One of the nice things of being member of a green party as the dutch GroenLinks, is that there are workgroups for pretty much everything. One of the bad things of such a party is that after few years being an active member, you end up participating in pretty much every workgroup, since all of them overlap and have crossed interests. That's why few days ago I found myself sitting in the bi-monthly meeting of the ICT workgroup. Being more civil than what I normally am, I was keeping my mouth shut up to the moment when the issue that I was invited for would come to the order of the day. I would lie if I say that I was paying full attention to the discussion, but at one point I did manage to catch "c'mon people, we all know that privacy does not exist". And with that, all my intentions of stay calmed and aloof went flying by the window. Gotta join the fray.

The funny thing with this fray is that even when opposing it, I actually fully agree with the statement. Surely being a data-miner, I am well aware of what you can get to know with a live internet connection, few programmer skills and basic statistical knowledge. Or simply with google and common curiosity. The question is: do we accept reality as it is? Just because it is? Or do we fight it to make it as we want? This question, rather silly and almost puberal if you want, is The question behind the discussion on privacy and policy. Let's state it from the start: whoever has online time can find whatever he or she wants about whoever else. Privacy, in any functional sense of the word, stopped existing several years ago. Question is: are we going to do something about it?

For me it is an actually bothering question. Because I rather encourage whatever technological development I'm aware of, than attempt to put breaks on it. Mostly nothing good comes from governments intervening with science and technology. And mostly it is simply impossible for governments to do much about it, besides helping with funding. Technological advances have this way of crawl forward, in despite of government or mass intervention. And still. The issue of privacy might be one of these few issues on which governments are at the right side when attempting to protect citizens against... well, technology. It is simply not Ok to know that some PR agency employee in a cubicle can look at whatever is known about you, in order to design more effective PR. On the other side, nobody will deny that full access to your body condition will improve the work of doctors anywhere, any time. Perhaps those two extremes are the ones that make the privacy discussion difficult. Where does the middle lie?

And not only that. As brought in later in the discussion of my fellow party members (fellow party members sounds so old fashioned lefty that I love to write it in a reflection on modern technology), internet technologies do power an emancipation process of persons in need of expert advice. Think in people affected by any other disease. It is very likely today the day that these people would check google before going to the doctor, becoming far more critical with whatever a doctor has to say afterwards. A big deal of the information that is to be found in internet comes from people that has effectively leaved behind their own privacy. We will found, if we look, countless fora with people openly talking (or rather commenting, blogging and twitering) about their diseases, the advices that doctors have given, and their effectivity. If you care to look, you will find that the health sector, among many others, has become crowd sourced. With all the risks that it brings. After all, the seven years that takes to become a doctor are not only spend in learning how to scare patients with authoritarian behaviour, but also in knowing what works and what's dangerous. The combination of information technologies and the loosening of privacy standards are a great -and also a very dangerous- cocktail.

Last but not least, let it be said that the relevance of this discussion has already consequences in the political innovation field. Let's not talk more about Wikileaks, the obvious example. Europe today (and without doubt other continents later) is being raided by Pirates. A group of parties, that is, that has made of the privacy discussion their key flag. Right now they have obtained relevant gains in Germany, the old house of Marx. Perhaps the privacy discussion has to offer yet another revolution?

Monday. Busy Monday, that is. Beginning at 730. Breakfast, lunch box and kid in school at 830. Meet with associate at 900, be back home at 1300, cook dinner, deal with incoming email, start working on weekly agreements with associate (if there is time left), get kid from school at 1500, be before 1525 in guitar lesson, aikido lesson starting at 1645, go back home at 1800, just in time to warm up dinner, wife arriving 1820. Mondays are under the sign of being efficient, or efficient enough to complete the agenda of the day. I actually manage, mostly. Even if it puts me on the edge. As today.

Past week I arrived at the school at 1455 and they were already out. In the street, a huge cement truck, surrounded by people with uniforms matching the logo displayed in the truck, arrange the kids in a row and get some photos. My son's included. It might be that I wanted him to get on his bike soon, to get to his lesson on time. It might be that it's Monday and my patience is not what it should be. It might be lots of things. But I experienced the unexpected photo session as yet another violation of privacy. Who are these people? Why must my son be in a photo that a cement company is making? What's this all about? But Ok, before my growing discomfort becomes a rage and I get concrete enough to do something, it's all over. We can leave.

A while later, biking to the guitar less, I get to know that the cement company organized traffic awareness sessions in the school of my son. I guess it's ok, then. Some sort of contact-with-the-community program, reach out or whatever. I guess that the photos will end up in some internal bulletin, if at all. The whole thing it's not relevant. And maybe it's even ok. And still, the bad taste on the mouth remains. Why was I not informed before hand? Are we not owners of our image? Tja. Do I really care? Actually, even later on, I realize that I don't.

I tend to believe that pretty much every privacy discussion nowadays goes along the same way that my midday anger flare did. We live busy schedules, and our skin has grown thin. We are far less tolerant to any real or pretended invasion of our private space than few decades ago. Not surprisingly. If you are the whole day running, playing catch up with your own agenda, everyday... Why would you tolerate anybody else poking into your messy life? As a matter of fact, you don't. You complain, and mostly, the complain has effect. If I would ask the director of the school, it is likely that I would not only get an explanation, but also an apology. And still, if you give yourself a little time, you might realize that it is not so serious after all.

Take the case of the electronically stored medical data. To many people seems logical to consider personal medical data as private, making the creation of a national database of medical records a core issue in the privacy discussion. It has been repeatedly said that medical data shouldn’t end up in a digital database. Sure, the consequences of mistakes in the creation of the information are serious. If a doctor writes down wrong information, depending, it might costs the patient's life. But what has privacy to do with this fact? And for all what matters, why is people so allergic to the words database and virtual together? Hundred years ago, a medical mistake would have had the same consequences. That situation has not worsened with the electronic transfer of information. Some problems have been solved with it, and some other problems have appeared. But are we worse off because medical instances have access to medical information electronically stored? Of course not. If anything, we are better off.

I have no doubts that the extended access that many institutions have of the unmeasurable flow of data can be misused, in many ways. But I also believe that most of these risks are in no other place than in our imagination.

De volgende tekst over VU/RTL4 staat in vertaling op mijn Duitse blog (Unethische Filmaufnahmen in der Amsterdamer Universitätsklinik VU medisch centrum):

“Het VU medisch centrum Amsterdam ligt van alle kanten onder vuur, nadat woensdag bekend was geworden dat het ziekenhuis zonder toestemming filmbeelden heeft laten maken van patiënten bij de spoedopvang. Door medewerking te verlenen aan het realityprogramma “24 uur: tussen leven en dood” zou het ziekenhuis moedwillig de privacy van patiënten hebben geschonden.

Het tv-programma “24 uur: tussen leven en dood” is door tv-maatschappij Eyeworks in productie genomen in opdracht van RTL Nederland. Plaats van handeling is de afdeling Spoedeisende Hulp van het VU medisch centrum in Amsterdam, dat kosteloos meewerkte aan het realityprogramma.

De opnamen vonden plaats van 20 januari tot en met 5 februari 2012. In die periode waren in totaal 35 op afstand bestuurbare camera’s geïnstalleerd. Elf behandelkamers waren uitgerust met verdekt opgestelde camera’s, die veel leken op bewakingscamera’s.

Critici spreken van onethisch gedrag: de camera’s draaiden al op het moment dat patiënten binnenkwamen en medewerkers luisterden ongevraagd mee met vertrouwelijke gesprekken. Het feit dat tv-personeel in witte ziekenhuiskleding was gestoken, zou patiënten ook op het verkeerde been hebben gezet.

Vanuit een oogpunt van medische ethiek staat vooral ter discussie of het beroepsgeheim geschonden wordt, als camera’s de behandeling van patiënten tot in de regiekamer observeren, ongeacht of daar opnamen van worden gemaakt. Ook het feit dat medewerkers van productiemaatschappij Eyeworks in witte jassen over de afdeling liepen, lijkt achteraf geen handige zet in de propagandaoorlog die nu is losgebarsten.”

Bron: NRC, Volkskrant 24-2-2012

Het VU heeft in samenwerking met Eyeworks van Reinout Oerlemans, het programma ‘Leven en Dood’ laten opnemen. Via vele verborgen camera’s werd er op afstand gefilmd op de Eerste Hulp. Verschillende malen werden patiënten pas achteraf geinformeerd waarmee de grenzen van ethiek en privacy werden overschreden. Maar ook bij voorafgaande toestemming overschrijden de partijen fundamentele [...]

Afgelopen zaterdag, 11 februari, was het jaarlijkse congres van GroenLinks. Net als vorig jaar was ook nu weer congrescentrum Vredenburg in Utrecht het plaats delict. Tussen de kluwen van Kunduz-moties had DWARS, GroenLinkse jongeren drie eigenzinnige moties op het programma geplaatst. Er stond dus zeker wat op het spel. Uiteindelijk bleek het voor DWARS een meer dan geslaagde dag te worden. Lees hieronder een terugblik op het GroenLinks-congres vanuit een DWARSer perspectief.

De voorbereidingen op het congres van GroenLinks begonnen bij DWARS al ver voor die bewuste 11 februari. Zo moesten de moties geschreven worden, beoordeeld, herschreven en nog een keer gecontroleerd worden en stelden we een actieplan op om zo veel mogelijk spreekbonnen in te zamelen voor de DWARSe woordvoerders. In de week voorafgaand aan het congres kwam er daarnaast de belangstelling van de media bij. Zij verwachtten dat het een hectische bijeenkomst van GroenLinks-leden zou worden, vooral vanwege de drukte omtrent Kunduz. De media wilden daar wel de mening van de GroenLinkse jongeren over horen. Vandaar bijvoorbeeld dat ik de dag voor het congres bij BNR Nieuwsradio belandde samen met Henk Nijhof, scheidend voorzitter van GroenLinks, voor een interview met Wilfred Genee en Ed Nijpels. Zoals verwacht waren de dominerende onderwerpen in het gesprek de missie in Kunduz en de koers van GroenLinks. Juist over de koers grepen we de kans aan om GroenLinks weer in het positieve daglicht te stellen. Luister hieronder het interview terug.

