensen. In veel steden wordt meer dan 50 procent van de reizen onder de 7,5 kilometer met de fiets...

Komende zaterdag (11 februari) is het congres van GroenLinks. Eén van de belangrijkere zaken die daar beslist gaan worden is de verkiezing van de nieuwe partijvoorzitter. Ik heb het voorrecht gehad om een paar keer bij verkiezingsdebatten aanwezig te zijn en de kandidaten te ontmoeten. Die bijeenkomsten hebben echter mijn beeld van een voorzitter en voorzittersverkiezingen alleen maar versterkt. Mijn bezwaren zullen geïllustreerd worden met voorbeelden van de voorzitter(sverkiezingen) bij het CDA, de PvdA en GroenLinks.

            Om te beginnen, het principe van de gekozen voorzitter. Na de opkomst van Fortuyn kwamen de Nederlandse politieke partijen tot het inzicht dat ze snel moesten vernieuwen om hun kiezers en ledenbestand enigszins op peil te houden. Het sleutelwoord voor deze vernieuwingen was democratisering. Bij de meeste partijen werd de partijstructuur zodanig veranderd dat congresgangers directe invloed op de partijkoers uit konden oefenen. Een ander aspect was de invoering van de (deels) gekozen lijsttrekker en partijvoorzitter. Bij het direct verkiezen van een lijsttrekker of partijvoorzitter kan men vraagtekens plaatsen; wordt de beste kandidaat wel gekozen? Of is het alleen de persoon met de grootste naam of grootste mond? De verkiezing van partijvoorzitter wordt echter overdreven.

            Bij verkiezingen horen debatten en die debatten vinden dus ook plaats bij voorzittersverkiezingen. De vraag is alleen: wat is de rol van een voorzitter? Is de voorzitter de persoon die de koers van een partij bepaalt of is de partijvoorzitter toevallig de voorzitter van het partijbestuur? Naar mijn mening vooral het laatste: een partijvoorzitter hoort een bindende persoon te zijn; ondanks het feit dat de voorzitter het partijbestuur voorzit is de invloed op de partijkoers nog altijd relatief beperkt. Vandaar dat een voorzitter maar beter de verbindende en bemiddelende rol kan aannemen: zeker bij de huidige Nederlandse politieke partijen is dat hard nodig.

            De hiervoor genoemde debatten gaan meestal toch over de inhoud en het blijkt uit campagne binnen GroenLinks dat beide kandidaten helemaal niet veel van elkaar verschillen qua standpunten. Daarom zijn de punten naar buiten meestal gericht op de stijl of organisatie van de partij. Een goed voorbeeld hiervan is Hans Spekman, die ten eerste pleitte voor een verhuizing van het hoofdkantoor van de PvdA naar een achterstandswijk (terwijl naar mijn mening bereikbaarheid de allerbelangrijkste functie van een partijkantoor hoort te zijn) en ten tweede pleitte voor verkiezingen van alle links progressieve stemmers voor het voorzitterschap van de PvdA. Wat we hier zien is dus dat een inhoudsloze verkiezing leidt tot symboolpolitiek.

            Er is echter een partij waar de voorzitter op het moment van schrijven wél de koers uitzet. Ruth Peetoom is (naar buiten toe) de drijvende kracht achter de ‘herbronning’ van haar partij. In zulke mate zelfs, dat ze nu ook zelf op zoek is naar een leider die deze plannen het beste uit zou kunnen voeren. Peetoom is wel een uitzondering: het CDA verschilt qua omstandigheden behoorlijk met de twee andere genoemde partijen, omdat de complete partijtop in het kabinet zit en de partij in een diepe crisis zit. Tel daar bij op dat niemand in de partijtop van het CDA zit te springen om een nieuwe koers te bepalen en de voorzitter mag het vuile werk opknappen.

            Een partijvoorzitter wordt gekozen om het democratische gehalte van de politieke partij te verhogen, maar hierbij wordt de invloed van een voorzitter zwaar overschat: de voorzitter is niets meer dan de voorzitter van het partijbestuur en heeft dus een beperkte invloed. De belangrijkste functie van een voorzitter is dus om de vleugels van de partij met elkaar te verbinden en zo goed mogelijk te bemiddelen waar dat mogelijk is. Congresgangers van aanstaande zaterdag zouden dan ook niet moeten kiezen op basis van inhoud, maar op basis van communicatie en uitstraling. Een voorzitter is geen boegbeeld, maar een bemiddelaar.

Komende zaterdag (11 februari) is het congres van GroenLinks. Eén van de belangrijkere zaken die daar beslist gaan worden is de verkiezing van de nieuwe partijvoorzitter. Ik heb het voorrecht gehad om een paar keer bij verkiezingsdebatten aanwezig te zijn en de kandidaten te ontmoeten. Die bijeenkomsten hebben echter mijn beeld van een voorzitter en voorzittersverkiezingen alleen maar versterkt. Mijn bezwaren zullen geïllustreerd worden met voorbeelden van de voorzitter(sverkiezingen) bij het CDA, de PvdA en GroenLinks.

            Om te beginnen, het principe van de gekozen voorzitter. Na de opkomst van Fortuyn kwamen de Nederlandse politieke partijen tot het inzicht dat ze snel moesten vernieuwen om hun kiezers en ledenbestand enigszins op peil te houden. Het sleutelwoord voor deze vernieuwingen was democratisering. Bij de meeste partijen werd de partijstructuur zodanig veranderd dat congresgangers directe invloed op de partijkoers uit konden oefenen. Een ander aspect was de invoering van de (deels) gekozen lijsttrekker en partijvoorzitter. Bij het direct verkiezen van een lijsttrekker of partijvoorzitter kan men vraagtekens plaatsen; wordt de beste kandidaat wel gekozen? Of is het alleen de persoon met de grootste naam of grootste mond? De verkiezing van partijvoorzitter wordt echter overdreven.

            Bij verkiezingen horen debatten en die debatten vinden dus ook plaats bij voorzittersverkiezingen. De vraag is alleen: wat is de rol van een voorzitter? Is de voorzitter de persoon die de koers van een partij bepaalt of is de partijvoorzitter toevallig de voorzitter van het partijbestuur? Naar mijn mening vooral het laatste: een partijvoorzitter hoort een bindende persoon te zijn; ondanks het feit dat de voorzitter het partijbestuur voorzit is de invloed op de partijkoers nog altijd relatief beperkt. Vandaar dat een voorzitter maar beter de verbindende en bemiddelende rol kan aannemen: zeker bij de huidige Nederlandse politieke partijen is dat hard nodig.

            De hiervoor genoemde debatten gaan meestal toch over de inhoud en het blijkt uit campagne binnen GroenLinks dat beide kandidaten helemaal niet veel van elkaar verschillen qua standpunten. Daarom zijn de punten naar buiten meestal gericht op de stijl of organisatie van de partij. Een goed voorbeeld hiervan is Hans Spekman, die ten eerste pleitte voor een verhuizing van het hoofdkantoor van de PvdA naar een achterstandswijk (terwijl naar mijn mening bereikbaarheid de allerbelangrijkste functie van een partijkantoor hoort te zijn) en ten tweede pleitte voor verkiezingen van alle links progressieve stemmers voor het voorzitterschap van de PvdA. Wat we hier zien is dus dat een inhoudsloze verkiezing leidt tot symboolpolitiek.

            Er is echter een partij waar de voorzitter op het moment van schrijven wél de koers uitzet. Ruth Peetoom is (naar buiten toe) de drijvende kracht achter de ‘herbronning’ van haar partij. In zulke mate zelfs, dat ze nu ook zelf op zoek is naar een leider die deze plannen het beste uit zou kunnen voeren. Peetoom is wel een uitzondering: het CDA verschilt qua omstandigheden behoorlijk met de twee andere genoemde partijen, omdat de complete partijtop in het kabinet zit en de partij in een diepe crisis zit. Tel daar bij op dat niemand in de partijtop van het CDA zit te springen om een nieuwe koers te bepalen en de voorzitter mag het vuile werk opknappen.

            Een partijvoorzitter wordt gekozen om het democratische gehalte van de politieke partij te verhogen, maar hierbij wordt de invloed van een voorzitter zwaar overschat: de voorzitter is niets meer dan de voorzitter van het partijbestuur en heeft dus een beperkte invloed. De belangrijkste functie van een voorzitter is dus om de vleugels van de partij met elkaar te verbinden en zo goed mogelijk te bemiddelen waar dat mogelijk is. Congresgangers van aanstaande zaterdag zouden dan ook niet moeten kiezen op basis van inhoud, maar op basis van communicatie en uitstraling. Een voorzitter is geen boegbeeld, maar een bemiddelaar.

De liberale ‘vrinden’ van de VVD laten zich de afgelopen weken in Dronten weer van hun sterkste kant zien. Op de agenda staan een aantal van die onderwerpen die kennelijk voor de Drontense VVD’ers een beetje moeilijk te verteren lijken. Van die ‘linkse hobby’s’ als windmolenbeleid en duurzaamheid.

Bij het windmolenbeleid ging woordvoerder Anke d’Hooghe-Molenkamp er vol in. Windmolens zijn lelijk, duur, draaien op subsidie en er mogen er vooral geen bijkomen. Want wie weet blijkt over tien jaar wel dat de opwarming van de aarde allemaal best wel meeviel en dan stonden al die windmolens zinloos in het landschap te roesten. Als je niet zeker wist dat je er in de toekomst geen last van zou hebben moest je het toch vooral maar niet doen! Mijn vraag hoe ze dit dan zag als het gaat om haar favoriete energie opwekking via kerncentrales en kernafval was een beetje moeilijk. Maar gelukkig werd ze gered door burgemeester De Jonge die het afhamerde omdat kernenergie niet op de agenda stond.

Hoewel we bij de vergadering een tribune vol (agrarisch) ondernemers hadden die erg voor meer windmolens waren, en maar liefst twee van de VVD raadsleden niet mee konden besluiten omdat ze belanghebbend zijn bij windmolens, was en bleef de VVD tegen die verschrikkelijke windmolens. Want eigenlijk is het allemaal maar (linkse?) onzin!

Dat we op milieugebied van de VVD fractie verder niets hoeven te verwachten bleek ook gisteravond wel weer. Het duurzaamheid beleid werd in een speciale informatieavond door wethouder Van Amerongen (VVD) aan de gemeenteraad gepresenteerd zodat helder was welke ambities er zijn als we het beleid later deze maand gaan behandelen. Tijdens de presentatie werd zo vaak benadrukt dat alles wat de gemeente wil binnen de bestaande budgetten past dat de VVD-geur wel haast doordringend te noemen was. Maar dat was niet vanwege de hoge opkomst van VVD raadsleden. Waar wel beide VVD-wethouders van de partijwaren om het beleid toe te lichten en te verdedigen was de VVD-fractie in geen velden of wegen te bekennen. Ze zullen het wel niet zo interessant vinden. Want ‘dat vervelende en lastige milieubeleid is alleen maar dure onzin, dus daar moet je verder geen tijd in steken’ zal wel de gedachte zijn. Je zal je als wethouder duurzaamheid maar gesteund weten door zo’n raadsfractie van de eigen politieke kleur, ik zou bijna medelijden krijgen.

Maar natuurlijk begrijp ik het allemaal verkeerd, zo zal de VVD betogen. Ze schaffen het duurzaamheidsbeleid niet af en zullen het niet blokkeren, net zoals bij sociale zaken. Dat maakt –in de logica van de Drontense fractie- de VVD een hartstikke sociale en groene partij. Sja, en wat zou je daar nu tegenin kunnen brengen? *ironieteken*

De liberale ‘vrinden’ van de VVD laten zich de afgelopen weken in Dronten weer van hun sterkste kant zien. Op de agenda staan een aantal van die onderwerpen die kennelijk voor de Drontense VVD’ers een beetje moeilijk te verteren lijken. Van die ‘linkse hobby’s’ als windmolenbeleid en duurzaamheid.

