NOG WAT PUNTJES OP DE I NODIG

De verbinding tussen Zeist en Driebergen, de Driebergseweg – Hoofdstraat, is een weg met hindernissen. Er zit een dubbele op- en afrit van de A12 in en een overweg bij station Driebergen-Zeist. De kruising met de A12 wordt nu verruimd in het kader van de verbreding van de A12. Het Bunnikse Bedrijf BAM heeft er een mooie klus aan nu er nog maar weinig woningen en gebouwen kunnen worden gebouwd. Die verbreding hakt er letterlijk goed slecht in, want er zijn heel wat bomen gesneuveld. Elke keer als ik er dan weer langs fiets, denk ik: “Hoe lang blijft die benzine nog betaalbaar voor de gemiddelde automobilist?” De vraag neemt enorm toe en het aanbod stijgt te weinig. Het winnen van de aardolie wordt steeds kostbaarder. Komt er een moment, dat die A12 er grotendeels ongebruikt bij ligt?

Daarom is het maar goed, dat er tegelijk gewerkt wordt aan verbetering van het spoor. Bij station Driebergen-Zeist komen straks vier sporen en gaat de Driebergseweg onder het spoor door. De vier sporen maken het mogelijk, dat intercity’s hier een stoptrein passeren en zo kunnen er straks meer treinen rijden tussen Utrecht en Arnhem en tussen Utrecht en Veenendaal en Rhenen. Die snelsporen komen aan de buitenkant te liggen en middenin komt een breed eilandperron waar aan weerszijde treinen kunnen stoppen. Onder de sporen en het perron komen de fietsenstalling en het stationsgebouw en een doorgang voor fietsers en voetgangers. Via een trap en een lift kan men op het perron komen. Tijdens een informatieavond merkte iemand op, dat als er iets flink fout gaat op een van de sporen ter hoogte van de trap er geen andere vluchtweg is voor de mensen op het eilandperron dan over de sporen. Mijn conclusie was, dat er nooduitgangen moeten komen aan de oost- en de westkant van het eilandperron. Aan de oostkant zou een (beweegbare) trap kunnen komen naar het fietspad aan de oostkant van de Driebergseweg. Dat fietspad ligt hoger dan de weg voor de auto’s. Meer westelijk zou de vluchtweg via een tunnel naar de parkeergarage kunnen lopen.

Die parkeergarage voor 800 auto’s is nog niet definitief op de plek gesitueerd. De kantoren aan de huidige Stationsweg moeten er voor wijken. Er is veel leegstand bij kantoren. Een nieuwe locatie vinden lijkt geen probleem, maar het moet ook financieel rondkomen. Uit de woorden van de gedeputeerde maakte ik op, dat hij rond dit station meer activiteiten wil. Het huidige P+R terrein zou daar ruimte aan bieden, maar ik vrees, dat er ook verlekkerd wordt gekeken naar tuincentrum en kwekerij Abbing. Voor sommige mensen zijn kantoren veel mooier dan een kwekerij met bloemen en planten.

Het is wel zeer wenselijk, dat er meer parkeermogelijkheden komen. Ik verwacht ook, dat er meer treinforensen zullen komen als het auto rijden te kostbaar wordt. Het is mij niet duidelijk geworden of het perron vanuit de parkeergarage rechtstreeks bereikbaar is. Het lijkt mij zeer wenselijk. Of een lift dan ook nog rendabel is zou men moeten nagaan. De Heuvelrug kent veel instellingen voor ouderen en mensen met een beperking. Camera’s zullen in de parkeergarage en de tunnel naar het perron voor veiligheid moeten zorgen.

Voor fietsers is de situatie vergeleken bij het vorige ontwerp verbeterd. De route Odijk – Zeist wordt dagelijks gebruikt door tientallen scholieren en mensen, die met de trein naar hun werk gaan. Hij maakt ook deel uit van de landelijke fietsroute LF4. Vergeleken bij het vorige ontwerp is de route veel veiliger geworden voor fietsers. Als zij vanuit Odijk rechtsaf moeten over een “Nieuwe Stationsweg” moeten ze alleen verkeer van rechts voorrang verlenen. Deze T-kruising zou wat veiliger kunnen worden door een plateau. Tot het kruispunt bij de Breullaan is er geen kruising meer met doorgaand autoverkeer. Wel moeten ze omlaag onder het spoor door en weer omhoog. Onder de sporen en het perron is ook de fietsenstalling. Dus moet er voor de toegang voldoende ruimte zijn zodat de doorgang op het fietspad niet wordt versperd. Ik merkte ook, dat ik redelijk comfortabel naar het fietspad door het landgoed Willinkhof kan fietsen. Maar men hoopt, dat alles klaar zal zijn in 2020 en dan zou ik 85 jaar jong zijn. Of ik dan nog kan fietsen? Ik hoop het mee te maken!

Jaargang 4, Nr. 198.

Jezus, het is bijna 22 januari en dan heb ik een maand niet geblogd. Nu is het bijhouden van dit weblog niet mijn raison d’être, maar ik kan niet ontkennen dat een licht knagend schuldgevoel zich van mij meester begint te maken.

Ik heb uiteraard niet een maand ondergedoken gezeten. Zo was er de laatste gemeenteraadsvergadering die 18 dagdelen ofzo duurde; er was kerst die zowel in Limburg als in Bussum gevierd werd; er waren twee hoofdstukken van mijn proefschrift die vóór 1 januari ingeleverd moesten worden (gelukt!); er was een vakantie in New York waar ik met M een auto huurde, in Central Park rondliep, mijn oude universiteit bezocht, oudejaarsavond in Brooklyn vierde en belachelijk veel films heb gekeken; er waren een paar initiatiefvoorstellen met D66 en VVD die wel ok waren; en nu is er een noot die geschreven moet worden over een uitspraak van het Europees Hof van de Rechten van de Mens - mijn eerste publicatie, hoezee!

Ondertussen kabbelt het gemeenteraadswerk een beetje voort. Ik heb nog wat initiatiefvoorstellen in de pijpleiding zitten, maar ik twijfel over het indienen: ze gaan niet echt over de grote dingen des levens. Een beetje cultuureducatie hier, een beetje sporten daar, iets leuks met ouderen en dieren: het zet niet echt zoden aan de dijk, het zet Amsterdam niet op z’n kop, het verandert de status quo niet. Wat is dan het nut van indienen? Zeker nu er op ambtenaren wordt bezuinigd moeten wij gemeenteraadsleden misschien ook eens leren diezelfde ambtenaren niet urenlang bezig te houden met nutteloze schriftelijke vragen of particuliere hobbies – of die nu van linker- of rechterzijde komen.

Ik zoek dus nog even door naar het antwoord op de grote vraag. Ik ga ‘m dit jaar heus wel vinden, maar tot die tijd wens ik u een goed uiteinde van de maand januari en een heel gezellige en gezonde februari.

Ze is 88 jaar en woont in een driekamerappartement. Enkele dagen per week gaat ze naar de dagopvang, want alleen thuis zijn is saai. Ik zit op de bank en luister naar haar verhalen. Ondertussen drink ik koffie en eet twee stukken van de Limburgse vlaai die ze 's morgens bij de bakker heeft gekocht. Zij is de oudste van de groep, maar ook de enige zonder rollator, de enige die het personeel helpt bij de afwas en de enige die 's middags geen dutje doet. Dan koketteert ze met de mannelijke verpleegkundigen en verstrekt adviezen over levensvragen. Mijn gedachten dwalen af naar de moeder van 33 die naast me in bed ligt om de kiespijn van haar 6-jarige zoon te verzachten. Liefdevol legt ze mijn wang tegen haar borst; in mijn herinnering verdwijnt de pijn onmiddellijk. Ik word wreed uit deze droom losgerukt, wanneer ze vol ergernis vertelt over ouderen die hun ontlasting laten lopen, niet omdat ze de controle over hun kringspier zijn kwijtgeraakt, maar de controle over hun leven. Het personeel wordt er toch voor betaald om hen te verzorgen, dus waarom nog moeite doen? Zij heeft ervoor gekozen zich te verzetten tegen decorumverlies. Dat stelt mijn droom gerust.

Geboorte, leven en de dood. Liefde, geluk en waardigheid. Ik gun elk kind dat het geboren wordt met Liefde. Ik gun iedereen tijdens het leven veel geluk. maar bovenal wens ik iedereen een waardige dood. In de discussie rondom levensbeeindiging bij ouderen spelen veel factoren een rol. Tijdens de discussie in de Partijraad van GroenLinks is verschillende malen benadrukt dat er altijd aandacht moe...

Luis in de Pels. Gevraagd en ongevraagd adviezen geven is de belangrijkste opdracht van een adviesraad. De kwaliteit van beleidstukken wordt vergroot door concrete aanwijzingen uit het veld. De verbinding tussen de Overheid en de Burgers maakt kwaliteit in onze Samenleving. Beleid juist op terreinen van Jeugd, Ouderen en Gezondheid grijpen in op de kwaliteit van het leven van velen. In Amsterdam...

Aanstaande zaterdag, 17 december, komt de Partijraad van GroenLinks bijeen over de onderwerpen euthanasie en hulp bij een vrijwillig levenseinde. Centraal staat het burgerinitiatief van Uit Vrije Wil. Dit is een verbond dat strijdt voor een waardig zelfgekozen levenseinde van ouderen met een voltooid leven. Kijk voor het volledige burgerinitiatief op de site van de initiatiefnemers. De vraag die aan de partijraad van GroenLinks voorligt is of de Kamerfractie al dan niet steun moet geven aan het initiatief. Ongeveer 80 leden van de partij buigen zich over deze kwestie.

De Partijraad maakt een fout die vaak voorkomt: euthanasie en hulp bij een vrijwillig levenseinde als synoniemen van elkaar beschouwen. De medische wereld maakt echter een duidelijk onderscheid tussen beide handelingen. Het is belangrijk dat onderscheid helder te hebben. Euthanasie is de hulp bij zelfdoding van hevig lijdende, ongeneeslijk zieke mensen. Hulp bij een vrijwillig levenseinde betreft daarentegen de hulp bij zelfdoding van gezonde mensen die om persoonlijke redenen een einde aan hun leven willen maken. Een andere vergissing die gemakkelijk in ons progressieve kamp gemaakt wordt, is dat er overwegend vanuit het perspectief van de patiënt wordt geredeneerd. De positie van de arts is vaak onderbelicht. Hieronder zullen wij dieper ingaan op de beide hier aangesneden kwesties.

Euthanasie ≠ hulp bij vrijwillig levenseinde

Het onderscheid tussen euthanasie en hulp bij een vrijwillig levenseinde moet gemaakt blijven worden. Het gaat hier om twee wezenlijk verschillende aangelegenheden. Te beginnen met euthanasie. Zoals we hierboven al aangaven gaat het hierbij om medische hulp bij zelfdoding van ongeneeslijk zieke mensen die ernstig lijden. Daarnaast moet de patiënt een duurzame wens tot sterven hebben, die door twee artsen beoordeeld wordt. Als aan alle zorgvuldigheidseisen wordt voldaan kan de arts overgaan tot euthanasie. Nadat hij de euthanasiezaak heeft voorgebracht bij de Toetsingscommissie, kan hij met zuiver handelen niet vervolgd worden. Dit gebeurt dan ook praktisch nooit. Euthanasie is dan ook een grote verworvenheid. Mensen die ondraaglijk lijden moeten met behulp van medische expertise hieruit verlost kunnen worden.

Hulp bij een vrijwillig levenseinde betreft echter het leven beëindigen van fysiek gezonde mensen. Het gaat hierbij veelal om ouderen die hun leven als voltooid beschouwen of om mensen die aan depressies lijden. Op wetenschappelijk niveau is er nog veel discussie over de vraag of mensen met een doodswens psychisch gezond kunnen zijn. Deze discussie betreft met name het geval van depressieve personen. Een kernsymptoom van depressie is namelijk geen zin meer in het leven hebben. Zeker in deze gevallen is het dus moeilijk om te bepalen of iemand voor zichzelf “het leven voltooid heeft” of dat er sprake is van een behandelbare depressie. Het is zodoende van groot belang dat bij deze vrijwillig levenseinde-zaken de behandelingsmogelijkheden nauwkeurig in acht worden genomen. Blijkt het inderdaad een psychische ziekte te zijn die bovendien onbehandelbaar is, dan is euthanasie een optie. Let wel, hierbij is er dus sprake van hevig lijden en een ongeneeslijke ziekte, waardoor dergelijke zaken niet als hulp bij een vrijwillig levenseinde gelden, maar voor de wet als euthanasie.

En dat is precies het belangrijke onderscheid. Het is van grote betekenis dat zowel de Partijraad als de fractie van GroenLinks het onderscheid tussen euthanasie en hulp bij een vrijwillig levenseinde goed maken. Hulp bij zelfdoding impliceert namelijk altijd dat er derden actief betrokken zijn bij de dood van degene met een doodswens. Voor deze hulpverleners is het belangrijk dat ze goed beschermd worden door de wet en dat ze niet gedwongen kunnen worden tot de hulp bij de dood van een persoon waar zij in die specifieke casus niet persoonlijk ten volle achterstaan.

Het perspectief van de arts

Dat brengt ons bij het perspectief van de arts. Dit is immers de aangewezen persoon tot het uitvoeren van euthanasie en eventuele hulp bij een vrijwillig levenseinde. De discussies over de twee onderwerpen in kwestie worden vaak gevoerd vanuit het perspectief van de patiënt. Welke rechten heeft deze en hoe moeten die invulling gegeven worden? De vragen over wat hulp bij zelfdoding met de arts doet en hoe artsen tegenover verdere versoepeling van de wetgeving staan komen daarentegen veel minder vaak aan bod.

