Natuurlijk, toen we het hoorden, voelde het als een harde scheet op een feestje. Sap had net in 48 uur meer gerealiseerd aan GroenLinkse idealen dan Beckers, Rosenmuller en Halsema in de 20 jaar daarvoor. Vergroening van het belastingstelsel, solidariteitsbelasting voor hoge inkomens, tal van maatregelen teruggedraaid die slecht waren voor mens, dier en natuur. Terwijl we de afgelopen maanden toch een beetje aan haar waren gaan twijfelen, liet ze zien dat ze GroenLinks was, GroenLinkse idealen kon verwezenlijken en dat ook nog prima kon vertellen. Sterker nog, ze liet uitstekend zien dat GroenLinks verantwoordelijkheid kon nemen, zonder zijn idealen te verloochenen.

 Het is allemaal waar, en toch is het Dibi zijn goed recht om zich kandidaat te stellen. Het kandideren ging niet helemaal lekker, maar dat is natuurlijk ook de schuld van de rare regels die we als partij zelf hebben gemaakt. Je kunt zeggen dat de timing minder gelukkig is, maar wanneer had hij het dan moeten doen? Een half jaar eerder of een half jaar later? Dan hadden we het hem of veel meer kwalijk genomen, of hem (en terecht) een enorme sufferd gevonden. Of allebei. Bovendien, GroenLinks is een gewone partij, en daar hoort bij dat leden zich voor alle functies kunnen kandideren. Dus ook voor het lijsttrekkerschap. En GroenLinksers willen kunnen kiezen, dus dat is dan mooi geregeld.

We zouden het zelfs op prijs moeten stellen dat hij zich kandidaat stelt. Want de strijd, mits goed gevoerd, stel GroenLinks nog eens goed in staat om over het voetlicht te brengen waarom we dat Lente-akkoord sloten. Waarom we onze verantwoordelijkheid namen en niet aan de kant bleven staan toen VVD en CDA Nederland in de modder hadden gereden. We kunnen zien of Sap ons kan verleiden en of Dibi resultaat kan boeken. En de lijsttrekker die we kiezen is tenminste behoorlijk getest. Hooguit jammer dat het tv-debat plaats vind bij Knevel en Van den Brink...

Deze blog schreef ik samen met Saranna Maureau

Als politicoloog met belangstelling voor politieke partijen en als betrokken GroenLinkser ben ik altijd geïnteresseerd geweest in de procedures voor het samenstellen van een kandidatenlijst. In de trits van functies die politieke partijen  vervullen – recruteren, aggregeren en mobiliseren, door mij het RAM-model gedoopt – is de eerste in de loop van de jaren steeds belangrijker geworden. Waar de binding tussen kiezers en partijen almaar losser wordt en de ene ideologie makkelijk voor de andere wordt ingewisseld, leunen partijen steeds meer op de selectie van geschikte kandidaten. Want ook met een matige uitslag en een matig programma kan een partij die goede bestuurders weet te leveren, toch meeregeren.

In mijn partij is in deze weken in aanloop naar het congres van 30 juni een belangrijke rol weggelegd voor de kandidatencommissie. Zij maakt allereerst een schifting van kandidaten die op basis van hun brief en CV wel of niet worden uitgenodigd en bepaalt daarna op basis van vele vele gesprekken wie voor de kandidatenlijst worden voorgedragen. Door de plots ontbrandende strijd tussen Jolande Sap en Tofik Dibi komt het werk van deze commissie ineens in de schijnwerpers te staan. Dat heeft er vooral mee te maken dat de commissie ook een oordeel uitspreekt over de geschiktheid van kandidaten voor plek één, waarvoor een apart profiel is opgesteld.

Ik ben er heel blij mee dat we zo’n commissie hebben, met veel meer kennis en ervaring dan wij als gewone leden in huis hebben. Wat daar echt in Den Haag gebeurt, hoe zittende Kamerleden functioneren en hoe nieuwelingen zich daarin zouden kunnen voegen, snapt een kandidatencommissie veel beter en kan zij veel beter wegen en beoordelen. Soms blijkt dat een wereld van verschil. In dat opzicht is het volgens mij niet heel anders dan bij een “normale” baan en een “normale” sollicitatie, waar ook een selectiecommissie aan het werk gaat. Dat is ook het vertrouwen dat we als leden aan een kandidatencommissie geven.

Een zorgvuldige procedure, die leidt tot een goed afgewogen voordracht en die recht doet aan de kwaliteiten (en gebreken) van de kandidaten, verdraagt zich soms slecht met openheid en transparantie. Die roep is begrijpelijk en ten dele terecht, omdat omslachtige geheimzinnigheid niet goed is, maar kan het werk van de commissie onnodig onder druk zetten. Nog los van het feit dat het nooit goed is om de regels tijdens het spel te veranderen. Ik ben niet per se tegen een referendum, maar vind wel dat – net als bij het CDA – daaraan vooraf de commissie een oordeel moet uitspreken of de kandidaten die zichzelf een geschikte lijsttrekker vinden, dat ook zijn.