Bij het windmolenbeleid ging woordvoerder Anke d’Hooghe-Molenkamp er vol in. Windmolens zijn lelijk, duur, draaien op subsidie en er mogen er vooral geen bijkomen. Want wie weet blijkt over tien jaar wel dat de opwarming van de aarde allemaal best wel meeviel en dan stonden al die windmolens zinloos in het landschap te roesten. Als je niet zeker wist dat je er in de toekomst geen last van zou hebben moest je het toch vooral maar niet doen! Mijn vraag hoe ze dit dan zag als het gaat om haar favoriete energie opwekking via kerncentrales en kernafval was een beetje moeilijk. Maar gelukkig werd ze gered door burgemeester De Jonge die het afhamerde omdat kernenergie niet op de agenda stond.

Hoewel we bij de vergadering een tribune vol (agrarisch) ondernemers hadden die erg voor meer windmolens waren, en maar liefst twee van de VVD raadsleden niet mee konden besluiten omdat ze belanghebbend zijn bij windmolens, was en bleef de VVD tegen die verschrikkelijke windmolens. Want eigenlijk is het allemaal maar (linkse?) onzin!

Dat we op milieugebied van de VVD fractie verder niets hoeven te verwachten bleek ook gisteravond wel weer. Het duurzaamheid beleid werd in een speciale informatieavond door wethouder Van Amerongen (VVD) aan de gemeenteraad gepresenteerd zodat helder was welke ambities er zijn als we het beleid later deze maand gaan behandelen. Tijdens de presentatie werd zo vaak benadrukt dat alles wat de gemeente wil binnen de bestaande budgetten past dat de VVD-geur wel haast doordringend te noemen was. Maar dat was niet vanwege de hoge opkomst van VVD raadsleden. Waar wel beide VVD-wethouders van de partijwaren om het beleid toe te lichten en te verdedigen was de VVD-fractie in geen velden of wegen te bekennen. Ze zullen het wel niet zo interessant vinden. Want ‘dat vervelende en lastige milieubeleid is alleen maar dure onzin, dus daar moet je verder geen tijd in steken’ zal wel de gedachte zijn. Je zal je als wethouder duurzaamheid maar gesteund weten door zo’n raadsfractie van de eigen politieke kleur, ik zou bijna medelijden krijgen.

Maar natuurlijk begrijp ik het allemaal verkeerd, zo zal de VVD betogen. Ze schaffen het duurzaamheidsbeleid niet af en zullen het niet blokkeren, net zoals bij sociale zaken. Dat maakt –in de logica van de Drontense fractie- de VVD een hartstikke sociale en groene partij. Sja, en wat zou je daar nu tegenin kunnen brengen? *ironieteken*

Vanaf 28 januari is in het Cobra-Museum in Amstelveen de tentoonstelling “Klee+ Cobra: het begint als kind” te zien.

Als grote fan van vooral Paul Klee en van Lucebert laat ik hier een eigen kleine tentoonstelling zien met een samenstelling van de schilderijen die ik hier op mijn blog eerder in een ander verband heb laten zien. 

Abstract, vormrijk, naïef, kleurrijk, muzikaal, expressief, experimenteel, poëtisch, speels: ja, zo kunnen kunst en leven heerlijk zijn! Ach kon het maar altijd zo zijn!

(Ik weet natuurlijk niet wat in Amstelveen te zien zal zijn!)

Paul Klee, Maske, 1922

Paul Klee, Marionette 7a, 1923

Paul Klee, Clown, 1929

Paul Klee, Clown, 1929

Paul Klee, Dierentuin Tiergarten

 

 

Paul Klee, Slang

 

De schilders van Der blaue Reiter zoals Wassily Kandinsky en Paul Klee losten de strakke zwart-witte schaakborden op tot organische, flexibele, kleurrijke en niet-meer-vierkante vlakken.

 

Een mooie aanval op het verkort rationalisme.

 

 

Paul Klee, Colourful life outside (Draussen buntes Leben)1931

 

 

 

Paul Kee, Bluehendes, 1934

 

Paul Klee, Kat en vogel [Katze und Vogel]

Paul Klee Frau mit Hut

Paul Klee, Taenzer

Paul Klee, Angelus Novus (bezit Walter Benjamin die een beroemde essay hierover schreef: der Engel der Geschichte)

Paul Klee, Distel, 1919

Paul_klee_duinlandschap_dunes

Paul_klee_opkomst_van_de_maan_st_germain_tunis_1915

Paul Klee_volle_maan

Hier volgen de schilderijen van Lucebert, maar eerst zijn gedicht “klee”

in het verheugde venster geuren de gekleurde vruchten van de dingen

in rust geuren de huid het hart geuren de ogen en mond

het hart kust zijn venster

de huid ontsluit zich

de ogen kijken naar buiten

waar de mond wuift naar boven

overal bloeien de mensen wuivende bloemen geurige huizen

zij evenaren de aarde

zij vliegen in ronde en gebogen vruchten door het hoge hoofd van de lucht

zuchten als de huiverende watervallen zij zingen

in spiegelgladde cirkels

zo ontwiklen zij de wereld:

 

de brandende draad van de geurende aarde loopt langs het gekleurde raam van de mensen

Lucebert, De droom van Apollinaire (Apollinare’s dream), 1972

Lucebert,_Die_Kuehe_1959

Lucebert naakt met bloemen (nude with flowers)

Lucebert, Orfeus_en_de_dieren

Lucebert, Nachtengel_1990

Lucebert, Oude_engel

Lucebert, De_dichter_voedt_de_poezie

lucebert_dierentemmer_1959.jpg

Maria Trepp www.passagenproject.com

Mijn complimenten voor documentairemaker Michiel van Erp voor zijn documentaire ‘Postmoderne hutspot’ over opkomst en ondergang van het Nationaal Historisch Museum. De documentaire is nog maar een week online en zeker verplichte kost voor een ieder die iets wil begrijpen van bestuurlijke processen, al bestaat het risico dat er na het bekijken van de documentaire meer vragen dan antwoorden liggen. In mijn optiek is het een leerschool voor politici, bestuurders en ambtenaren.

——————————————————————————————————-

VPRO: Het Uur van de Wolf (uitzendinggemist) \’Postmoderne hutspot\’

——————————————————————————————————-

Bijzonder is dat de vergadering nav het onderzoek door Grondmij gefilmd kon worden. Dit zit in het tweede deel van de documentaire. De bestuurlijke elasticiteit van de Arnhemse burgemeester Krikke valt ook wel op gedurende het traject. Ze blijft keurig in het gelid ondanks dat er van links en rechts allerlei strapatsen worden uitgehaald. Ze begint in het wiel bij Jan Vaessen en langzaam manoevreert ze zich in de waaier van minister Plasterk, die ook wel voelt voor de plannen van Schilp. Ik hoop ooit middels een biografie nog wel de echte mening van Paulien Krikke te horen.

Bestuurlijke brei is a post from John Swelsen.

Op 25 November ontving ik een mailtje vanuit het FNV over een aantal praktische dingen waar wij mee bezig waren geweest, in de afsluiting van de mail kreeg ik de vraag of ik op 10 December 2011 ook een stukje wilde vertellen over wat de gevolgen zullen zijn wanneer er bezuinigd zal gaan worden op ondermeer de WSW tijdens de Armoede Werkt Niet Manifestatie!

Bloed ging uiteraard stromen bij mij waar het niet kon gaan, jaaaaa ik wil heel graag mijn bijdrage leveren aan het manifest maar had tevens in November al diverse afspraken binnen GroenLinks, het CNV(j) Wajong werkt promotie team en wat andere afspraken tijdelijk stop gezet omdat ik even geen geld meer voor kan schieten.

Niet echt relevant om te weten maar ik reken ook graag vooruit, deze maand of in Januari 2012 dien ik minimaal 1 dag in de plus te staan, in Januari 2012 ben ik al meteen mijn eigen bijdrage van 220 Euro kwijt aan mijn ziekenfonds omdat ik gebruik maak van diverse hulpmiddelen

Klagen en zeuren vanaf de zijlijn zonder iets te ondernemen hou ik zelf absoluut niet van, daarom ben ik o.a. politiek en binnen het vakbondswezen graag actief, ging dus ook op de uitnodiging in onder voorwaarde dat ik vooraf een treinkaartje toegestuurd zou krijgen.

Afgelopen Zaterdagochtend ging hier dus ook vroeg de wekker,
tegen 05:50 stapte ik uit bed en knalde mijn pc aan om nogmaals exacte reis details door te nemen aangezien deze wel eens willen wijzigen door o.a. storingen of werkzaamheden aan het spoor, daarnaast wilde ik uiteraard in alle rust een stevig ochtend ontbijt nemen, het laatste nieuws door nemen, broodjes smeren voor onderweg etc;

ik werd om 13:00 verwacht bij 2 ruimtes van de Brabanthallen om te melden dat ik aanwezig was en uiteindelijk vooraf ook nog even overleggen met Jan Marijnissen wat ik allemaal zeggen wilde. Zelf zorgde ik er uiteraard voor dat ik al tegen 11:30 op het station van Den Bosch arriveerde, dan kon ik in alle rust mijn weg vinden naar de pendelbus van de PvdA en wat eten etc;

Omstreeks 12:00 of iets later kwam ik aan op locatie, gelukkig maar want ik had vooraf met 3 mensen een afspraak en dan zouden we elkaar wel moeten kunnen vinden. Na wat telefoontjes over en weer kon ik met Tjitske Siderius naar de artiesten/sprekers kamer waar allereerst een bak koffie of iets anders voor mij klaar stond met broodjes etc;

Vooraf wist ik al dat ik maar 1a 2 van de 4 onderstaande mogelijke vragen voorgelegd zou gaan krijgen.

- hoe lang sta je op de wachtlijst?
- Wat voor werk zou je willen doen in de sociale werkplaats?
- Wat doet het thuis zitten met je
- Hoe zie je de toekomst?

Vervolgens vatte ik heel kort mijn levenslijnen v.a. mijn 15e tot aan nu samen zodat hij een beetje kiezen kon welke vraag hij aan mij zou kunnen stellen, we waren daar vlot uit, ik zou de vraag krijgen Wat voor werk zou je willen doen in de sociale werkplaats? (stiekem hoopte ik een beetje op toekomst visie maar tijdens het voorgesprek moesten we snel overleggen en kon ik zelf moeilijk alle 4 punten toelichten).

Na het gesprek met Jan Marijnissen kon ik nog zo’n 30 minuten om diverse stands bezoeken of wat te eten en drinken in de artiesten/sprekers ruimte en daarna mochten wij (Siep Adolfs - directeur SW bedrijf Schiedam, Patrick van Nijnnatten – werknemer SW-bedrijf Schiedam, Gerard Veldhuis, lid OR SW bedrijf Top-Craft, Klaas Woltinge, staat tot op de wachtlijst voor de sociale werkplaats Hoogeveen, IBN / Macek Technika) opkomen.

Naast het podium voelde ik mij redelijk relaxed, de namen van de sprekers werden telkens 1 voor 1 opgenoemd zodat iedere spreker bij opkomst vooraf al een persoonlijk applaus kon verwachten. Naarmate het podium voller werd begon ik mij wel een beetje af te vragen:”waar zal ik straks ongeveer gaan staan i.v.m. de sprekers volgorde” Tegen de tijd dat mijn naam werd genoemd kwam ik iets wat stijfjes en ‘onzeker’ op maar dacht meteen rug recht houden.