Interview met BNR over GroenLinks-congres (Henk Nijhof, Ashley North)

Na alle voorbereidingen was het zaterdag dan de dag van de waarheid. Nog voordat de deuren voor het publiek waren opengesteld, was er al een grote DWARS-delegatie aanwezig om zich voor te bereiden op wat zou komen gaan. Zo namen we nog maar eens de speeches van onze moties door. Toen het zover was, was Jojanneke Vanderveen, voorzitter van DWARS, de eerste die het spits af mocht bijten. Met een vlammende toespraak pakte zij de aanwezige leden en media direct vanaf de eerste zin in. Haar oproep tot weer Zin in de Toekomst bij GroenLinks werd dan ook overweldigend overgenomen door het congres. Kijk hieronder haar toespraak terug.

Vervolgens was het mijn beurt. Met de motie “Studieloon in plaats van leenstelsel” probeerde ik het congres te overtuigen GroenLinks weer te laten kiezen voor ons eigen hervormingsplan van de studiefinanciering: het studieloon. Met de steeds verdergaande bezuinigingen op het hoger onderwijs vindt DWARS het van groots belang dat GroenLinks haar sociale alternatief laat horen. De leden waren het met ons eens. Ook deze motie werd enthousiast overgenomen, zie hieronder.

Als laatste DWARS-spreker was onze penningmeester aan de beurt, Bram de Kleine. Onder zijn leiding riep DWARS de GroenLinksers op zich uit te spreken tegen de door de EU voorgenomen ACTA-wetgeving. Wetgeving die privacy op internet van elke burger zwaar aantast. Na een betoog van ongeveer 2 minuten had Bram de zaal volledig ingepakt. Deze motie werd zelfs unaniem aangenomen!

Al met al was het voor de DWARS’ers dus een zeer geslaagd congres. De moties waren allen aangenomen en het was een gezellig weerzien met veel leden. Als het elk jaar zo kan gaan, schrijf ik me bij deze alvast voor de komende decennia congressen van GroenLinks in!

In Groot-Brittannië is nu gebleken dat racisme uitgelokt werd door preventief fouilleren.

Mensen met een zwarte/donkere huidskleur bleken dertig maal vaker gefouilleerd te worden dan blanken.

Het NRC bericht hierover en verwijst onder andere naar een uitgelekte brief van de politie.

Het lijkt me stug dat dit alleen aan de overkant van de Noordzee zou zijn.

Voor mij is dit een bevestiging van mijn vermoedens zoals ik eerder al aangaf ( prefentief fouilleren en zonder aanziens des persoons ) inderdaad kloppen.

Jammer, ik had dit keer graag ongelijk gehad.

STOP SOPA Continue reading →

Ik heb de naam en het rekeningnummer even gewist. Leek me ivm privacy wel logisch. Ben er nog niet uit of het erg brutaal of juist slim is. Of misschien wel een oplichter…

 

p.s. Bedankt Milan, je krijg het origineel terug. Het lag nog in de kantine.

Het valt niet mee: je woont al eeuwen in Spanje, werkt een klein deel van het jaar in Nederland alwaar je de economische en technologische ontwikkelingen en in navolging daarvan de wetgeving, nauwelijks kan bijbenen. Maar je wilt wel. Als Sint wil je aansluiting blijven vinden met je doelgroep dus Sinterklaas vernieuwt. En da’s lastig.

Er is een nieuw, gechipt, paard en een nieuw kostuum inclusief mijter. Deze mijter heeft het kruis op de achterkant…of het labeltje zit per ongeluk aan de voorkant. Made in Taiwan. Weten ze daar veel. Het produceren van kleding gebeurt uit kostenoverwegingen nou eenmaal niet meer in de regio. Opkomende economieën dringen zich de traditie binnen. 

Die intocht. Een stoomboot? Een paard? Wat de duurzaamste manier van reizen is voor dit traject en hoe dat over 100 jaar is, heb ik voorgelegd aan pagina3 van NRC-next. Ik gok voor de korte termijn, 20 jaar, op stroom. Hopelijk kunnen we de man met een goed advies ter overweging terugsturen op 6 december.

Dan de wetgeving. Wie krijgt de koek en wie de gard. Ik heb gemerkt dat ik voor beide niet in aanmerking kom. Hoe ik ook meezing ‘s avonds: ik ben al blij als mijn schoen er nog staat de volgende ochtend.

Maar hoe zit dat nou met die gard? Volgens artikel 1:247 lid 2 BW ‘passen de ouders geen geestelijk of lichamelijk geweld of enige andere vernederende behandeling toe’. Met andere woorden: zolang De Sint of de Piet niet de ouder van het kind is (……) mag die gard.

Op de cadeaus voor pakjesavond heb je tegenwoordig als kind invloed, althans, dat doet het Sinterklaasjournaal vermoeden. Niet in het boek, dan geen cadeau. Sint goes digital. Aldus stonden mijn kinderen erop dat hun namen digitaal zouden worden toegevoegd aan het Grote Boek. De doelgroep is overwegend jonger dan 16 jaar en dus geldt volgens art. 5 Wet bescherming Persoonsgegevens: ‘Indien de betrokkene minderjarig is en de leeftijd van zestien jaren nog niet heeft bereikt….. is in de plaats van de toestemming van de betrokkene die van zijn wettelijk vertegenwoordiger vereist.’ Montessori als ze zijn heb ik het ‘zelf doen’ moeten remmen door mijn diensten aan te bieden. Onze gegevens in Het Grote Boek gaat me te ver en vreemd genoeg vergeet ik dat registreren steeds.

Van anderhalf miljoen kinderen – we vergrijzen toch? – was de naam al geplaatst. Alle informatie is inmiddels verwijderd. Hun ouders hebben de wet overtreden en zijn door de NTR gered want art. 16 Internationaal Verdrag Inzake de Rechten van het Kind: ‘Ieder kind heeft recht op privacy. De overheid beschermt het kind tegen inmenging in zijn of haar privé- of gezinsleven, huis of post en respecteert zijn of haar eer en goede naam’. Alleen een naam in het boek is al inbreuk, laat staan dat ouders gaan publiceren waarom dat kind die gard verdient.

Door zijn crossmediagebruik laat Sint zien mee te willen gaan in de vaart der volkeren. Wie de media heeft, heeft de toekomst. Jammer dat sint-punt-en-el werd gehackt. Het Openbaar Ministerie: ‘…het aantal cybermisdrijven neemt toe, cybercrime internationaliseert verder, is in ontwikkeling en steeds vaker zijn criminele organisaties erbij betrokken.’

Zo’n oude man, wat doen we hem aan…

 

 

Ik zou het woord “win-winsituatie” kunnen gebruiken, maar dat is te foute managementspeak. Laten we zeggen: iedereen profiteert ervan. Vorige week hield Cyclus een conferentie voor gemeentebesturen over onder ander Diftar – een afko van gedifferentiëerde tarieven. Oftewel: de vervuiler betaalt.

De afvalstoffenheffing in Gouda is nu aan de hoge kant. Of je zuinig bent en amper afval veroorzaakt, of elke week een bomvolle container neerzet, maakt niet uit voor wat je betaalt. Dat is niet alleen slecht voor de portemonnee, maar ook voor het milieu. Allerlei afval, zoals papier en plastic, wordt nu onnodig verbrand terwijl het ook hergebruikt zou kunnen worden.

De meest logische oplossing is dat wat we bij water, elektriciteit en ongeveer elk andere product dat je koopt normaal vinden: betalen naar gebruik. Als ze bij de kassa je bananen kunnen wegen in plaats van een standaardtarief rekenen, dan kan dat met afval ook. Dat is ook veel eerlijker: wie de gemeente het meest op kosten jaagt draagt ook het meeste bij. En wie weinig afval produceert wordt beloond met een lagere rekening.

Helaas is die logica nog niet overal doorgedrongen. In het coalitieakkoord hebben we al afgesproken dat we de belastingen gaan vergroenen. Bij de conferentie was er, naar aanleiding van het positieve voorbeeld van Waalwijk, veel animo om diftar in te gaan voeren. Want als vervolgens iedereen daardoor aan de slag gaat met recyclen en minder weggooien gaan de gemiddelde woonlasten fors omlaag.

Binnenkort discussieren we er met de raad over. Er zijn verschillende vormen waarin je diftar kan gieten. Betalen per kilo (het eerlijkst, maar praktisch ook het lastigst), betalen per keer dat je je container aanbiedt (voorkomt dumpen bij de buren), alleen nog betalen voor restafval en alle herbruikbare afval gratis, etc. Daarnaast moet voorkomen worden dat mensen gaan dumpen, en moet de privacy wel gewaarborgd blijven als afvalcontainers aan adressen gelinkt worden.

Voer voor discussie dus, maar het is nu wel duidelijk tijd om de oude afvalstoffentarieven bij het grof vuil te zetten!

http://amsterdamoost.groenlinks.nl/


Vaste camera’ gaan uit in de Indischebuurt.