Vandaag een stap meegemaakt in het proces naar een uitzetting van een familie die 13 jaar geleden naar Nederland kwam. De familie Akbari, gevlucht uit een land; Afghanistan. Na verschillende verzoeken aan de minister, van Verdonk tot Leers, om een individuele beoordeling van een 1F-status en even zovaak afgewezen te zijn, is de familie opgedragen zich te melden in het uitzetcentrum Ter Apel. Opgehaald worden door het COA, met de mogelijkheid te weigeren vrijwillig mee te gaan om vervolgens de verplichting te hebben binnen 48 uur zich zelf te melden in Ter Apel. “Akbari, je moet meekomen, De huur wordt door het COA opgezegd en u wordt afgesloten van alle voorzieningen, daarnaast worden er geen betalingen meer gedaan voor de zorgverzekering”. De brengers van dit bericht, onder toeziend oog van de camera's van SBS6 en TVNoord en nogal wat vrienden, waren medewerkers van het COA die er natuurlijk ook niets aan konden doen, zij doen slechts hun werk. Toch?  Het zwarte busje kwam voorrijden en op afstand was iets zichtbaar wat op politie leek (prima overigens hoe terughoudend die zich opstelden), de mededeling aan de familie Akbari en de weigering van diezelfde familie vrijwillig mee te gaan…  Een schokkende ervaring, al zal het voor de familie zoveel erger zijn om dit mee te maken. Ik mag na afloop weer naar huis en hoef me geen zorgen te maken of ik volgende week nog wel in mijn huis woon. De 1F-status, een prima wet, slechts ongelooflijk slecht en hardvochtig geïnterpreteerd door de Nederlandse overheid. Mensen, waaronder het gezin Akbari in Leek, worden uitgezet enkel en alleen op basis van het feit dat er sprake is van een 1F-status. Dus niet of de vraag of die status terecht is, nee, enkel en alleen omdat men simpelweg geen individuele beoordeling wil toestaan. Een meer dan schandelijke zaak. En dan zijn er nog “volksvertegenwoordigers” die durven te stellen “We zijn blij voor de asielaanvragers die hier mogen blijven en we leven mee met degenen die niet aan de vastgestelde regels voldoen. Maar we blijven wel rechtvaardig”. Het is de week van 4 en 5 mei. “Vrijheid geef je door” is de slogan voor dit jaar. Is er werkelijk iets te vieren?

Er wordt nog al eens gezeurd over de veelheid aan regels, de zogenaamde regeldruk. Sommige van die regels zijn dusdanig ingrijpend dat het uitvoeren van die regels erg veel tijd en moeite kosten. Vaak hebben die regels dan weer te maken met controleerbaarheid, transparantie en verantwoording afleggen. Dat dit eenvoudiger moet zou een ieder uit het hart gegrepen moeten zijn. Soms wordt er in een

Vervolg actie tegen de wet werken naar vermogen 16 April

Vanuit de Realisten lieten wij ons opsluiten in een kooi op het Plein in Den Haag, vanuit mijzelf gezien had ik bijna 3 doelen met het deelnemen aan deze actie.

1. op zo’n meest mogelijk positieve manier uitleggen waarom de nieuwe wet werken naar vermogen niet zou werken en waarom niet, dus ook waar de verbeter punten zouden moeten komen te liggen.

2. Er was media aanwezig en we hoopten tussen de regels door dat de Realisten ook een beetje in beeld kwam, toekomstig werkgevers zouden die naam misschien kunnen tegen komen in de krant of op tv en de radio en zouden daardoor nieuwsgierig kunnen worden en uitzoeken wie wij zijn.

3. Politiek is een grote hobby van mij waar ik mij graag in meng, hoe goed ben ik in staat om gelijk gestemde een GroenLinks stem advies te geven en belangrijker nog, hoe goed ben ik in staat ons/mijn standpunt te verdedigen met goede argumenten en andere zienswijzen naar voren te halen.

Op volgorde had ik voor de actie even gesproken met Linda Voortman, op het laatste moment had zij nog een mailing van mij ontvangen en wilde graag onze actie ondersteunen. Zelf lichte ik mondeling nog even exact toe wat de bedoeling was en hoopte uiteraard dat Jesse Klaver er ook bij zou kunnen zijn aangezien hij na de actie een debat over de wet werken naar vermogen zou gaan krijgen.