Vooropgesteld, natuurlijk zijn er voldoende artsen die weinig morele druk ondervinden bij het uitvoeren van euthanasie en hulp bij zelfdoding. Voor veel van hun collega’s drukken deze zaken zwaarder op het geweten. Zij willen er 100% zeker van zijn dat ze voor zichzelf kunnen verantwoorden dat ze per specifiek geval al dan niet bijdragen aan de hulp bij zelfdoding. Kortaf gezegd is de arts namelijk wel medeplichtig aan de dood van een medemens. De strafbaarstelling van euthanasie en hulp bij een vrijwillig levenseinde geldt dan ook voor veel medici als een stok achter de deur en geeft hen innerlijke rust. Als een arts nu namelijk voor zichzelf niet de medewerking bij de doodswens van een persoon kan verantwoorden, kan hij tegen bijvoorbeeld een druk zettende familie van de patiënt het volgende argument aandragen: “Als ik overga tot medewerking, pleeg ik wel een strafbaar feit”. Veel artsen biedt deze huidige uitweg gewetensrust. Op het moment dat hulp bij een vrijwillig levenseinde wordt gelegaliseerd kunnen artsen niet meer onder medewerking uit.

Dat blijkt namelijk uit de mogelijkheden die er zijn om hulp bij een vrijwillig levenseinde toe te passen. De eerste mogelijkheid is dat de arts de persoon in kwestie ‘een spuitje geeft’. Dit is uiterst onwenselijk, omdat de uiteindelijke beslissende daad tot levenseinde, zoals in de regel ook bij euthanasie het geval is, het beste bij de persoon zelf kan liggen. Dat is dan ook de tweede mogelijkheid: toezicht van de middelen verstrekkende arts bij de zelf uitgevoerde zelfdoding van de persoon. Dit is van groot belang. Lang niet altijd is de eerste dosering voldoende en moet de arts met een extra dosering bijspringen om de dood daadwerkelijk te doen intreden. In deze beide gevallen is de arts dus actief betrokken bij de doding van een ander persoon. Hij kan er niet onderuit, tenzij een arts niet meer de aangewezen persoon is om hulp bij een vrijwillig levenseinde te verlenen.

In dat geval dienen zich twee nieuwe opties aan: artsen verstrekken alleen de medische middelen, om de zelfdoding vervolgens zonder toezicht door de persoon in kwestie zelf uit te laten voeren of de arts geeft slechts advies over hoe de persoon op een relatief ‘goede’ wijze zelfdoding kan uitvoeren. Beide zijn echter geen wenselijke situaties, doordat de kans op mislukking van de zelfdoding groot is, wat dramatische gevolgen voor de persoon en diens familie heeft. Deze mogelijkheden uitgesloten, blijft het dus zo dat bij hulp bij een vrijwillig levenseinde de arts altijd zijn verantwoordelijkheid moet nemen, of hij nou voor zichzelf ethisch kan verantwoorden of niet.

Conclusie

De vraag is dus gerezen of hulp bij een vrijwillig levenseinde daadwerkelijk gelegaliseerd moet worden of dat het net als euthanasie in het wetboek van strafrecht moet komen. In dat laatste geval wordt het via de gedoogconstructie dus wel degelijk mogelijk gemaakt, maar kan de arts voor zichzelf uitmaken of hij medewerking aan het levenseinde wil verlenen. Hij kan zich dan namelijk nog altijd beroepen op het gegeven dat hij niet verplicht is tot de uitvoering van een strafbaar feit.

Al met al blijkt de discussie over hulp bij een vrijwillig levenseinde en eventuele overname van de oproep van Uit Vrije Wil een zeer complexe te zijn. Wij zijn dan ook erg blij dat de Partijraad van GroenLinks zich uitgebreid wil buigen over dit onderwerp en gedegen tot een bepaald standpunt zal komen. Dit artikel schrijven wij om in die discussie de Partijraad op het hart te drukken met de hierboven aangehaalde aspecten rekening te houden bij de opinievorming. In het kort achtereenvolgens nogmaals:

• euthanasie is niet hetzelfde als hulp bij een vrijwillig levenseinde

• hulp bij een vrijwillig levenseinde betreft gezonde mensen

• het perspectief van de arts is even belangrijk in de discussie over hulp bij een vrijwillig levenseinde als die van de hulpvragende.

Wij wensen de Partijraad komende zaterdag veel succes met het vormen van een standpunt en hebben vertrouwen in een goed resultaat.

Dit artikel is geschreven door Ashley North (politiek secretaris Sociaal en vicevoorzitter politiek) en Anne Zeven (voorzitter subcommissie Zorg) van DWARS, GroenLinkse jongeren.

DE PERIFERIE VAN NEDERLAND EN EUROPA

In Nederland bestaat een scherpe tegenstelling tussen de Randstad en de grensgebieden van Nederland, Zeeuws Vlaanderen, Limburg, de Achterhoek, Drenthe en Groningen. Alleen Noord-Brabant, de regio Arnhem-Nijmegen, Twente en de stad Groningen vormen een uitzondering. Het gaat er economisch goed. Noord-Brabant heeft veel, vaak hoogwaardige industrie en is gunstig gelegen tussen de Randstad en de Belgische Stedendriehoek. Merkwaardig dat Zuid-Limburg, ook zo gunstig gelegen tussen het Ruhrgebied en de Belgische Stedendriehoek daarvan niet profiteert. Ik vermoed, dat in Zuid-Limburg een ondernemerscultuur grotendeels ontbreekt en dat bovendien veel capabele jonge mensen jaar in jaar uit de streek verlaten hebben. Men verlangde naar de veel vrijere sfeer van de Randstad, vermoed ik. De regio Arnhem-Nijmegen profiteert van de ligging tussen de Randstad en het Ruhrgebied en in Twente vind je wel een klassieke ondernemersgeest, die door de Technische Universiteit Twente gestimuleerd is en wordt.

Maar de echte perifere gebieden kennen al heel lang een vertrekoverschot. Het zijn juist de initiatiefrijke jonge mensen, die vertrekken. Een negatieve selectie blijft achter. Daar valt niet veel van te verwachten. De ouderen blijven. De bevolking vergrijst. Het geboortecijfer daalt. De scholen lopen leeg en de verenigingen. Winkels sluiten bij gebrek aan klandizie. Als het verzorgingsniveau terug loopt, vertrekken nog meer mensen. Dan gaat het allemaal nog verder achteruit. De achterblijvers worden ontevreden. Ze voelen zich achtergesteld. Dan zie je opeens, dat een partij als de PVV hoog scoort en in Limburg zelfs met twee gedeputeerden in GS zitten.

Je zou verwachten, dat de PVV als gedoogpartner van de huidige coalitie ervoor zorgt, dat de regering maatregelen gaat nemen tegen deze ontwikkelingen. Niets is minder waar. Het omgekeerde gebeurt. Rijksdiensten, die daar vroeger in het kader van het regionaal-economisch beleid zijn gevestigd, worden er nu weg gehaald en alle diensten worden geconcentreerd in een beperkt aantal grote steden. Het opleidingsinstituut voor rechters vertrekt uit Zutphen en verhuist waarschijnlijk naar Utrecht. Daar wordt het bestaande vestigingsoverschot nog versterkt en moet er ruimte worden gevonden om al die mensen te huisvesten. Dat gaat dan weer ten koste van het aantrekkelijke woon- en leefklimaat, dat voor hoogwaardige werkgelegenheid een belangrijke vestigingsvoorwaarde is. Of je krijgt nog weer meer lange afstand pendel en de dan verbrede A12 slibt elke dag weer vol. Tsja, Mark, het verstand komt met de jaren. En intussen pleegt de PVV verraad aan zijn kiezers in de grensgebieden. Een onbetrouwbare partij of een partij, die ondanks de gedoogsteun bij dit rechtse kabinet weinig klaar speelt.

Er is een merkwaardige parallel op Europees niveau. Ook daar perifere gebieden met al lange tijd een internationaal vertrekoverschot, want er zitten heel wat mensen met Italiaanse, Griekse of Spaanse voorouders in Amerika en Australië. Nog steeds vertrekken daar de slimme initiatiefrijke jonge mensen. Rijke Grieken brengen hun kapitaal in veiligheid en vestigen zich massaal in Londen. En weer zie je de egocentrische opstelling van de PVV. Geen cent naar die luie Grieken. Zoals er ook geen cent gaat naar de Nederlandse vertrekgebieden. En de welvaart concentreert zich in de centrumgebieden. Daar is veel goed betaalde werkgelegenheid, een hoog voorzieningenniveau, een lagere werkloosheid. Zo werkt het kapitalisme. De sterksten winnen en de zwaksten verliezen en dat is hun eigen schuld. Moeten ze maar harder werken.

Jaargang 4, Nr. 189.

Betaalbare huurwoningen in populaire buurten moeten voortaan niet vanzelfsprekend toevallen aan ouderen die al sinds mensenheugenis staan ingeschreven bij Entree. Het is eerlijker om toe te werken naar een puntensysteem, waarbij gegadigden ‘woonmiles’ verdienen, gelijk het spaarsysteem voor ‘airmiles’. Een bericht uit De Gelderlander.

Woonmiles krijgt een woningzoekende niet enkel voor wachttijd maar ook als hij bijvoorbeeld actief is in de wijk; iets vrijwillig doet van groot maatschappelijk nut; of objectief te klein woont voor zijn situatie.

Heb je zo 200 woonmiles verdiend terwijl een toegewezen woning er 150 kost, dan hou je nog 50 punten over voor doorstroming later. Het idee is voortgekomen uit een ‘inspirerende ontmoetingsdag’ van de samenwerkende woningcorporaties in de stadsregio Nijmegen, gehouden bij ideeënfabriek ‘De Waarmakerij’ in de Tooropstraat.

Wethouder Jan van der Meer, deelnemer aan die braindrain, is enthousiast en ziet het idee graag verder uitgewerkt. Directeur Adri van Grunsven van Standvast Wonen neemt het voortouw en zal het plan aankaarten in het overleg met alle belanghebbende partijen.

Een ander idee is ‘het belonen van liefde.’ Als twee starters ieder een kamer hebben en gaan samenwonen, verdienen ze dubbele punten voor het vrijmaken van hun twee kamers aan twee andere huurders.

Als we niets doen dan wordt er over een aantal jaren geen enkele sociale huurwoning meer gebouwd in Nijmegen. Sinds een aantal jaren moeten de woningcorporaties vennootschapsbelasting betalen en vanaf 2014 worden ze door het kabinet Rutte aangeslagen voor de huurtoeslag. Nijmeegse corporaties moeten straks 7,25 miljoen per jaar inleveren; zo’n 250 euro per woning. Geld dat dus niet gestoken kan worden in het bouwen van nieuwe huurwoningen en het opknappen van oude huurhuizen. Dit scenario wil het college van burgemeester en wethouders koste wat kost voorkomen. Een opinieartikel in De Gelderlander.

Er is nog altijd veel vraag naar sociale huurwoningen. Volgens de woningmarktverkenning van vorig jaar is er tot 2020 nog behoefte aan zo’n 3.600 betaalbare huurwoningen. Als de plannen van het kabinet doorgaan dan zakt de investeringscapaciteit van de Nijmeegse woningcorporaties in 2014 naar nul. Als we het beleid niet veranderen dan worden er geen nieuwe woningen meer gebouwd en vinden er geen extra investeringen meer plaats in bijvoorbeeld energiebesparende maatregelen. Voor zowel nieuwe huurders als zittende huurders is dit geen wenselijke situatie.

Het huidige gemeentebestuur van GroenLinks, PvdA en D66 wil geen stilstand en heeft een sociaal en economisch sterk Nijmegen voor ogen. Een stad waar jongeren hun solocarrière kunnen starten, ouderen kunnen wonen met voldoende (zorg)voorzieningen in de buurt en waarbij geïnvesteerd wordt in leefbare en duurzame wijken. Om deze doelstellingen te bereiken is het college van B&W met de corporaties tot een pakket maatregelen gekomen waardoor de corporaties kunnen blijven investeren; ook na 2014.

Allereerst gaan de corporaties zelf bezuinigen. Vastgelegd wordt dat 10% bezuinigd wordt op de beheerskosten: een unieke afspraak tussen gemeente en corporaties. Een andere belangrijke maatregel is het verhogen van de maximale huurgrenzen. Het kabinet maakt het mogelijk deze voor álle huurwoningen te laten oplopen tot 652 euro. Het college vindt een dergelijke verhoging onrechtvaardig en alleen acceptabel voor kwalitatief hoogstaande woningen. Dat zijn 4000 woningen tot 2020. De woningen blijven dan betaalbaar voor mensen met een inkomen tot 33.614 euro per jaar. Overigens geldt zo’n huurverhoging alleen voor nieuwe huurders. Zittende huurders krijgen alleen te maken met een inflatievolgende huurverhoging.

De maximale huur van ruim 18.000 huurwoningen mag stijgen van 517 naar maximaal 554 euro. Daarmee wordt de hoogte van de maximale huurgrens opgetrokken, maar blijft huurtoeslag mogelijk. Deze woningen zijn betaalbaar voor de inkomensgroep tot 29.350,- euro. Ook deze verhoging geldt niet voor zittende huurders.

Corporaties krijgen dus de vrijheid om de huren te verhogen bij een verhuizing tot een bepaalde grens. Schieten de huren in Nijmegen nu omhoog? Nee. Op dit moment ligt de gemiddelde huurprijs van een Nijmeegse huurwoning op 425 euro. Dit is circa 70% van het wettelijk toegestane maximum. Ook na invoering van de nieuwe maatregelen zullen de huren ruim binnen het wettelijk maximum blijven, over 20 jaar pas op zo’n 80%. Met de extra opbrengsten kunnen corporaties wel blijven investeren in nieuwe woningen, wat hoognodig is en gunstig is voor de woningbouwplannen in de Waalsprong, het Waalfront en in de herstructureringswijken.