Na jarenlange inzet van GroenLinks is het zover. Het vaste cameratoezicht in Oost stopt op 1 september 2012. Daardoor is er ruimte voor gerichte oplossingen voor buurten waar de veiligheid beter kan. Op 8 november 2011 is daarvoor een amendement aangenomen, gesteund door bijna de hele raad. GroenLinks raadslid Marija Davidovic: “We zouden raar staan te kijken als de brandweer de gordijnen blust om te laten zien hoe hard ze werken, als binnen de vlam in de pan staat.” De eerste vraag is wat het probleem is en pas dan een oplossing daarvoor zoeken. Nu is het nog te vaak andersom: we hebben een stoer ogende oplossing, waar zullen we die toepassen’.

Dankzij de inzet van GroenLinks ligt er sinds februari 2011 een Integraal Veiligheidskader, een primeur in Amsterdam. Wanneer dan de buurtveiligheidsplannen (samen met de buurt!) zijn opgesteld, weet de raad welk probleem het meest speelt per buurt én welk instrument daar het beste voor is. Voor GroenLinks geldt: die paar mensen die de veiligheid in gevaar brengen goed aanpakken, zonder dat de rest daar last van heeft.

Camera’s of juist menselijk toezicht?
De wet verplicht het stadsdeel om eerst andere oplossingen te bedenken. Fractievoorzitter Astrid Kuiper: “De kosten van cameratoezicht zijn namelijk erg hoog, in termen van geld en in termen van privacy. Het project in de Indische Buurt alleen al kost per jaar €290.000,-“. Van dat geld kunnen maar liefst vijf medewerkers worden ingezet door het stadsdeel - ook buiten de Indische Buurt als nodig. Medewerkers blijven flexibeler dan welke flexibele camera ook. Pas als andere oplossingen niet werken, kunnen we kijken of cameratoezicht daarvoor wel werkt. Flexibel cameratoezicht lijkt daarbij, volgens de eeste Amsterdamse evaluatie minder negatieve gevolgen te kennen dan vast cameratoezicht.


En wat als camera’s ook niet werken?

Cameratoezicht kan, onder bepaalde omstandigheden én voorwaarden, wel een meerwaarde hebben. Daarover moeten we eerst goede afspraken maken - wanneer hangen we ze op en wanneer halen we ze weg. Camera’s zijn niet bedoeld als een permanente graadmeter van de buurt, maar om acute, ernstige problemen het hoofd te bieden waar het niet anders kan. In heel Oost. En als óók camera’s niet de oplossing blijken, dan moeten de camera’s weg en verder gezocht naar een andere oplossing. Zo krijgen bewoners van Oost met GroenLinks een oplossing die werkt.



Noot voor redactie:
Voor vragen kunt u contact opnemen met:
Marija Davidovic (groenXLinks@gmail.com) of
fractievoorzitter Astrid Kuiper (06-50227952, info@astridkuiper.nl )

TROUW, VERTROUWEN BETROUWBAAR

Onlangs vierden wij ons Gouden Huwelijksfeest. Langzamerhand ben ik een beetje hersteld van de feestelijkheden en van een grieperige verkoudheid. Tijd om terug te blikken, niet zo zeer op het feest. Dat was heel fijn. Maar toen ik het met mijn volleybalmaatjes vierde, vroegen er een paar en het gebeurde vaker: Hoe houd je dat vol? Een interessante demografische vraag: Waardoor blijven twee op de drie huwelijken langdurig in stand en waardoor strandt tegenwoordig één op de drie huwelijken? Wie hierop nu hét antwoord verwacht, moet ik teleurstellen. Elk huwelijk is weer anders. Ieder stel moet zijn eigen weg vinden, zijn eigen aanpak.

Maar wat is een huwelijk? Bij culturele antropologie heb ik vroeger geleerd, dat het huwelijk inhoudt een langdurig samenwonen van een man en een vrouw met het oog op het krijgen en grootbrengen van kinderen. Vandaar dat - ook in Nederland - pas echt aan een huwelijk begonnen werd als het krijgen van kinderen mogelijk bleek en het meisje zwanger was. In onze anonieme samenleving vraagt een huwelijk registratie, want het is niet zoals in een dorp of zwervende horde algemeen bekend wie met wie is. De twee huwen elkaar, sluiten samen een huwelijk en de ambtenaar van de burgerlijke stand is daarvan getuige en registreert de wederzijdse bereidheid tot een huwelijk. In een tijd, dat de twee nog maagdelijk waren, was er pas echt sprake van een huwelijk als het huwelijk “geconsumeerd” was door de huwelijks daad.

Is er nu sprake van een huwelijk als twee mensen gaan samenwonen? Juridisch nog niet en cultureel-antropologisch evenmin. Het vraagt minstens een samenlevingscontract als men de overheid buiten de relatie wil houden. Bovendien moet er al sprake zijn van een kinderwens. We weten , dat die niet altijd vervuld wordt. Ik vermoed, dat de cultureel-antropologen van vandaag het homohuwelijk of het lesbisch huwelijk toch tot een andere categorie zullen rekenen al is er in juridische zin wel degelijk sprake van een huwelijk.

Maar de vraag was hoe je het vijftig jaar met elkaar uithoudt. Ik geloof, dat de verwachtingen, die de twee hebben al heel belangrijk zijn. Als je denkt, dat je nu voor altijd het hemelse geluk zult ervaren, dat de ander er altijd voor je zal zijn en steeds maar bezig is jou gelukkig te maken en dat de ander altijd maar lief en aardig zal zijn, dan kan het alleen maar op een teleurstelling uitlopen. Die hevige verliefdheid verdwijnt vroeg of laat. Die kan best nog regelmatig oplaaien en daar moet je dan volop van genieten, maar verliefdheid wordt geleidelijk meer vertrouwdheid, rekenen op elkaar, weten wat je aan elkaar hebt en elke keer weer ontdekken, dat je op dezelfde lijn zit al is het maar bij de menukeuze in een restaurant.

Ik zei tegen de volleybalvrienden, dat een huwelijk regelmatig een “onderhoudsbeurt” nodig heeft. Natuurlijk enige hilariteit vanwege de term “beurt”, maar ik legde uit, dat er van tijd tot tijd samen op uit zijn en dan alle aandacht hebben voor elkaar en alles samen doen, dan kunnen die verliefde gevoelens er opeens weer zijn. Verder vertelde ik, dat je als er iets fout zit, dat je het dan niet langdurig moet opkroppen. De ander is zich vaak van geen kwaad bewust. Je kunt ook het gevoel ontwikkelen, de attentheid voor de ander, die ervoor zorgt, dat je voelt, dat er iets mis is. Soms is een grapje genoeg. Als mijn vrouw me weer eens erg achter de broek zit, dan zing ik soms: “Oh lieve schooljuffrouw, ik hou zo veel van jou!”. De klus wordt alsnog geklaard.

Genoeg privacy prijs gegeven. Een gelukkig huwelijk vraagt van beide kanten inspanning. Het vraagt geduld en kunnen omgaan met teleurstellingen, vertrouwen in de ander en de bereidheid trouw te zijn en trouw als vanzelfsprekend te zien, het besef, dat een huwelijk meer is dan alleen maar genieten. Ik zou wensen, dat er een generatie opgroeit, die het niet zover laat komen, dat een scheiding onvermijdelijk lijkt, maar altijd aandacht heeft voor de zorg je huwelijk gelukkig te houden. Voor hun kinderen alleen maar goed.

Jaargang 4, Nr. 186.