Ronald Plassterk, wij kenden elkaar al een beetje omdat wij elkaar al even gesproken hadden bij de ledenvergadering van het Homo Emancipatie Netwerk PvdA waar ik te gast was op 24 Maart jl., dat gesprek ging heel eenvoudig omdat wij elkaar eigenlijk alleen maar konden aanvullen en verviel al snel in een gesprek leuk bezig etc;

Vanaf het moment dat wij werkelijk opgesloten zaten in de kooi stroomde mondjesmaat het aantal toeschouwers toe, waaronder veel scholieren. Binnen de was het de bedoeling dat wij een beetje sipjes keken, gezien de tempratuur was dat niet zo moeilijk aangezien het niet echt warm was en jezelf warm lopen kun je niet in zo’n koude kooi. In onze kooi zat ook een mede actievoerder die wel op een hele ‘irritante’ manier bezig was, hij waarschuwde telkens dat wij zielig moesten kijken, vooral niet mochten lachen en vervolgens kwam hij aan met een steen goede grap waarvan velen inclusief mij zelf toch in de lach schoten.

Het serieuze moment begon, SBS6 arriveerde samen met enkele andere journalisten waaronder iemand van de Spits die door de spijlen van de kooi enkelen van ons een aantal vragen stelde, ook kwamen er meerdere kamerleden en zover ik gezien had was van iedere partij wel minimaal 1 persoon aanwezig.

Het was even proberen, de kamerleden wisten met de betonschaar en een aantal overige Hulp Gereedschapstukken ons te bevrijden en wij konden de kooi verlaten.
Buiten de kooi zorgde ik er voor dat ik snel even buiten beeld stond van aanwezige camera’s en fotograven en trok mijn CNV shirt even omhoog zodat ik de Realisten microfoon uit mijn jaszak kon trekken.

Vanaf het moment dat ik klaar was om in gesprek te gaan, nog snel even rond keek om te weten wie waar stond (was voornemend om juist met mensen van de VVD, PVV en het CDA te spreken), bleek ik recht voor Leon de Jong (PVV) te staan.

We groetten elkaar, Leon deed een handreiking en we stelden elkaar netjes voor in het kort, hij gaf aan dat hij Leon de Jong was en wat zijn functie was binnen de PVV, ikzelf vertelde alleen maar dat ik Klaas Woltinge was, uit Hoogeveen kom plus in het kort wat mijn bezwaren zijn tegen de nieuwe wet werken naar vermogen.

Bij het begin van het gesprek beleefde ik alles een beetje als woordenspel, liet Leon de Jong dus ook lekker in helder Nederlands aan mij uitleggen hoe de nieuwe wet werken naar vermogen exact in elkaar zit (beetje gemeen van mijzelf).

Nadat dat deel van het gesprek een beetje afgerond was vroeg Leon de Jong aan mij wie ik echt was, wilde persoonlijk meer van mij weten. In vogelvlucht ratelde ik mijn bouwjaar op (1 Maart 1978), iets over mijn ziektebeeld waarvan ik tussen mijn 15e en 18e veel last van had maar daar wel helemaal bovenop gekomen was!

Om het kracht bij te zetten vertelde ik aan hem hoe ik in 1998 op eigen initiatief naar mijn arbeidsdeskundige van het UWV was gestapt om te vertellen dat ik ondanks een paar fysieke beperkingen wel gewoon zou kunnen werken.

Ik liet aan Leon de Jong weten dat ik aan een informatica opleiding begonnen was omdat ik veel verstand van computers had destijds, nu nog steeds overigens. Hij hoorde mijn hele traject van de 3 jarige MBI 3 opleiding waarvan een aantal dingen gewoon op niveau 4 beoordeeld werden.

Dat was 2 jaar lang hard studeren, 1 jaar lang stage lopen binnen de zorg, Leon de Jong kreeg dus tot in detail mee hoe ik aan het werk gekomen was binnen een totaal andere hoek dan dat waarvoor ik geleerd had, mijn ‘verouderde’ diploma wel op zak heb en hoe ik mijn best loop te doen om vanaf 2006 weer aan het werk te komen.

Om dit kracht bij te zetten ratelde ik al mijn vrijwilligers activiteiten op binnen GroenLinks, het CNV(j) en de Zonnebloem zodat hij inzichtelijk kreeg wat mijn kwaliteiten waren en zijn.

Om on toppic te blijven gaf ik ook bij Leon de Jong aan hoe ik in 2007 bij het UWV probeerde een studie te bemachtigen, deze afgewezen werd omdat ik in 1998 al een keer naar school was gegaan etc;

Inhoudelijk kregen wij vanaf dat moment naar mijn idee gezien echt een goed gesprek over de gereedschappen die er nodig zijn om een Wajonger aan het werk te kunnen helpen, waar toekomstig werkgevers bang voor zijn bij het in dienst nemen van een Wajonger.




