Zaterdag 14 januari openden de drie linkse partijen gezamenlijk het jaar. GroenLinks, PvdA en SP willen alle drie ‘een ander Nederland’. We willen samen “slim, solidair en ‘groen’ investeren” in ons land om de crisis te bestrijden.
Juist onder het meest rechtse kabinet sinds Van Agt-Wiegel ligt het voor de hand om alle linkerhanden ineen te slaan. Samen staan we sterk en zo. Hoe ver moet zulke samenwerking nou gaan? Eén sterk links alternatief lijkt aanlokkelijk. En er is veel voor te zeggen. Maar is het tactisch wel handig?

Eerst maar eens wat er allemaal vóór te zeggen valt. De drie partijen die zichzelf gewoon links durven te noemen lijken elkaar in elk geval prachtig aan te vullen.
De SP spreekt de taal van de gewone mensen, niet alleen van de Nederlanders die spreekwoordelijk hard werken, maar zeker ook van de mensen die van een uitkering rond moeten komen. SP-ers klagen steen en been over alles wat er mis is en mis gaat in de samenleving en verwoorden daarmee precies hoe veel mensen erover denken. PVV-stemmers die hun hersenen gebruiken, zien dat de partij van hun eerdere keuze hen nu naait met de miljardenbezuinigingen die ze beginnen te voelen en stappen over naar de SP.
De PvdA heeft meer dan de andere twee de regenten in de gelederen die het land, de provincie of de stad kunnen besturen op grond van hun kennis en ervaring. De term ‘regent’ bedoel ik in dit verband uitdrukkelijk niet pejoratief. Oorspronkelijk zijn regenten immers de eerste bestuurders die hun positie niet bekleedden op grond van hun afkomst, maar op basis van hun verdienste. In een meritocratie zitten veel van de PvdA-bestuurders volkomen terecht op het pluche. Hun taal spreekt de kiezers wel niet meer zo aan, maar is wel de taal waarmee je de dingen gedaan krijgt.
En GroenLinks ten slotte is de ideeënpartij zonder macht die het meest op een ‘volhoudbare’ toekomst is gericht. Wij kunnen op links de nuance inbrengen, de horizon verleggen, creatieve ideeën aandragen en de multiculturele samenleving verdedigen. Wij spreken het nadenkende deel der natie aan. Als we heel erg ons best doen misschien ook nog wel de activisten en de anarchisten en de pacifisten voor zover ze zich niet allang moedeloos van de parlementaire democratie hebben afgewend.

Tussen haakjes. Op landelijk niveau is een nieuwe linkse eenheid zelfs een uitkomst voor de drie huidige politieke leiders. Roemer is de gedroomde voorman in de campagne, die de rechtse drammers en bezuinigingsbulldozers alle hoeken van de Kamer laat zien. Cohen komt ongetwijfeld veel beter tot zijn recht als minister-president dan als parlementariër. En wij zijn verlost van stuntelende stekkerdoosstukjes.

Het is echter niet moeilijk om de problemen binnen de linkse drie-eenheid te zien aankomen, zeker als het sentiment ‘anti-rechts’ zijn centripetale kracht op den duur verliest. Want als de SP bijvoorbeeld zegt wat mensen erover denken, betekent dat: ‘de hoge heren zorgen alleen maar goed voor zichzelf’ en ze bedoelen daarmee nou precies de bestuurders waar de PvdA hetzelfde patent op heeft als het CDA.
Die PvdA-bestuurders zijn in Zwolle bijvoorbeeld niet te beroerd om in een college met de VVD en het CDA (en de ChristenUnie trouwens) te schipperen om de ‘kille bezuinigingen’ (Cohen, Roemer en Sap) van het kabinet te verstouwen. Zij bezuinigen lekker op de voorzieningen die de last voor de zwakkere schouders in onze stad nog een beetje dragelijk maakten, maar willen niet eens nadenken over een kleine lastenverzwaring voor de Zwolse huizenbezitters.
GroenLinks zal overigens in een constellatie terecht komen waarin duurzaamheid vooral geweldig is omdat (of in het ergste geval: alleen maar als) het geld oplevert, kunst omdat het de economie stimuleert en multiculti omdat het werk toch door íemand gedaan zal moeten worden.

