Jezus, het is bijna 22 januari en dan heb ik een maand niet geblogd. Nu is het bijhouden van dit weblog niet mijn raison d’être, maar ik kan niet ontkennen dat een licht knagend schuldgevoel zich van mij meester begint te maken.

Ik heb uiteraard niet een maand ondergedoken gezeten. Zo was er de laatste gemeenteraadsvergadering die 18 dagdelen ofzo duurde; er was kerst die zowel in Limburg als in Bussum gevierd werd; er waren twee hoofdstukken van mijn proefschrift die vóór 1 januari ingeleverd moesten worden (gelukt!); er was een vakantie in New York waar ik met M een auto huurde, in Central Park rondliep, mijn oude universiteit bezocht, oudejaarsavond in Brooklyn vierde en belachelijk veel films heb gekeken; er waren een paar initiatiefvoorstellen met D66 en VVD die wel ok waren; en nu is er een noot die geschreven moet worden over een uitspraak van het Europees Hof van de Rechten van de Mens - mijn eerste publicatie, hoezee!

Ondertussen kabbelt het gemeenteraadswerk een beetje voort. Ik heb nog wat initiatiefvoorstellen in de pijpleiding zitten, maar ik twijfel over het indienen: ze gaan niet echt over de grote dingen des levens. Een beetje cultuureducatie hier, een beetje sporten daar, iets leuks met ouderen en dieren: het zet niet echt zoden aan de dijk, het zet Amsterdam niet op z’n kop, het verandert de status quo niet. Wat is dan het nut van indienen? Zeker nu er op ambtenaren wordt bezuinigd moeten wij gemeenteraadsleden misschien ook eens leren diezelfde ambtenaren niet urenlang bezig te houden met nutteloze schriftelijke vragen of particuliere hobbies – of die nu van linker- of rechterzijde komen.

Ik zoek dus nog even door naar het antwoord op de grote vraag. Ik ga ‘m dit jaar heus wel vinden, maar tot die tijd wens ik u een goed uiteinde van de maand januari en een heel gezellige en gezonde februari.

Kerst

 

Kerst is het feest waarmee we de uitvinding van het gourmetstel vieren. Tevens vieren we op die dagen dat we nog steeds familieleden hebben met wie wel praten en dat doen we dus een hele dag op een bank met een plakje leverworst en jonge kaas als opwarmertje. Tenminste in Nederland. 

 

Nu wonen we in Portugal en moeten we ons aanpassen aan lokale gewoonten. Bovendien hebben wij geen gourmetstel, dus dat helpt ook. Feestdagen zijn hier synoniem voor eten, eten en dan ter afronding nog een snackje. Dit stuk gaat dus niet over Kerstbomen nep of echt, cadeautjes, etc.. Gewoon over eten.

 

We hadden wel bezoek. Carola en Erny hadden besloten Kerst eens in Portugal te vieren. Geen slechte gok als je bedenkt dat het weer was voor een t-shirt!

 

Kerstavond is hier het belangrijkste moment en dat hebben wij dus aangehouden.

Vooraf hadden we grote garnalen (of meer trendy Gamba’s, volgens mij maakt het niet uit, ze zijn toch al dood) met omwikkeld met buikspek in combinatie met meloen (ik schrijf gewoon echt niet op: op een bedje van…). Buikspek? Jep, buikspek. Ik vroeg om ander vlees maar volgens de slager moest ik dit hebben: “Muito maior, muito saboroso!”

Het was lekker maar een maaltijd opzich.

 

Hoofdgerecht was Vis, dorade, in een korst van zout. Prachtig gelukt, heerlijk van smaak en leuk om eens te proberen…onder leiding van de kok in het gezelschap. Waarvoor dank!

 

Van de buren hadden we een lading mandarijnen gehad. Nagerecht was dus mandarijnencakejes met caramelsaus en chocladeijs.

 

De volgende dag was ons buurmeisje jarig. Ze werd 4. Al snel zou blijken dat 4 ook de hoeveelheid kilo's was die wij gaan aankomen op dit soort feestjes.

In de nieuwe garage stond een tafel van een meter of 3 compleet volgeladen met allerlei hapjes, hartig en zoet. Er zijn pastelerias in dit land die minder assortiment hebben. De buurvrouw heeft dan ook 2 dagen in de keuken gestaan. Geweldig!

Maar als je nu denkt dat het voldoende was, you’re wrong! Uiteraard stond ook de BBQ aan. Spek, karbonades en garnalen.

Volgende was de buurman jarig. Maar goed ook, de tafel met lekkers lag voor het oog nog net zo vol als gisteren. Weer aan de slag dus om hem leeg te krijgen! Ook de BBQ stond weer vrolijk te roken. Ter afsluiting kregen we net als gisteren het een en ander mee naar huis.

 

 

Oud en Nieuw

 

Net een beetje bijgekomen van de Kerst dient het volgende eten, ik bedoel feestdag, zich weer aan. Wij waren voor het vieren van het nieuwe jaar uitgenodigd om samen met de buren en familie te eten en te drinken. Bedoeling is dat iedereen zijn eigen stuk bacalhau (gedroogde kabeljauw) mee neemt voor op de BBQ. Uiteraard is er ook een hoop aan andere snackjes te krijgen. Wij hebben besloten niet met lege handen te komen. Het werd een appeltaart en oliebollen.

‘s Middags hadden we ook bezoek en dus een lekker uitgebreide lunch. Je kan toch niet met lege maag naar een feestje tenslotte.