1. gereedschappen bestaan er wel binnen de oude regeling, maar je moet eerst wel in dienst zijn bij een werkgever, afgaand op mijn eigen situatie.
2. werkgevers knallen op mijn adres maar tegen 2 problemen waarvan mijn studie er 1 is maar veel belangrijker om te benoemen is hen onzekerheid, mijn ziektebeeld is progressief en daarover kan ik ook niet liegen (kan morgen een tumor in mijn kop krijgen bewijze van, maar ben gewoon van plan om 80+ te worden), werkgevers houden van een vast personeels bestand en daarom wordt ikzelf periodiek afgewezen.

Nogmaals liet ik aan Leon de Jong weten dat diverse werkgevers wel weten wat Wajongeren zouden willen en kunnen, (deels) op de hoogte zijn van de oude regelingen maar dat het daar ook bij op houd.

Voor de Wajonger zelf zou de lat veel te hoog kunnen liggen naar werk wegens bovengenoemde pijn punt, op vrijwillige basis behaal ik zelf soms 40 uurige werkweken en mijn inzet als welwillende is niet interessant voor een werkgever!

Bij Leon de Jong had ik ook letterlijk aangegeven waarover diverse werkgevers over vielen, het vaste personeels bestand etc; in het gesprek met Leon de Jong grapte ik er nog over, ja het zou mis met mijzelf kunnen gaan maar een gezond iemand zou morgen ook tegen een bus aan kunnen lopen!

Die opmerking mijnerzijds kwam misschien wat hard aan, Leon de Jong kreeg na ons gesprek wel duidelijker in kaart waar de problematiek lag omtrent het in dienst kunnen en willen nemen van een Wajonger.

Als reactie koppelde Leon de Jong ook aan mij terug dat hij zeker iets zou moeten gaan doen met de informatie die ik aan hem vertelde, ter afsluiting gaf ik bij Leon de Jong aan wat er bij mij allemaal mis was gegaan en de methodes waarop ik nog steeds een betaalde baan probeer te vinden.

Leon de Jong leek geschrokken te zijn, politieke praatjes en marketing skills ken ik zo onderhand uit mijn hoofd als vervent MLM’er. Nogmaals gaf Leon de Jong aan dat hij goed moest nadenken over ‘mijn’ verhaal en aan zijn gezicht af te lezen meende hij het nog serieus ook!

Zelf liet ik wederom merken wat er mis wat er in mijn ‘persoonlijke’ situatie allemaal ‘fout’ gegaan was en is en vermelde daar duidelijk bij in vragende vorm:”Zie jij dat straks niet weer gaan gebeuren?”,”in mijn situatie ontbreken de juiste gereedschappen om aan de bak te komen”,”met de nieuwe wet werken naar vermogen ga je het zelfde resultaat behalen bij een ander die wel wil en zou kunnen!”

Leon de Jong gaf tussendoor een compliment aan mij hoe ik bezig was, stelde ook de vraag aan mij omdat ik al 34 ben en onder de oude Wajong regeling val:”zou jij niet onder de nieuwe wet werken naar vermogen willen gaan vallen?”

Daarop had ik aan hem geen directe ja of nee beantwoord, vroeg wel om garanties voor de toekomstig werkgever en voor mijzelf (stel dat ik toch veel sneller ziek wordt).

Het gesprek had een open einde, maar Leon de Jong was bereid om dingen ook eens van een andere kant te bekijken.

Nadien had ik gesproken met o.a. Linda Voortman, Jesse Klaver (goed gesprek overging) en Fatma Koser Kaya die eigenlijk dezelfde zienswijze als mijzelf hadden.

Balen dat ik niet met iemand van het CDA en met name van de VVD gesproken had ;-)

Stadsdeel Oud-Zuid had een bomenverordening die lang tot de meest progressieve van de heel Amsterdam behoorde. Bomen kregen daarin bescherming dankzij duidelijke en strenge criteria waaraan een kapaanvraag moet voldoen. Niet om individuele bewoners tot last te zijn, maar juist om het publieke belang van bomen te waarborgen. En als er valide argumenten zijn voor kap van een boom, dan ook een verplichting tot herplant van een nieuwe; zodat ontgroening van de stad wordt voorkomen.

De bomenverordening van Oud-Zuid heeft zelfs model gestaan voor een ‘geharmoniseerde’ Amsterdamse verordening. Want waarom veertien verschillende – soms zeer verouderde – verordeningen per stadsdeel, als we het in de stad eens zijn over goede regels die bomen beschermen? Helaas, nu zit er in stadsdeel Zuid een bestuur dat in die vooruitstrevende verordening wil gaan hakken. Twee punten springen in het oog: 1) grotere stamomtrek voor vergunningvrij kappen van bomen; en 2) afschaffen van de herplantplicht.