Ik zie een doorslaggevende reden om de samenwerking beslist niet te laten, maar vooral niet te ver te voeren. Die reden is van tactische aard, ik geef het toe. Want principieel zijn de onderlinge verschillen op links natuurlijk kleiner dan de kloof met rechts (ik blijf maar even via de links-rechts-lijn redeneren om dit verhaal niet te gecompliceerd te maken, al ken ik natuurlijk ook de kwadranten en de hoefijzers die de politieke werkelijkheid wel wat beter of in elk geval genuanceerder verbeelden en bijvoorbeeld laten zien dat D66 en VVD op sommige terreinen dichter bij GroenLinks staan dan de SP).

In de media-democratie waarin we ons nu eenmaal bevinden, krijgen drie partijen grosso modo drie keer zo veel aandacht als één partij. Die vuistregel gaat niet in alle opzichten op, maar bijvoorbeeld bij het grote ‘lijsttrekkersdebat’ heb je meer inbreng als er drie linkse partijleiders hun geluid mogen laten horen dan wanneer we maar met ééntje vertegenwoordigd zijn.
En zoals je christelijk-rechts, ondernemers-rechts en dom-rechts hebt, kun je maar beter ook alle toonaarden van het linker orkest laten horen. Want in de werkelijkheid waarin de kiezer leeft op het moment waarop hij in het stemhokje staat, kan een CDA-er zomaar vertrouwen krijgen in de PvdA-voorman, een PVV-er zijn hoop stellen op de SP en een VVD-er zomaar kiezen voor een duurzame variant van het liberalisme.

Drie keer links is dus gewoon meer dan één keer links.

Maandag 9 januari hebben het Brabants Orkerst, de Gemeente Eindhoven en het Muziekgebouw Frits Philips hun gezamelijk nieuwjaarsconcert aan de stad gegeven. Ik was blij dat ook ik weer samen met mijn partner van de partij kon zijn.
Wij hebben gekozen voor het klassieke concert en werden getrakteerd op een schitterend concert met veel verschillende genres waardoor het geheel erg toegankelijk was voor iedere bezoeker. Ben je zelf niet geweest? Volgend jaar weer een kans!

Gerelateerde blogs:

1. Weggeeffeest
2. Installatie raad
3. Benoeming

Zoals elk jaar organiseert de gemeente samen met het Muziekgebouw en het Brabants Orkest een nieuwjaarsconcert voor relaties en burgers. Dit jaar een concert van Brabants Orkest en  van flamencozanger Mario Garcia Blanco.

Ik koos voor het flamenco concert. Dat was erg mooi, een combinatie van zang, gitaarspel en dans.

Ik versta zelf geen Spaans maar collega Mohamed had geen moeite om te verstaan dat de gepassioneerde liederen onder andere gingen over mooie vrouwen die onder het balkon voorbij lopen terwijl de zon schijnt….

Een welverdiende staande ovatie na afloop!

Concertgebouw Amsterdam, Sydney Operahouse, Radio City Music Hall New York. Allemaal plekken waar door de grootste orkesten van de wereld de mooiste klassieke concerten worden gegeven voor uitverkochte zalen. Nu zou je Heerhugowaard niet zomaar aan dit rijtje kunnen toevoegen. Op het gebied van bekendheid en grootsheid kunnen wij ons niet meten met de groten der aarde. Wat wel universeel is, zijn muziekliefhebbers. Muziekliefhebbers zijn er overal ter wereld en dat geldt het zelfde voor muziekliefhebbers die naar een klassiek concert willen.

In Heerhugowaard is helaas niet veel mogelijkheid om een klassiek concert te bezoeken van een gerenommeerd en landelijk of internationaal bekend orkest. Daarom  heb ik het plan opgevat om een gerenommeerd en bekend klassiek orkest naar Heerhugowaard te halen voor een groots concert.
Dit concert is natuurlijk niet alleen bedoeld voor Heerhugowaarders. Iedereen die wil komen is van harte welkom.

Graag wil ik weten of er interesse is voor zo’n concert en ook wat voor muziek dan gespeeld moet worden.

Laat een reactie achter op dit blog of doe dit via de contact pagina.