In de praktijk zullen veel nieuwbouwwoningen een huurprijs van 652 euro krijgen, maar níet alle. Dit is afhankelijk van de kwaliteit van de woning, de grootte en de ligging. Als de maximale huurgrens van 652 euro wel wordt gehanteerd zijn deze woningen niet betaalbaar zijn voor minima. Dit betreurt het college. Maar het alternatief is nog erger; namelijk dat er helemaal geen woningen worden gebouwd. Noch voor minima, noch voor mensen die iets meer verdienen. Bovendien zorgen de nieuwe woningen voor doorstroming zodat elders in de stad woningen vrij komen voor minima.

Het college wil ook dat woningcorporaties blijven investeren in energiebesparende maatregelen. De energielasten zijn de afgelopen tien jaar harder gestegen dan de huurlasten. Deze maatregel is gunstig voor de zittende huurders. Bij investeringen in energiezuinige woningen krijgen huurders lagere energierekeningen.

Kortom, we vragen de corporaties om de broekriem aan te trekken, maar we geven hen ook de mogelijkheid om bij verhuizing meer huur te vragen voor hun woningen. Zo kunnen ze blijven investeren in een groeiend, aantrekkelijk en duurzaam woningbestand.

Jan van der Meer
Wethouder Ruimtelijke Ontwikkeling Waalsprong, Wonen, Klimaat & Energie gemeente Nijmegen

DE VOORUITGANG HONDERD JAAR TERUG

Elke gemeente besteedt de thuiszorg aan. Er worden voorwaarden gesteld waaraan de thuiszorg moet voldoen. Wie binnen die voorwaarden voor de laagste prijs inschrijft wint de aanbesteding. Thuiszorgorganisaties zijn zeker in het begin onder de kostprijs gaan inschrijven. Ze leden dus verlies. Zo zijn thuiszorgorganisaties failliet gegaan. Andere organisaties namen het werk over. Het personeel van de failliete organisatie had geluk als het bij de nieuwe zorgverlener in dienst kon treden.

Hoe kan een organisatie de prijs zo laag mogelijk houden? Er zijn meerdere mogelijkheden. Een eerste is de kosten van de overhead zo laag mogelijk te houden. Dat zie je, daar waar met het oude model van de wijkverpleegsters invoert. Iemand doet naast het werk enige coördinatie en er is een boekhouder nodig. Helaas is vaak het omgekeerde het geval. Met het idee te besparen op sommige kosten heeft men de organisatie groter gemaakt. Dan kun je bepaalde taken als de personeelsdienst en de communicatieafdeling samenvoegen en met minder mensen toe. Maar meestal komen er meerdere duur betaalde managementlagen bovenop de organisatie te liggen en dat maakt de organisatie veel duurder.

Soms zoekt men het in een ver doorgevoerde specialisatie, waarbij je zo min mogelijk hoogopgeleide mensen nodig hebt. Dan komen bij sommige cliënten elke dag wel vijf of zes hulpverleners binnen: om te wassen en aan of uit te kleden, om te zwachtelen, om de bloeddruk te controleren, om te spuiten, om medicijnen uit te delen en om de steunkousen aan en uit te doen. Weliswaar kun je op de loonkosten besparen, maar de reiskosten en de reistijd nemen toe en weg is de besparing. Bovendien wordt de organisatie zo gecompliceerd, dat er meer management nodig is en managers zijn duur.

Men kan het ook zoeken in waar mogelijk laag opgeleid personeel inzetten of jong personeel. Die mensen worden laag ingeschaald en zo bespaar je op loonkosten. De kunst is dan om de ouderen steeds weer weg te werken.

Onlangs hoorde ik weer een voorbeeld van de smerige praktijken, die in zwang zijn. Een medewerkster van de thuiszorg kreeg te horen, dat haar aantal uren zou worden teruggebracht naar twaalf per week, het aantal uren volgens het contract. Intussen had ze al jaren 21 tot 24 uren per week gewerkt en dat aantal uren had ze hard nodig om een redelijk inkomen te bereiken, dat ze dan nog aanvulde met inkomsten uit de zorg voor oppaskinderen. Maar ze kon wel 21 tot 24 uur per week blijven werken, maar die uren boven het contractaantal zouden steeds voor één jaar zijn tegen het wettelijk minimumloon. Dat is nog lager dan het toch al lage cao-loon. En dat terwijl ze vaak bij patiënten komt, die moeilijke en ingewikkelde zorg nodig hebben.

Dat heet dan modern ondernemerschap. Op aanraden van de vakbond raadpleegde ze de ondernemingsraad. Die wist van niets. Uiteindelijk kreeg ze van de baas van haar leidinggevende te horen, dat er niets zou veranderen. Waar is de tijd gebleven, dat er gezinszorg bestond, een platte organisatie met goed opgeleide mensen, die zelfs in staat waren om de zorg voor een kinderrijk gezin geheel over te nemen als de moeder tijdelijk uitviel? Waar is de tijd gebleven, dat bazen nog enig moreel besef hadden? Komt de klassenstrijd weer terug?

Jaargang 4, Nr. 188.

Door Rijksbeleid zijn woningcorporaties genoodzaakt om nieuwe afspraken te maken met het college van burgemeester en wethouders. Vanaf 2014 gaan corporaties in Nijmegen namelijk jaarlijks 7,25 miljoen euro huurtoeslagheffing betalen, zo’n 250 euro per woning. Bij ongewijzigd beleid valt de investeringscapaciteit van de corporaties daardoor terug naar nul. Om toch te kunnen blijven investeren in de stad zijn nieuwe afspraken noodzakelijk; over beheerslasten van corporaties, betaalbaarheid van huurwoningen en parkeren. De nieuwe afspraken liggen vast in de “uitgangspuntennotitie prestatieafspraken” die nog met de gemeenteraad moet worden besproken.

In 2010 hebben de gemeente en de Nijmeegse woningcorporaties afspraken gemaakt over de nieuwbouwproductie, herstructurering, energiebesparing, wijkaanpak en wonen en zorg tot 2015. In de komende jaren worden door de corporaties zo’n 2750 woningen in Nijmegen gebouwd om te voorzien in de woningbehoefte. Deze afspraken staan zwaar onder druk door het Rijksbesluit om corporaties de huurtoeslagheffing te laten betalen en door nieuwe Europese staatssteunregels.

Doelstelling blijft overeind
Het doel is om, ondanks nieuw Rijksbeleid, de lokale doelstellingen voor de sociale woningmarkt waar te maken. Het gaat om het op peil houden van de woningbouwproductie, het streven naar 20% besparing op het gasverbruik in de sociale huurwoningenvoorraad, door woningverbetering en investeringen in leefbaarheid en wonen en zorg.

Financiële armslag
Om financiële armslag voor de corporaties te houden spreken gemeente corporaties af om de volgende maatregelen door te voeren.
- Corporaties bezuinigen 10% op hun eigen beheerskosten.
- Tot 2020 wordt van circa 4000 woningen de huurprijs verhoogd tot maximaal 652 euro. Dit gebeurt alleen bij nieuwe huurders en het betreft de kwalitatief betere woningen, waarbij het puntensysteem een hogere huur toelaat.
- De maximale huurgrens van ruim 18.000 woningen gaat de komende 20 jaren stijgen van 517 euro naar 554 euro. Ook hier worden de huren alleen verhoogd bij nieuwe huurders. Voor zittende huurders verandert er niets.
- De doelgroep van beleid wordt vergroot tot huishoudens met een maximum inkomen van 33.614 euro. Zij komen in aanmerking voor een huurprijs van maximaal 652 euro.
- Onderzocht wordt op welke manier het realiseren van parkeren bij nieuwbouw goedkoper kan.

Huurprijs ruim binnen maximum
Op dit moment ligt de gemiddelde huurprijs van een Nijmeegse corporatiewoning op 425 euro. Dit is circa 70% van het wettelijk toegestane maximum. Ook na invoering van de nieuwe maatregelen zullen de huren ruim binnen het wettelijk maximum blijven. Pas over 20 jaar ligt dit percentage pas op 80% van het toegestane wettelijke maximum.
Met het invoeren van deze nieuwe maatregelen wordt gezorgd dat de corporaties kunnen blijven investeren in de nieuwbouw in de Waalsprong en het Waalfront, in herstructurering, in de huisvesting van bijzondere doelgroepen zoals ouderen en in het energiezuiniger maken van bestaande woningen. Vooral dit laatste is van belang omdat op deze manier de woonlasten (huur + energielasten) voor huurders juist kunnen afnemen.

Aktief of non-actief. Het Platform Gehandicapten en Ouderen is druk bezig met belangenbehartging. De toegankelijkheid van Openbare gebouwen wordt onderzocht en het gebruik van invalidentoiletten wordt bekeken. Organisaties, ambtenaren en politici krijgen geregeld een melding van problemen m.b.t. de toegankelijkheid. Bij het bouwen en in gebruik nemen van Openbare gebouwen wordt de toegankelijkheid...

De vereniging Martijn is omstreden, daarmee is niets te veel gezegd. De club is gericht op de acceptatie van (seksuele) relaties tussen ouderen en kinderen. Het CDA grijpt de veroordeling van de voorzitter wegens het bezit van kinderporno aan om op een verbod aan te dringen. Het is echter zeer de vraag of dat verstandig is. Voor de strijd tegen seksueel misbruik kon het wel eens averechts werken.

De discussie over pedoseksualiteit is in de loop van de jaren een paar keer totaal verschoven (zie mijn artikel ‘tussen trauma en tolerantie‘ voor die ontwikkeling binnen de kerken). In de jaren zeventig en tachtig werd vooral gestreefd naar tolerantie en begrip. Het taboe moest doorbroken worden. De voortrekkers van deze tolerantie meenden zelfs dat het grootste probleem de reactie van de maatschappij is en niet de seksuele contacten zelf. Twintig jaar later is van dat streven naar acceptatie weinig over. Bijna niemand durft het op te nemen voor pedoseksualiteit. En voor pedoseksuelen zelf is steeds minder plaats in de samenleving, zeker als ze een keer veroordeeld zijn. Zo kunnen ze soms geen vaste woonplaats krijgen, worden er folders verspreid met namen en adressen van veroordeelde pedoseksuelen en werd het huis van een niet veroordeelde pedofiel belegerd. En nu sluiten partijen als het CDA zich aan bij burgerinitiatieven om de vereniging Martijn te verbieden.

Ik begrijp die gevoelens. Niet alleen door mijn eigen ervaringen, maar ook door mijn betrokkenheid bij en onderzoek naar slachtoffers van seksueel misbruik. Ik snap heel goed dat het een bedreigend idee is als er bij jou in de buurt iemand woont die seksueel misbruikt gepleegd heeft. Ik begrijp nog veel beter de woede over de vergoelijkende reacties van pedoseksuelen. Zoals de penningmeester van Martijn die de veroordeling van zijn voorzitter wegens het bezit en vervaardigen van een grote verzameling kinderporno (‘voor wetenschappelijke doeleinden’, zei hij zelf) zag als een ‘belemmering voor kinderen’ omdat die nu geen seksueel getinte foto’s meer mogen maken. Dit soort doorzichtige drogredenen – het beroep op kinderseksualiteit – laat vooral zien dat pedoseksuelen meestal niet in staat zijn om onderscheid te maken tussen hun eigen behoeften en de belangen van het kind. En daar zit hem nu net het probleem. Het recente boek van Steven van der Hoeven, Je ogen verraden je, toont dat ook heel scherp.

De vraag is volgens mij dan ook niet wat we zouden moeten vinden van seksueel contact met kinderen. Dat is verboden en dat zal het blijven ook. Terecht. Sterker nog: als daar een kind onder de twaalf bij betrokken is, valt het automatisch in de zwaarste categorie. En ook kinderporno wordt stevig aangepakt omdat het eigenlijk altijd seksueel misbruik impliceert.

De vraag is alleen wel hoe we omgaan met mensen die seksueel gericht zijn op kinderen. Die zijn er namelijk, naar schatting enkele tienduizenden in Nederland. Een deel van hen geeft nooit toe aan die geaardheid en is dus ook niet strafbaar. (Dat maakt het overigens problematisch om de term seksueel misbruik en pedoseksualiteit/pedofilie zomaar gelijk te stellen. Omgekeerd is er ook heel veel seksueel misbruik van kinderen binnen gezinnen (incest) en dan is er van pedoseksualiteit lang niet altijd sprake. Seksueel misbruik komt namelijk niet altijd voort uit seksuele motieven, maar kan ook gaan om macht en vernedering.)

Als we seksueel misbruik willen voorkomen, dan moeten we stilstaan bij de vraag wat potentiële daders van hun daad kan weerhouden en wat bij veroordeelde daders recidive voorkomt. En dan is het veel te simplistisch om te denken dat een verbod op een vereniging als Martijn iets oplost. Alsof er ook maar een pedoseksueel is die dan zal denken: ‘Oh, het mag kennelijk niet. Dan zal ik het maar niet meer doen.’Waarschijnlijk werkt zo’n verbod zelfs alleen maar averechts. Wie seksueel misbruik door pedoseksuelen wil voorkomen, die moet inzetten op hulpverlening en goede integratie in de maatschappij. Isolement, openlijke vernedering, uitsluiting en repressie vergroten de psychische problematiek en maken de kans groter dat mensen over de schreef gaan en zich richten op kinderpornografie of komen tot seksueel misbruik.