Nu kan ik daar gewoon tégen zijn. Maar dat zou ik te makkelijk vinden. Op zijn minst vind ik dat ik moet begrijpen wat de beweegredenen zijn om de bomenverordening te ‘dereguleren’ – het goedpraatwoord van de huidige coalitie om je handen ergens van af te trekken.

Was er misschien een breed beleefde behoefte aan deregulering van de bomenverordening? Wie hebben die behoefte dan geuit? Welke bewoners en bedrijven smachtten naar minder regels om bomen waarvan zij kennelijk af wensten? Welke redenen zijn daarbij genoemd? En zijn de voorgestelde maatregelen inderdaad het antwoord op de geuite behoefte? Nergens wordt op deze toch relevante vragen ingegaan. Het lijkt er op dat het coalitiepartijen in stadsdeel Zuid vooral willen dereguleren om het dereguleren – of de samenleving daar nu beter van wordt of niet.

Een tweede reden – veel legitiemer – zou kunnen zijn dat het stadsdeel moet bezuinigen. In dat geval moet natuurlijk duidelijk zijn dat de oude verordening veel kosten met zich meebrengt en dat de nieuwe een stuk goedkoper is. Maar nergens stelt het het dagelijks bestuur zichzelf ook maar deze vraag, laat staan dat het een poging doet om dit inzichtelijk te maken. Dus ook hier is het speculeren naar motieven. Voor het in behandeling nemen van een kapvergunning worden leges in rekening gebracht, die – in principe – kostendekkend zijn. Kapaanvragen behandelen zal dus nauwelijks drukken op de stadsdeelbegroting. Anders is dat met de handhaving van de herplantplicht. Als mensen na het vergund vellen van een boom verzaken een nieuwe boom te planten, moet het stadsdeel dat via een bestuursrechtelijk handhavingstraject gaan afdwingen. Dat is veel gedoe. Zonder verplichting tot herplant, geen reden tot handhaving en dat scheelt geld. Hoeveel geld? Wederom: het dagelijks bestuur zegt er niets over. We weten niet wat het stadsdeel bespaart door bomen vogelvrij te verklaren.

Het lijkt blinde dereguleringsideologie, zonder enige kennis van de gevolgen. Dereguleren omdat het kan, niet omdat het moet. Namens GroenLinks heb ik daarom maar vragen gesteld om zicht te krijgen in de gevolgen – inzicht dat een dagelijks bestuur behoort te geven vóórdat het de raad vraagt iets te besluiten.

Nu Wilders zijn rechte rug verkiest boven politieke invloed - als hij met VVD en CDA niet tot een compromis kan komen, in welk verband dan wel? - zijn nieuwe verkiezingen onvermijdelijk. De oppositie juicht, maar moet ook constateren dat het kabinet (als altijd) door interne verdeeldheid tot een voortijdig einde kwam. De rechtse partijen staan electoraal weliswaar op verlies, maar er is geen duidelijk alternatief. Het electorale veld is versnipperd.

Speelveld

Een doorrekening van de gegevens uit de peilingen, inclusief de recente peiling van De Hond, bevestigt de patronen die we al langere tijd zien. Vooralsnog ligt het electorale speelveld er gunstig bij voor SP, VVD en D66. De SP staat volgens het 'Pooling the Polls' model nu op 26 tot 30 zetels, waarschijnlijk 28. De VVD wint licht en gaat naar 34, terwijl D66 op 15 zetels staat. De PvdA moet van ver komen, maar laat sinds het vertrek van Cohen een opleving zien; de sociaal-democraten staan nu op 26 zetels.

De PVV heeft het de laatste tijd wat lastiger en staat nu op 18 zetels. Het is onduidelijk hoe de recente breuk zal uitpakken voor de partij van Wilders. Hijzelf ging weer 'vol op het orgel' en zette daarbij de populistische registers volledig open: we moeten niet willen voldoen aan Brusselse regels die onze ouderen in de kou laten staan. Dat de 3% begrotingsnorm ook in het gedoogakkoord stond en de handhaving ervan door de PVV ook in de afgelopen periode meermaals is gesteund, mag niet deren. Tot nu toe is Wilders met dit soort koerswijzigingen altijd weggekomen, dus waarom nu niet?

Verwachte percentages voor de grotere partijen De figuur geeft de verwachte percentages voor elke partij met 95% Bayesiaans betrouwbaarheidsinterval, tijdens de verkiezingen (meest lichte balk), een jaar geleden (middelste balk) en op basis van de meest recente gegevens (meest donkere balk). Onder de figuur staan de bijbehorende zetelaantallen; in het zwart staat de meeste waarschijnlijke verwachting, in het grijs staan de hoogste en laagste verwachting (95% vertrouwen). De sterretjes geven aan dat het verschil tussen de meest recente peiling en de betreffende balk statistisch significant is.