Toen ik ongeveer op de plek stond waar ik zou moeten staan met het in ontvangst nemen van het eerste applaus keek ik ook al het publiek netjes aan, het duurde maar een fractie van een seconde en toen gierde heel even echt de zenuwen door mijn keel (zo ziet het er dus uit wanneer je tegenover +/- 6500 mensen staat). Er ging uiteraard meteen een knop in mij om en zag de groepsgrootte niet meer, vanuit trainingen vanuit het CNV(j) had ik al geleerd kijk nooit mensen recht in de ogen aan wanneer je een groot publiek toespreken moet maar kijk naar hen voorhoofden (‘gemeen’ maar handig trucje wat goed werkt)..

Na het applaus ontvangen te hebben en toen ik ook op de juiste plaats stond wachtend op mijn spreekbeurt voelde ik mij steeds meer ontspannen worden, eerst stond ik rechtop met mijn armen gestrekt langs mijn broek maar betrapte mij er op dat ik wel extreme na zweet handjes kreeg.. Mijn linker hand stak ik gewoon half in mijn broekzak en mijn rechterhand drukte ik een paar maal gewoon tegen mijn heup aan (staat wat relaxter en de handjes blijven droog).

Op een bepaalt moment stelde Jan Marijnissen mij voor om verder naar voren te komen op het podium en begon met de vraag:”Wie ben jij?”,”waar kom je vandaan?” etc;

Ik vertelde dat ik Klaas Woltinge was (Wajonger) woonachtig in Hoogeveen..
De vervolg vraag was zou je meer over jezelf willen vertellen waarop mijn antwoord kort en krachtig nee was (spreektijd verzamelen en wachtend op de vraag wat zou je willen doen).

Jan Marijnissen ging een beetje door op mijn situatie en vroeg uiteindelijk naar wat zou je willen doen binnen de sociale werkvoorziening? Dat was uiteraard het moment om mijzelf een beetje beter voor te stellen en vermelde dood leuk dat ik een opleiding had gevolgd in de richting van systeembeheerder, daarvan het diploma ook behaald had en dat ik iets zou kunnen gaan doen binnen de salaris administratie. Het eerste deel knalde ik er vloeiend uit, het woordje salaris administratie kon ik niet helemaal vinden en werd uiteindelijk salaris ‘administatrateur’ omdat ik daar wel goede ervaringen mee had opgedaan.

Jan Marijnissen ging door met vragen stellen en legde mij ook de vraag voor:”hoe lang ik op de wachtlijst stond?” Op dat moment pakte ik ook mijn eigen punt binnen de sociale werkvoorziening, vermelde dat ‘ik’ sinds begin 2006 op een stekkie wacht en pas tegen of na mijn 65e aan de beurt zou komen aldus de wachtlijsten (richting betaald werk).

Vanuit het publiek volgde daarop ook een heftig boee geroep in positieve zin,
Bij afsluiting ook wat applaus omdat ik ‘mijn’ verhaal verteld had en verplaatste mij weer een paar stapjes naar achteren op het podium.

Zat zelf te kiezen, nu het trapje af gaan naast het podium of ff netjes blijven staan waarbij ik voor het laatste koos. Op het moment dat mijn voorgaande spreker het podium verliet deed ik dat zelfde ook.

Jan Marijnissen stond intussen onderaan het trapje en bedankte mij voor mijn bijdrage, zelf vroeg ik om feedback en vermelde eerlijk hoe zat het met mijn gestotter dan omtrent salaris administratie? Als antwoord kreeg ik mee dat mijn verhaal duidelijk was en dat eigenlijk niemand dat opgemerkt zou kunnen hebben.

Links van mij stonden Tjitske Siderius die ook aangaf dat mijn optreden goed was en bij Sadet Karabulut deed ik nogmaals navraag waarop zij antwoordde:”Je kreeg het publiek met je mee”,”met wat je vertelde kwam je helder over!” dus een serieus compliment voor mezelf ;-)

Nadien besloot ik voor mijn eigen om even naar buiten te gaan, het foute rookertje binnen te halen en even een boterham naar binnen te werken. Werd zelf tot 2x toe aangesproken in de vorm van:”Hey Klaas”,”Goed gedaan man!” waarop een leuk babbeltje volgde..

Nadien raakte ik met meerdere mensen dieper in gesprek, omtrent mezelf….
Zelf mag ik dan wel de ‘gelukkige’ WAJONGER zijn die misschien heel veel zou kunnen,
Maar wordt niet toegelaten tot de huidige arbeid’s :

1. Mijn studie is niet actueel, bijscholing kan ik zelf niet betalen helaas
2. U hebt een zenuw aandoening waarbij tumoren op zenuwen zouden kunnen gaan groeien, in mijn persoonlijk geval is het waar! Ik had/heb NF 2, omtrent mijn gebreken was en ben ik ook glas helder.

Kwam er in mijn verleden een piep aankakken in de vorm van:”Klaas”,”je kunt heel veel”,”je weet ook heel veel”,”misschien kunnen wij wat leren van ‘jouw’” maar en daar komt ie! “Klaas”, “zoals je zelf aangaf kamp je met een zenuw aandoening waarbij tumoren op zenuwen groeien”,”wist je ook dat je zenuwen in je hoofd hebt?”

Zelf voelde ik mij destijds behoorlijk gekleineerd, had nadien ook een nader onderzoek ingesteld… Via o.a. mijn ex werkgever kreeg ik te horen dat men belang heeft aan een vast personeels- bestand, al kun je toezeggen dat je weinig ziek zal zijn wordt je gewoon aan de kant gezet!

De hele middag had ik uiteraard veel ge-netwerkt en/of mijn verhaal aangevuld.

De grote belangstelling voor boeken over "het brein" heeft alles te maken met de trits van crises waar we middenin zitten: de klimaatcrisis, de energiecrisis, de kredietcrisis, de eurocrisis, de landencrisis.

We komen tot het besef dat de huidige economische modellen niet meer voldoen in een snelle, innoverende maar complexe wereld. Deze modellen zijn gebaseerd op groei, efficiency, massa en rendement. Ze stammen uit een (industrieel) tijdperk toen omstandigheden niet zo snel veranderden en hulpbronnen in overvloed aanwezig waren. Vandaar dat essentiële zaken als het uitputten van de aarde en luchtvervuiling nauwelijks een rol spelen in deze modellen. Het draait er enkel om welvaart en dat kan tot gevolg hebben dat een lekkende olietanker in de Golf van Mexico een ramp is voor het milieu maar goed is voor het bruto nationaal product (BNP) van dat land. Het besef dat economie meer is dan welvaart en dat het welzijn van mensen ook een prominente rol mag spelen dringt maar langzaam door. Het gaat dan als het ware niet alleen om het BNP maar ook om het BNG, het bruto nationaal geluk. Niet langer draait de economie alleen om de rationele kant van de mens die streeft naar winstmaximalisatie maar gaat het ook om de emotionele kant en winstoptimalisatie. De "homo economicus" van Plato en de "ik denk dus ik besta" gedachte van Descartes vormen slechts een deel van de economische werkelijkheid.

Pas sinds begin van deze eeuw wordt in de economie meer rekening gehouden met de gevoelsmatige kant van de mens. In 2002 wonnen Kahneman en Tverski de Nobelprijs voor de economie voor hun onderzoek naar intuïtieve besluitvorming. Vooroordelen en emoties spelen een grote rol in de besluitvorming. Daarom moet niet langer de wiskunde met zijn modellen basis zijn voor de economie, maar de psychologie. Freud, met zijn "irrationele drijfveren" en Keynes met zijn "animal spirits" hadden het nog niet zo slecht gezien. Mensen zoeken resultaten die goed genoeg zijn en dat hoeven niet altijd financieel optimale resultaten te zijn.

De opkomst van het denken van de mens als gevoelig wezen in de economie is tevens de tijd van de opkomst van de ICT. Bij uitstek een technisch en wiskundig kader maar dat wel wordt ingezet voor personalisatie en om maatwerk te leveren, waarbij ieder mens zich kan onderscheiden. Dit heeft geleid tot een kennissamenleving en een bijbehorende kenniseconomie. Bij deze economie passen fijnmaziger modellen omdat niet iedereen over een kam kan worden geschoren. Ieder beweegt vanuit een eigen unieke ruimte en maakt van daaruit keuzes. Het maakt dan nieuwsgierig naar door welke prikkels deze "homo emotico" zich laat beïnvloeden en door welke juist niet. En dan is inzicht in de diepere drijfveren, waarom maakt iemand een keuze, relevanter dan de keuze zelf.

Dat is de stelling die al jaren opgeworpen wordt, want het streefcijfer voor de kostprijs van duurzame energie is de kostprijs van elektriciteit die met steenkolen wordt opgewekt. De heilige graag van duurzame energievormen heet netpariteit. Een moeilijke term om te zeggen dat de elektriciteit die duurzaam wordt opgewekt even veel kost als elektriciteit van een kolencentrale (ongeveer 5 tot 7 Eurocent/kWh). De vraag is of dat terecht is. Kleinverbruikers (zowel particulier als zakelijk) betalen op dit moment namelijk ongeveer 19 Eurocent per kWh (door energiebelasting en BTW).

Ontwikkelingen zonne-energie

Terwijl de energiebelasting en de elektriciteitsprijs stijgt is de prijs van zonnepanelen is de afgelopen 12 maanden met ongeveer 40% gedaald. Dat is te zien aan de opkomst van nieuwe bedrijfsmodellen voor zonne-energie.

Bij die nieuwe bedrijfsmodellen koop je niet zozeer zonnepanelen, alswel een stabiele elektriciteitsprijs. Zo biedt Zon IQ zonnepanelen aan met de garantie dat de kosten van elektriciteit opgewekt met je zonnepanelen inclusief de financieringskosten gelijk zijn t.o.v. je huidige elektriciteitskosten. Bij Zonline koop je geen zonnepanelen, maar ga je betalen voor de elektriciteit die ze opwekken. Resultaat: de prijs van (een deel van) je elektriciteitsverbruik staat de komende 20 jaar vast. Dat is nog eens wat anders dan een 3 jaar vast contract…

De ondernemers en financiers van Zon IQ en Zonline verwachten ongetwijfeld ten minste een fatsoenlijke boterham te verdienen met hun business model. Dat kan niet anders betekenen dan dat zonnepanelen voor huiseigenaren die zelf over de financiële middelen beschikken een rendabele investering zijn. Voor Zon IQ geldt dat ze de garantie van een gelijkblijvende energierekening alleen zullen geven wanneer ze dat waar kunnen maken. En voor Zonline geldt dat ze van de opbrengst die zij ontvangen van huiseigenaren niet alleen hun eigen loon moet betalen, maar ook hun financiers.

Ontwikkelingen windenergie

Afgaand op het maximum subsidiebedrag voor windenergie op land ligt de kostprijs rond de 10 Eurocent per kWh. De energiebelasting ligt op 12 Eurocent per kWh. De simpelste manier om te zorgen dat wind op land zonder subsidie uit kan is deze twee tegen elkaar uitruilen. Een vrijstelling van energiebelasting voor afnemers van windenergie op land betekent dat particulieren ten minste 2 Eurocent korting per kWh krijgen, want best kans dat er windmolens zijn die voor minder dan 10 Eurocent elektriciteit produceren. Tegelijkertijd houdt de overheid de subsidie voor windenergie in haar zak en zijn er minder ambtenaren nodig om subsidieaanvragen voor duurzame energie te beoordelen.

Voor degene die zich zorgen maken wat te doen als de wind niet waait: geen nood, voor zover ik dat begrepen heb moet de windmolenexploitant in het Nederlandse systeem zelf zorgen voor reservecapaciteit. Daar betaalt de windmolenexploitant een vergoeding voor aan degene die reservecapaciteit achter de hand houdt. Wanneer er te veel windenergie bijkomt wordt de vraag naar reservecapaciteit groter, wat de prijs opdrijft. De hogere prijs wordt doorgerekend aan de consument die windenergie afneemt. De stijgende prijs van windenergie zorgt er voor de wetten van de vrije markt vanzelf voor dat de vraag daalt, of dat er evenwicht op de markt optreed.