Ik heb deze zomer in Zuid-Afrika kennisgemaakt met PedoStop. Dit is een rehabilitatieprogramma voor veroordeelde pedoseksuelen. Lionel, een van de deelnemers, vertelde uitgebreid over zijn leven, het misbruik dat hij gepleegd had en PedoStop. Net als bij AA-programma’s voor alcoholisten draait het programma om bewustwording, erkenning, en het aanleren van gedrag waarmee ze zichzelf kunnen beheersen. Niemand kan smoesjes en drogredenen beter doorprikken dan een medepedoseksueel, zo vertelde Lionel. Daarnaast is het van belang dat ze hun weg terugvinden naar de samenleving en daar integreren. Een goed geïntegreerd maatschappelijk leven is een belangrijke factor in het voorkomen van misstappen. PedoStop lijkt een succesvolle methode te zijn, al is er nog wel meer onderzoek nodig.

Pedoseksualiteit gaat niet zomaar over. Waarschijnlijk gaat de aanleg zelfs helemaal niet over. Niet door repressie, niet door uitsluiting, niet door opsluiting, niet door therapie, en ook niet door een verbod op een vereniging als Martijn, hoezeer ze het er misschien ook naar gemaakt hebben. Wat wel kan, is mensen die hiermee worstelen helpen te voorkomen dat hun neiging leidt tot misbruik van kinderen. Maar dan is het nodig dat wij onze eigen angst en woede overwinnen en het als samenleving aandurven om ook pedoseksuelen een leven te gunnen. Ter bescherming van kinderen.

Zero tolerance als het gaat om seks met kinderen, maar laten we alsjeblieft een heksenjacht voorkomen. Die is namelijk wel prettig voor de onderbuikgevoelens, maar maakt het probleem alleen maar groter. Daar zou de overheid zich niet voor moeten lenen.

COLLECTEREN IN CRISISTIJD

Een paar keer per jaar mag ik collecteren. Er zijn van die aardige vrouwelijke kennissen of familieleden wier verzoek ik niet kan weerstaan. Niet dat ik er tegenop zie. Als elfjarige werd ik er door mijn vader al op uitgestuurd. Ik zou het als bedelaar misschien geeneens zo slecht doen. Bij een vossenjacht van school speelde ik sjofel gekleed de trottoirtekenaar en ja, eerst de leerlingen en daarna het gewone publiek begon er geld bij te leggen. Maar collecteren is toch anders.

Deze keer was het voor de Brandwondenstichting. Je krijgt tevoren enig voorlichtingsmateriaal. Dan blijkt, dat er verbazende vooruitgang is geboekt bij de behandeling van brandwonden. Nog maar weinig slachtoffers overlijden. Er blijven littekens, maar de resultaten van behandeling met kweekhuid worden steeds beter. We collecteren niet voor niets.

Ik kreeg een straat toebedeeld, die onder collectanten een beetje beruchte klank heeft. Je belt aan, ziet mensen binnen, maar ze doen niet open. Ik tik soms op de ruit. Zelfs dat helpt niet. Opmerkelijk veel bellen doen het niet. Ik klepper dan maar met de brievenbus. Vaak weten ze geen eens, dat de bel defect is. Nou ja. In een geval was twee keer de deur niet open gedaan. Een flinke tijd later probeerde ik het nog eens. Toen had de bewoner het kennelijk niet door, dat er een collectant aanbelde. Hij weigerde niet al te vriendelijk. Dit jaar was deze figuur een uitzondering. Bij een stuk of zes gevallen was duidelijk, dat de mensen niets konden missen. Dan merk je opeens, dat in deze tijd sommige ouderen en werkzoekenden het financieel moeilijk hebben. Al prakkiserend dacht ik: ”Eigenlijk zou ik voor die mensen moeten collecteren!” Al met al viel het mij deze keer erg mee. De mensen waren beleefd, soms enthousiast om mee te doen.

Een reactie trof mij bijzonder. Na het “een heel goede avond, meneer. Ik kom voor de Brandwondenstichting.”, zei de bewoner: “Oh, dat is een doel in Nederland. Daar wil ik wel voor geven!” Ik was perplex, maar ja reageren, terwijl je een bijdrage in de bus hebt gekregen, is ook al zo wat. Ik vroeg mij af, wat hij eigenlijk bedoelde. Was hij er van overtuigd, dat alle hulp aan het buitenland verdwijnt in de zakken van corrupte bazen? Dacht hij dat hulp aan het buitenland gelijk is aan het dempen van een bodemloze put? Heeft hij een hekel aan buitenlanders? Of vindt hij, dat de noden in Nederland zoveel erger zijn en dat er in Nederland nog zo veel te doen is? Eigen volk eerst? Ik moest weer denken aan het Watersnoodmuseum bij Ouwerkerk waar ik vorig jaar over schreef. Daar kun je allerlei buitenlandse kranten zien, die over de ramp schreven en in het hele museum binnen in die enorme betonnen caissons zie je voorbeelden van hulp, die uit het buitenland kwam. Maar ja, in 1953 was die man nog geeneens geboren, denk ik. Veel mensen van nu zijn vergeten, dat solidariteit een wederzijds karakter heeft. Dat naastenliefde onbaatzuchtig zou moeten zijn, dat is iets, dat te veel mensen in deze tijd van secularisatie een ver-van-mijn-bed-show vinden. Het zijn me tijden….

Jaargang 4, Nr. 184.

Vrijdag 23 september is het eerste bibliotheekpunt van Eindhoven officieel geopend. Het bibliotheekpunt is de eerste alternatieve bibliotheeklocatie, op weg naar de bibliotheek van de toekomst. Het is de bedoeling dat de bibliotheekpunten op termijn de huidige wijkbibliotheken gaan vervangen. Er komen in alle wijken bibliotheekpunten in bv verzorgingshuizen of spilcentra. Hiermee wordt aangesloten bij de plekken waar ouderen en kinderen komen, die groepen die niet zo gemakkelijk naar het centrum kunnen gaan naar de centrale bieb in de Witte Dame. Voor die groepen is het heel belangrijk dat de voorzieningen dicht bij huis te vinden zijn. Het bibliotheekpunt in Berckelhof is het eerste experiment. Per 1 januari komt er in Doornakkers ook nog een bibliotheekpunt in één van de scholen bij. Daarna zal de wijkbibliotheek in het Karregat sluiten. Het bibliotheekpunt heeft ruime openingstijden, 7 dagen per week, en werkt alleen met (getrainde) vrijwilligers. De vrijwilligers zijn er een paar uur per dag, voor de rest moeten mensen zelf hun boeken zoeken en in/uitchecken.

Tijdens de opening was het gezellig druk. Zo druk, dat voor de opening uitgeweken moest worden naar het naastgelegen restaurant, zodat iedereen een plekje had. Het was leuk om even met het personeel en de vrijwilligers te praten over de eerste ervaringen. De bezoekers en uitleenaantallen vallen zeker niet tegen, al zullen we pas goed kunnen beoordelen hoeveel bezoekers er komen, en of de buurtbewoners de drempel van het zorgcentrum over stappen, als het filiaal in het Karregat daadwerkelijk gesloten wordt. Vrijwilligers hadden al leuke anekdotes, bv over demente ouderen die onbewust met de hele collectie boeken aan de wandel gaan….

Momenteel is de gemeente samen met de bibliotheek bezig met het ontwikkelen van een nieuwe visie op de bibliotheek van de toekomst. Deze visie zal eind dit jaar klaar zijn. Pas dan kunnen we beoordelen of de bezuinigingsdoelstelling van 3 miljoen op de bibliotheek haalbaar zal zijn. Voor GroenLinks staat voorop dat we een brede, toegankelijke bibliotheekvoorziening in de wijken willen behouden, wel in een nieuwe vorm, die meer aansluit bij de (toekomstige) behoeften van onze inwoners.

 

 

 

 

 

 

foto’s:

het bibliotheekpunt in Vitalis Berckelhof, wethouder Mary-Ann Schreurs met bibliotheekdirecteur Bert Brouwer en Vitalis bestuurder mevrouw Pink van Veen.

Onlangs ontvingen de raadsfracties een brief waarin een mevrouw uit Bennekom vroeg om een raadsonderzoek over de gang van zaken bij de bouw op het oud ziekenhuis terrein langs de A12 door Opella.

Een raadsonderzoek wordt niet vaak uitgevoerd en het is dan ook een zwaar middel. De laatste keer dat in Ede een dergelijk onderzoek is uitgevoerd, was vier jaar terug bij de Dikkenberg. In het raadsonderzoek zou het handelen van Opella bij de gebiedsontwikkeling langs de A12 en de verwevenheid van de gemeente Ede hierbij, onder de loep moeten worden genomen. Deze verwevenheid zou voor de gemeente volgens de mevrouw, een belemmering kunnen zijn voor een objectieve beoordeling.

Als je je verdiept in het dossier, kun je de vraag enigszins begrijpen. Het lijkt er op alsof de gemeente het belang van Opella boven andere belangen stelt. Alle zienswijzen en bezwaren zijn aan de kant geschoven. Er moest vooral gebouwd kunnen worden. In de loop der tijd is men mevrouw als querulant gaan beschouwen waar “toch niet mee te praten viel”. De bezwaarschriftencommissie en de Rechtbank in Arnhem hebben mevrouw diverse keren in het gelijk gesteld, maar het college heeft zich daar gewoon niet veel van aangetrokken. Een greep uit het dossier: 

• Kapvergunning bomen langs A12 is tweemaal vernietigd door de rechtbank en in de derde procedure was het te laat omdat de bomen al gekapt waren,
• De bewuste bomen zijn in strijd met de Flora en Faunawet in het broedseizoen gekapt,
• Op het terrein zijn rond oude gebouwen diverse bomen zonder vergunning geveld,
• In plaats van te boren, zijn de heipalen voor het geluidsscherm de grond in geslagen, ook op 10 meter afstand van een monumentale boerderij,
• In de civiele procedure om de schade van het heien en andere werkzaamheden te verhalen verschuilen aannemers en gemeente zich achter elkaar,
• Voor de reeds gerealiseerde nieuwbouw ontbreekt een nadrukkelijke goedkeuring door de welstandscommissie.

Jarenlang werd gesproken van een kwalitatief hoogstaande inrichting van de openbare ruimte. De realiteit is dat de bebouwing erg compact is, er weinig aandacht is voor de inrichting van de omgeving, de aanplant op het talud van de A12 als mislukt mag worden beschouwd, de fietsenstallingen in de voortuintjes wat armoedig aan doen en er niet half verdiept kan worden geparkeerd. Dat Opella zich hiermee onttrekt aan bepalingen van het voor hen opgestelde bestemmingsplan negeert het college.

De werkzaamheden aan het in aanbouw zijnde 3e gebouw liggen overigens al een tijd stil. En in het laatste oude gebouw, dat niet voldoet aan de normen van fatsoenlijke huisvesting, zijn toch weer ouderen ondergebracht voor de duur van 3 jaar.

Je zou voor minder het vertrouwen in de overheid opzeggen. Het zou daarom goed zijn als de gemeente Ede alle procedures stop zet en eerst eens echt oplossingsgericht met mevrouw in gesprek gaat. Eventueel met een mediator. Een raadsonderzoek kan daarna altijd nog.

De tolerantie ten opzichte van kinderen neemt af

Uit een onderzoek blijkt dat de tolerantie ten opzichte van de omgeving afneemt. Niet zo’n verbazingwekkend nieuws. Dat wisten we toch al. En hoe dramatisch is het? Valt het onder de zomerberichten die ieder jaar terugkomen: spelende kinderen, samenkomende jongeren, scheurende brommers en ander lawaai? Waar ligt de grens: bij iedereen verschillend blijkbaar. Je zult maar bij een trapveldje wonen. Maar het geluid van spelende kinderen is geen overlast. Kinderen moeten de ruimte krijgen om te spelen en elkaar te ontmoeten. Dat hoeft wat mij betreft niet alleen in een speeltuin te zijn.
Waar liggen dan de maatschappelijk te stellen grenzen? Bij het overtreden van de wet natuurlijk. Maar hoe zit dat met de gemeentelijke wetten ofwel de plaatselijke verordening? Die stelt de gemeenteraad vast. En daarmee ook gedragsnormen van kinderen in de openbare ruimte. En hier botsen het normbesef van ouderen en kinderen.

Ik ga eens terug naar mijn jeugd, zoals ik me die herinner: we kwamen bij elkaar bij een muurtje op de hoek van de straat. Een tuinafscheiding van een huis waarin een alleenstaande vrouw woonde. Ik denk dat ze oud was, maar dat ben je al gauw in de ogen van een tiener. De kinderen van onze straat schoolden er samen. Die mevrouw lied ons begaan. Ik denk niet omdat ze bang voor ons was. Althans dat hoefde ze niet te zijn. We trapten er een balletje met op de muur van het rangeerterrein van de mijn Emma de goal getekend. En in de herfst ‘flepten’ we kastanjes met een ‘kuul’. Als er verkeer kwam, dan stopten we natuurlijk. Soms bleef dat stuk hout in de boom hangen , totdat het eruit werd gegooid of vanzelf waaide. Ik denk niet dat er sprake was van overlast. We werden tenminste getolereerd.
Ook wist je toen wie in de straat minder vriendelijk voor kinderen was. Waar je moest zorgen dat de bal niet in de tuin kwam. Maar ik weet niet meer of we daar dan ook wegbleven, of toch lekker spannend een balletje trapten.
Mijn vriendjes en ik behoorden tot de gelukkigen die ook een ruig speelterrein hadden bij garageboxen en in tuinen achter winkels die helemaal niet werden beheerd. Boomhutten maken, vuurtje stoken en piepers bakken. Het kon daar allemaal en het mocht van de omgeving. Maar ons gedrag liep dan ook niet de spuigaten uit.