Men zegt wel dat een ongeluk in een klein hoekje ligt. Hoe waar dat is heb ik aan den lijve mogen ondervinden. Op zaterdag 18 september was ik op weg naar een bijeenkomst van mijn partij (GroenLinks). Ik had net daarvoor nog een boodschapje gedaan bij de Digros. Daardoor was ik wat aan de late kant. Ik had dus haast. Het was herfstachtig weer en het had geregend. Toen ik over de fietsersbrug bij de Waag reed (de Waaghoofdbrug), bleek het aan de kant van de Waag akelig glad te zijn geworden door de regen. Er ligt daar natuursteen die als het regent erg glad kan worden. Mijn fiets gleed onder mij weg en ik kwam lelijk ten val. Onmiddellijk stonden er allerlei mensen om mij heen die mij wilden helpen. 112 werd gebeld en er kwam een ambulance. Ik werd over de hobbelige weggetjes van Leiden naar het LUMC gebracht. Daar kwam ik in eerste instantie bij de spoedeisende hulp terecht. Er moesten foto's worden gemaakt. Toen bleek wat ik al vermoedde. Ik had mijn been gebroken. Ik werd terug gebracht naar de wachtkamer en weer achter gelaten met mijn pijn en onzekerheid. Het grootse deel van de tijd die je in een ziekenhuis doorbrengt besteedt je aan eindeloos wachten, zoveel was wel duidelijk. Ondertussen moest ik in de wachtkamer het relaas van een vrouw aanhoren die werd ondervraagd over haar vaginale afscheiding. Privacy en intimiteit bestaan niet in het ziekenhuis. Privacy in het ziekenhuis is een gordijntje. Een schaamgordijn. Gordijnen houden intieme gesprekken en geluiden niet tegen. De vaginale afscheiding komt door het schaamgordijn heen. Je moet weerloos de intimiteiten van anderen ondergaan, zoals zij die van jou moeten ondergaan. Voor de verpleging is dit gebrek aan privacy kennelijk vanzelfsprekend. Het is alsof je om een gunst vraagt als je vraagt of het gordijn even dicht mag als je moet plassen.
Na enige tijd werd ik naar de gipskamer gebracht. Toen ik daar eenmaal lag werd de chirurg die mij zou helpen weggeroepen voor een spoedeisend geval. Zodoende lag ik dan weer een half uur op de gipskamer voordat ik geholpen werd. Alweer wachten.Mijn been werd voorlopig gespalkt. Weer werden er foto's genomen. Vervolgens moest ik weer eindeloos wachten voordat ik te horen kreeg wat er nu verder ging gebeuren. Er werd besloten dat ik geopereerd moest worden en dat ik in het ziekenhuis moest blijven. Ik kreeg ook te horen dat ik twaalf weken mijn been niet zou mogen belasten. Later zou er nog een CT scan genomen worden zodat ze precies konden zien wat ze moesten opereren. Ik moest later die avond terugkomen voor een tweede scan omdat de eerste niet duidelijk genoeg was. Dat was niet bepaald prettig.Ik was doodmoe en het was vreselijk koud in de ruimte waar de scan werd genomen. De breuk bleek dieper te zitten dan ze aanvankelijk dachten. Het was de bedoeling dat ik de volgende dag geopereerd zou worden. Ik ben daarom de hele dag nuchter gehouden. Ze hadden me al een operatiehesje aangedaan. Dat houdt in dat je min of meer in je blote kont in bed ligt. Het naakte lichaam heeft in het ziekenhuis een heel eigen betekenis. Het is een lichaam ontdaan van alle seksualiteit en erotiek. Het lichaam is een mechanisme waarin allerlei processen plaatsvinden. Het is een lichaam dat constant gemeten moet worden; bloeddruk, temperatuur, polsslag. De hoeveelheid uitgescheiden urine wordt nauwkeurig bijgehouden. Het lichaam is geen lijf meer maar een object. Een object dat onderzocht, gerepareerd, genezen moet worden.
Ik had een infuus gekregen voor het vocht omdat ik niet mocht drinken. De artsen hadden gekeken of ik geen blaren op mijn been had. Daartoe hadden ze mijn spalk opengemaakt. Ze hadden verzuimt me weer te zwachtelen. Dat deed later de verpleging. Ik was helemaal gereed gemaakt voor de operatie en werd vervolgens aan mijn lot overgelaten. Ik lag de hele dag maar op mijn bed te wachten of er nog wat gebeuren ging.De uren kropen tergend langzaam voorbij. Ik was te beroerd om echt goed te lezen. De letters begonnen al gauw voor mijn ogen te dansen. Om half zes 's avonds kreeg ik te horen dat de operatie die dag niet meer zou doorgaan. Het zou 'hoogstwaarschijnlijk' morgen worden. Dat woord 'hoogstwaarschijnlijk' beviel me niet. Ik had willen horen dat het zeker zou gebeuren. Nu bleef ik nog achter in onzekerheid. Nog zo'n dag zou ik niet kunnen verdragen. Ik kreeg in ieder geval voor het eerst die dag wat te eten. Ik mocht smullen van dat heerlijke ziekenhuisvoer. Gelukkig had die tweede nacht een kamer voor mij alleen omdat mijn kamergenoot ontslagen was uit het ziekenhuis. Zo kon ik in ieder geval nog een beetje normaal slapen, in zoverre de pijn dat toeliet.
De volgende dag werd ik dan toch eindelijk geopereerd. Er zou een plaat in mijn been worden aangebracht. Gipsen was in mijn geval geen optie. Ik werd geheel onder narcose gebracht. Ik had mijn zus opgegeven a;s contactpersoon. Het was de bedoeling dat zij gewaarschuwd zou worden als ik onder zeil werd gebracht zodat ze er bij zou kunnen zijn als ik weer bij zou komen. Dat hadden ze verzuimt. Ik was helemaal aan mezelf overgelaten toen ik weer bijkwam. Toen ik naar mijn kamer werd gebracht werd ik gelukkig opgewacht door Jamal, mijn begeleider. Ik was naar een andere afdeling gebracht. Op mijn nieuwe kamer had ik helaas weer een kamergenoot. Deze werd al spoedig nadat ik binnen was gebracht weggehaald voor de operatie. Dit tot grote verrassing van meneer, die dacht dat zijn operatie later zou plaatsvinden. Zijn familie die later die middag bij hem op bezoek wou komen, was niet minder verbaasd. Later kwam mijn zus op bezoek. Ze is verhaal gaan halen bij de verpleging omdat niemand op mijn bellen reageerde. Dit zou te maken hebben met de overdracht. Ik had gebeld wegens de pijn. Ze waren bezig met de pillenronde en zouden er zo aankomen. Dat hadden ze me ook wel even kunnen vertellen. Dezelfde dag heb ik ook tevergeefs op thee gewacht. Ik kreeg thee aangeboden, maar die kwam maar niet. De verpleegkundige kwam haar excuses aanbieden en zou me alsnog thee brengen. Toen er een half uur later nog geen thee was heb ik maar gebeld. Ik werd afgesnauwd met de mededeling dat ze het druk hadden. Toen me tante later op bezoek kwam heeft zij thee voor me gehaald.
De man van mijn kamer werd later die avond teruggebracht. Hij heeft me de hele nacht wakker gehouden. Hij had de neiging om op zijn infuus te gaan liggen, waardoor er een alarm afging. Hij was slechthorend, zodat ik steeds de zuster moest bellen. Soms was ze nog maar net weg of het alarm ging weer af. Gelukkig mocht deze man de volgende dag weer naar huis. Ik had de kamer weer voor mijzelf. Het zou ook mijn laatste nacht in het ziekenhuis worden. De fysiotherapeut was langs geweest om te kijken of ik mijn been al negentig graden kon buigen. In dat geval mocht ik naar huis. Ik bleek mijn been prima te kunnen buigen. Ik was blij weer naar huis te kunnen gaan. Het gevoel dat ik had toen ik in het ziekenhuis lag lijkt goed te worden verwoord door Samuel Beckett;

Huidige situatie. Deze kamer schijnt van mij te zijn.. Ik kan er geen andere verklaring voor vinden dat men mij hier laat. Al die tijd. Tenzij een of andere macht het wil. Dat is niet erg waarschijnlijk. Waarom zouden die machten tegenover mij veranderd zijn? Het is beter de meest eenvoudige verklaring aan te nemen, ook al is die niet erg eenvoudig, ok al verklaart die niet veel. De grote klaarheid is niet noodzakelijk, een zwak licht is voldoende om in het vreemde te leven, een klein gestadig licht. Ik heb deze kamer misschien geërfd bij de dood van de persoon die er voor mij was. Verder zoek ik het in ieder geval niet uit.