Verwachte percentages voor de kleinere partijen Toelichting: zie vorige figuur

Het programma Tegenlicht bood gisteravond (wederom) een boeiende documentaire. Het ging over de stad van de toekomst. Dat klinkt als ver weg, maar zeker bij stedenbouw en planologie is toekomst een betrekkelijk onmogelijk begrip. Er komen bij stedenbouw zo veel trends en ontwikkelingen samen dat regressie, progressie, evolutie en spurt, elkaar in een bonte potpourri gezelschap houden. Waar begint dan precies de toekomst?

Gaandeweg de uitzending kwamen er twee opvattingen tegenover elkaar te staan. Een uit Zweden, door Ikea gefinancierde onderneming (Landprop) streeft het ideaal van de maakbare gemeenschap na. Stedebouw houdt bij de Ikeanen niet op als de laatste steen is gelegd. In hun visie blijft de stedebouwer de gehele levensduur van het onroerend goed verantwoordelijk voor de gemeenschap die er gebruik van maakt.

De auteur van Arrival City (Trek naar de Stad), Doug Saunders, betoogde juist dat planning en regelgeving gematigd moet worden en stedenbouwers en overheden een mate van anarchie moeten accepteren. Hij onderbouwde die opvatting met enkele herkenbare opmerkingen. Zoals dat de wijken die in de jaren vijftig en zestig zijn gebouwd, gekenmerkt worden door (zijn woorden) ‘akelige groene grasvelden’ en geen ontmoeting, geen informatie-uitwisseling, geen handel et cetera faciliteren. Zijn ideaal is een stad waar je zo veel met elkaar te maken hebt dat er vanzelf ideeën opkomen die tot activiteiten en handel leiden. En dus moet er ruimte zijn ook in regelgeving, om dat toe te laten. Met dichtgeregelde bestemmingsplannen had Saunders begrijpelijkerwijs dus ook niet veel op.

Ik voelde mij verreweg het meest thuis bij insteek van Saunders. En overtuigend was het ook weer niet. Zijn premisse is dat bewoners een groot vermogen hebben om zelf onderling conflicten op te lossen, regels te stellen, kortom: het samenleven vorm te geven. Ik vraag me af of je dat zo generalistisch als uitgangspunt kan nemen. Wie opeens ingeklemd komt tussen de etensluchten van twee naburige restaurantjes en niet vaardig is dat bespreekbaar te maken, heeft een probleem. Of zou, in de opvatting van Sanders, zo iemand dan moeten verhuizen om het grotere goed van de dynamiek in de stad te bewaken?

Op dit menselijke aspect ging de documentaire helaas onvoldoende in. Ook al wees de bioloog Geoffrey West er terecht op dat het vaak over concepten gaat en niet over de mensen die er moeten wonen. Dat werd fraai geïllustreerd toen een voorganger van de Ikeanen werd gevraagd wat hij er van vond als bewoners buiten zijn concept van gemeenschapsvorming om iets gingen doen. Hij reageerde met een mengeling van afgrijzen en ongeloof: dan was er sprake van mislukking. Hij had dan gefaald.

In het kamp van Ikea plaats ik ook de pogingen van Siemens die ergens in een woestijn (hoe ironisch) bezig is de stad van de toekomst te bouwen. Nu bewoond door studenten. De insteek van Siemens is wel een realistische: als grondstoffen opraken, energie en water schaars worden, hoe houden we steden dan bewoonbaar? Feitelijk gingen zij door middel van technische foefjes aan het rantsoeneren. Wie te veel electriciteit of water verbruikte kreeg een waarschuwing. Dat lijkt verdacht veel op het moralisme dat Ikea toonde in haar denken. En tegelijk grijpt het in op de privé-sfeer doordat er toezicht is. Na de camerabewaking in het publieke domein, de controle die via internet kan worden uitgeoefend, is het en nieuwe vorm van inkapseling. En tegelijk is het ook realistisch te denken dat het een onontkoombare noodzaak wordt. Want het aan de markt overlaten betekent dat het prijsmechanisme de verdeling organiseert en dat heeft scherpe onrechtvaardige kanten.

En zo blijkt de tegenstelling toch misschien minder groot. De stad van de toekomst zal een duurzame moeten zijn. Sociaal gemeenschapsleven en lokale economie faciliteren is moeilijk als basale behoeften voor energie en water een dagelijkse zorg zijn. Dat in Londen 1 op de 3 liter drinkwater weglekt door verrotte waterleidingen was in dit opzicht shockerend en geruststellend: met de nodige investeringen kan er op dat vlak veel efficiëntie worden gewonnen.