Het onderzoek toont aan dat de tolerantie afneemt. Blijkbaar meetbaar, ook ten opzichte van wat jaren geleden. Het is een teken aan de wand. Onze samenleving verruwd. Geleidelijk, vanaf de individualisering van de jaren ’70 van de vorige eeuw. Met de toenemende materiële welvaart en de gedachte dat je een ander niet meer nodig hebt om het zelf goed te hebben. Het is ook vaak een zichzelf versterkend effect. En van plaats tot plaats verschillend. Waren het eerst eilandjes van intolerantie in de straat en krijgt het tegenwoordig meer de overhand? Het heeft alles te maken hoe we tegenover elkaar staan. Wat onze omgangsvormen zijn. En die veranderen niet zo snel. Ook niet terug de goeie kant op.

Berichten in de kranten Limburgs Dagblad en Dagblad De Limburger van 9 juli 2011.

Het college heeft voorgesteld om fors te bezuinigen op de bibliotheek en het centrum voor de kunsten. Voor de bibliotheek gaat het om 3 mln euro, een halvering van de huidige subsidie. Voor het centrum voor de kunsten wordt een bezuiniging van 1 mln euro voorgesteld.

De commissie heeft de afgelopen maanden meerdere keren gediscussieerd over de bezuinigingen. Daarnaast heeft onze fractie (Tom en ik) meerdere werkbezoeken afgelegd aan de betrokken organisaties.

Ons standpunt bij deze beide bezuinigingen is als volgt:

Het CKE

Het CKE heeft aangegeven dat zij de bezuiniging van 1 mln euro te hoog vinden, maar zij wil wel meedenken over haar positie in de toekomst en nadenken over bezuinigingen die wel mogelijk zijn. Daarom heeft het CKE, samen met nog een aantal partijen een visie op cultuureducatie geschreven. Verder heeft het college haar eigen uitwerking van de bezuiniging geschreven.

GroenLinks maakt zich zorgen om de hoogte van het bedrag en het tempo waarin de bezuiniging gerealiseerd moet worden. Wij vinden dat de plannen van het college nu nog te vaag zijn om in te schatten welke bezuiniging haalbaar is.

Wij zijn het wel eens met de inhoudelijke richting die het college op wil met cultuureducatie binnen de scholen. Alle kinderen moeten in de toekomst in contact komen met cultuur via hun school, daarmee gaan we veel meer kinderen bereiken dan voorheen. Het CKE krijgt hierin een centrale rol.

Het pijnpunt zit in de visie op wat het aanbod voor cultuureducatie buiten de scholen moet zijn. Het college geeft aan dat digitalisering en internetgebruik ervoor kan zorgen dat het muziekonderwijs veel goedkoper wordt. Wij twijfelen of daarmee zoveel bezuinigd kan worden. Daarnaast stelt het college dat een aantal taken ook door marktpartijen uitgevoerd kunnen worden (bv particuliere muziekdocenten). Wij denken dat dat klopt, maar dat je de muziekschool nodig hebt om een breed aanbod te garanderen.

Uiteindelijk hebben we afgesproken dat het college samen met het CKE gaat werken aan een onderzoek waaruit blijkt hoe het veld voor cultuureducatie en amateurkunst eruit ziet, en wat de rol van het CKE daarin moet zijn. Op basis van die visie gaan we bepalen wat de taken voor het CKE in de toekomst zijn en wat dat kost. Daarna kunnen we pas een besluit nemen over de bezuinigingen. Het bedrag blijft vooralsnog wel in de kadernota staan, maar als bij de begroting blijkt dat het bedrag niet haalbaar is, dan vindt GroenLinks dat we het geld maar elders moeten zoeken, binnen of buiten de cultuurbegroting. De meerderheid van de raad is het daarmee eens, dus in het najaar komen we erop terug en gaan we definitief besluiten.

De bibliotheek

Ook de bibliotheek heeft aangegeven dat zij de bezuinigingsopgave niet kan realiseren. Het verschil met het CKE is dat de bibliotheek vooralsnog niet wil meedenken over de mogelijkheden die er wel zijn. De bibliotheek is de afgelopen jaren een weg ingeslagen, waarbij zij ingezet heeft op een breed cultureel programma in de centrale bibliotheek en de wijkbibliotheken. En daarin wil zij zich verder door gaan ontwikkelen. Het college wil versoberen en de belangrijkste functies borgen.

De bibliotheek heeft de afgelopen jaren forse subsidie gekregen. Met 6 mln euro per jaar krijgt zij de hoogste subsidie van alle culturele instellingen. Het bedrag wat de bibliotheek kreeg lag ruim boven het bedrag dat landelijk door de VNG als normbedrag is gesteld (ruim 15 euro per inwoner).

Het college beschrijft in haar visie dat de rol van de bibliotheek de komende jaren snel zal veranderen. Door de digitalisering en de opkomst van het ebook en internet als vindplaats voor allerlei informatie, verandert de behoefte van mensen op het gebied van kennisvergaring. De bibliotheek heeft hierbij een centrale rol, maar moet haar dienstverlening daar dan wel op aanpassen.

De centrale bibliotheek blijft een volledig toegeruste plek waar specialistische kennis aanwezig is. Het college overweegt om een extra centrale bibliotheek in Woensel te gaan openen. Het aanbod van activiteiten op het gebied van cultuur, ontmoeting en debat wil zij versoberen, omdat de bibliotheek niet de enige aangewezen partij is voor dit soort activiteiten. Een deel kan ook door andere partijen aangeboden worden. De bibliotheek kan natuurlijk wel activiteiten blijven organiseren als ze kostendekkend zijn.

Het college wil de wijkfilialen sluiten om daarvoor in de plaats wijksteunpunten te gaan openen. De wijksteunpunten moeten komen op de plekken waar mensen uit de wijk komen, bv een wijkcentrum, een spilcentrum of in een verzorgingshuis. De wijksteunpunten moeten in ieder geval in de behoefte van kinderen en ouderen voorzien. Omdat zij minder mobiel zijn en niet zo makkelijk naar de centrale kunnen, is het voor met name deze groepen belangrijk dat ze dicht bij huis naar de bieb kunnen. Daarnaast kunnen volwassenen daar natuurlijk ook terecht. De bieb kan dan meer met aanvraagsystemen werken, via internet bestellen en in je eigen wijk ophalen.

GroenLinks heeft hierbij de volgende opmerkingen gemaakt:

- wij erkennen de veranderende rol van de bibliotheek in de samenleving, en vinden dat de bibliotheek daarop moet inspelen;

- Wij willen de centrale openhouden, en gaan akkoord met een versobering van het activiteitenprogramma. Wij vinden wel dat de bibliotheek ook in de toekomst een partner kan zijn bij de organisatie van dergelijke activiteiten, en wij vinden het prima als de bibliotheek kostendekkend activiteiten blijft organiseren. Wij vinden het goed om ook in Eindhoven Noord een centrale bibliotheek in te richten omdat voor mensen uit Noord de Witte Dame soms erg ver weg is.

- Wij gaan akkoord met het anders huisvesten van de bibliotheken in de wijk. Niet alle wijkfilialen zijn even goed bezocht. Wij erkennen echter wel dat de wijkfilialen een belangrijke ontmoetingsfunctie hebben, maar vinden dat we in wijken moeten kijken hoe we dat slim kunnen clusteren. Wij zien daarbij zeker combinaties mogelijk met bv VTA’s. Wij stellen wel voorwaarden aan deze verandering: de bibliotheek moet bereikbaar blijven in de wijk voor iedereen. Wij willen dus inzicht in de locaties en spreiding over de stad van de toekomstige steunpunten zodat wij kunnen beoordelen of daarmee de wijkfunctie voldoende geborgd is. Daarnaast willen we de wijkbiebs niet sluiten voor er andere voorzieningen in de wijk gerealiseerd zijn.

En tot slot willen we weten wat dit kost. Wij willen daarvoor een uitgewerkte begroting waaruit de kosten zichtbaar worden. Pas als we daar inzicht in hebben kunnen we de hoogte van de bezuiniging vaststellen en het tempo betalen.

De wethouder heeft, net als bij het CKE, toegezegd dat zij samen met de bibliotheek een nieuwe visie zal maken over de positie van de bibliotheek, en dat we dat voor de begroting krijgen. Daarna kan de gemeenteraad bij de begrotingsbehandeling bepalen wat ze met de bezuiniging wil doen. Ook hier geldt, als de bezuiniging niet haalbaar blijkt, zal GroenLinks zich inzetten om de bezuiniging ergens anders te realiseren.

GroenLinks had bij de algemene beschouwing in stadsdeel Zuid een duidelijke boodschap: wie uitsluitend naar het huishoudboekje kijkt en niet investeert in de stad en zijn mensen, schuift de lasten naar de toekomst.

Bij de perspectiefnota had GroenLinks voor 2012 een klein wensje: géén financiële drempels voor kleinschalige locaties in de buurt waar burgers eigen initiatieven een plek geven. Noem het huiskamers van de buurt; ‘Welkom’ op de Marathonweg is zo’n huiskamer van de de buurt. Dit wensje was verwoord in een amendement dat GroenLinks samen met de SP indiende (en dat niet is aangenomen).

Waarom kleinschalige locaties?
1. Een huiskamer van de buurt is fijner en toegankelijker dan een huis van de wijk, wat een groot bastion met ruimte voor zich suf overleggende instellingen dreigt te worden. Burgerinitiatieven komen bovendien tot stand op het schaalniveau van een buurt, niet van een wijk. Bedenk dat een ‘wijk’ in stadsdeel Zuid al gauw meer dan 25.000 inwoners heeft.
2. Juist de meest kwetsbare mensen zijn gebaat bij ondersteuning in hun vertrouwde sociale én fysieke omgeving. Denk aan ouderen of mensen die slecht ter been zijn. Of denk aan psychiatrische patiënten voor wie een reis naar andere buurt al een hele overwinning is.
3. Een publieke huiskamer in zelfbeheer staat dichter bij de mensen dan een gebouw waarin organisaties en instellingen centralistisch door de overheid worden aangestuurd.

Wat zou het moeten kosten? Ik weet het niet. Maar dat kan bij de begroting duidelijk worden, nadat het dagelijks bestuur heeft gesproken met instellingen die kleinschalige initiatieven mogelijk willen maken. Misschien kost het wel niks, omdat woningcorporaties bereid zijn om de huurderving van een huiskamer van de buurt voor rekening te nemen. Laten we toch een aanname doen: 30.000 euro voor drie huiskamers in de buurt. Ik zou er best wel meer willen, maar je hebt dit ook niet allemaal meteen georganiseerd – bij succes het kan met de jaren groeien.

Morele chantage
Voor de uitvoering van het vernieuwde welzijnsbeleid is een maximaal bedrag beschikbaar van 750.000 euro voor beheerlasten van de locaties. Dit bedrag komt overeen met de huur voor vijf huizen van de wijk. Er is dus geen financiële ruimte voor een extra plekjes dicht bij de mensen zelf. Tenzij je bereid bent dat bedrag niet als maximum te hanteren. Helaas doet de PvdA dat wel: het totaalbudget voor ‘Vernieuwd Welzijn’ is een absoluut en onaantastbaar maximum. Het bedrag daarbinnen voor beheer van locaties is dat ook. Zo kom je automatisch op de schandelijk morele chantage van de PvdA dat de lasten voor een kleinschalig locatie “weer ten koste gaat van een fte”. Terwijl het honderdvoudige van dit bedrag (namelijk 3 miljoen euro) onbenut op de plank ligt als ‘ruimte voor nieuw beleid’. Nieuw beleid dat er niet eens is en waarvoor niet eens plannen zijn om er aan te beginnnen. In grafiek 1 worden deze bedragen in perspectief gezet.

Ik doe een oproep aan alle instellingen die een aanbod willen doen voor de burgers van Zuid: zorg voor kleinschalige initiatieven in de buurt. Maak duidelijk welke kosten daarmee zijn gemoeid. Misschien kost het wel niks, of misschien een beetje extra. Maar in ieder geval wil ik bij de begroting een keuze kunnen maken – ook zonder amendement op de perspectiefnota.

Bezuinigingsdiscipline

Dan de vraag: gaat er niet al genoeg geld naar welzijn? Alsmaar weer geld erbij is toch ook niet goed voor die sector? Ze zouden er maar lui van worden. Ik geloof echt dat een bezuiniging kan werken als een katalysator. Mij zal je dus nooit met een van pijn vertrokken gezicht horen zeggen dat ‘bezuinigen niet leuk is nu eenmaal moet’. Integendeel: bezuinigen moet je willen – anders bereik je nooit iets.

Dus dat extra geld dat GroenLinks wil, is dat niet gewoon gebrek aan bezuinigingsdiscipline? Dan moeten we de bedragen toch even in perspectief zien. Hoeveel geld gaat er om in vernieuwd welzijn? En hoeveel was dat enkele jaren terug?

Grafiek 2 laat zien hoeveel budget er was/is voor het buurthuis- en opbouwwerk het stadsdeel Zuid (in 2009 Oud-Zuid en Zuideramstel samen). De afname in 2011 is het gevolg van eerder besloten bezuiniging in Oud-Zuid en het niet-voortzetten van incidentele subsidies in het voormalige stadsdeel Zuideramstel. De afname in 2012 is het gevolg van de extra bezuinigingen van PvdA, VVD en D66. In 2012 zie je bovenop ook een klein groen streepje: dat is het wensje van GroenLinks om huiskamers van de buurt mogelijk te maken. Zonder het wensje van GroenLinks – nu een feit, omdat het amendement niet is aangenomen – is in 2012 55,9% van het budget bezuinigd. Had de coalitie – en PvdA voorop – GroenLinks zijn wensje gegund, dan was nog steeds 55,2% van het budget gekort. Waar hebben we het over?