Een hoge prijs voor reservecapaciteit zorgt er ook voor dat er meer aanbod komt van reservecapaciteit of dat er geïnvesteerd gaat worden in maatregelen of innovaties om de benodigde hoeveelheid reservecapaciteit te verkleinen (bv. accutechnieken).

Alternatieve manieren om wind op land, zonne-energie en biogas te stimuleren

De SDE+ is de bekendste regeling om duurzame energie te stimuleren. Deze wordt gefinancierd vanuit een opslag op de elektriciteitsrekening. Een alternatieve methodiek kan zijn om te kijken naar het grote succesnummer op gebied van verduurzaming: de automarkt. Door een combinatie van verschillende tarieven in de bijtellingsregel, motorrijtuigenbelasting en BPM is daar de afgelopen jaren een grote switch naar zuinigere en milieuvriendelijkere modellen gemaakt.

Voor groene elektriciteit en biogas kan een zelfde methodiek ontwikkeld worden, mits het gaat om technieken waarvan de kostprijs onder het tarief voor kleinverbruikers ligt. Waarbij ik met het tarief voor kleinverbruikers het tarief inclusief energiebelasting en BTW bedoel. Net als bij auto’s hoeft dat geen permanente regeling te zijn, maar kun je die best in termijnen afbouwen of de verschillen verkleinen. Wanneer de overheid, net als bij aardgas, wil meeprofiteren van de baten van publieke goederen als zon en wind kan ze ook overwegen om zelf mee te investeren. Zoals ze dat ook doet bij aardgas.

Het voordeel van zo’n systeem is dat particulieren voordeel krijgen van duurzame energie, wat het verzet een stuk minder groot zal maken. De komende 15 jaar Euro 360 korting per jaar op je energierekening? Dat kan, maar dan krijg je wel een windmolen in de buurt.. Praktijkvoorbeelden laten zien dat het verzet dan snel minder wordt. Eventueel kun je nog eisen dat particulieren zelf investeren in de opwekking van duurzame energie om van het voordeel te kunnen profiteren.

Tijdens de toepassing zullen nieuwe innovaties gedaan worden, die de kostprijs van duurzame energie verlagen. Waardoor duurzame energie ook voor middelgrote gebruikers en uiteindelijk grootverbruikers commercieel interessant wordt. Het bijkomend voordeel is dat een aantal grootverbruikers kan dienen als buffercapaciteit in tijden van veel of juist weinig aanbod aan duurzame energie.

PS merk ik op dat ik het in dit stuk nog niet eens heb gehad over het schrappen van regelingen die fiscaal of anderszins voordelig uitpakken voor fossiele energie.

 

Ik kan best een open deur intrappen: de Chinese economie groeit hard. Maar dat die in 30 jaar tijd is gegroeid van krap 70 miljard naar ruim 18.000 miljard yuan – en dat was 2004 – is onvoorstelbaar. Hoe deden ze dat? Blijft het zo? Wat willen ze verder?

Hoe deden ze het?

Vorig jaar heeft China Japan ingehaald als tweede economie van de wereld. De grootste economie is nog steeds de VS met dien verstande dat die van de VS niet meer groeit en die van China wel. Dat biedt bedrijven grote kansen. China heeft een goede infrastructuur opgebouwd, had hele goedkope arbeidskrachten en was dus een aantrekkelijke producent voor exportproducten. De producerende bedrijven zijn niet alleen Chinese bedrijven, ook bijvoorbeeld Philips heeft zijn productie daarheen verplaatst vanwege de lage lonen.

Alles draait in China om behoud van rust en stabiliteit en het in standhouden van de macht van de Communistische Partij. Inflatie, buitenlandse invloed en ontevredenheid onder de bevolking – die heus ziet wat er in het buitenland mogelijk is – zijn risicofactoren voor instabiliteit. Om onvrede te beteugelen, moet de communistische partij het volk dus ook wat geven. En dat krijgt het. De welvaart is voor iedereen gestegen. De rijken zijn 2 keer zo rijk geworden, maar de armen ook.

China ziet zichzelf als kwetsbaar land dat in ontwikkeling is. Chinezen willen bovenal een veilige en stabiele omgeving en roepen in mindere mate om democratie. Een sterke staat die alles domineert en stuurt, ziet de CCP als passend in deze situatie.

Afrika

China investeert veel in Afrika. Feitelijk Europa’s achtertuin maar wij lieten die ongebruikt. Contact en handel met China levert geen windeieren. Toen Nederland in 1980 twee duikboten leverde aan Taiwan, werd de handel tussen Nederland en China ogenblikkelijk door China stilgelegd. Op dat moment werd China nog niet gezien als wereldmacht in opkomst. Een inschattingsfoutje. In 1984 tekenden Nederland en China een verklaring geen spullen meer te leveren aan Taiwan en de betrekkingen weer te herstellen. Uitgebreide handel vond daarna plaats waarvan Nederlandse bedrijven flink hebben geprofiteerd.

Zo vergaat het nu ook Afrika. Gelet op het feit dat China zich niet als ontwikkeld land maar als land in ontwikkeling ziet, wil het absoluut niet de kolonisator van Afrika worden met bijbehorende verantwoordelijkheden en politieke macht.

Kritiek is er wel: China liet veel door Chinezen doen in Afrika waardoor de lokale bevolking minder profiteerde. Daar wordt aan gewerkt, waar mogelijk laat China nu werk door de lokale bevolking uitvoeren.

Een ander punt van kritiek is de rijkdom door de handel die vooral ten gunste komt van de rijke klasse in Afrika. Herverdeling van welvaart is daar niet zo aan de orde. Uiteraard is dat wel wat de internationale organisaties liever zien.

Daar daarentegen stelt China dat Europa eens moet kijken hoe de Europese hulp aan Afrika van de afgelopen 50 jaar heeft uitgepakt. Er is nog steeds armoede, Europa heeft Afrika afhankelijk gemaakt in plaats van zelfstandig. Het standpunt van China is dat economische ontwikkeling die regio structureel meer welvaart zal gaan opleveren.

Militair

China is een kernmacht, heeft een leger dat inmiddels sterk genoeg is om dat van Taiwan te kunnen verslaan en mogelijkheden om het desnoods de VS lastig te maken mocht dat in de regio nodig zijn (DF-21D). Ze hebben lange afstandswapens die de kust van de VS kunnen bereiken en binnenkort de hele VS en investeert nog flink in defensie. Toch is die militaire macht vooral defensief. De werkelijke macht van China ligt op twee andere terreinen. De economische macht zal ertoe leiden dat ze steeds meer invloed op het wereldtoneel gaat opeisen en de computerkennis is dermate groot dat het veel eerder via die weg tegenstanders zal gaan beschadigen.

Invloed

Hoewel nu nog druk met de eigen opbouw is de verwachting dat China het niet zal nalaten eisen op tafel te leggen wanneer mogelijk. Als China meer geld gaat doneren aan het IMF om de euro overeind te houden, zal het wisselgeld willen. China wil heel graag de markteconomiestatus krijgen, iets wat o.a. de EU nog tegenhoudt. China wil het wapenembargo van de EU van tafel en zal eisen dat er door partners niet wordt samengewerkt met Taiwan. Daarnaast kan China meer macht in het IMF gaan claimen. Nu is alleen de stem van de VS zo groot dat het een veto heeft in het IMF. China zal op z’n minst ook op dat niveau invloed willen gaan uitoefenen.

Blijft het zo?

De economische groei in China is in de jaren ’80 heel bewust in gang gezet. Buitenlandse bedrijven mochten vanaf dat moment investeren in China. Achterliggende gedachte was dat China sterk en welvarend zou zijn als het deel zou uitmaken van de internationale gemeenschap. Invloed van buitenaf is daarmee geaccepteerd maar wordt wel als risico gezien.

De hele productie was vooral gericht op de EU. In 2008 daalde de export naar de EU door de economische terugval waarop China versneld de interne markt is gaan ontwikkelen. En met succes: de groei blijft aanhouden. Vraag is wel hoelang dat nog kan. Nu wordt nog veel geïnvesteerd in vliegvelden en spoorlijnen, hetgeen economische bedrijvigheid genereert maar dit houdt een keer op.

Ook de lage lonen zijn in China opgelopen. Inmiddels trekken Chinese en internationale ondernemingen, waaronder ook Nederlandse, verder op zoek naar nieuwe lage lonenlanden. Zo gebeurt het nu dat Chinese bedrijven hun productie verplaatsen naar Bangladesh en Vietnam.

Conclusie

China houdt alles strak in de hand ten koste van de vrijheid van de Chinezen juist ten behoeve van die Chinezen. China groeit als kool maar probeert die groei ook in te tomen om oververhitting en al te grote inflatie te voorkomen. China investeert veel in defensie maar opereert internationaal bij voorkeur passief en geweldloos.  China kan niet zonder de economie van de VS maar is bang voor de invloed van de VS in en rondom China. Nederland heeft veel belang in China maar maakt ook ethische afwegingen: wat te doen met wapenembargo, wat te doen met bezoek Dalai Lama. China en de CCP, waanzinnig groot en machtig en uit alles blijkt: ook bang.

 