 

Aangekomen bij het feest ‘s avonds lagen de stukken bacalhau al op de gril. Samen met grote stukken brood ingesmeerd met olijfolie, knoflook en wat zout.

Binnen stond een tafel met hapjes die door de poten heen stond te zakken. Zelden heb ik zo veel eten op 1 tafel zien liggen. Ik kreeg al buikpijn van het kijken.

Vooraf werd er soep geserveerd. Een toen was er de gegrilde vis. Samen met aardappelen, gestoofde kool, bonensalades etc..

De uren erna bestonden uit eten en dat weer wegspoelen met een lekker glas lokale wijn.

Om een uur of 2 besloot ik dat het genoeg was. Bij het bedanken van de 

gastheer en -vrouw zeiden zij: “hoezo, jullie komen toch straks om een uur of 1 wel gewoon terug?!”

Het blijkt vrij simpel te zijn. Oudejaarsavond ligt er vis op de gril. Nieuwjaarsdag is dat vlees. Voor de rest veranderd er niet al te veel.

Nieuwjaarsdag begon dus weer met eten. Om een uur of 5 vond ik onze hond een goed excuus om te stoppen met eten. Maar daar was geen sprake van. We moesten mee in het cafe een kop koffie drinken. Dat doe je immers bij voorkeur niet thuis. Daarna mochten we even naar huis voor Lucky. Maar we moesten terugkomen. Er werd immers al gewerkt aan de verse krabsalade.

En ach, die krab is ook niet voor niets gestorven!

Na de krabsalade en wat napraten besloten we dat het nu echt klaar was. Daar werd met verbazing op gereageerd. Het was immers bijna 8 uur, tijd voor het avondeten, de BBQ stond al op te warmen!

Maar voor ons was het even genoeg. 

Het eerste voornemen voor 2012 is al gesneuveld. Ik rook nog steeds als een ketter. Ik hoor bij de ruim 24 procent van de bevolking (16+) die rookt. Ik wilde er dit jaar mee ophouden. Het lukt gewoon niet. Ik hunker naar de sigaret. Gauloises blauw zonder filter, die ‘ouderwetse’ peuken zijn lekker zwaar. Een pakje per dag. Eigenlijk ben ik nooit gestopt. Ik nam het me vlak voor de jaarwisseling op oudejaarsavond om 23h30 voor. Maar, nadat het vuurwerk was losgebarsten, bood mijn buurman mij een cigarillo aan. Ik pruttelde nog wat over stoppen, goede voornemens, maar toen ik zijn sigaartje rook, ging ik voor de bijl. Jammie, een voortreffelijk rokertje van Oud Kampen. Nieuwjaarsnacht heb ik mijn voorraadje Gauloises aangebroken (ik had de sigaretjes nog niet weggegooid, dat is zo zonde). Ik wilde eigenlijk alleen stoppen omdat rokers in het verdomhoekje zitten. Wij zijn de moderne lepralijders. Overal worden wij geweigerd: ‘meneer, wilt u buiten roken’. Duvel toch snel op. Ik schaam mij niet meer voor de sigaret. Ik negeer de voorschriften. Roken als verzet tegen de sociale en wettelijk druk. Waar ik ook ben, ik steek er gewoon eentje op.

Als ik vroeger bij mijn opa kwam, liep het water mij al in de mond. Het hele huis rook ernaar. De meningen over het eindresultaat waren altijd lovend. Lekker, mmmm, kwijlend, watertandend. Het kon niemand ontgaan. Oudejaarsavond. Het bracht mij altijd in een melancholische stemming. De omgeving hielp mee. Donker, kaarsen, sfeerlampjes en bij de kachel elkaar verhalen vertellen, omstebeurt. Mijn oma kon dat als de beste, zij verzon ter plekke de meest spannende en mystieke vertellingen. Op tafel stond het resultaat van het gezwoeg van mijn opa, schalen met oliebollen en appelflappen. Om twaalf uur toasten op het nieuwe jaar en daarna naar buiten om wat sterretjes te branden en de buren Gelukkig Nieuwjaar te wensen.

Vorig jaar. Wederom rook het hele huis naar een baklucht maar nu heel anders. De kok van de dag deed zijn uiterste best. Het zweet stond op zijn voorhoofd. De bollen waren taai, veel te hard en sommigen meer zwart dan bruin. Vlak voor sluitingstijd toch nog even naar de bakker, oliebollen halen. Gelukkig waren er nog genoeg. ‘s Avonds geen verhalen maar allerlei computerspelletjes en veel muziek met flitsende en kleurrijke discolichten. De hele dag en avond vuurwerk. De climax was om twaalf uur. Geen sterretje te zien, wel veel siervuurwerk gecombineerd met luide knallen van de rotjes. De “oh’s”en “ah’s” waren in grote getale te horen.

De tijdsgeest verandert van rustig en eenvoudig naar druk en meer. Oudejaarsavond blijft. Een avond waarop je met mensen van wie je houdt afscheid neemt van het oude jaar en het nieuwe jaar nieuwsgierig tegemoet treedt. De goede voornemens zijn vaak al uitgesproken. En het vuurwerk? Volgens Germaanse tradities verjaag je met veel lawaai de slechte geesten van het afgelopen jaar en verwelkom je de nieuwe geesten. Dat kan ook echt met sterretjes, een enkele luide schreeuw of in gedachten. Nog een paar dagen dan is het weer zover. Hoe je oud en nieuw ook viert en wat je ook gaat doen, ik wens iedereen een heel fijn en liefdevol 2011.