Het is een vervreemdende situatie. Zeker als je net uit een narcose komt of als je onder de invloed bent van opiaten die bij wijze van pijnstiller worden gebruikt, dan komt het voor dat je verward bent en je moeite moet doen om je te realiseren waar je bent. Je hebt ook het gevoel overgeleverd te zijn aan machten buiten jou. Vermoedelijk de schrikgodinnen. De vraag hoe je hier gekomen bent en wie er hier voor op deze kamer hebben gelegen dringt zich onvermijdelijk op. Eigenlijk
weet je wel hoe je op die kamer terecht bent gekomen. Het wil alleen maar niet doordringen. Een ziekenhuis wordt nooit een thuis. Ik was dus zeer opgelucht toen ik weer naar huis toe kon.
Mijn zus en mijn tante hebben mij opgehaald. Het was nog een enorme krachtinspanning om vanuit de auto van mijn tante mijn voordeur op de eerste etage te bereiken. Ik heb moeten uitrusten op het stoeltje in de lift. Het koste nog moeite om me over de drempel van mijn voordeur te helpen. Bij mijn voordeur zit een rare hoge drempel. Ik heb nooit begrepen wat het idee hier achter is.
Eenmaal thuisgekomen besef je hoe afhankelijk je plotseling bent geworden. Voor de normaalste, kleinste alledaagse dingen moet je de hulp van derden inschakelen. Ik kan zelf niet meer koken, niet meer afwassen, geen boodschappen doen. Voor al die dingen moet ik mijn sociale netwerk inschakelen. Ik heb hulpmiddelen nodig zoals een looprek, een rolstoel, een douchestoel en een plasfles. Dit kon ik allemaal lenen van Vegro (Vegro is een organisatie die verpleegartikelen uitleent en verhuurt , behalve de plasfles. Daar moest ik E17,90 voor betalen. Aanvankelijk kreeg ik een rolstoel van ze die van geen kant deugde. De banden waren zacht en de kogellagers waren stuk. Gelukkig heb ik nu wel een goede rolstoel. Voor die tijd was ik niet eens in staat om zelf een pizza in de oven te doen. Daar moest ik mijn zus weer voor bellen. Het werd mijn zus bijna allemaal even teveel. Ze heeft een bipolaire stoornis en daarom ook niet al teveel hebben. Ze kookt nu elke woensdag voor me en daar helpt ze me al geweldig mee. Elke maandag komt mijn eetclub langs. Dinsdag komt mijn begeleider langs die dan ook voor me kookt. Zoe wordt er in ieder geval al drie dagen in de week voor me gekookt. Mijn ouders zijn twee keer langs geweest en hebben beide keren voor me gekookt. Mijn moeder heeft mijn vriezer volgegooid met maaltijden die ze voor me heeft gekookt. Ik hoef dus voorlopig niet te verhongeren. Mijn tante heeft ook een keer voor me gekookt en zal me ook nog een keer mee uit eten nemen. Mijn buurman komt elke dag even langs om me te helpen met mijn injectie tegen het risico op trombose. Zelf durf ik niet goed te prikken. Het is nog een heel georganiseer om er voor te zorgen dat er iemand is die me de hulp kan verlenen die ik op dat moment nodig heb. Ik ben blij dat ik zoveel mensen om me heen heb die me willen helpen. Ik kan echter niet wachten tot het moment waarop ik weer op de been ben en weer voor mezelf kan zorgen. Het is niet fijn om zo afhankelijk van anderen te zijn. Ik mis ook mijn bewegingsvrijheid. Ik zou graag weer gewoon de deur uit kunnen. Ik zou graag weer kunnen gaan en staan waar ik wil. Ik voel me en soort gevangene in mijn eigen huis en een gevangene van mijn eigen lichaam. Een gevangene die dagelijks verzorgt moet worden.
Hoe vervelend het is om afhankelijk te zijn van anderen besef je goed als het is een keertje misgaat. Ik had een keer een receptje voor pijnstillers gevraagd bij het gezondheidscentrum. De apotheek zou deze medicijnen aan het einde van de middag bij me afleveren. Dat gebeurde niet. Mijn buurman was toevallig nog bij me op bezoek. Hij heeft de nachtapotheek van het LUMC gebeld. Daar zei men nog even een uurtje te wachten. Degene die de medicijnenronde deed zou het druk kunnen hebben. Als er na een uur nog niets was gebeurt dan moest ik de huisartsenpost maar even bellen. Dit heb ik uiteindelijk gedaan. Daar hebben ze een noodreceptje uitgeschreven. Mijn buurman kon er toen 's avonds nog op uit om mijn medicijnen te gaan halen. Later bleek dat het gezondheidscentrum verzuimt had om door te geven dat de medicijnen bezorgt moesten worden. Ik voelde me erg bezwaard om mijn buurman hier mee te belasten. Het kon echter moeilijk anders. Helaas was het niet mogelijk om te zeggen; 'ik doe het zelf wel'. Het probleem is nu juist dat je het zelf allemaal even zelf niet kunt.
In deze wereld zijn er talloze mensen die het, om wat voor reden dan ook, zelf niet kunnen. Voor mij is dit een tijdelijke situatie, maar voor veel mensen geldt dat ze permanent afhankelijk zijn van de zorg van anderen. Als alles goed met je gaat besef je niet wat het betekent om zo afhankelijk van anderen te zijn. Zelf ging het me redelijk goed, ondanks mijn Asperger. Met wat begeleiding, huishoudelijk hulp en mijn activiteiten op het DAC had ik mijn leven toch redelijk op orde. Ik bevind me weliswaar in de marges van de samenleving met mijn WAJONG uitkering, maar ik heb verder weinig te klagen. Of dat in de toekomst ook zo blijft en of ik zeker kan blijven van een uitkering op dit niveau zal de tijd wel leren. Dit soort zorgen zijn echter slechts wolkjes aan de horizon. Je staat er slechts zelden bij stil.
We zien ons zelf graag als een vrij, zelfstandig, autonoom individu. Door een ongeluk zoals het mijne leer je de beperkingen van dit mensbeeld inzien. Je kunt moeilijk op eigen benen staan als je je been gebroken hebt. Binnen de ethiek is er steeds meer belangstelling gekomen voor het begrip 'zorg'. Men heeft het wel over zorgethiek. De zorg van mensen voor elkaar staat centraal binnen deze ethiek. Zorg voor elkaar is een voorwaarde voor het goede leven. Wanneer je van zorg afhankelijk bent besef je hoe waar dit is. Zonder zorg voor elkaar zou dat vrije, zelfstandige, autonome individu niet kunnen bestaan. We zijn allemaal direct of indirect afhankelijk van de zorg van anderen. We zorgen zelf op onze beurt ook weer voor anderen. De mens is, zoals de meeste primaten, een sociale diersoort. We zijn op duizenden zichtbare en onzichtbare manieren met elkaar verbonden. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat alles altijd pais en vree is tussen de mensen. Het wil ook niet zeggen dat zorg per se altijd altruïstisch is. Desalniettemin maakt zorg een essentieel deel uit van ons bestaan. De meest primitieve mensen zorgden al voor elkaar. Uit opgravingen blijkt dat men ook vroeger al zorgde voor mensen met een handicap.
De zorg die men geeft aan zieken en gehandicapten heeft iets dubbelzinnigs. In ieder geval waar het om de professionals gaat. Ze zorgen voor je, maar zien ze je ook als individu? Voor hen ben je een patiënt. Daarmee behoor je toch tot een andere categorie dan de gezonde mens. Voor je familie en vrienden geldt dat niet. Voor hen blijf je wie je bent. Deze komen echter in de rare rol van 'mantelzorger' terecht. Het is ook een vreemd gevoel dat je opeens iemand bent die 'mantelzorg' nodig heeft. Ik heb niet het gevoel dat het woord 'mantelzorg' het wezen van de zorg die je naasten je verlenen tot uitdrukking brengt. Waar zijn de liefde en de vanzelfsprekende betrokkenheid gebleven? 'Mantelzorg' klinkt als een plicht die je als een zware mantel op je schouders draagt. Het is een kil en onpersoonlijk woord.
Ik zou liever de professionele zorg willen typeren als 'koude' zorg en wat we 'mantelzorg' noemen willen typeren als 'warme' zorg. Naar mijn gevoel doet het onderscheid warm/koud met betrekking tot zorg recht aan wat er hier speelt. Zorg door professionals blijft, hoe betrokken ze ook zijn, toch altijd een zeker onpersoonlijk en afstandelijk karakter houden. Het is daarom dat ik deze zorg als 'koud' typeer. Dat wil niet per se zeggen dat de mensen die deze zorg verlenen altijd koud of kil zouden zijn. Zorg die wordt verleend door je nasten is per definitie persoonlijk en betrokken. Daarom noem ik deze zorg 'warm'.
Het is niet mijn bedoeling om de professionele of koude zorg af te schrijven. Deze zorg blijft onontbeerlijk. Ik zou ook niemand een argument in handen willen geven om deze zorg af te breken. Er zijn genoeg professionals in de zorg die de nodige warmte meebrengen voor de mensen waar ze voor zorgen. Deze mensen zijn doorgaans van goede wil, maar hebben niet altijd tijd voor je als je ze nodig hebt. Het grootste probleem met de koude zorg zit hem in de regeltjes, de protocollen, de organisatie en het management. Het is daardoor dat ik een dag zonder eten en drinken in mijn blote kont tevergeefs op een operatie heb moeten wachten. Het is daar door dat ik na de operatie alleen was toen ik bijkwam. Het is daardoor dat ik dat ik was overgedragen naar een andere afdeling geen thee kreeg en tevergeefs meerdere malen heb gebeld omdat ik zo'n pijn had. Je bent niet de enige waarvoor gezorgd moet worden. Je bent er een van de velen. Het is een complexe logistieke operatie om voor al die mensen te zorgen. Bij het ene ziekenhuis zal dat beter gaan dan bij het andere. Ik heb de indruk dat er bij het LUMC op dit punt nog veel te verbeteren valt. Als er iets misgaat is het van belang dat er oprechte excuses worden aangeboden. Snauwen dat je het druk hebt getuigt niet van respect voor de patiënt. Het allerbelangrijkste is wat meer warmte in de koude zorg. Een patiënt is ten alle tijden in de eerste plaats een mens. Je moet hem daarom ook altijd zo behandelen. De categorische imperatief van Kant geldt ook voor de koude zorg; behandel een ander altijd ook als een doel op zichzelf en nooit alleen maar als een middel. Wie een ander als doel op zichzelf behandelt, doet dat onvermijdelijk met de nodige warmte. Dan wordt de koude zorg warmer. Het zou mooi zijn als het begrippenpaar 'koude' zorg en 'warme' zorg overbodig zouden worden. Een goed georganiseerde zorg op menselijke maat zou daar bij helpen. Het zou ideaal zijn als je gewoon kon spreken van 'goede' zorg. Goede zorg kan nooit echt koud zijn.
Koude zorg is dat ze je een dag lang nuchter houden en in je blote kont aan een infuus in bed laten liggen, om je ten slotte pas de volgende dag te opereren. Warme zorg is als je spontaan het aanbod krijgt van mensen dat ze voor je zullen koken. Goede zorg betekent dat je als je professionele zorg nodig hebt je bijtijds, vakkundig en vriendelijk geholpen wordt. Het kan de warmte van de warme zorg nooit vervangen, maar je laat mensen in ieder geval niet in de kou staan.

 

 

Steve Jobs' gezin laat ons via Apple weten:

Steve died peacefully today surrounded by his family.

In his public life, Steve was known as a visionary; in his private life, he cherished his family. We are thankful to the many people who have shared their wishes and prayers during the last year of Steve's illness; a website will be provided for those who wish to offer tributes and memories.

We are grateful for the support and kindness of those who share our feelings for Steve. We know many of you will mourn with us, and we ask that you respect our privacy during our time of grief.

Tim Cook

Apple has lost a visionary and creative genius, and the world has lost an amazing human being. Those of us who have been fortunate enough to know and work with Steve have lost a dear friend and an inspiring mentor. Steve leaves behind a company that only he could have built, and his spirit will forever be the foundation of Apple.

We are planning a celebration of Steve's extraordinary life for Apple employees that will take place soon. If you would like to share your thoughts, memories and condolences in the interim, you can simply email rememberingsteve@apple.com.

No words can adequately express our sadness at Steve's death or our gratitude for the opportunity to work with him. We will honor his memory by dedicating ourselves to continuing the work he loved so much.

Our thoughts and prayers are with his wife Laurene and his children during this difficult time.

Barack Obama

Michelle and I are saddened to learn of the passing of Steve Jobs. Steve was among the greatest of American innovators – brave enough to think differently, bold enough to believe he could change the world, and talented enough to do it.