Dit artikel van Niels Spinhoven verscheen 2 november op de site van 3voor12 Utrecht: http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/45269812
Politiek Cultureel Centrum ACU bestond in de lente 35 jaar en dit is ook 3VOOR12/Utrecht niet onopgemerkt gebleven. De afgelopen weken hebben we ACU, haar vrijwilligers en vaste bezoekers in het zonnetje gezet met een serie artikelen. Het laatste deel uit deze serie ‘35 jaar ACU’ is een portret van Cruise Control dj Pepijn Zwanenberg.
Geboren en getogen in Roermond verhuist Pepijn Zwanenberg in 1988 naar Utrecht om theaterwetenschap te gaan studeren. In die jaren was het vreemd als je geen vrijwilligerswerk deed naast je studie. Daarom begint Zwanenberg als vrijwilliger bij de vormgevingsclub van EKKO. In 1991 treedt hij aan als dj op de vrijdagse dansavond in EKKO, wat hij twee jaar doet. “De tijden waren anders en je kon niet ongestraft alles maar draaien. De EKKO werd bevolkt door strikt gescheiden groepjes met elk hun eigen muziek. Die stonden in de hoekjes van de zaal te wachten op hun eigen blokje. Ik merkte toen al dat je met een nummer van bijvoorbeeld Kiss wel iedereen de dansvloer op kreeg. Maar Kiss draaien werd niet echt gewaardeerd door mijn collega dj’s. Wat dat betreft was EKKO destijds nog niet toe aan wat later de stormachtige opkomst van camp werd.”
Huizenfreak
Na zijn verbondenheid aan EKKO raakte Zwanenberg bij ACU actief als raadgever bij het KraakSpreekUur, waar (beginnende) krakers op hulp en bijstand konden en nog steeds kunnen rekenen. Mede door zijn fascinatie met wonen -“Ik ben altijd een huizenfreak geweest.”- is Zwanenberg in 2006 in de politiek gestapt en maakt sinds de vorige verkiezingen deel uit van de Utrechtse gemeenteraad als raadslid voor GroenLinks. Hij houdt zich in die hoedanigheid veel bezig met huisvestingsproblematiek en het behoud van stedelijk erfgoed. “Ik ben de politiek in gegaan omdat je zo invloed kunt uitoefenen op hoe jouw leefomgeving eruit ziet. Ik ben ervan overtuigd dat de kraakscene een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan cultureel Utrecht. Als kraken niet had bestaan, zou het uitgevonden moeten worden. Want dankzij het kraken bestaan belangrijke en waardevolle plekken als Tivoli, ACU en Strowis.”
Verlengsnoer
De plek van ACU in de Utrechtse kraakscene illustreert Zwanenberg met een mooie anekdote. “Het pand Vismarkt 4 werd begin jaren ‘90 gekraakt. Op een gegeven moment werd het pand ontruimd en kort daarna werd het opnieuw gekraakt. Na problemen met overlast konden daar geen feesten meer gegeven worden en werden de pijlen door die groep gericht op een gebouw in de Wittevrouwenstraat. Er stond destijds een beeld van een vos op de gevel, dus werd het pand Vosmarkt gedoopt. Vosmarkt werd afgesloten door twee grote metalen deuren. Er was in die buurt niet aan elektriciteit te komen voor de slijptol die nodig was om toegang te verschaffen. Dat probleem is toen opgelost door een enorm aantal verlengsnoeren te koppelen en deze uit te rollen tussen ACU en het pand aan de Wittevrouwenstraat.”
De DDR en de KGB
Na twee jaar bij de EKKO gedraaid te hebben, begint Zwanenberg in 1993 met vriendin DJ Estelle een dansavond in ACU, aanvankelijk onder de naam ‘Kom in de Groef’ en daarna als ‘Beleef het mee met Bone & Gée’. “Bij ACU leefde een do-it-yourself-gedachte, waardoor eigenlijk alles kon. We zijn gestart met een dansavond die het beste te omschrijven was als een soort underground-variant van Wipneus en Pim, nog voordat die überhaupt bestonden. We hebben met dit concept een tijd lang veel succes gehad en trokken bezoekers uit het hele land en zelfs België.“
Eind jaren ‘90 werd die formule wat sleets en was het tijd voor iets nieuws. Daarom beginnen Zwanenberg en Estelle in 2002 de underground queerparty Cruise Control als de illustere Volksmenner DDR en de De Volledig Vrouwelijke KGB. ‘L Esqualita’ van Soft Cell was een referentiepunt dat we in gedachten hadden bij het starten van die avond. Dat wil zeggen, sleazy, nachtclubachtig en excentriek: Voor iedere pot, poot, trava, macho, metro, het'ro en ander tuig”, zoals nog steeds op de affiche te lezen staat. Naast werk van Soft Cell zijn andere typische Cruise Control-nummers ‘Rollerball’ van het Nederlandse Champagne en ‘Tame Me Tiger’ van Bonnie St. Claire en The Jets. “Wist je dat Bonnie St. Claire vroeger een beatmeisje was?”, vult Zwanenberg enthousiast aan, om wel nog even te benadrukken dat Cruise Control een electro-avond is.
Het dorp waar nooit iets gebeurde
Gevraagd naar de grootste veranderingen sinds hij voor het eerst bij ACU kwam, moet Zwanenberg diep nadenken. “Er is nu port, maar daar heb ik wel een handtekeningenactie voor moeten starten”, vertelt hij uiteindelijk. Als we later voor de photoshoot in de concertzaal zijn, komen meer herinneringen boven. “Voorheen was er een dj-hokje achterin de zaal. Daar kon je alleen langs een smal trapje komen. Dan kwam je als een soort muilezel met al je kilo’s vinyl aan, moest je dat naar boven sjouwen en zat je de rest van de avond afgesloten van je publiek. Naar beneden was vaak ook niet makkelijk, omdat de trap vol zat met mensen. Die platenkoffers stinken nu trouwens nog steeds naar sigarettenrook.”
Andere positieve veranderingen ziet Zwanenberg in de Voorstraat. “Die is langzaamaan gegroeid tot dé alternatieve straat van Utrecht, zeker met de komst van Plato en zaakjes als The Village Coffee & Music.” Zwanenberg heeft de stad echt zien veranderen. “Utrecht is sinds de jaren ’80 een stuk leuker geworden. Voor die tijd was het eigenlijk een dorp waar nooit iets gebeurde.”
Binnenkort viert Cruise Control haar 100e editie met onder andere een jubelfuif in EKKO. Houd www.cruisecontrol.nu in de gaten voor de data.
Te doen: Cruise Control, zaterdag 5 november 2011 @ ACU, Utrecht.

Mauro werd in de omgeving van 2002 tegen zijn zin in op het vliegtuig gezet naar Nederland vanwege de vreselijke omstandigheden in Angola. Mauro was een jongen van 9 destijds

Zover ik na kan gaan verbleef Mauro vanaf dat moment een half jaar bij zijn (half/)zus en deze bracht Mauro destijds ook naar het politie bureau om asiel aan te vragen. Enkele maanden nadien verbleef Mauro bij een pleeggezin in Budel, vanaf 2003 werd hij opgevangen door Hans en Anita die nu zijn huidige pleegouders nu zijn.

Mauro kwam hier binnen als onwetend kind, wel heeft hij zich prima geïntegreerd en had en heeft prima hobby’s ambities voor de toekomst! (hij spreekt zelfs een beetje met de zachte Gee). Waar ik zelf persoonlijk van baal is dat Mauro een beetje als speelbal moet gaan functioneren binnen de 2e kamer en zeker de media (er zijn namelijk meer ‘Mauro’s)

Ga er nu zelf wel vrolijk aan mee doen, we tellen niet 1 ‘Mauro’ maar 75 of meer misschien, ik ga nu even voor het gemak van 75 uit en richt me in deze alleen op Mauro.

Hoe was het mogelijk dat de reactie op de eerste asiel aanvraag 4 jaar onderweg was zover ik na kan gaan, in 2006/2007 kreeg Mauro zijn 1e afwijzing! Het voorbeeld Mauro staat niet op zich zelf, er bestaan meer soort gelijk voorbeelden die de media niet gehaald hebben.

Vanuit mijn kant hoop ik op een generaal pardon voor Mauro en alle soort gelijk situaties nu, Leers kan en wil deze niet zomaar geven omdat hij emotie en recht niet zo maar met elkaar mag mengen, iemand moet zich aan de wet houden toch??

Wetten en regelgeving verdienen het wel om eens aangepast en verbeterd te worden, zeker wanneer deze niet functioneren naar behoren. Mauro terug pakken op een afwijzing die plaats gevonden had in 2007 kan ik zelf niet rijmen, had men zelf in 2002a 2003 meteen al moeten aangeven de poorten staan voor jou dicht ‘Mauro’!

Ten opzichte van Mauro wilde Leers een beetje loyaal zijn, hem een studie visum aanbieden waarvoor je officieel gezien eerst vanuit het buitenland zo’n ding moet aanvragen en dan hier mag komen om te studeren. Houd concreet in Mauro even terug sturen naar Angola en vervolgens welkom terug en leuk dat je hier gaat studeren op HBO niveau!

Zelfs wanneer Mauro nu zo’n visum krijgt heeft hij daar toch niets aan, Mauro moet nu al moeite genoeg doen voor zijn huidige opleiding op MBO 3 niveau en zekerheid bied zo’n visum hem ook niet (wat te denken van de LBO Mauro’s?).

Zelf ging ik naar school om te leren, te ontdekken wat mijn mogelijkheden waren en ik blijf door leren om een baan te kunnen krijgen. Mauro mag met zo’n flinke last op zijn schouders gaan presteren dat wil je niet weten, hij leert dan niet om zijn eigen te ontwikkelen, kwaliteiten te ontdekken etc; Mauro moet punten scoren op zijn cijferlijst om in Nederland te mogen blijven tijdens de (HBO volgens mij) studie en dan heeft hij nog geen enkele garantie om hier te mogen blijven.

Dinsdag om 13.00 uur op het Plein in Den Haag wordt er een #cordonommauro gehouden, Doe je mee? Geef je op! cordonmauro@gmail.com. En kijk op mauro.nu
Zelf hoop ik natuurlijk dat naast alle overige partijen de opkomst van de VVD’ers en zeker CDA’ers naar aanleiding van het afgelopen CDA congres groot zal zijn.

De ‘Mauro’s kun je niet nu pas naar huis sturen.

Het is weer zondag en dat betekent: jawel, een nieuwe heldenschets! Nadat er hoogstaande politici als Andrée van Es, Ineke van Gent en Jan Schaefer aan de beurt zijn geweest, is het nu wel tijd om eens een wat persoonlijkere heldenschets op te tekenen. Immers, iedereen kan een held zijn!

Deze week moet je de held niet te ver van huis zoeken. Het is er een in wording, op het punt staande toe te treden tot de heroïsche elite. Hij of zij komt op voor mensen in de samenleving die dat het hardst kunnen gebruiken. Tegen de conservatieve wind in doet deze held er alles aan om bekrompen, onverdraagzame en wantrouwende partijpolitiek te trotseren om het welzijn en geluk van medemensen te vergroten. Als kers op de taart zet dit heroïsch figuur diens denkbeelden actief kracht bij door dinsdag deel te nemen aan het ‘Cordon om Mauro‘. De held van deze week…dat kan JIJ zijn!

Het is niet moeilijk om de held van deze week te zijn. Iedereen kan het worden! Jij, ik, je vrienden, buren, familie…noem maar op! Beter nog, laten we ervoor zorgen dat er deze week juist zo veel mogelijk helden zijn! De weg naar het heldendom is simpel.

De route start bij kennisnemen van de zaak Mauro en zijn lotgenoten. 75 kinderen die naar zonder enige inspraak door hun ouders naar Nederland werden gestuurd en hier inmiddels jaren verblijven, staan op het punt dit land uitgezet te worden wegens vermeend onterecht verblijf. Een rekensommetje: kinderen + onvrijwillig hierheen gekomen + jarenlang verblijf in Nederland = blijven in Nederland en krijgen de nationaliteit. Zelfs voor de grootste wiskundige druiloren is deze som te begrijpen. Simpeler is het niet te maken.

Stap 2 van de weg is kennisnemen van de actie die aanstaande dinsdag tussen 13 en 14 uur gepland staat bij het gebouw van de Tweede Kamer in Den Haag. Als idee van Henk Nijhof zal daar een grote groep mensen hand in hand een massale kring om Mauro en zijn naasten vormen om hem te beschermen tegen die politici die hem het land uit willen zetten. Mauro is zelf erg blij met de actie en ook de eerste BN’ers sluiten zich al aan!

De derde stap is zo veel mogelijk mensen uit je omgeving enthousiasmeren om mee te doen. Vrienden, familie, leraren, collega’s, buren….het kan niet gek genoeg. Verspreid het woord! Iedereen is meer dan welkom om actief te laten blijken dat wij het huidige uitzettings- en vreemdelingenbeleid meer dan beu zijn!

De laatste stap is natuurlijk er zelf bij zijn komende dinsdag. Daarvoor is het fijn je aan te melden bij cordonmauro@gmail.com. Dan houdt de organisatie rekening met de opkomst mensen en blijf jij op de hoogte van de ontwikkelingen van de actie! Het is slechts een uurtje van je tijd, dus wees een keer burgerlijk ongehoorzaam en skip desnoods school of werk. Dit is je kans en het ultieme moment om te laten weten dat je het niet langer eens bent met de behandeling van Mauro en zijn lotgenoten! Dit is je kans om uit te groeien tot een echte held!

Ik zie je dinsdag in Den Haag! Tussen 13 en 14 uur gaan wij samen met een nog veel grotere groep mensen er alles aan doen om een eind te maken aan het intolerante vreemdelingenbeleid en klimaat in Nederland! Ik reken op je! Mauro rekent op je!

Meer info:

Cordon om Mauro

De onthustende aftocht naar monoculturaliteit

Het is nu, in 2011, precies 100 jaar geleden dat Taylor begon om het machinistische-systeemdenken toe te passen op de productieprocessen van bedrijven.

Ook in andere sectoren is dat model leidend geweest; ik noem dat -kort door de bocht - het lopende-band-model; ieder voegt een onderdeel toe en alleen de Leider heeft zicht op het geheel. Meer en meer gaan we aan die verregaande arbeidsdeling voorbij, hoewel het lijden dat daardoor is ontstaan nog niet voorbij is.