Mijn vader vroeg me voor zijn verjaardag om een CD te maken met recente muziek die ik nu luister. Het was lastige opgave. De laatste nieuwe CD die ik had geluisterd was World of Glass van Phillip Glass, die ik juist van hem had gehad. Dus trok ik de stoute schoenen aan: snel nieuwe muziek luisteren, CDs die al een tijdje in mijn vizier lagen halen, en een aantal vrienden met een goede muzieksmaak eens vragen wat nu hip en jong was. Ik heb vier CDs gemaakt aan de hand van recente thema’s, dingen die mijzelf fascineren en dingen die mijn vader mooi vindt. Een CD is gewijd aan de bijzondere wereld van Evelyn Evelyn, een aan Amerikaanse muziek met een flinke dosis country, een aan Britse muziek met een flinke dosis indie en een CD gewijd aan muziek die experimenteert op het snijvlak van soul, pop, indie en klassiek.

Deze CD is opgebouwd rond recente Amerikaanse muziek. The Tallest Man on Earth en The Low Anthem geven de CD een country-karakter. Andere nummers zijn meer indie (The National, Wild Nothing), folksy (Band of Horses, Iron & Win) of een rock karakter (zoals Red Hot Chili Peppers, Foo Fighters). Al deze bands heb ik recent leren kennen of het zijn hele nieuwe CDs. Ik wou muziek van de Goat Rodeo Sessions toevoegen, maar die is nog niet beschikbaar.

Deze CD bestaat uit (redelijk) recente bijdragen aan wat je Britse Indie kan noemen. Een paar jongens met gitaren, een drumstel en misschien een keyboard. Hiertussen nieuwe CDs van mij al bekende bands (Pete and the Pirates, The Dodos, The Strokes, Arctic Monkeys) en nieuwe bands (Death Cab For Cutie, Kasabian, Elbow). Het geheel wordt doorsneden door het enthousiasmerende orkest van Noah and the Whale. Al deze bands heb ik recent leren kennen of het zijn hele nieuwe CDs.

Deze nummers op deze CD worden gebonden door een ding: het zijn allemaal recente nummers van bands met een vrouwelijke voorvrouw. Drie nummers op de CD komen van het kunstzinnige Florence and the Machine dat experimenteert op het snijvlak van verschillende genres. De andere bands sluiten daarbij aan: het bekende soulvolle geluid van Adele en Anouk. Het klassieke pianowerk van Agnes Obel. De indie pop van Eisley. Amanda Palmer (van Evelyn Evelyn) die ontwapenend persoonlijk op ukulele tokkelt en Katzenjammer die energieke folk maakt. De nummers moesten op een of andere manier iets mysterieus of vervreemdends hebben. Het nummer van Anouk was voor mij een beetje een enigma: het klonk zo bekend, maar toch kende ik het niet. Het is een Engelstalige vertaling van een grijsgedraaid nummer van Abel).

Deze CD is gebouwd om vier nummers van Evelyn Evelyn. Deze band bestaat uit een (fictieve) Siamese tweeling, wiens leven een serie van unfortuinlijke gebeurtenissen is geweest. De sfeer van hun werk is het best te omschrijven als absurdistisch-gothic-steampunk: het geeft een beeld van een wonderlijke parallele wereld die voor een deel is blijven steken in een bijna Victoriaanse periode. De andere nummers delen iets met Evelyn Evelyn: in thematiek, muzikale stijl of sfeer. Hiertussen zitten ook oudere bekende nummers.

Volle kerk. Vaak komt dat niet meer voor. Alleen het verschil met een normale kerk is, is dat er ditmaal betaald moest worden. Mooie kerk, ook van binnen. Eigenlijk is het geen kerk maar eerder een kathedraal, of Dom, zoals ze het hier ook wel zeggen.

Ter zake.

Nee, niet ter zake, gewoon verder over de kerk, of wat erin gebeurd. Een optreden, concert. Ieder jaar rondom Pasen is het weer zover, wat misschien wel het bekendste stuk van Bach is wordt weer eens opgevoerd. Twee koren, twee orkesten. Ten minste als het wordt gedaan in de volle bezetting. Mooie akoestiek. Ja, daar is deze Domkerk wel goed voor. Volle afgeladen banken. Relatief veel grijs haar, maar ook enkele studenten en kinderen. Meer mensen druppelen binnen. Even voor zessen komen de eerste muzikanten naar hun plaats.