Het zou interessant zijn als de Ikeanen en Saunders ook hun licht over de duurzaamheidsvragen hadden mogen schijnen. Wat ooit in de negentiende eeuw begon als disciplinering van de lagere sociale klassen, krijgt in de Siemens-benadering een vervolg met gedrag-instruerende waarschuwingen en prikkels. Dit keer niet om ’sociaal aangepast’ te leven, maar uit noodzaak om schaarse grondstoffen te delen. Gaat iedereen dat zonder meer accepteren? Ligt dat in het Westen anders dan in China? En zou dan de benadering van de Ikeanen hierin succesvoller zijn dan de opstelling van Saunders? Ik voorzie nog moeilijke keuzes…

Miel Vanstreels – Een bidon met Zen

Al vele jaren ben ik fan van Miel Vanstreels. Hij heeft een leuke site, (Fietsvarianten) maar kan vooral mooi schrijven. En mooi bij Miel betekent simpel. Geen lange uiteenzettingen; schrijven is schrappen. Als het in een zin past, hoeft er geen alinea te staan. Als het af is, is het af. Dan maar een dun boekje, niet verder schrijven omdat het kan.

Juist door die simpele vorm, komt de kracht van zijn woorden duidelijk naar boven. Een wielerliefhebber, maar dan vooral een die het liefst zelf op de fiets zit. Niet zoals ondergetekende vanuit een luie stoel naar een koers kijken, maar het parcours bekijken door weer en wind. En daar dan je gedachten in woorden proberen te vangen.

Deze bundel bevat 28 haiku’s. Een genre dat gemaakt is voor Miel. Simpel, maar tegelijkertijd weer moeilijk door de vaste vorm. Je moet even puzzelen, het moet precies passen. Geweldige bezigheid als je tegen een heuvel of berg bezig bent. Als je hoofd er leeg genoeg voor is. De allereerste haiku in ‘Een bidon met Zen’ beschrijft perfect hoe dat gaat:

Camerig

Haiku op de fiets
in het Heuvelland – zwoegen
op het juiste woord

Doorlezen duurt niet lang. 28 beklimmingen waren bepalend. Zoals vele wielerliefhebbers weten zijn de klimmetjes waar het om draait in de wielersport. 84 regels in totaal in dit boek. 476 lettergrepen. Alleen dit stukje haalt dat aantal woorden. Sterker: precies 476. Omdat het kan. Als eerbetoon aan de man van weinig woorden.

Het is ook geen boek om voor te gaan zitten. In een paar minuten zou je er doorheen zijn. Wie wil dat nou? Wel een boek om regelmatig er bij te pakken. Om eens te kijken of die ene berg, waar ze in de Giro net tegen op fietsen er ook in staat. Die lastige klim van die valpartij tijdens de Tour? Waar ontsnapte de winnaar van de Amstel Gold Race ook al weer? Waarschijnlijk vind je ze allemaal terug in ‘En bidon met Zen’.

Mijn favoriet gaat niet toevallig over een van de mooiste bergen:

Col d’Aubisque

Op de pedalen,
dicht langs het diepe ravijn –
cirkelt daar een gier?

Het boekje kreeg ik zo maar opgestuurd door Miel, waarschijnlijk waren eerdere recensies van vorige boeken door mij hem zo goed bevallen dat ik deze keer niet op zoek hoefde te gaan naar waar het boekje te bestellen zou zijn. Mooi gebaar van de auteur. De kritische noot die ik moet toevoegen (van mezelf): ik vind zijn korte verhalen mooier. Maar ondanks dat kan ik deze dichtbundel aan iedereen aanraden. Zonder enige twijfel.

Nummer: 12-006
Titel: Een bidon met Zen
Auteur: Miel Vanstreels
Taal: Nederlands
Jaar: 2012
# Pagina’s: 36 (891)
Categorie: Poëzie (Wielrennen)
ISBN: 978-94-91254-30-7

Meer:
Fietsvarianten (site)
Fietsvarianten (boekrecensie)
Behoedzaam dansen op pedalen (boekrecensie)
Zelf bestellen?

HET KERKVOLK WORDT ONGEDULDIG

Zelfs in Oostenrijk wordt het kerkvolk ongeduldig. In dit traditioneel katholieke land heeft een groep van 400 priesters en diakens, verenigd in de zogenaamde “Pfarrer Initiative” een openlijke oproep gedaan tot ongehoorzaamheid aan Rome. Zij vinden, dat de vernieuwing in de Kerk niet snel genoeg gaat. Hun voornaamste eisen hebben ze neergelegd in de zogenoemde “Oproep tot Ongehoorzaamheid”. Daarin vind je bijvoorbeeld een suggestie om in elke viering bij de voorbeden te bidden voor kerkhervorming.