 

Het tijdschrift Slow Management wijdt zijn herfstnummer aan de invloed van Taylor en de andere visies die ontstaan. De aandacht voor dit onderwerp is een typisch voorbeeld van synchroniciteit: uitingen van een verschijnsel die zich tegelijkertijd manifesteren. Ik noem er een paar die mij onder ogen komen:

• * de NTR brengt sinds een paar weken weer een serie over De Slavernij op de tv;

• de discussies over Het Nieuwe Werken (HNW) is overgegaan in cursussen en training over hoe werken anders te organiseren;

• * Christina de Châtel maakt een prijswinnende dansvoorstelling waarin de waanzin van het alsmaar doorgaan wordt gedanst op machine-achtige muziek.

• * het boek 'durf te vragen', een opbrengst uit het twitterwezen, heeft het licht gezien;

• een toenemende belangstelling voor de betekenis van de Mayakalender, de opkomst van Grootmoeders-groepen, Lichtwerk e.d.;

• * de grote opkomst wereldwijd onder de naam Global Change Movement;

• * de Belgen experimenteren met een andere democratische vorm om grote onderwerpen te bespreken met grote groepen mensen in de samenleving.

 

Er is overal beweging gaande die uitdrukking geeft aan veranderingen die zich in onze samenleving afspelen. In een poging om die ontwikkelingen samen te vatten noem ik het dat zich een gevoel van urgentie manifesteert om uit afgescheidenheid te stappen. Het besef dat we allemaal met elkaar verbonden zijn en het verlangen om die verbindingen te leven is de diepe drijfveer van steeds meer mensen.

Taylor had een machine-matige vorm van samenhang uitgedacht, zodat productieprocessen soepeler zouden verlopen en daardoor een hogere opbrengst en dus winst zouden genereren. In deze tijd zijn we toe aan het doorbreken van dit te ver doorgevoerde systeem: we willen deel zijn van het geheel, de menselijke maat moet weer leidend zijn en 'zingeving' en van 'betekenis zijn' worden ook binnen organisatieprincipes steeds minder als 'soft' aangeduid.

 

Ik was zaterdag 15 oktober op het Beursplein in Amsterdam, samen met Sanne en nog 2000 anderen. Het was stralend weer en dat vind ik een goed omen. De roep op het protest-plein was divers: om geld weer als middel te gebruiken en niet als doel, om Moeder Aarde centraal te stellen in beleidsvorming, om elkaar lief te hebben. Er waren veel kinderen, er was kleur, muziek en aan het einde van de dag volwaardig voedsel voor een vrijwillige bijdrage.

Mijn hart liep over toen 'Imagine' van John Lennon werd gezongen. Trouwe lezers weten van mijn liefde voor de tijdloze tekst van deze song omdat al het verlangen naar een betere wereld, de Nieuwe Aarde er uit spreekt.

'You may say i'm a dreamer, but i'm not the only one' werd die dag weer een beetje meer bewaarheid. Vanuit die inspiratie heb ik de microfoon gepakt om mijn blijdschap dat we bij elkaar waren, niet alleen als demonstranten, maar vooral als 'gathering' uit te spreken. Ik kreeg zoveel bijval!.

Er komen steeds meer mensen bij op de pleinen, waar gepraat, gefilosofeerd, gedacht wordt over hoe-verder. Natuurlijk is er geen snel plan, want die hebben we allemaal al langs gehad. Het gaan nu om Slow en Samen. Het gaat om bezetten met als doel bevrijden van alles dat niet meer werkt en dat we niet meer nodig hebben. Ik kom je graag tegen, laten we het er over hebben, bij de koffie, op een plein, via twitter #occupyAmsterdam, #occupyeverything; overal dus.

En heel graag via dit blog.

 

Ineke M. Verdoner

 

Op 40 minuten: Dansgroep Amsterdam van Christina de Chatel.

Buitenhof over het Belgische initiatief

ManagementMagazine Slow management

Er is een prachtig nieuw boek verschenen over het hoge noorden van Groningen. Vanmiddag ontving staatssecretaris Henk Bleker in het Zielhoes in Noordpolderzijl het eerste exemplaar van het boek DIJKRIJK. Noordpolder 1811-2011 uit handen van auteur Jan de Boer. En ik ongeveer het 75e.

DIJKRIJK vertelt de geschiedenis van de Noordpolder boven Warffum in tien hoofdstukken. In 1811 werd in vier maanden een nieuwe, 11,5 kilometer lange zeedijk aangelegd, nadat daartoe een jaar eerder door koning Lodewijk Napoleon (de broer van… en door zijn Franse-Nederlandse uitspraak van zijn eigen titel vaak het “konijn van Nederland” genoemd) was besloten. vanaf oktober 1811 kon de nieuwe Noordpolder worden ingericht tot het rijke landbouwgebied, dat het tot op de dag van vandaag is gebleven. Tweehonderd jaar heroïsche landbouwgeschiedenis, waarin de landbouw niet zelden ten koste ging van natuur, milieu en biodiversiteit. Zelfs de staatssecretaris gaf dat vanmiddag aan in zijn speech.


DIJKRIJK beschrijft in 272 pagina’s de Groningse pioniersgeest van de 19e eeuw en de ontwikkeling van de polder en de landbouw tot aan 2011. In talloze anekdotes en verhalen wordt verteld over de Noordpolder, zijn bewoners en hun boerderijen, over de kloof tussen de rijke herenboeren en hun arme landarbeiders, over oorlog en vrede, over de ophoging van de dijken in het kader van het Deltaplan en over de opkomst van het milieudenken in de tweede helft van de 20e eeuw. Alles rijk geïllustreerd met historische en nieuwe foto’s, kaarten, schetsen en schilderijen.

De boekpresentatie werd vanmiddag besloten met de onthulling van een plaquette met het gedicht Mien Poller (1950) van L. van Bergen op een muur van het Zielhoes in Noordpolderzijl. DIJKRIJK. Noordpolder 1811-2011 is ongetwijfeld verkrijgbaar bij de betere boekhandel.

Erik de Graaf

PS: wilt u foto's van de boekpresentatie bekijken? Klik hier.

Op dinsdag 18 oktober discussieert de commissie Economie en Mobiliteit over het onderwerp koopzondagen in Eindhoven. De wethouder heeft naar aanleiding van een motie van D66 7 scenario’s uitgewerkt en vraag van de commissie een advies over hoe we dat in de stad zullen invullen.

Graag wil GroenLinks de input van onze achterban gebruiken. Het is namelijk een controversieel onderwerp binnen de partij waarbij ik me realiseer er veel belangen en standpunten spelen. Ik wil jullie dan ook uitnodigen om te reageren op de poll op de website van GroenLinks Eindhoven.

Op zaterdag 8 oktober organiseert GroenLinks voor leden een discussiebijeenkomst over koopzondagen in Eindhoven. Leden zijn daar van harte welkom om hun visie over koopzondagen te laten horen en om in discussie te gaan over de koopzondagen in Eindhoven. Ik hoop op een flinke opkomst. De input in de discussie zal ik ook meenemen naar de fractie.

Daarnaast wil ik iedereen uitnodigen om zijn visie te geven op het onderwerp. De achterliggende stukken zijn in te zien op de website van de gemeente Eindhoven.

Gerelateerde blogs:

1. Start na het reces
2. Koopzondagen in Eindhoven
3. Afghanistan debat GroenLinks Eindhoven

Oproep aan alle burgers, bezorgd om de bouw van de vervuilende, achterhaalde en overbodige kolencentrale in de Eemshaven,


Tijdens de Provinciale Statenvergadering a.s woensdag wordt de inmiddels door GS afgegeven gedoogvergunning aan de RWE om door te bouwen aan kolencentrale in de Eemshaven besproken.

Tegen dit gedoogbesluit willen we nogmaals een KRACHTIG PROTEST laten horen!

Komt allen naar de
PROTESTACTIE
WOENSDAG 28 SEPTEMBER. A.S. VAN 12.30 - 13.30 U.
BIJ HET PROVINCIEHUIS,
Martinikerkhof 12, Groningen

Sprekers, o.m. Herman Damveld, Johann Smid en Binnert Blom zullen benadrukken dat
- gedogen een heilloze weg is, omdat de definitieve vergunning toch niet wordt verleend;
- er inmiddels een groot energieoverschot is en de centrale gebouwd wordt voor de export;
- een kolencentrale aan het Wad geen enkel maatschappelijk belang dient, maar wel de regio voor jaren vervuilt op allerlei manieren!

KOMT ALLEN!
MET VLAGGEN, SPANDOEKEN, ETC.

ZEGT HET VOORT, OOK VIA MAIL, FACEBOOK, TWITTER ETC.

We vertrouwen nogmaals op jullie betrokkenheid, dit keer in het hart van de Provincie!

Ver. Zuivere Energie, B.I. Saubere Luft Ost-Friesland; Co2ntramine; Greenpeace Groningen en Greenpeace Ost-Friesland.

Persoonlijk hoop ik op een Hoge opkomst met natuurlijk ook veel goede sprekers, zelf was had ik eerder al het Windmolenpark in de Eemshaven bezocht en toen was er al sprake van dat de molens meer stroom leverden dan dat de leidingen eigenlijk aankonden. Ik hoop dus ook dat het inzichtelijk voor iedereen wordt dat de bouw aan de kolencentrale gewoon niet door mag gaan.

Zie ook onze Hyves en mijn vorige blog

De voorbije algemene politieke beschouwingen waren in meerdere opzichten teleurstellend. Allereerst natuurlijk omdat in het gekrakeel, gescheld en gedoe de pijnlijke inhoud van het kabinetsbeleid onzichtbaar bleef. Maar het was ook teleurstellend voor de oppositiepartijen omdat zij zo goed als niets voor elkaar gekregen en een – op een slippertje na – soeverein optredende premier Rutte de Miljoenennota ongeschonden door de Kamer loodste. Dat kwam vooral ook doordat PVV, VVD en CDA een krachtig blok vormden bij het stemmen over de moties (zoals de analyse van Tom Louwerse laat zien). Eigenlijk leek alleen de SGP iets voor elkaar te krijgen met de toezegging van Rutte om minder te korten bij grote gezinnen.

Tegelijk stond het debat in het teken van de vraag wie nu eigenlijk de grote gedoger is. Wie nuchter naar het stemgedrag kijkt en de, ondanks alle retoriek, grote volgzaamheid van de PVV tegenover deze coalitie, kan niet anders dan constateren dat die titel toch echt aan de PVV toebehoort. Maar de discussie over het gedogen legde wel een interessante wending in de Nederlandse politiek bloot, die het gevolg is van deze minderheidsconstructie. Een wending die zichtbaar was in de steun van oppositiepartijen in wisselende samenstelling voor de Kunduzmissie, de hulp aan Griekenland en het pensioenakkoord. De crux zit er wat mij betreft dat het onderscheid met dank aan de bijzondere constructie de grens tussen oppositie en coalitie vervaagt en dat de term ‘gedogen’ slechts beperkt het nieuwe politieke speelveld karakteriseert.

Ruim vijftien jaar geleden schreven de politicologen Richard Katz en Peter Mair (helaas onlangs veel te vroeg gestorven) over de opkomst van de cartel party. Hun nog steeds actuele betoog bevat twee cruciale elementen. Het eerste is dat partijen, traditioneel gezien als de verbindende schakel tussen de burgers en de staat, in de loop van de tijd steeds meer onderdeel van de staat zijn geworden. De wens om te regeren en te profiteren van de voordelen die dit biedt, is hier in belangrijke mate verantwoordelijk voor. Maar het  heeft ook te maken met het feit dat het leeuwendeel van de inkomsten van partijen komt uit subsidiëring door de staat en steeds minder uit de bijdragen van leden. Het tweede element slaat op het kartel van partijen, dat inhoudt dat vrijwel elke partij (op een enkele extremistische uitzondering na) een potentiële regeringspartner is. Een partij kan tijdelijk tot de oppositie worden veroordeeld, maar maakt de keer daarna weer kans om mee te doen. Zoals Katz en Mair het formuleren:

… the fear of being thrown out of the office by the voters was also seen as the major incentive for politicians to be responsive to the citizenry. In the cartel model, on the other hand, none of the major parties is ever definitively ‘out’. As a result, there is an increased sense in which electoral democracy may be seen as a means by which the rulers control the ruled, rather than the other way around.