Hoe sociaal ben je als je een ander kruimels misgunt?

Ik vind het wel cynisch dat de coalitie na anderhalf jaar een oppositiepartij zelfs een kruimeltje beleidsruimte misgunt. Voor de PvdA blijkt het huishoudboekje ook van groter belang dan ruimte geven aan nieuw sociaal werk. Het sociale gezicht van PvdA blijkt een masker, waarachter een kille penningmeester schuilgaat.

Volgende week besluit de Vughtse raad over de bezuinigingsopgave voor de komende jaren. Terwijl dinsdagavond de storm door Vught heen joeg en overal bomen ontwortelde, vond in het Raadhuis de voorbereidende hoorzitting plaats. Elf mensen namen de moeite om in te spreken, allen over de bezuinigingen op de sociale hoofdstukken.

De hoorzitting was bedoeld om iedereen zijn/haar visie te kunnen laten geven over de bezuinigingsvoorstellen van het college. Natuurlijk was er op basis van een eerder document al een commissievergadering geweest in maart waar verschillende mensen hebben ingesproken. Met deze inbreng, de meningen van de raadsfracties en na gesprekken met verschillende verenigingen heeft het college een definitief pakket voorgesteld in de kadernota.

Nog steeds vallen de harde klappen in de drie sociale hoofdstukken: Jeugd en onderwijs, Leefbaarheid en Zorg, arbeid en inkomen. Niet vreemd dus ook dat vooral op deze onderwerpen is ingesproken. Daarin waren verschillende gelijkluidende signalen te horen. Professionele organisaties zoals Welzijn Vught, de bibliotheek en De Speeldoos hebben aangegeven ook een verantwoordelijkheid naar het personeel te hebben. Bezuinigingen dienen daarom te worden gematigd en/of vertraagd om hierop in te kunnen spelen. De drie sportverenigingen wezen vooral op de eerder dit jaar doorgevoerde wijzigingen in het accommodatiebeleid: 10 procent huurverhoging en het voortaan moeten betalen voor het nemen van opties en voor reserveringen. Dat komt wrang over als er nu wordt gesteld dat de verenigingen voorlopig worden ontzien. Dit werd beaamd door organisaties zoals Jeugdwerk Rozenoord – we willen de prijs lager houden voor armere gezinnen – en Stichting Anders Bezig Zijn – overhead tot minimum beperkt en meer vraag naar de activiteiten in het kader van de WMO.

Desondanks gaven alle insprekers blijk van begrip voor de bezuinigingen. Maar wel op een dusdanige manier dat het mogelijk is om deze op te vangen. PvdA-GroenLinks zal volgende week inzetten op het verminderen van de klappen op de sociale hoofdstukken. Daarvoor was het zeer nuttig dat organisaties zoals Welzijn Vught, de bibliotheek en De Speeldoos heel duidelijk aangeven wat ze wel aan bezuinigingen denken te kunnen dragen. Zonder dat de sociaal-culturele activiteiten te veel in het geding komen. Het college spreekt op vele terreinen vooral over de eigen kracht van mensen. Maar zoals mevrouw Heessels namen Ouderen Samen verkondigde: een professional van Welzijn Vught houdt vele vrijwilligers actief. Een kleine professionele organisatie kan op deze wijze veel ‘eigen kracht’ ondersteunen en mogelijk maken.

De verschillende argumenten van de insprekers om nogmaals goed te heroverwegen hoe we om gaan met de investeringen in de sociale hoofdstukken snijden hout. voldoende inbreng voor het debat volgende week.

Is een vriendschappelijke band tussen docent en student verkeerd? Ik weet niet of u zich heeft verdiept in het Hoger Beroeps Onderwijs (of Wetenschappelijk Onderwijs)?

Ik ben namelijk een studente en een van mijn docenten, een studentbegeleider (voor advies bij studievertraging, vragen over de inhoud van lessen, klachten, opmerkingen, etc), is slechts 4 jaar ouder. In mijn vriendenkring ben ik de jongste, de anderen zijn allemaal minimaal 2 jaar ouder. Dit komt omdat ik een vroege leerling ben sinds de basisschool en omdat ik altijd voor was op de rest, zat ik vaak apart met leraren van de basisschool zodat ik extra lessem en begeleiding kon krijgen in de vorm van lesstof van 2 groepen hoger. Zodoende is mijn contact met iets ouderen heel goed en trek ik snel naar ze toe. Daarnaast voel ik me begrepen bij hen en laten zij me in mijn waarde. Dat zie ik bij leeftijdsgenoten niet snel gebeuren.

Mijn studentbegeleider wordt over een maand 25. Ik ben bijna 21. Het blijft echter een feit dat zij een docente is en ik een studente. We hebben regelmatig gesprekjes over mijn studievoortgang. Ik heb eind december een heftig ongeluk gehad en daarover hebben we eerder veel gesproken. Onze band is heel erg sterk geworden en we kletsen vaak ook over persoonlijke dingen, van mij maar ook van haar. Tijdens zulke gesprekken is zij gewoon zij en ik gewoon ik, dus niet docent-student.

Ik weet niet zo goed wat ik hiermee moet, omdat ik zeer zeker vriendschappelijk om haar ben gaan geven (heb dit nooit gezegd tegen haar, weet niet of dat kan en of ik dat wel wil) en ik merk uit gesprekken dat het wederzijds is. We spreken over relaties, vrienden, familie, films, uitgaan, etc. Daarnaast had ik het enkele weken geleden heel zwaar ivm mijn studievoortgang, waardoor ik in huilen barstte en zij me troostte. Gewoon zoals meiden dat onder elkaar doen, hand op de mijne, aai over mijn hoofd, arm over mijn schouder. Ik denk dat ook zij niet goed weet wat ze ermee moet, soms mailen we namelijk over hoe het weekend was, als ik dan reageer, komt er soms helemaal geen reactie, tot ik naar haar kantoor loop om iets na te vragen over tentamens. Dan gaat het even alleen over tentamens, waarna er weer een korte e-mailwisseling tot stand komt.. Daarna zien we elkaar vaak op school weer en dan hebben we het weer over ons zelf..

In hoeverre kan dit en kunnen we ons contact gewoon behouden? Mede studenten zijn namelijk al van mening dat ik alles voor elkaar kan krijgen, omdat zij en ik zo close met elkaar zijn. Zou dit werkelijk de studie kunnen belemmeren en problemen kunnen opleveren?

Volgens Elsevier is de SP de trouwste bondgenoot van de PVV in de Tweede Kamer. De partij zou het vaakst van alle oppositiepartijen meestemmen met de PVV. Elsevier-columnist Syp Wynia trekt in een bijgevoegd filmpje een snelle conclusie: SP en PVV kunnen maar beter zo snel mogelijk fuseren, want grote inhoudelijke verschillen zijn er niet. Als het inderdaad waar zou zijn dat de SP en de PVV vrijwel altijd hetzelfde stemmen, valt daar misschien iets voor te zeggen. Het is echter totale onzin.

Het achtergrondartikel in Elsevier weekblad waarnaar wordt verwezen geeft de achterliggende cijfers. Het betreft de analyse van het stemgedrag in de Tweede Kamer in de periode oktober 2010 tot maart 2011, in totaal 987 moties, in samenwerking met de Dienst Informatievoorziening Tweede Kamer. Deze cijfers zijn niet vrijelijk beschikbaar, maar zijn wel te reconstrueren aan de hand van de Handelingen van de Tweede Kamer. Wij komen in de periode 14 oktober 2010 tot 1 maart 2011 op in totaal 961 moties – niet precies hetzelfde aantal als Elsevier, maar het is onwaarschijnlijk dat dit verschil tot wezenlijk andere inzichten leidt.

Stemt de SP vaak hetzelfde als de PVV? Nee. De SP stemde in 35% van de stemmingen over moties hetzelfde als de PVV, dit is minder dan VVD, CDA, SGP, ChristenUnie, D66 én PvdA. Alleen de PvdD en GroenLinks stemden nog vaker anders dan de PVV. De echte bondgenoten van de PVV zijn CDA en VVD. Dat is ook niet verwonderlijk: de PVV steunt het kabinet van CDA en VVD omdat ze inhoudelijk verwant zijn. De PVV week soms wel af van het stemgedrag van CDA en VVD, maar minder vaak dan D66 dit deed tijdens kabinet Balkenende-II.


De claim van Elsevier dat de SP de sterkste bondgenoot van de PVV is, is gebaseerd op de stemmingen waarin de coalitie verdeeld was (of beter gezegd: waarin de PVV afwijkend stemde van CDA en VVD). In deze gevallen stemde de SP volgens de gegevens van Elsevier 86 keer mee met de PVV en 79 keer met CDA en VVD. Maar de SP is niet de enige partij die in zo’n geval regelmatig met de PVV meestemde. Onderstaande grafiek presenteert de gevallen waarin de coalitie verdeeld was (dus ook als CDA of VVD niet hetzelfde stemmen) . Het beeld is hetzelfde als dat bij Elsevier, alleen de Partij voor de Dieren stemde in onze analyse even vaak mee met de PVV als de SP dat deed. Geen van de partijen stemde in meer dan de helft van de gevallen met de PVV mee, ook de SP niet. Als ze niet met de oppositie mee stemt staat de PVV dus relatief geïsoleerd. De verschillen in ‘steun’ voor de kant van de PVV zijn niet erg groot: bij een conflict in de coalitie stemde ook GroenLinks en de PvdA in bijna 40% van de gevallen met de PVV mee: toch niet echt partijen waartussen een fusie voor de hand ligt.


Een betere maat voor ‘bondgenootschap’ met de PVV is de mate waarin partijen moties waarvan de PVV eerste indiener was, steunden. Staat een partij achter de voorstellen van een andere partij? De SP deed dit het vaakst: in iets meer dan 50% van de gevallen steunde de SP de PVV-moties. Dit is iets vaker dan andere partijen, maar de verschillen zijn niet groot: de PvdD steunde ruim 45% van de PVV-moties en de PvdA meer dan 40%. Dat VVD en CDA niet vaker voor PVV-moties stemden komt omdat de PVV vooral moties indiende als zij het oneens is met het kabinet; partijen dienen bijna nooit moties in als zij het eens zijn met het kabinet. Dit geeft dus een overschatting van de overeenkomsten tussen SP en PVV en een onderschatting van de overeenkomsten tussen PVV en CDA/VVD. Het is zeker waar dat de SP op een aantal terreinen vaker voor PVV-voorstellen stemde dan andere oppositiepartijen, maar de verschillen tussen SP en andere oppositiepartijen zijn niet bijzonder groot.



Als PVV en SP echt twee handen op een populistische onderbuik zouden zijn, dan zou de partij ook de moties van de SP vaak moeten hebben gesteund. Dit is niet het geval: minder dan 30% van de SP moties werd door de PVV gesteund. Dit is weliswaar duidelijk vaker dan CDA en VVD, maar ongeveer hetzelfde als de steun van de SGP voor PVV-moties. Alle andere partijen steunden SP-moties veel vaker dan de PVV dat deed. Met name linkse partijen als de PvdD en GL tonen een zeer grote verwantschap met de SP. De SP stelt met name noties voor die onacceptabel zijn voor het CDA en de VVD die de PVV dus niet kan steunen zonder haar rechtse bondgenoten in het tegen zich in het harnas te jagen.



Op welke onderwerpen zijn de PVV en de SP verwant? We kunnen moties en amendementen die zijn ingediend tijdens de begrotingsbehandelingen op grond van hun nummer indelen naar ministerie: van ELI (Economische Zaken, Landbouw en Innovatie) tot VWS (Volksgezond, Welzijn en Sport). Voor elk ministerie kijken we weer in welke mate partijen hetzelfde stemmen. PVV en de SP zijn het het meest eens zijn op het gebied van volksgezondheid: in iets meer dan 50% van de stemmingen over moties en amendementen die ingediend zijn over de VWS-begroting stemmen de PVV en de SP hetzelfde. De PVV stelt zich wat betreft zorg en ouderen relatief sociaal op. De PVV en de SP stemmen het minst vaak hetzelfde als het over economische zaken gaat: daar stemmen ze in bijna 20% van de gevallen hetzelfde. Het gaat hier om onderwerpen als marktwerking. Het verzet tegen marktwerking is de kern van de linkse politiek van de SP, maar dit vindt weinig weerklank bij de PVV, zo bleek onder andere bij de stemming over de verplichte aanbesteding van het openbaar vervoer in de steden. De SP en PVV stemmen ook vaak hetzelfde over Binnenlandse Zaken (Antillianen, ambtenaren en inburgering) en Defensie (militaire missies). Over Buitenlandse Zaken (Israel of ontwikkelingssamenwerking) en Veiligheid zijn de partijen het juist vaak oneens. De PVV kan dus niet zonder meer links op sociaaleconomisch terrein genoemd worden: ze is misschien wel sociaal op het gebied van zorg, maar kiest -anders dan de SP- niet voor een sterk overheidsingrijpen in de economie.

ELI: stemmingen over moties en amendementen ingediend bij de begroting EZ, LNV en Financiën; BuZa: Buitenlandse Zaken; J&V: Justitie; I&R Verkeer & Waterstaat, VROM en het Infrastructuurfonds; OCW: Onderwijs, Cultuur en Wetenschap; VWS: Volksgezondheid, Welzijn en Sport; Def: Defensie; BZK: Binnenlandse Zaken, Koninkrijksrelaties, Wonen, Wijken en Integratie en Algemene Zaken; VWS: Volksgezondheid, Welzijn en Sport en Jeugd & Gezin.