Mooi gezicht.

Het zien van de muzikanten, al dan niet tezamen met het te bespelen instrument, waarvan ze jaren hebben geprobeerd het totaal te herkennen. En te bespelen. Grotere instrumenten liggen al geduldig te wachten totdat ook hun in pak met stropdas gestoken menner er aankomt. De koorbanken zijn nog leeg, maar in de achtergrond hoor je wat stemmen opwarmen.

Instrumenten worden langzaam gestemd. Versterking is in deze Dom niet nodig. Alle klanken galmen door het aldoor voller wordende schip. Dan komen ook een paar violisten naar hun plaats. Eveneens om het wonderlijke instrument te stemmen. Zoveel geluid uit zo'n klein handgemaakte houten doosje. Blijft verbazingwekkend. Een fantastische instrument. Al kan het ook barbaars zijn. Lastig te bespelen, elke valse noot kan als een tandboor door de zaal gaan. Pijnlijk door het merg. Kippenvel tot gevolg hebbende.

Ook uit de kluiten gewassen violen, cello's en contrabassen, begin langzaam aan de dans van het stemmen. Lange noten weerklinken. Zelfde bezigheden bij de houten blazers. Een kakofonie van geluiden galmt door de Dom. Het onwillekeurige geluid van stemmende instrumenten. Kelen worden ingezongen. Zacht gebrom van de bas solist. Publiek gonst gespannen, afwachtend. Geschuifel op de koude houten kerkbanken. Geritsel van klamme nat geregende jassen. Laatste paar bezoekers lopen door het gangpad, op zoek naar een plaatsje.

Gespannen onrust hangt als een donkere wolk boven de bijeengekomen menigte. Dan staat een fors gezette en in zwart driedelig pak gestoken oudere man op, loopt met gewichtige passen naar het in het midden van het orkest gezette kleine podium. Slaat met een groots gebaar de partituur open. Op het hoogte punt van de chaos en kakofonie gaat zijn linkerhand even omhoog. Een kleine beweging. Het druk stemmende orkest verstompt als één; het koor staat op. Het publiek legt zichzelf het zwijgen op. Nog geen seconden later weerklinkt een goed gestemde cello. Het koor heft aan.

Het mooiste moment van een concert.

Het fetivalseizoen is voormij geoepend in het paasweiende. In het  altijd mooie schijndel was het tijd voor mijn eerste Paaspop. Het was een mooi weekeinde: bier, zon, vette bands en natuurlijk een super relaxte medepaashoppers.  We begonnen zaterdag met een goede BBQ in het zonnetje nadat we onze buurmeisjes hadden geholpen met het opzetten van een partytent. 

Toen naar het festivalterrein om lekker te feesten op muziek van o.a Bend zonder Banaan, Guus meeuwis, Novastar, Drive like Maria, Rowwen Heze, Kyteman Hip-hop orkest, de Jeugd van tegenwoordig, DEUS, Milow (die gaan we boycotten op Pinkpop wat een saai gebeuren), Damian Marley ( ja de zoon van), De staat (lekkere rock), Drive Like Maria  (wow dat is nu echt kei-harde rock).  Dit waren zo’n beetje de leuste dingen die we gezien hebben in de paasdagen. Op zondag gingen we genieten van een heerlijk paasontbijt met zelfgebakte eieren met spek, champagne en paasbrood. Ook de tweede dag scheen het zonnetje in overvloed en hebben we genoten van een aantal optredens.

Mijn persoonelijke hoogtepunten waren:

• Novastar
• Kyteman
• De jeugd van Tegenwoordig
• Rowwen Heze
• Guus Meeuwis
• Drive like Maria

Het festival zelf is super georganiseerd er zijn namelijk nergens maar dan ook helemaal nergens rijen. Zelfs op de overvolle camping was ‘s ochtends geen rij. Geen rij bij het eten, geen rij bij de drank, geen rij bij de WC. Dit terwijl het festival stijf uitverkocht was, er is dus meer als voldoende capaciteit. Pinkpop en Lowlands, hier kunnen jullie nog veel van leren.

hier staan foto’s en hier een aantal filmpjes op youtube