Wie het geheel aan politieke partijen, misschien met uitzondering van de SP die vooralsnog weigert deals te sluiten met het kabinet, beschouwt als een kartel, snapt ook beter waarom op specifieke onderwerpen afspraken tussen oppositie en kabinet worden gemaakt. De extra dimensie die het minderheidskabinet toevoegt is dat niet alleen van verkiezing tot verkiezing andere machtsblokken binnen het kartel ontstaan, maar ook tijdens de regeerperiode. Tegelijk kunnen de niet-regeringspartijen binnen het kartel hun onderwerpen uitzoeken om stevig van leer te trekken tegen het kabinet, wel in de wetenschap dat dat precies de punten zijn waarop PVV, VVD en CDA elkaar des te steviger vasthouden.

Het college heeft voorgesteld om fors te bezuinigen op de bibliotheek en het centrum voor de kunsten. Voor de bibliotheek gaat het om 3 mln euro, een halvering van de huidige subsidie. Voor het centrum voor de kunsten wordt een bezuiniging van 1 mln euro voorgesteld.

De commissie heeft de afgelopen maanden meerdere keren gediscussieerd over de bezuinigingen. Daarnaast heeft onze fractie (Tom en ik) meerdere werkbezoeken afgelegd aan de betrokken organisaties.

Ons standpunt bij deze beide bezuinigingen is als volgt:

Het CKE

Het CKE heeft aangegeven dat zij de bezuiniging van 1 mln euro te hoog vinden, maar zij wil wel meedenken over haar positie in de toekomst en nadenken over bezuinigingen die wel mogelijk zijn. Daarom heeft het CKE, samen met nog een aantal partijen een visie op cultuureducatie geschreven. Verder heeft het college haar eigen uitwerking van de bezuiniging geschreven.

GroenLinks maakt zich zorgen om de hoogte van het bedrag en het tempo waarin de bezuiniging gerealiseerd moet worden. Wij vinden dat de plannen van het college nu nog te vaag zijn om in te schatten welke bezuiniging haalbaar is.

Wij zijn het wel eens met de inhoudelijke richting die het college op wil met cultuureducatie binnen de scholen. Alle kinderen moeten in de toekomst in contact komen met cultuur via hun school, daarmee gaan we veel meer kinderen bereiken dan voorheen. Het CKE krijgt hierin een centrale rol.

Het pijnpunt zit in de visie op wat het aanbod voor cultuureducatie buiten de scholen moet zijn. Het college geeft aan dat digitalisering en internetgebruik ervoor kan zorgen dat het muziekonderwijs veel goedkoper wordt. Wij twijfelen of daarmee zoveel bezuinigd kan worden. Daarnaast stelt het college dat een aantal taken ook door marktpartijen uitgevoerd kunnen worden (bv particuliere muziekdocenten). Wij denken dat dat klopt, maar dat je de muziekschool nodig hebt om een breed aanbod te garanderen.

Uiteindelijk hebben we afgesproken dat het college samen met het CKE gaat werken aan een onderzoek waaruit blijkt hoe het veld voor cultuureducatie en amateurkunst eruit ziet, en wat de rol van het CKE daarin moet zijn. Op basis van die visie gaan we bepalen wat de taken voor het CKE in de toekomst zijn en wat dat kost. Daarna kunnen we pas een besluit nemen over de bezuinigingen. Het bedrag blijft vooralsnog wel in de kadernota staan, maar als bij de begroting blijkt dat het bedrag niet haalbaar is, dan vindt GroenLinks dat we het geld maar elders moeten zoeken, binnen of buiten de cultuurbegroting. De meerderheid van de raad is het daarmee eens, dus in het najaar komen we erop terug en gaan we definitief besluiten.

De bibliotheek

Ook de bibliotheek heeft aangegeven dat zij de bezuinigingsopgave niet kan realiseren. Het verschil met het CKE is dat de bibliotheek vooralsnog niet wil meedenken over de mogelijkheden die er wel zijn. De bibliotheek is de afgelopen jaren een weg ingeslagen, waarbij zij ingezet heeft op een breed cultureel programma in de centrale bibliotheek en de wijkbibliotheken. En daarin wil zij zich verder door gaan ontwikkelen. Het college wil versoberen en de belangrijkste functies borgen.

De bibliotheek heeft de afgelopen jaren forse subsidie gekregen. Met 6 mln euro per jaar krijgt zij de hoogste subsidie van alle culturele instellingen. Het bedrag wat de bibliotheek kreeg lag ruim boven het bedrag dat landelijk door de VNG als normbedrag is gesteld (ruim 15 euro per inwoner).

Het college beschrijft in haar visie dat de rol van de bibliotheek de komende jaren snel zal veranderen. Door de digitalisering en de opkomst van het ebook en internet als vindplaats voor allerlei informatie, verandert de behoefte van mensen op het gebied van kennisvergaring. De bibliotheek heeft hierbij een centrale rol, maar moet haar dienstverlening daar dan wel op aanpassen.

De centrale bibliotheek blijft een volledig toegeruste plek waar specialistische kennis aanwezig is. Het college overweegt om een extra centrale bibliotheek in Woensel te gaan openen. Het aanbod van activiteiten op het gebied van cultuur, ontmoeting en debat wil zij versoberen, omdat de bibliotheek niet de enige aangewezen partij is voor dit soort activiteiten. Een deel kan ook door andere partijen aangeboden worden. De bibliotheek kan natuurlijk wel activiteiten blijven organiseren als ze kostendekkend zijn.

Het college wil de wijkfilialen sluiten om daarvoor in de plaats wijksteunpunten te gaan openen. De wijksteunpunten moeten komen op de plekken waar mensen uit de wijk komen, bv een wijkcentrum, een spilcentrum of in een verzorgingshuis. De wijksteunpunten moeten in ieder geval in de behoefte van kinderen en ouderen voorzien. Omdat zij minder mobiel zijn en niet zo makkelijk naar de centrale kunnen, is het voor met name deze groepen belangrijk dat ze dicht bij huis naar de bieb kunnen. Daarnaast kunnen volwassenen daar natuurlijk ook terecht. De bieb kan dan meer met aanvraagsystemen werken, via internet bestellen en in je eigen wijk ophalen.

GroenLinks heeft hierbij de volgende opmerkingen gemaakt:

- wij erkennen de veranderende rol van de bibliotheek in de samenleving, en vinden dat de bibliotheek daarop moet inspelen;

- Wij willen de centrale openhouden, en gaan akkoord met een versobering van het activiteitenprogramma. Wij vinden wel dat de bibliotheek ook in de toekomst een partner kan zijn bij de organisatie van dergelijke activiteiten, en wij vinden het prima als de bibliotheek kostendekkend activiteiten blijft organiseren. Wij vinden het goed om ook in Eindhoven Noord een centrale bibliotheek in te richten omdat voor mensen uit Noord de Witte Dame soms erg ver weg is.

- Wij gaan akkoord met het anders huisvesten van de bibliotheken in de wijk. Niet alle wijkfilialen zijn even goed bezocht. Wij erkennen echter wel dat de wijkfilialen een belangrijke ontmoetingsfunctie hebben, maar vinden dat we in wijken moeten kijken hoe we dat slim kunnen clusteren. Wij zien daarbij zeker combinaties mogelijk met bv VTA’s. Wij stellen wel voorwaarden aan deze verandering: de bibliotheek moet bereikbaar blijven in de wijk voor iedereen. Wij willen dus inzicht in de locaties en spreiding over de stad van de toekomstige steunpunten zodat wij kunnen beoordelen of daarmee de wijkfunctie voldoende geborgd is. Daarnaast willen we de wijkbiebs niet sluiten voor er andere voorzieningen in de wijk gerealiseerd zijn.

En tot slot willen we weten wat dit kost. Wij willen daarvoor een uitgewerkte begroting waaruit de kosten zichtbaar worden. Pas als we daar inzicht in hebben kunnen we de hoogte van de bezuiniging vaststellen en het tempo betalen.

De wethouder heeft, net als bij het CKE, toegezegd dat zij samen met de bibliotheek een nieuwe visie zal maken over de positie van de bibliotheek, en dat we dat voor de begroting krijgen. Daarna kan de gemeenteraad bij de begrotingsbehandeling bepalen wat ze met de bezuiniging wil doen. Ook hier geldt, als de bezuiniging niet haalbaar blijkt, zal GroenLinks zich inzetten om de bezuiniging ergens anders te realiseren.

De vrijheid van meningsuiting is impliciet het recht om uit te spreken dat je geen smaakt hebt, ook al beledig je hier mensen mee. Het verbieden van de Willem Arondéuslezing van Thomas von den Dunk is een grove inperking van deze vrijheid.

Devergelijking die Von den Dunk trekt tussen de PVV en het nazisme is volledig onzinnig. Een man die zich, of het nu met puberale bewoordingen is of niet, uitspreekt tegen van de opkomst van een bepaalde religie, heeft niets te maken met een walgelijke dictator die de dood van miljoenen mensen op zijn kerfstok heeft. Een lullig tabelletje dat enigszins wetenschappelijk aandoet, zoals Michael Blok drie dagen terug op Joop.nl publiceerde, verandert daar niets aan. Niet geloofwaardig, intellectueel armoedig (copyright Thijs Kleinpaste) en bovenal gewoon smakeloos, zo’n vergelijking.

Maar is het ook niet smakeloos om de koers van de VVD af te doen als ‘zwartekousenliberalisme’, omdat zij enigszins rekening houdt met de SGP? Is het ook niet smakeloos om een abortusarts een seriemoordenaar te noemen, als hij gewoon zijn werk doet? Is het ook niet smakeloos om religie, wat voor sommige mensen hét fundament van hun leven is, te bagatelliseren als ‘maar een mening’? Is het ook niet smakeloos om een vloedgolf die duizenden mensen laat verdrinken te gebruiken om de mate van islamisering mee aan te duiden? Er zijn zo nog honderden voorbeelden te bedenken van een uitspraak die in de ogen van sommigen smakeloos is, en waar mensen zich beledigd door voelen. Ik heb echter nog nooit gehoord dat deze standpunten hierom niet uitgesproken mogen worden. De vrijheid van meningsuiting is impliciet het recht om uit te spreken dat je geen smaakt hebt, en omdat smakeloosheid mensen kan beledigen, is dit automatisch ook het recht om te beledigen.

Het verbieden van de Willem Arondéuslezing, omdat Von den Dunk hierin de PVV zou beledigen, is dus een grove inperking van deze vrijheid van meningsuiting. Hiermee is het tornen aan een fundamentele waarde in de westerse rechtstaat. Iets wat grote gevolgen kan hebben; wat is het volgende dat niet mag? Het nieuwsbericht dat een band een nummer over Wilders schrapt dat zij bij een optreden zou willen spelen, deed mij in ieder geval hevig schrikken. Je zou bijna denken dat een godwin op zijn plaats is, maar om niet zelf in ongeloofwaardigheid, intellectuele armoede en smakeloosheid te vervallen, zal ik me hier niet schuldig aan maken.

 

Dit stuk is tevens verschenen op Joop.nl: http://www.joop.nl/opinies/detail/artikel/vrijheid_van_smakeloosheid/

De uitslag van de Provinciale Statenverkiezingen in Leiden is geen nieuws meer. D66 werd net aan de grootste partij in de sleutelstad, twee stemmen voor de PvdA. Dankzij een dataset met een uitslag uitgesplitst per stembureau en kandidaat, die de gemeente Leiden mij ter beschikking stelde, kunnen we nu echter ook wat meer zeggen over de spreiding over de verschillende wijken en de Leidse voorkeursstemmen.