Het stemgedrag van de SP en PVV in de afgelopen periode was verre van identiek. PVV en SP stemmen minder vaak samen dan PVV en PvdA. Alleen als het gaat om moties van de PVV en stemmingen waarin de coalitie verdeeld was, vonden de SP en de PVV elkaar relatief vaak. Dit zijn de gevallen waarin de PVV afweek van de regeringspartijen en de SP haar kans schoon zag om ‘in te breken’ op de coalitie. Ook andere partijen deden dit. Dat de SP wat vaker optrekt met de PVV dan bijvoorbeeld PvdA en GroenLinks lijkt voornamelijk een gevolg van hun posities inzake gezondheidszorg waarbij de SP en PVV beide een ‘sociaal’ standpunt innemen. Dit neemt niet weg dat SP en PVV op veel meer thema’s verdeeld zijn en dus anders stemmen. Waar het bijvoorbeeld gaat om economische zaken stemt de PVV heel anders dan de linkse partijen.

Het “wilde idee” van Wynia dat SP en PVV wel zouden kunnen fuseren omdat ze “zoveel op elkaar lijken” raakt kant noch wal. Alsof Elsevier en de Groene Amsterdammer wel samen zouden kunnen gaan omdat ze beiden wel eens een kritisch artikel over de overheid schrijven. Als het stemgedrag in de Tweede Kamer al aanleiding zou geven tot een fusie, is dat een fusie op rechts: de coalitie is het in verreweg de meeste gevallen roerend eens.

Dit artikel is samen geschreven met Simon Otjes en verschijnt gelijktijdig ook op zijn weblog.


Update 6-5: Op verzoek* maken we de dataset die we hebben verzameld en gebruikt voor de bovenstaande analyse openbaar, zodat iedereen onze gegevens kan controleren en de analyse kan repliceren. De gegevens zijn verzameld met behulp van een script dat stemmingen op officielebekendmakingen.nl download en verwerkt. Mocht je onvolkomenheden tegenkomen in de data, dan horen we dat graag. De dataset is beschikbaar onder een Creative Commons 3.0 Attribution-ShareAlike Licentie. Vermeld bij gebruik de namen en websites van Tom Louwerse (http://www.tomlouwerse.nl) en Simon Otjes (http://www.simonotjes.nl). 


* van ene 'Anoniem'

Periodiek krijg ik naar mijn hoofd moetwillig of onbewust teksten in woord en spraak naar mijn hoofd geslingerd dat WAJONGERS werkloos thuis zitten en in fora’s gaat het zelfs een stapje verder.. Dan heeft men het over domme profiteurs die op onze belastingcenten loopt te profiteren. Dit jaar ziet het er naar uit dat er fors bezuinigd zal gaan worden op de WAJONG en WSW indicaties, daarnaast ook op onderwijs waar ik het al helemaal niet mee eens ben.

Bezwaren: Niemand heeft er voor gekozen om WAJONGER te worden of in duidelijker Nederlands verwoord arbeidsgehandicapt te zijn! Zelf ben ik een WAJONGER waarvoor het geld niet is om deze bij te scholen of aan het werk te helpen. Daarnaast moet er natuurlijk ook werk zijn wat een arbeidsgehandicapte aan zou kunnen. Dat bereik je volgens mij niet door te bezuinigen op de basis, zoals het er naar uit ziet zal er nog forser bezuinigd worden op een voorbeeld situatie als mijzelf. Dat is eigelijk toch heel dom denken en niet na durven denken over de Toekomst? Bezuinigen op scholing of trajecten waarmee je aan het werk zou kunnen komen houd concreet in dat je de WAJONG uitkering nooit meer uit komt.
Door het weg halen van een goede basis bezuinig je inderdaad een beetje op korte termijn, schuif je de gevolgen daarvan door naar de toekomst.

Vrede: ik heb er intussen vrede mee dat ik een zogenaamde werkloze ben, termen als nutteloos, profiteur en luilak bestrijd in iedere toon! Doe nog steeds mijn best d.m.v. MLM systemen een kleine aanvulling bij te verdienen wat zeker geen vast en betrouwbaar extra inkomen oplevert aan mijn adres, wel zet ik mij politiek en vrijwillig steeds harder in om mee te praten over wat anders en beter zou kunnen.

Bezigheden: Netwerk GroenLinks Chronisch Zieken en Gehandicapten zet ik mij niet voor de sier voor in, het zelfde geld voor het CNV(J) WAJONG werkt en RozeLinks. Om eerlijk te wezen dreig ik nu ook iets te willen gaan doen met GroenLinks Kleurrijk.
Doe ik nog niet, daarmee zou ik wel heel veel hooi op mijn vork nemen en qua reis kosten zou het ook vrij duur worden die veelal wel achteraf te declareren zijn.
Buiten het politieke en vakbond’s werk om maak ik mijzelf ook graag nuttig, werk bij stichting de Zonnebloem Hoogeveen om ouderen 9x per jaar een leuke dag te bieden, vergaderingen die er achteraf bij horen vinden ook ongeveer 9x per jaar plaats en met een beetje geluk kan en mag ik ook mee doen aan huis bezoeken aan de oudere die misschien vereenzaamd. Voor mezelf staat het leuk op mijn CV, maar het geeft ook zeker aan dat ik maatschappelijk betrokken ben. Dit vergeten veel mensen te vaak helaas!

Reden voor mij om jullie even mee te laten gluren in mijn agenda van gemaakte afspraken buiten Hoogeveen of extra afspraken.

11 Maart ga ik vanuit het CNV(J) een nieuwe (toekomstige) werkgever ambassadeur bezoeken, dien wel met een gelikt verhaal aan te komen natuurlijk waarom dat zo belangrijk is!

12 Maart een vergadering met RozeLinks te Utrecht over hoe zetten wijzelf ons goed op de kaart en diverse overige punten die ter tafel komen of ik nu intern hou.

13 Maart: Verjaardag Klaas, mijn verjaardag van 1 Maart j.l. sloeg ik maar even over, had het te druk met campagne voeren voor GroenLinks, netwerk borrels en diverse verbouwingen die in mijn woning plaats vonden en plaats zullen gaan vinden.

17 Maart: Lezing Haagse school stage lopen of LAP, het moment voor mij om interesse te tonen en ook flink te gaan netwerken vanuit mijn eigen en GroenLinks gedachtegang!

24 Maart: Meet&Greet middag in Amsterdam! (die kans laat ik zeker niet lopen!)

CNV Jongeren en FNV Jong zijn vorig jaar het project “CAO Wajong-proof” gestart om ervoor te zorgen dat werkgevers en vakbonden meer en betere afspraken maken over Wajongers. Zelf heb ik namelijk ook belang bij deze afspraken, ze vergroten namelijk mijn kans op werk en het behoud hiervan! Jaarlijks worden er honderden CAO’s afgesloten. Om WAJONGERS aan het werk te helpen, is het niet alleen van belang dat het aantal WAJONG-afspraken stijgt. Ook het soort afspraken, de kwaliteit én haalbaarheid van deze afspraken zijn belangrijk.

Er is onderzoek gedaan bij verschillende CAO-onderhandelaars. De uitkomst zijn praktische adviezen & tips voor CAO onderhandelaars om nog betere én haalbare WAJONG afspraken te maken! Zelf wil ik ook wel een onderhandelaar ontmoeten, Ben nieuwsgierig naar wat een CAO-onderhandelaar in de sector waar ik werk of wil werken kan betekenen? wil daarnaast graag mijn stem uitbrengen op de beste CAO-WAJONG afspraak, mijn netwerk uitbreiden vind ik ook zeer belangrijk. Vanuit het netwerk GroenLinks Chronisch Zieken en Gehandicapten zijn mijn kerntaken seksualiteit en diversiteit en de WAJONG regeling. Op het gebied van de WAJONG regeling kan het nooit geen kwaad om een actueel contact personen lijstje te hebben waarbij je terecht kunt met je eigen en GroenLinks visie om ideeën te delen of informatie op te vragen indien nodig.

Durven critici die te snel hen vooroordelen klaar hebben over WAJONGERS nu ook over hen stellingen na te denken, durft politiek Nederland het aan om over mijn opsomming van punten na te denken???

o.a. GroenLinks houd zich hier wel mee bezig, nu het kabinet nog en de eerste kamer leden!

GroenLinks Nijmegen is erg content met het nieuwe coalitieakkoord dat samen met de PvdA en D66 tot stand is gekomen. Ondanks de bezuinigingen is er voldoende geld beschikbaar voor nieuw beleid. Duurzaamheid is een prioriteit van deze coalitie. We zetten in op energiezuinige woningen en duurzame energiebronnen als zon, wind en restwarmte. Het sociaal beleid blijft een van de pijlers van de gemeente. Er wordt niet bezuinigd op maatschappelijke opvang, zelfhulporganisaties en de noodopvang van vluchtelingen. Verder helpen we werkzoekenden zo goed mogelijk aan een baan.
De coalitie heeft ambities op het gebied van duurzaamheid, sociaal en economisch beleid. Zo wordt € 1 miljoen extra per jaar uitgetrokken voor een subsidieregeling voor energiezuinige woningen, € 3 miljoen per jaar voor nieuwe werkgelegenheidsprojecten en € 1 miljoen per jaar voor de cultuursector. Zo zal de nieuwbouw van Doornroosje definitief plaatsvinden in de komende periode. Ook gaat deze coalitie eenmalig € 5 miljoen investeren in het energiezuinige hybride warmtenet, € 1,5 miljoen in het nieuwe natuurcentrum en € 1 miljoen in het ophogen van de bushaltes ten behoeve van gehandicapten en mensen die slecht ter been zijn. Tevens wordt € 4 ton vrijgemaakt voor het toegankelijk maken van publieke gebouwen.
De coalitie is van plan Heumensoord te verkopen aan Natuurmonumenten en Vitens. Het natuurgebied is daardoor in veilige handen en met de opbrengst kunnen parkjes worden aangelegd in de ‘grijze’ wijken Waterkwartier, Wolfskuil en Willemskwartier. Verder is afgesproken dat bovenop de reeds goedgekeurde bouwplannen niet meer gebouwd gaat worden in het groen. De stad zal participeren in de realisatie van Park Lingezegen.
Om Nijmegen bereikbaar te houden gaan we door met het investeren in auto (nieuwe stadsbrug en parkeergarages), fiets (snelfietsroutes en fietsenstallingen waaronder 1000 extra klemmen in de stalling onder de Van Schaeck Mathonsingel) en openbaar vervoer. Zo gaat de coalitie verder met de plannen, lobby en het sparen voor de tram. In de toekomst gaan ouderen een eigen bijdrage van 20 euro per jaar betalen voor het buspasje waarmee onbeperkt gereisd kan worden. Daarmee wordt € 2,5 ton per jaar bespaard en blijft het gratis OV goeddeels intact.
Komend jaar onderzoek we twee alternatieven voor de locatie van een topsporthal: in het Goffertpark of op de DSB-locatie Winkelsteeg. Aan de komst van deze hal zijn harde randvoorwaarden verbonden. Zo mag de realisatie van een topsporthal niet leiden tot parkeren in het groen en parkeeroverlast in de wijk en moet NEC voor 5 jaar de huur kunnen garanderen. De raad zal later een beslissing nemen over het al dan niet doorgaan van deze plannen.
Al met al is GroenLinks content met het gesloten coalitieakkoord. We kunnen de komende jaren aan de slag voor een duurzame, sociale en economisch sterke stad. Laten we samen werken aan een duurzame toekomst.

Het zal opgevallen zijn dat ik mij als kandidaat Kamerlid voor GroenLinks vooral positioneer als iemand die voor de zorg wil gaan.
Dat is een bewuste keuze omdat ik vind dat GroenLinks te weinig zichtbaar is op / in de zorg. En ik kan het weten, want heb er veel rondgelopen juist in de tijd dat andere partijen zichtbaar op en in de zorg aanwezig waren.
Het is ook een bewuste keuze omdat het de sector van de toekomst is, de combinatie van vergrijzing en voortschrijdende technologie en daardoor opwaartse druk op de kosten maakt dat onvermijdelijk.
Het is ook mijn persoonlijke strategische keuze omdat ik het zo ongelooflijk prachtige sector vind, waar veel te doen is.

Ik heb vele interesses, deskundigheden die ik ook mooi vind, geen misverstand daarover. Ik kan ook met veel passie bezig zijn met sociale zekerheid, met ontwikkelingssamenwerking; ik ben betrokken bij waterprojecten internationaal en bij ontwikkeling van pensioenregelingen voor ouderen in ontwikkelingslanden en met pensioenen en vergrijzing. Openbaar Vervoer is ook een onderwerp waar ik me erg over kan opwinden en veel ideeën voor heb. En ach, het onderwijs, vooral niet te vergeten het beroepsonderwijs. Nog even doorgaan?

Maar omdat een mens nou eenmaal niet alles kan doen, is het maken van keuzes essentieel. Als je als politicus voor de toekomst echte keuzes moet maken, dan maak ik voor mezelf ook de keuze waarvan ik denk dat de partij het beste tot zijn recht komt mocht ik gekozen worden in de Tweede Kamer. Met alle bereidheid om me altijd voor de partij in te zetten op de manier die het beste is.

Dus de zorg, eerst in iets breder perspectief.
De zorg is onderdeel van het publieke domein. In het advies van de kandidatencommissie staat zo mooi ‘zij heeft een heldere en aansprekende visie op de waarde van het publieke domein’. Er staat niet bij wat die visie dan inhoudt, dus dat ga ik bij deze delen met mijn lezers.