By building one of the planet's most successful companies from his garage, he exemplified the spirit of American ingenuity. By making computers personal and putting the internet in our pockets, he made the information revolution not only accessible, but intuitive and fun. And by turning his talents to storytelling, he has brought joy to millions of children and grownups alike. Steve was fond of saying that he lived every day like it was his last. Because he did, he transformed our lives, redefined entire industries, and achieved one of the rarest feats in human history: he changed the way each of us sees the world.

The world has lost a visionary. And there may be no greater tribute to Steve's success than the fact that much of the world learned of his passing on a device he invented. Michelle and I send our thoughts and prayers to Steve's wife Laurene, his family, and all those who loved him.

Bill Gates

I'm truly saddened to learn of Steve Jobs' death. Melinda and I extend our sincere condolences to his family and friends, and to everyone Steve has touched through his work.

Steve and I first met nearly 30 years ago, and have been colleagues, competitors and friends over the course of more than half our lives.

The world rarely sees someone who has had the profound impact Steve has had, the effects of which will be felt for many generations to come.

For those of us lucky enough to get to work with him, it's been an insanely great honor. I will miss Steve immensely.

Warren Buffett

He was one of the most remarkable business managers and innovators in american business history.

Mark Zuckerberg

Steve, thank you for being a mentor and a friend. Thanks for showing that what you build can change the world. I will miss you.

Bob Iger (Disney)

Steve Jobs was a great friend as well as a trusted advisor. His legacy will extend far beyond the products he created or the businesses he built. It will be the millions of people he inspired, the lives he changed, and the culture he defined. Steve was such an "original," with a thoroughly creative, imaginative mind that defined an era. Despite all he accomplished, it feels like he was just getting started. With his passing the world has lost a rare original, Disney has lost a member of our family, and I have lost a great friend. Our thoughts and prayers are with his wife Laurene and his children during this difficult time.

Eric Schmidt

Steve Jobs is the most successful CEO in the U.S. of the last 25 years. He uniquely combined an artists touch and an engineers vision to build an extraordinary company… one of the greatest American leaders in history.

Michael Dell

Today the world lost a visionary leader, the technology industry lost an iconic legend and I lost a friend and fellow founder. The legacy of Steve Jobs will be remembered for generations to come. My thoughts and prayers go out to his family and to the Apple team.

Larry Page (Google)

I am very, very sad to hear the news about Steve. He was a great man with incredible achievements and amazing brilliance. He always seemed to be able to say in very few words what you actually should have been thinking before you thought it. His focus on the user experience above all else has always been an inspiration to me. He was very kind to reach out to me as I became CEO of Google and spend time offering his advice and knowledge even though he was not at all well. My thoughts and Google's are with his family and the whole Apple family

Sergey Brin (Google)

From the earliest days of Google, whenever Larry and I sought inspiration for vision and leadership, we needed to look no farther than Cupertino. Steve, your passion for excellence is felt by anyone who has ever touched an Apple product (including the macbook I am writing this on right now). And I have witnessed it in person the few times we have met.

On behalf of all of us at Google and more broadly in technology, you will be missed very much. My condolences to family, friends, and colleagues at Apple.

Randall Stephenson (AT&T)

We are saddened by the passing of Steve Jobs. Steve was an iconic inventor, visionary, and entrepreneur, and we had the privilege to know him as partner and friend. All of us at AT&T offer our thoughts and prayers to Steve's wife, family, and his Apple family.

Rupert Murdoch (News Corp)

Today, we lost one of the most influential thinkers, creators and entrepreneurs of all time. Steve Jobs was simply the greatest CEO of his generation. While I am deeply saddened by his passing, I'm reminded of the stunning impact he had in revolutionizing the way people consume media and entertainment. My heart goes out to his family and to everyone who had the opportunity to work beside him in bringing his many visions to life.

George Lucas

The magic of Steve was that while others simply accepted the status quo, he saw the true potential in everything he touched and never compromised on that vision. He leaves behind an incredible family and a legacy that will continue to speak to people for years to come.

 

Overgenomen van www.macfreak.nl

Zojuist is onderstaande brandbrief in de ronde tafel van de commissie BiZa van de Tweede Kamer uitgereikt. De hackerspaces en organisaties van Nederland spreken zich hier expliciet uit over het gebrek aan besef van ICT-beveiliging bij de Nederlandse overheden. De brief is opgesteld en ondertekent door alle Nederlandse hackerspaces en drie organisaties die de Nederlandse hacker-community verenigen. De brandbrief is tevens verstuurd aan de landelijke media. Wij hackers zijn het simpelweg zat om keer op keer te moeten vernemen dat bij de implementatie van grote ICT overheidssystemen kinderlijke vergissingen worden gemaakt die de privacy van burgers aantast en soms zelfs tot gevaar voor mensenlevens lijdt.

De verenigde Nederlandse hackerspaces en organisaties
Postbus 503
2501 HJ Den Haag

Aan: de leden van de commissie Binnenlandse Zaken van de Tweede Kamer der Staten-Generaal

Betreft: brandbrief van nationale hackergemeenschap inzake ICT-beveiliging overheid

Den Haag, 15 september 2011

Zeer geachte leden van de vaste Tweede Kamercommissie BiZa,

De Nederlandse hackergemeenschap, vertegenwoordigd door de ondergetekende
organisaties, maakt zich zorgen over de beveiliging van ICT-systemen van de
Nederlandse overheid. Keer op keer zien wij hoe basale beveiligingsprincipes
niet worden toegepast binnen bestaande en nieuwe ICT-systemen.

Recente voorbeelden zijn de kwestie rond Diginotar en de SSL-certificaten, de
OV-chipkaart, het elektronisch patiëntendossier (EPD) en nog vele andere
systemen en omgevingen. Wij hebben een omvangrijke lijst van voorbeelden van
overheidssystemen die persoonsgegevens bevatten of persoonsgegevens vragen aan
burgers waar de beveiliging niet op orde is.

Dit zijn geen ingewikkelde hacks, maar fouten die mensen zonder opleiding
kunnen misbruiken. Daarvoor is standaard programmatuur op internet voorhanden.
Het gaat om elementaire beveiligingsprincipes die structureel niet worden
toegepast en een blind vertrouwen in techniek, gestoeld op onvoldoende begrip
van de risico's. Audits en certificeringen zijn papieren tijgers. Er wordt
onvoldoende gekeken naar de systemen zelf en blind vertrouwd op verklaringen
van bijvoorbeeld de ontwikkelaars.

Er wordt niet voldoende getoetst of de beloftes van ICT-bedrijven ingehuurd
door de overheid realistisch zijn en worden nagekomen. Adequate bescherming van
databanken met persoonsgegevens is onvoldoende gewaarborgd. Er wordt niet
nagedacht over mogelijk misbruik van nieuwe systemen. Tegelijk worden aan de
overheid gelieerde instanties zoals het College Bescherming Persoonsgegevens
(CBP) en GOVCERT in onvoldoende mate betrokken bij ICT-trajecten.

De hackergemeenschap voelt zich geroepen deze zaken aan de kaak te stellen.
Echter, er heerst op dit moment een klimaat waarin de boodschapper wordt
gestraft en de betreffende departementen en bedrijven niet tot verantwoording
worden geroepen. Wij zijn daarom terughoudend in het delen van informatie over
deze beveiligingslekken.

Wij maken ons zorgen over het feit dat de beveiligingslekken dermate elementair
zijn, dat het vrijwel zeker is dat mensen met kwade bedoelingen zich hiervan
bewust zijn en deze fouten kunnen uitbuiten. Zoals de recente kwestie met de
Iraanse overheid heeft laten zien.  Wij roepen derhalve op om de kwestie
Diginotar niet als incident te zien, maar als een symptoom van een gebrek aan
controle op de veiligheid van ICT-systemen bij de overheid. Het is tijd dat de
leden van de Tweede Kamer, zij die het volk vertegenwoordigen en geacht worden
het volk te behoeden voor dit soort vergissingen, zich realiseren dat er sprake
is van een structureel probleem.

De Nederlandse hackergemeenschap beschikt over de kennis en kunde met
betrekking tot bovengenoemde zaken, en deelt deze graag met de
volksvertegenwoordigers.

Hoogachtend,

Koen Martens
Namens de verenigde Nederlandse hackerspaces en organisaties:

Stichting Hack42 te Arnhem
Stichting ACKspace te Heerlen
Stichting TkkrLab te Enschede
Stichting Bitlair te Amersfoort
Stichting Revelation Space te 's-Gravenhage
Stichting Randomdata te Utrecht
Stichting Frack te Leeuwarden
Stichting Sk1llz te Almere

Stichting eth0
2600nl.net
Stichting HXX

Image: ntwowe / FreeDigitalPhotos.net Mijn dochter heeft een met een wachtwoord beschermd elektronisch dagboek. Dat wil zeggen, ze heeft een soort van plastic kluisje, dat op batterijen draait en...

[[ This is a content summary only. Visit my website for full links, other content, and more! ]]

En dreigbrieven van Translink zijn te vinden op Geenstijl

Gisteren kruisten de Eerste Kamer en minister Donner en staatssecretaris Teeven de degens over de privacy. De Eerste Kamer wil in meerderheid een zorgvuldiger afweging bij wetgeving: welk effect heeft een wet op de privacy, en is een inbreuk op de privacy echt nodig? Op dit punt lijkt de regering zich iets van onze volhardendheid aan te trekken. Voortaan zal ze bij relevante wetten in de Memorie van Toelichting ingaan op het effect op de privacy. Dat is grote winst, dat betekent een helderder debat en afweging.