Na maanden keihard campagnevoeren was het gisteren zover. Brabant ging naar de stembus om 55 nieuwe Provinciale Statenleden te kiezen. ’s Nachts bleek dat al onze inspanningen zijn beloond. We gaan van 2 van 3 Statenzetels! Mede door de hoge opkomst verdubbelt ons stemmenaantal zelfs bijna! Gisteren stemden 56.113 Brabanders op GroenLinks (5,9%), tegenover 31.611 stemmen in 2007 (4,1%). De exitpoll van de UvT leert ons dat een groot percentage van de Brabanders die voor GroenLinks koos, vier jaar geleden niet naar de stembus ging. Ik ben er trots op dat het ons met een vernieuwende campagne is gelukt om ‘nieuwe kiezers’ te mobiliseren.

De exitpoll van de UvT deelde ons eerst zelfs 4 zetels toe, maar dat bleek iets te positief. Niettemin zijn 3 zetels een prachtig resultaat, zeker wanneer je de landelijke prestaties bekijkt. Als GroenLinks Brabant boeken we met +1,8% de grootste winst van alle provincies! Onze goede prestatie is ook in andere statistieken terug te zien. Van de 10 gemeenten waar GroenLinks de grootste winst boekt, liggen er maar liefst 9 in Brabant! Oké, Terschelling doet het met +4,16% het beste (waarom eigenlijk?), maar wordt gevolgd door Laarbeek (+3,59%), Boxtel (+2,95%), Eersel (+2,90%), Son en Breugel (+2,71%), Vught (+2,58%), Goirle (+2,56%), Den Bosch (+2,56%), Geertruidenberg (+2,55%) en Haaren (+2,52%). Voor mij is dit hét bewijs dat een goede campagne wel degelijk effect heeft!

In de zomer van 2010 begon ik in mijn eentje aan de campagnevoorbereidingen. In de eerste versie van het campagneplan stond: "Wat voorop staat is dat we de beste campagne van Brabant gaan voeren: een campagne waar iedereen van onder de indruk is!" De dag na de verkiezingen mogen we vol trots vaststellen dat dit gelukt is!

Om in aanloop naar 2 maart veel Brabanders (met name jongeren) te bereiken, had GroenLinks Brabant een primeur: de eerste 3D-campagne in de geschiedenis. Door een 3D-bril met een rood en een groen glaasje is het mogelijk diepte zien in de flyers, posters en zelfs het verkiezingsfilmpje. Hierin bouwen de kandidaten een decor met Brabantse elementen. Varkens hebben de ruimte, bussen zorgen voor goed openbaar vervoer en zonnepanelen leveren duurzame energie. Brabanders konden tijdens de tour van een speciale GroenLinks-caravan langs Brabantse gemeenten in hetzelfde decor een 3D-foto van zichzelf laten maken. We zetten sowieso stevig in op Social Media. Via VraaghetPaul.nl is het mogelijk om mij rechtstreeks vragen te stellen, die ik dan direct beantwoord. En we lanceerden als eerste lokale of provinciale politieke partij een eigen iPhone en Android App. Niet alleen de kiezers waarderen onze inspanningen. GroenLinksBrabant.nl werd bekroond als Beste Provinciale Partijwebsite en onze campagne wordt door Jack de Vries en Kay van de Linde geroemd!

In het behalen van dit resultaat was ik het uithangbord van een geolied campagneteam. Het was mogelijk om zo’n vernieuwende campagne te voeren, doordat ons campagneteam bestaat uit enthousiaste en uiterst professionele vakmensen. Uiteraard komen er nog momenten waarop ik iedereen uitgebreid ga bedanken voor zijn/ haar inzet tijdens de campagne, maar laat ik nu alvast zeggen dat ik heb genoten van jullie drive, kennis en betrokkenheid! De grootste dank ben ik verschuldigd aan onze campagnecoördinator Truuske Smits. Door haar aanwezigheid liep onze campagne gesmeerd en heb ik me geen moment druk hoeven te maken. Een ongekende luxe in een hectische tijd als een verkiezingscampagne!

Ik bewonder de vastberadenheid van al onze  campagnevrijwilligers, die er vaak in de kou op uit trokken om posters te plakken en om te flyeren. Het is hartverwarmend om ontzettend veel positieve reacties van Brabantse GroenLinks afdelingen te ontvangen over onze campagne. Het is nu aan ons om deze banden de komende 4 jaar warm te houden en te versterken.

Tot slot wil ik iedereen ontzettend bedanken voor de mooie reacties op onze verkiezingsuitslag! Uit het hele land stromen al de hele dag de gelukwensen en complimenten binnen. Nu ik alle feiten op een rij heb gezet, kan ik die reacties steeds beter plaatsen. GroenLinks gaat in heel Nederland van 6,1% van de stemmen in 2007, naar 6,3% nu. Zonder de geweldige uitslag in Brabant was GroenLinks waarschijnlijk op verlies uitgekomen. Het wordt echter nog mooier. Mede door onze zetelwinst (en hopelijk ook die in Limburg), maakt GroenLinks nog goede kans op een 5^e zetel in de Eerste Kamer (momenteel hebben we 4 senatoren). Het vereiste daarvoor? Dat een D66 Statenlid op GroenLinks stemt! Dat mag toch geen probleem zijn? Als je als D66’er kunt kiezen tussen een extra Eerste Kamerzetel voor de PVV of eentje voor GroenLinks, dan weet je het toch wel? Bovendien pakt D66 door een aantal lijstverbindingen met GroenLinks (waaronder in Brabant) enkele restzetels in Provinciale Staten. Voor wat hoort wat!

Samen met Patricia Brunklaus en Theo Bouwman ga ik in ieder geval 4 jaar knallen in Provinciale Staten. Dat zijn we verplicht aan 56.113 Brabanders!

Binnenlands Bestuur meldde gisteren dat een Eerste Kamermederheid voor de coalitiepartijen nog uiterst onzeker is. Ze baseerde zich daarbij op een nog te publiceren onderzoek van TNS NIPO. Dit lijkt in tegenspraak met de uitkomsten van een model van de samenstelling van de Eerste Kamer dat ik hier eerder publiceerde: daaruit bleek nou juist dat er een vrij duidelijke rechtse meerderheid is. Dat vraagt om een verklaring.

De verschillen tussen de studie van TNS NIPO en mijn eigen doorrekening op basis van peilingen kunnen grotendeels worden verklaard door de verwachte opkomst. Een partijachterban hebben is leuk, maar ze moeten ook wel daadwerkelijk de 'moeite' nemen om naar de stembus te gaan. In mijn eigen analyse werd slechts rudimentair rekening gehouden met mogelijke verschillen in opkomst tussen kiezersgroepen, terwijl TNS NIPO peilt dat er grote verschillen tussen die groepen zijn. Zo geeft in hun peiling slechts 40 procent van de PVV'ers aan zeker te gaan zullen stemmen, terwijl 69 procent van de D66-achterban dit te zullen gaan doen. Andere partijen die hoog scoren zijn PvdA, GroenLinks en CDA (allen 64 procent of hoger), terwijl ook de VVD achterblijft (55 procent).

Om het effect van deze opkomst op de uitkomsten van de simulatie te bekijken heb ik een analyse zonder en een analyse met een opkomstcorrectie gemaakt. De opkomstcorrectie is gebaseerd op basis van de cijfers van TNS NIPO, waarbij voor de partijen waarvoor geen cijfer gerapporteerd werd het gemiddelde is genomen (47%, behalve voor ChristenUnie en SGP, die traditioneel een trouwe achterban hebben: zij zijn net als D66 op 69 procent geschat). Omdat deze verwachte opkomstcijfers op een peiling gebaseerd zijn, is ook de onzekerheid van die schattingen meegenomen - en die is hoog, want per partij is hooguit een paar honderd kiezers meegenomen (ik ben uitgegaan van een totaal aantal ondervraagden van 1000, BB specificeert dit niet, maar dit is vrij normaal voor politieke onderzoeken bij TNS NIPO). Voor de verdere details van de gedraaide simulaties, zie mijn oorspronkelijke artikel.

Meer dan ooit lijken de aankomende Provinciale Staten verkiezingen te worden bepaald door een landelijk thema: de vraag of VVD, PVV en CDA een meerderheid zullen halen in de Eerste Kamer. In mei zullen de nieuwgekozen Provinciale Statenleden immers de leden van de senaat verkiezen. Anders dan voor de Tweede Kamer, zijn er voor de Provinciale Staten - en dus voor de Eerste Kamer - maar weinig peilingen beschikbaar. Het is daarom lastig te voorspellen hoe de Eerste Kamer er precies uit zal zien. Als vuistregel neem je de helft van het aantal Tweede Kamerzetels dat wordt gepeild en zit je redelijk in de buurt. Maar deze methode houdt geen rekening met de onzekerheid van de peilingen, vertekening door de getrapte verkiezing en het feit dat provinciale verkiezingen toch anders zijn dan landelijke (bijv. lagere opkomst en provinciale partijen). Hier presenteer ik een model dat zo goed mogelijk rekening houdt met deze factoren.

De eerste stap is het samenvoegen van alle informatie die in de peilingen zit (Peil, Synovate en TNS/NIPO). Drie peilingbureau's weten namelijk meer dan één. Ik gebruik een eenvoudig 'Pooling the polls' model, ontwikkeld door Simon Jackman. Dit model neemt aan dat de peilingbureaus geen systematische afwijkingen voor bepaalde partijen hebben maar volledig willekeurige steekproeven produceren (steek die maar in je zak, Maurice). De voorspelde percentages en onzekerheid worden gebruikt in het vervolg van de simulaties.

De tweede stap is het omrekenen van landelijke voorspellingen naar provinciale. Daarbij zijn een aantal lastige problemen. Allereerst doen sommige partijen het (veel) beter of slechter in de provinciale verkiezingen dan bij de Tweede Kamer(peilingen). Dit is vooral zo bij de kleinere partijen, in het bijzonder SGP en PvdD. Hiervoor corrigeer ik. Ten tweede doen niet alle partijen het even goed in alle provincies. Gebaseerd op de uitslagen van de Provinciale Staten 2007, Europees Parlement 2009 en Tweede Kamer 2010, bereken ik voor elke partij of ze het relatief goed of slecht doen in elke provincie (en de onzekerheid, de standaard deviatie, van deze inschatting). De landelijke percentages worden met deze partij-per-provincie ratio vermenigvuldig (ook hier wordt een element van onzekerheid in de simulatie meegenomen). Ten derde is het zeer lastig om iets te zeggen over het succes van de lokale (provinciale) partijen. Voor de meeste provincies heb ik daarom het resultaat van de vorige verkiezingen als voorspelling meegenomen, behalve bij Leefbaar partijen, omdat te verwachten valt dat deze door de PVV zullen worden opgeslokt. Natuurlijk valt op elk van deze assumpties wat aan te merken, maar het lijkt in redelijkheid de beste informatie/schatting te zijn die we op dit moment van het kiesgedrag hebben. Ten slotte maak ik een zetelverdeling per provincie.

De derde stap is om te bepalen hoe de Eerste Kamer er uit zou zien op basis van de gesimuleerde provinciale uitslagen. Hierbij wordt er vanuit gegaan dat elk lid van de Provinciale Staten op zijn of haar partij stemt en de provinciale partijen op de OSF.

De drie bovenstaande stappen zijn voor onderstaande simulatie 10.000 keer herhaald, steeds met net iets andere cijfers door de onzekerheid in de peiligen, de verhouding tussen de provinciale en landelijke resultaten van partijen en de partij-per-provincie ratio's. Elke simulatie geeft een samenstelling van de Eerste Kamer. Met inachtneming van alle bovenstaande aannames, kun je op basis van het model zeggen hoeveel Eerste Kamerzetels elke partij waarschijnlijk zal behalen.