We leven in een samenleving vol diversiteit. Met mannen en vrouwen, zwarten en witten, gelovigen en atheïsten, homo’s en hetero’s, gezinnen en singles. En niet zo digitaal als het hier staat natuurlijk. Veel diversiteit valt niet eens op, maar is er wel. Verschil in leefstijlen is ook een vorm van diversiteit.
Diversiteit op al die manieren is een prachtige uiting van de mogelijkheid om keuzes te maken. Ik houd van die diversiteit in al zijn vormen. Ik kan er in sommige buien zelfs oprecht door ontroerd raken als ik door het leven ga en al die verschillen meemaak.

Juist in een diverse samenleving is een sterk publiek domein nodig. Een publiek domein waar we voorzieningen, zorg, welzijn, kunst, cultuur, sport, dienstverlening, goed met elkaar regelen.
En waar we beseffen dat van ONS is. En dat WIJ de samenleving daar in al onze diversiteit samen komen en het dus een bindend effect heeft.

Door de onduidelijkheid die er is over (delen van)het publieke domein, wat hoort er toe, wat niet, is het samenbindende element onvoldoende benut.

Is zorg nou van de markt, van de dokter, van de overheid? Nee, zorg is van ONS; de samenleving. En die zorginstellingen moeten daar dus veel beter verantwoording afleggen. Niet alleen de arts in zijn eigen kring van vakgenoten, niet alleen een Raad van Bestuur naar een zorgverzekeraar. Maar burgers moeten daar bij betrokken (kunnen) zijn.

Rechtstreeks en individueel betrokken door middel van medezeggenschap, vraaggestuurde zorg, inspraak- en klachtenprocedures etc.

Collectief betrokken door de politiek, door zorgraden in gemeentes. Niet alleen voor patiënten en gebruikers, maar ook betrokken burgers. De zorg is immers van iedereen want morgen kan ik ook zorg nodig hebben.

En ja, zover zijn we nog niet. De zorg is té bureaucratisch, te marktgericht, te ver van ons bed, te complex in zijn verschijningsvormen.
Paar beleidspunten, zonder dat ik al een compleet wetsvoorstel in de maak heb
• Sterke medezeggenschap van gebruikers waarbij rechtstreeks contact met professionals mogelijk is
• Een ombudsfunctie voor de zorg
• Een zorgraad in elke gemeente en/of bij elke instelling
• Een vorm van verantwoording van zorginstellingen naar de samenleving, bijv. via zo'n zorgraad.
• Zorg dicht bij huis, uitgebreide eerstelijns zorg (zie één van vorige blogs)
De zorg is van ons, de samenleving. Het publieke domein is van ons, de samenleving. Het geeft binding en samenhang. En de overheid moet daar heel goed voor zorgen als hoeder van het publieke domein.

En heeft dat betekenis naar het allerbelangrijkste: kwaliteit?!? Ja, dat denk ik wel. Als de voorwaarden en de checks en balances goed zijn, kan dat alleen maar leiden tot hoge kwaliteit.

Mijn bijdrage voor vandaag. Beetje abstract of toch praktisch genoeg? Beetje visionair praktisch? Mooi of onzin? Geen flauw idee waar het over gaat? Had ik beter maar niet meer zo laat een blog kunnen schrijven? Ben je geïnspireerd geraakt?

Haha… wat het ook is, reacties zijn welkom! Debat en uitwisseling scherpen de geest.

Vandaag is het definitief. We hebben 2 zetels in Assen. Helaas 58 stemmen tekort voor een 3de zetel, maat wel winst tov van 2006. van 5,8% naar 7,1 %. Hans Marskamp is het 2de raadslid in Assen. Hij is een welkome aanvulling in de fractie. Sinds een jaar draait hij mee met de fractie en bereidt daar alle milieu beleidsstukken voor. Hij gaat het weekend goed nadenken welke portefeuilles hij graag wil gaan doen.

In de tussentijd denken wij ook  na over de mogelijke combinatie’s die er kunnen zijn in het nieuwe college van Assen. Met het verlies van de PvdA van 11 naar 8 en verlies van de SP met 1 zetel, kunnen we een links blok wel vergeten. VVD heeft 1 extra, dus nu 5 en de rest is keurig verdeeld in partjes van 4 zetels. 8 PvdA, 5 VVD, 4 CDA , 4CU,  4 PLOP, 4 D66, 2 SP en 2 GroenLinks. Het puzzelen kan beginnen. Wie doet er het meeste water bij de wijn om mee te mogen doen in het college? Woensdag gaan we eerst uitgebreid afscheid nemen van die raadsleden die niet doorgaan, met een speciale raadsvergadering. Nog wel even wat notulen vaststellen, als ze tenminste op tijd zijn, en dan gezellig met z’n allen eten in het bedrijfsrestaurant van het gemeentehuis. Donderdag is dan de installatie van de nieuwe raad en kunnen de onderhandelingen gaan beginnen. PvdA zal wel het voortouw nemen, maar Jaap Kuin heeft al aangegeven het anders te willen doen dan vroeger. Gewoon plenair het eens over de verkiezingen hebben en dan kijken wat het beste is voor Assen. Als de VVD en D66 dat maar accepteren. Ik verheug mij op de komende weken, maar maandag eerst maar de geloofsbrieven regelen bij de griffier.

Ik wil iedereen die  ons gesteund heeft, ontzettend bedanken. Nog steeds jammer dat we die 3de zetel net niet hebben, maar we zetten onze schouders er onder en gaan er de komende 4 jaar stevig tegenaan. Er staat veel te gebeuren in Assen, Florijnas, Citadel en niet vergeten de bezuinigingen. We werken de komende weken ons plan : ” Investeren moet, bezuinigen kan”  verder uit.  Zetten ons in voor het duurzaam bouwen van de 2 nieuwe VO scholen, niet te sober want we bouwen natuurlijk wel schoolgebouwen voor 40 jaar en er moet modern onderwijs kunnen worden gegeven. De crisis stopt op een gegeven moment echt weer, maar de ontwikkelingen in het onderwijs gaan door en wij blijven ons inzetten voor modern onderwijs, zodat ook de jongeren van Assen een goede aansluiting vinden met het vervolgonderwijs in Nederland en in het buitenland. Inzetten op het sociale vlak, zodat iedereen kan blijven meedoen en wij blijven jongeren, ouderen en gezinnen begeleiden en ondersteunen als zij tussen wal en schip of tussen wet en instanties dreigen te vallen. En dan ons plan voor een duurzame energievoorziening: Alleen of samen met andere gemeenten en afdelingen van GroenLinks, maar ook met andere partijen die duurzaamheid hoog in het vaandel hebben, blijven wij ons inzetten om dit ideaal vaste grond onder de voeten te gaan geven. Volg ons via assen.groenlinks.nl of via dit blog.

Scholieren die hun leslokalen inbarakken hebben, wachtlijsten van vele weken tot maanden in demedische zorg en gebrek aan toegankelijkheid van medischespecialisten, ouderen of gehandicapten die zonder thuiszorg komen tezitten of met een groot aantal verschillende thuiszorgmedewerkers temaken krijgen, reizigers die wegens bevroren wissels in de winterstranden, mensen die hun benen breken op ongeruimde en bevrorenstraten, ze zijn allemaal de dupe van hetzelfde verschijnsel: deterugtocht van de overheid uit allerlei taken die bij uitstek door deoverheid zouden moeten worden vervuld, omdat enig winstoogmerk bijhet vervullen van deze taken niet leidt tot verbetering van dekwaliteit, maar juist tot achteruitgang van deze.

Daarbij bedoel ik met terugtocht nietalleen de volledige terugtocht waarbij een openbare taak overgaat inparticulier beheer, maar ook het zodanige bezuinigen daarop dat dezetaak nauwelijks nog kan worden vervuld.

Deze situatie leidt niet alleen totontevreden patiënten, reizigers en scholieren, maar ook totontevreden artsen, NS personeel en leraren die geen mogelijkheidhebben om aan de gerechtvaardigde verwachtingen aan de kwaliteit vanhun dienstverlening te voldoen.

Bovendien leidt de privatisering vanopenbare taken tot onzekerheid bij het uitvoerend personeel, doordatzij vaak te maken krijgen met een nieuw commerciëel managementdat gewend is puur vanuit winstoogmerk naar een organisatie en haardienstverlening te kijken, dat anderzijds dikwijls geen flauw ideevan de inhoudelijke aspecten en de dagelijkse problemen van dezedienstverlening heeft en dat i.v.m. efficiëntie en winstoogmerkmeestal vanaf het begin op een aantal functies bezuinigt en desnoodswerknemers ontslaat.

Ik vrees dat veel ontevredenheid inNederland hiermee te maken heeft. “Links” heeft daartegen tot nutoe weinig ingebracht, mede omdat de PvdA lang meegedaan heeft bijhet verwaarlozen en privatiseren van openbare taken, b.v. tijdens de paarse coalities(ook al iets terughoudender dan Labour in Engeland).

Het wordt tijd voor een andere dan dezeneoliberale koers. Als de PvdA haar koers wijzigt en deontevredenheid verdwijnt, zal haar electoraat gewoon bij haarterugkomen i.p.v. proteststemmen op extreem rechts uit te brengen. Demensen zullen opmerken dat extreem rechts in tegenstelling met b.v.GroenLinks geen oplossingen heeft en dat niet allochtonen,buitenlanders, etc. voor hun problemen verantwoordelijk zijn, maar deneoliberale politiek van de laatste decennia.

De eerlijkheid gebiedt wel hieraan toete voegen dat openbare voorzieningen nu eens geld kosten en wedaarvoor gezamenlijk belasting betalen. Een betere kwaliteit van dedienstverlening gaat bezwaarlijk samen met lastenverlichting. Derechtse partijen weten dit goed, maar pretenderen niettemin ookzonder middelen de kwaliteit te kunnen verbeteren.

GroenLinks zal de PvdA hard nodighebben voor het vormen van linkse coalities – niet alleen na deaanstaande gemeenteraadsverkiezingen. Het zou mooi zijn alsuiteindelijk eens weer een grote linkse coalitie in Nederland totstand zou komen en het tij gekeerd zou worden.

Scholieren die hun leslokalen inbarakken hebben, wachtlijsten van vele weken tot maanden in demedische zorg en gebrek aan toegankelijkheid van medischespecialisten, ouderen of gehandicapten die zonder thuiszorg komen tezitten of met een groot aantal verschillende thuiszorgmedewerkers temaken krijgen, reizigers die wegens bevroren wissels in de winterstranden, mensen die hun benen breken op ongeruimde en bevrorenstraten, ze zijn allemaal de dupe van hetzelfde verschijnsel: deterugtocht van de overheid uit allerlei taken die bij uitstek door deoverheid zouden moeten worden vervuld, omdat enig winstoogmerk bijhet vervullen van deze taken niet leidt tot verbetering van dekwaliteit, maar juist tot achteruitgang van deze.

Daarbij bedoel ik met terugtocht nietalleen de volledige terugtocht waarbij een openbare taak overgaat inparticulier beheer, maar ook het zodanige bezuinigen daarop dat dezetaak nauwelijks nog kan worden vervuld.

Deze situatie leidt niet alleen totontevreden patixc3xabnten, reizigers en scholieren, maar ook totontevreden artsen, NS personeel en leraren die geen mogelijkheidhebben om aan de gerechtvaardigde verwachtingen aan de kwaliteit vanhun dienstverlening te voldoen.

Bovendien leidt de privatisering vanopenbare taken tot onzekerheid bij het uitvoerend personeel, doordatzij vaak te maken krijgen met een nieuw commercixc3xabel managementdat gewend is puur vanuit winstoogmerk naar een organisatie en haardienstverlening te kijken, dat anderzijds dikwijls geen flauw ideevan de inhoudelijke aspecten en de dagelijkse problemen van dezedienstverlening heeft en dat i.v.m. efficixc3xabntie en winstoogmerkmeestal vanaf het begin op een aantal functies bezuinigt en desnoodswerknemers ontslaat.

Ik vrees dat veel ontevredenheid inNederland hiermee te maken heeft. xe2x80x9cLinksxe2x80x9d heeft daartegen tot nutoe weinig ingebracht, mede omdat de PvdA lang meegedaan heeft bijhet verwaarlozen en privatiseren van openbare taken, b.v. tijdens de paarse coalities(ook al iets terughoudender dan Labour in Engeland).

Het wordt tijd voor een andere dan dezeneoliberale koers. Als de PvdA haar koers wijzigt en deontevredenheid verdwijnt, zal haar electoraat gewoon bij haarterugkomen i.p.v. proteststemmen op extreem rechts uit te brengen. Demensen zullen opmerken dat extreem rechts in tegenstelling met b.v.GroenLinks geen oplossingen heeft en dat niet allochtonen,buitenlanders, etc. voor hun problemen verantwoordelijk zijn, maar deneoliberale politiek van de laatste decennia.

De eerlijkheid gebiedt wel hieraan toete voegen dat openbare voorzieningen nu eens geld kosten en wedaarvoor gezamenlijk belasting betalen. Een betere kwaliteit van dedienstverlening gaat bezwaarlijk samen met lastenverlichting. Derechtse partijen weten dit goed, maar pretenderen niettemin ookzonder middelen de kwaliteit te kunnen verbeteren.

GroenLinks zal de PvdA hard nodighebben voor het vormen van linkse coalities xe2x80x93 niet alleen na deaanstaande gemeenteraadsverkiezingen. Het zou mooi zijn alsuiteindelijk eens weer een grote linkse coalitie in Nederland totstand zou komen en het tij gekeerd zou worden.