Verder drong de Senaat aan op meer regie bij de burger zelf, en ook meer verantwoordelijkheid door de overheid voor een zorgvuldige omgang met persoonsgegevens. Dat laatste vormde nog het grootste conflictpunt. Donner, normaal niet vies van regels en kaders stellen, vond dat hij niet het bedrijfsleven kon dwingen tot maatregelen om de privacy van burgers te garanderen. Het zou het bedrijfsleven te veel geld kosten. Absurd, als je technologie kunt gebruiken om een inbreuk te maken, kun je dat ook om de privacy te beschermen. Als je daar bij het ontwerpen van een systeem al aan denkt, is dat echt niet een rib uit het lijf van het bedrijfsleven.

Ook was Donner niet van plan om veel met horizonbepalingen te gaan werken, wetten dus die na een aantal jaren vanzelf ophouden. Een wet wordt dan alleen verlengd als die noodzakelijk en deugdelijk is gebleken. Hier bleek enige spanning tussen CDA en VVD. In het regeerakkoord en in het kabinetsstandpunt staat het namelijk wél opgenomen. Wij willen dat in de concrete voorstellen terugzien.

De Eerste Kamer heeft het debat in elk geval aangegrepen om het kabinet te voorzien van kaders waarbinnen het de concrete voorstellen gaat uitwerken. Hopelijk voorkomt deze werkwijze een tweede debacle zoals het EPD. Het kabinet hoeft zich een volgende keer niet verrast te tonen bij een tegenstem als wij onze uitgangspunten niet terugzien. Hopelijk gaat de Tweede Kamer zich nu ook meer van de privacy van hun kiezers aantrekken.

Zie hieronder mijn eerste en tweede termijn

Gisteren onderhield de Eerste Kamer zich met minister Donner en staatssecretaris Teeven over de wijze waarop dit kabinet met onze privacy omgaat. De privacy passages in het regeerakkoord waren lichtpuntjes vergeleken met de overige duistere teksten.

Ter voorbereiding van dit debat, organiseerde de privacywerkgroep en ik een bijzonder boeiende expertmeeting in de Eerste Kamer. Binnen GroenLinks is weinig verschil van mening: burgers moeten meer greep op hun eigen data krijgen. Nu nog even het beleid aanpassen. Hieronder mijn inleiding van 29 april. De volgende blog dan het resultaat in de Kamer

I am not the biggest fan of google. Never was.  I loathe their hunger for information, any information, about individuals. I loathe the fact that they provide a single point of entry to a wealth of mineable information to the us government. I loathe how they have become a synonym for the internet. I was a strong opponent of anything google, and laughed at my friends when they got a google account to personalize their search results. Yet, by now I have become fully integrated in the google network. I have joined the borg. And I am even kinda happy about it.

Just try one for free

It started like so many addictions. You try one of their samplings. In my case, it started with google docs. I don’t remember what my first google doc was. I was participating in some project or the other and someone offered to share a document with me (and the rest of the team). Relucantly, I created a google account (with some feigned name and custom email address to keep up the pretence of anonymity) and went into the document. All went well, we shared information, changed the document collaboratively and that was it.

Yet, after a while, someone on another project wanted to share a document. So I created a new account, went in, and did the rest. Well, after a while I had 20 google accounts for as many documents. It became a nuisance, I had to log out and log in again to get to another document. So I crossed a line. I merged all the documents into one account.

Later, I bought my android phone (the HTC Dream aka G1) directly from the pusher. I created another google account to activate it, thinking I would miss out if I would use the phone without. I know that if you don’t use any of googles services, it is fine not to use a google account on your phone (after some hackery). But I was curious, ok??

So all went fine. I had my google docs account. I had my android phone account. I tried to take care and not leave any traces that would link the two together. I would never log in to google from my desktop with the android account and vice versa.

Meanwhile, I was running some web-based groupware suite to keep track of my appointments. This had some disadvantages though: it was clunky to use on my phone. Also, it was a nuisance to have yet another tool to maintain, keep track of security updates and what have you. I mean, an agenda should increase producitivty, right, not get in the way of productivity.

So I made a next big step, I decided I wanted to try google calendar. It came integrated on my phone by default and had a usable interface on the web so I could use it on my desktop as well. So after a few tentative test-runs I switched and decommisioned the groupware suite.

From there, it all went down-hill for me.  I started using google latitude to share my location on my blog during my trip through the US, used google voice to make cheap international calls from the us back home, started using google tasks to keep track of my todo items, initiated new google docs myself and even had a short period where I (unwillingly) experimented with google wave.

Antagonizing realization

But all this time I had stayed far from the one google service that symbolizes, for me at least, the summum of giving up any privacy one has: google contacts. I would not, never, share my contacts with google! But then  I wanted to upgrade my phone to cyanogen mod. Well, I actually had to flash the device because I broke the dalvik cache and it would not execute any app anymore. I had somehow deleted all the permission definitions. I could not even install new apps anymore. With no sensible way to backup my contacts, I started to contemplate the uncontemplateable: google contacts! Because of course, google apps still had all the permissions they needed.

So I broke. Synced my contacts, flashed the device and restored them again. And discovered how convenient google contacts actually is. I am now even looking into integrating google contacts into mutt.

And there you have it. That is the story of how I turned from a decent google opponent into a fully integrated cell of the great google information collection agency. I use google services to organize my life. And I like it.

Healing

Now, some people, when they hear I am addicted to google services, sigh “Oh you fool, I can do without just fine!”. Yeah well, that’s nice for them. But those are either the people that are impossible to work with because they always forget what they promised to do by when and need constant reminders to get even the silliest little thing done. Or they are the people with nice unconvoluted lives who generally are not that full of initiative or commitment.

For the rest of us, the people who operate on the same high level of energy as myself, tools like described above are essential to keep track of the many things going without keeping it all in your head and going insane. Some use apple’s crap but most are also on google.

I would love to kick this habit!

But their applications are so damn easy to use. They do what I want, without getting in the way. They are not overly complex. They don’t require me to maintain a server, keep track of security issues with the zillion of dependencies and keep an eye on the hardware. I can access them from wherever I want, on whatever device I want. I get reminders on the desktop and on the phone, so that whatever I’m doing I’m not going to miss an appointment.

Now, I can see a few ways out here. The first would be to reverse-engineeer some of their protocols. This should not be too hard, as it all works browser-based. It just takes time.

Another thing I could imagine to prevent google from looking at your contacts and tasks would be to write custom applications to access those but store everything encrypted. Looking at google tasks for example, I could simply write a desktop application and an android application that both use the same encryption algorithm and key to store each individual task encrypted. I could build an android contacts store to store my contacts encrypted, or on another server. It just takes time.

And oh, I could try and implement the google calendar backend protocol in a relatively simple daemon that would not require lots of dependencies and thus would be easy to maintain. Then redirect calendar traffic from my phone to my own backend server, and use sunbird as a frontend. It just takes time.

And there you have it. Google’s services are there. There is no open alternative for any of those services that is as easy to use, as integrated as googles services, cross-platform and without the hassle of maintaining dozens of packages.

Who knows. Now that I am aware of my problematic addiction, I might work up the energy to start a project to provide a more open alternative with privacy and encryption as the driving design forces, instead of data-mining and dollar signs. A suite where you have a choice to host it yourself, or on community-operated servers. Or perhaps even a non-profit that you pay a little amount towards keeping the software and hardware running for you.

I could see this kick off. Now all I need is a little time (or money so I don’t have to worry about making a living while making this work).

Addendum

By the way, in case you are wondering: I’m not entirely stupid. I do make my own backups of everything I stuff in their cloud.

Vertel je op straat ook direct wie je vrienden zijn, welke religie je hebt, wat je lievelingsfilm is?

Een verhelderend filmpje:

Naar aanleiding van een discussie met een hacker die de zoveelste simpele beveiligingsfout in een overheidswebsite had ontdekt (jawel, een SQL-injectie) verwonderde ik me er over dat er geen enkele controle is op systemen die grootschalig persoonsgegevens verwerken of opslaan. Dat is eigenlijk raar, en geeft aan dat het besef van risico’s op het gebied van ICT bijzonder laag is bij de overheid. Ik was dan ook blij verrast een uitnodiging voor een ‘open koffie’ in mijn mailbox te vinden voor maandag 9 mei a.s. waarin dit onderwerp aan bod komt, georganiseerd door ambtenaar 2.0. Ik ben daarbij, om te pleiten voor een verplichte controle door een onafhankelijke partij die verstand heeft van beveiliging wanneer een systeem wordt opgeleverd, en deze partij al bij het opstellen van de eisen ind de aanbesteding te betrekken.

Het is niet de eerste keer, en zeker niet de laatste, dat een overheidssite slecht in elkaar blijkt te zitten. Vorig jaar al kondigde een andere bevriende hacker de ‘mogbug’ (‘month of government bugs’) aan. Hij/zij had in maar liefst 30 verschillende overheidssites lekken gevonden die toegang gaven tot persoonsgegevens of mogelijk gebruikt konden worden om bezoekers te misleiden en hun gegevens prijs te geven. Het gaat dan om elementaire fouten zoals SQL-injectie of cross-site scripting (XSS). Dit zijn fouten die een beginnend programmeur nog mag maken, maar bij een professioneel ICT-bedrijf simpelweg niet mogen voorkomen. En al helemaal niet bij een bedrijf dat door de overheid wordt betaald om systemen te ontwikkelen.

Dat deze fouten toch keer op keer de kop op steken heeft een aantal redenen. Om te beginnen is er bij de gemiddelde ‘brood-programmeur’ weinig besef van beveiliging. Er wordt gekeken naar de functionele eisen aan het systeem, en wanneer het geschreven programma daar aan voldoet is het ‘af”. De functionele eisen worden oogkleppen, de programmeurs bezien hun noeste arbeid slechts in het licht van normaal gebruik. Voer het systeem onverwachte input, en er gebeuren ineens vreemde dingen.

Er zijn enkele basis-principes die een programmeur kan aanhouden om dit soort voor de hand liggende maar verstrekkende fouten te voorkomen. De principes zijn geen goed bewaard geheim, wie een simpele google query doet naar “how to build secure web applications” is al een heel eind. Het hoeft niet meer dan een half uur te kosten om programmeurs bewust te maken van de meest voor de hand liggende risico’s. Wie dan ook nog eens een paar uurtjes steekt in het lezen van bijvoorbeeld de vrij beschikbare OWASP development guide zal niet snel meer met open ogen in de oude valkuilen lopen.

Kortom, met een kleine hoeveelheid basis-kennis en een dosis gezond verstand kunnen de keer op keer weer gemaakte beginnersfouten worden voorkomen. Echter, er is meer nodig. Veiligheid is niet iets dat achteraf aan een systeem kan worden toegevoegd. Voor een veilig systeem is het nodig reeds in de beginfase al na te denken over mogelijke aanvallen op het systeem. ‘Security by design’ moet het uitgangsprincipe zijn. Wanneer het systeem ontworpen wordt, moeten de architecten en ontwikkelaars al nadenken over de risico’s en hoe deze zo klein mogelijk te maken.

Een goed ontwerp maken dat ook rekening houdt met alle mogelijke aanvallen die het systeem kunnen breken kost natuurlijk wel wat meer tijd dan wanneer men uitsluitend let op de functionele eisen. Een gebrek aan inzicht in beveiliging leidt er toe dat overheidsinstellingen dit niet voldoende meenemen in aanbestedingen van grote software-projecten. Hierdoor zal, bij gelijke aandacht voor de functionele eisen, de partij die wel ‘security by design’ toepast duurder uitpakken dan de partij die dit onder het tapijt schuift.

Tot slot is het belangrijk dat een opgeleverd systeem door een derde, onafhankelijke partij wordt getoetst. Het is eigenlijk niet zo heel ongewoon. Wanneer de overheid een pand laat bouwen, wordt na oplevering een bouwkundige inspectie uitgevoerd. Een opgeleverd ICT-systeem wordt echter klakkeloos in bedrijf genomen. De partij die het systeem heeft ontwikkeld mag het ook installeren en uitrollen. Er is geen inspecteur, die kijkt of het systeem veilig is gebouwd. Er is niemand die kijkt of niet weer de gebruikelijke fouten zijn gemaakt.

Gelukkig beschikt Nederland over een gezonde en bloeiende hacker-community, mensen met een idealistische drijfveer. Mensen zoals in mijn inleiding al genoemd. Zij kijken ongevraagd met een kritische blik naar alle systemen die de overheid uitrolt. Zij vinden de voor de hand liggende, en minder voor de hand liggende fouten. En rapporteren het resultaat van hun onderzoek onbetaald aan de overheid. Jammer genoeg is dat vaak aan dovemansoren gericht, en worden de bezwaren onder het tapijt of in de doofpot geveegd. “We willen niet de indruk geven dat we onzorgvuldig met gegevens van burgers omgaan”, “er is al zoveel geld uitgegeven, we kunnen dit nu niet meer terugdraaien”, en andere excuses om het eigen falen te verbloemen zijn niet van de lucht. In uitzonderlijke gevallen kreeg de goedbedoelende klokkenluider zelfs te maken met juridische intimidatie om toch vooral stil te houden dat er iets fundamenteel niet deugt.

Ik denk dat de privacy van burgers gebaat is bij het structureel toepassen van controle door ter zake kundige beveiligingsexperts. Huur hiervoor een gerenommeerd ICT beveiligingsbedrijf in, of beter nog zorg voor een eigen overheidsdienst met mensen die snappen waar het over gaat. Zorg dat elk systeem eerst aan een uitgebreide controle wordt onderworpen, waardoor de elementaire vergissingen nog voor ingebruikname worden gesignaleerd. Betrek deze controleurs al vroeg bij het bedenken, uitwerken, implementeren en uitrollen van systemen zodat zij ook mee kunnen denken over de aanbesteding en al tijdens het uitvoeringstraject aan de bel kunnen trekken.

Het frappante is, er bestaan al een aantal organen die deze rol zouden kunnen (of moeten) vervullen. Enerzijds is er GOVCERT. Deze overheidsorganisatie heeft als missie ‘het voorkomen en afhandelen van ICT-veiligheidsincidenten’. In de praktijk blijkt dit een papieren tijger. Het team wordt niet tijdig bij grote aanbestedingen betrokken. Maar ook wanneer ze worden geconfronteerd met lekken in bestaande systemen, staan ze met de handen op de rug gebonden. Ze hebben geen macht, maar kunnen slechts advies geven.

Hetzelfde geld eigenlijk voor het College Bescherming Persoonsgegevens (CBP). Zij is ingesteld om toe te zien op de naleving van de wet bescherming persoonsgegevens. Hoewel ze advies kunnen geven, is het niet verplicht bij de implementatie van een systeem om ook de veiligheid hiervan te laten toetsen door het CBP (dit even los van de vraag of het CBP uberhaupt over de technische know-how beschikt om hier een deskundig oordeel over te kunnen vormen).

Dus zowel de officiele instanties zoals GOVCERT en het CBP alsmede de hacker-community lopen voortdurend achter de feiten aan. Pas als het eigenlijk al te laat is, krijgen zij de kans om lekken in de software te onderzoeken en te signaleren.

Ik pleit er daarom voor dat beveiliging van systemen een principieel uitgangspunt wordt bij de start van een nieuw groot overheidsproject. GOVCERT moet hierin een belangrijke rol krijgen. Dit betekent ook dat zij vooraanstaande experts op het vakgebied meer moeten betrekken, of wellicht zelfs in dienst moeten nemen. Ook moeten de bevoegdheden worden uitgebreid. Van vrijblijvend advies moet een fiat van GOVCERT een vereiste worden bij aanbestedingsprojecten en uitrol van nieuwe systemen.

En blijft de overheid falen? Dan is het aan ons, hackers van Nederland, om ons nog meer dan voorheen in te zetten om het falen aan de kaak te stellen. WOB de ontwikkeltrajecten, stel lijsten op van software-huizen die keer op keer onveilige systemen hebben afgeleverd, spreek top-ambtenaren publiekelijk aan op hun verantwoordelijkheid voor onze privacy, leg de zaken uit aan politici, benader de pers en blijf de overheid hacken. Wij zijn het technologisch geweten van de samenleving.

 

Osama bin Laden is dood. Een dood vier je niet, zelfs niet van iemand die verschrikkelijke misdaden heeft begaan. Een dood herdenk of gedenk je. Ik herdenk de schade die Al Qaida heeft aangericht in de Westerse ideeën over vrijheid. De vrijheid die we hadden in de jaren negentig waren een andere vrijheid dan die we nu hebben. Dat was een betere vrijheid, waarin vrij betekende dat je met rust werd gelaten, tenzij er duidelijke redenen waren om daarvan af te wijken.

lees verder

GroenLinks heeft in de raadsvergadering van 19 april 2011 samen met D66, PvdA en SP een motie ingediend om het stadsbestuur op te roepen aan Den Haag te laten weten dat we willen dat de opslag van biometrische gegevens als vingerafdrukken gestopt wordt. We hebben er als stad weinig over te zeggen, maar een signaal kunnen we wel geven. Dat signaal is ook in andere gemeentes gegeven. Voor mij de kans om met mijn maidenspeech een gloedvol betoog te houden voor burgerrechten ter bescherming van de individuele burger tegenover de staat.

lees verder

Mijn naam is Rudy Gnodde. Ik ben sinds vorig jaar gemeenteraadslid voor PAL GroenLinks in Leeuwarden. Verder ben ik ontwikkelaar bij WIND Internet, waar ik me vooral bezig hou met TYPO3. Ik wandel graag en om ergens te komen gebruik ik meestal de fiets. Verder hou ik me o.a. bezig met privacy, verkeer, techniek en communicatie. Op dit weblog zal ik mijn mening over lokale, nationale en internationale issues. Ik zal proberen minimaal een keer per maand een update te posten, maar dat is afhankelijk van wat voor issues er spelen. Ook zal ik waarschijnlijk regelmatig de website tweaken, soms klein en soms groot. Als eerste, na mogelijke kinderziektes op te lossen, zal ik commentaar mogelijk maken.

Wat is dat toch met die goede doelen. Ze denken allemaal dat de "NEE NEE" sticker op mijn deur niet voor hun geldt. Die sticker heb ik er niet voor Dhr. Lul met die korte voornaam opgeplakt. En mij kan het echt geen ene reet schelen om wat voor doel er nu weer iets opgehaald moet worden... Continue reading →

Facebook gaat definitief adres en telefoonnummers delen. Belachelijk uiteraard, ik als gebruiker mag mijn eigen contacten van Facebook niet exporteren, en dat terwijl ik ze zelf vanuit Gmail eerst naar Facebook geïmporteerd heb. Dat is vanwege de privacy zegt Facebook dan en vervolgens verkopen ze de adres & contact gegevens van mij en mijn vrienden voor grof geld aan commerciële bedrijven. Hoezo privacy?

De bewaarplicht stelt vast wie onze vrienden, collega’s en kennissen zijn, in ieder geval bij 90% van alle Nederlanders. Zo wordt een precies beeld gekregen, van jouw sociale- en werkomgeving. ‘Vervelend’, denk je, ‘maar dat kan misschien ook door op andere manieren?’ Een profiel op een sociaal netwerk komt in de buurt, maar geeft minder details en betreft niet iedere Nederlander – je hebt keuze of je profiel aanmaakt en wat je erop zet. Continue reading →