In Oostenrijk is de sociaal-maatschappelijke structuur in veel opzichten anders dan in Nederland. Tot het verdwijnen van de Habsburgers na de Eerste Wereldoorlog was er veel sociaaleconomische macht bij de adel en de geestelijkheid. Dat zorgde ervoor, dat vooral de arbeidersklasse zich van de Kerk afwendde. De SPÖ was traditioneel erg antikerks, maar nu zij op veel plaatsen delen in de macht is die antihouding verminderd en lopen socialistische autoriteiten rustig mee in een sacramentsprocessie. Terwijl veel intellectuelen de Kerk trouw bleven, zie je dat de laatste decennia minder worden. Maar ook in Oostenrijk loopt het aantal priesterroepingen terug en de ongerustheid hierover en over de behoudzucht van Rome hebben kennelijk tot deze oproep geleid.

De Oostenrijkse priesters vinden dat de communie aan niemand geweigerd mag worden, niet aan gescheidenen, maar evenmin aan leden van andere kerkgenootschappen. Ook willen zij, dat de eucharistie gevierd kan worden zonder aanwezigheid van een priester en dat alle parochies een voorganger hebben: man of vrouw, getrouwd of celibatair. Daartoe willen zij alle mogelijkheden aangrijpen om te pleiten  voor vrouwen in het ambt en voor vrijwillige priestercelibaat. Aldus een bericht op de site www.rkk.nl .

In Nederlandse ogen zijn dat allesbehalve uiterst radicale eisen. Ze zijn al decennia lang gemeengoed onder progressieve katholieken. Al tijdens het Pastoraal Concilie in Noordwijkerhout eind jaren zestig van de vorige eeuw werd erover gesproken. Ook in de Verenigde Staten ijvert een grote groep vrouwen voor openstelling van het diaconaat en het priesterschap voor vrouwen. Wanneer een moderne conservatieve bisschop of priester bij een uitvaart of bij een vormseltoediening mee deelt, dat niet-katholieken wel naar voren mogen komen, maar de armen voor de borst gekruist moeten houden waarna ze een zegen zullen ontvangen, dan leidt dat tot grote woede. Het treft immers ook de niet-katholieke ouder van een vormeling. Het meest verontrustende is, dat zo’n prelaat geeneens snapt hoe hufterig hij bezig is. Hij denkt een mooi gebaar te maken. Maar hij zou minstens zijn enorme spijt moeten betuigen, dat al die kerken elkaar nog altijd niet gevonden hebben in een wederzijdse erkenning van Avondmaal en Eucharistie en daarvoor vergeving moeten vragen.

De Paus reageerde hierop in zijn preek tijdens de Chrismamis, wanneer de H. Oliën gewijd wordt. De vorige paus had immers uitgesproken, dat de Kerk van de Heer geen enkele volmacht had gekregen vrouwen tot priester te wijden. Maar Jezus van Nazareth heeft evenmin volmacht gegeven mannen tot priester te wijden. Het priesterschap is pas later ontstaan en er zijn aanwijzingen, dat in de vroegste kerk ook vrouwen voorgingen bij het breken van het brood en het delen van de wijn. Dat vrouwen diaken werden is zeker.

In Oostenrijk zelf heeft Kardinaal-Aartsbisschop Schönborn van Wenen de priesters bevolen hun “Oproep tot Ongehoorzaamheid” in te trekken. Maar de priestergroep denkt daar niet aan. Woordvoerder Helmut Schüller verklaarde, dat ‘gehoorzaamheid zonder geweten gevaarlijke gehoorzaamheid‘ is. Het zal niet eenvoudig zijn tegen een zo omvangrijke groep maatregelen te nemen. De paus heeft laten merken, dat hij de bezorgdheid begrijpt, maar heeft ook vragen gesteld over hun ideeën. Daaruit putten de priesters hoop, dat er nagedacht gaat worden over de noodzakelijke kerkvernieuwing. Voor Oostenrijk hoop ik, dat het niet dezelfde “behandeling” krijgt als Nederland, uiterst conservatieve bisschoppen benoemen, die een gewetenloze dwang op priesters, diakens en pastoraal-werkers uitoefenen om toch maar aan alle regels en regeltjes en voorschriftjes en plichtjes te gehoorzamen. Dus toch maar elke viering een voorbede om te komen tot echte kerkvernieuwing?

Jaargang 5, Nr. 210.

Stel, je hebt een aandeel in een windpark, ergens in het land. Daar, niet thuis, wek  je je eigen duurzame stroom op. Dat ios ook een factor 3 goedkoper dan met zonnepanelen op je eigen dak. Omdat je al betaalt … Lees verder →

Nijmegen is rondom de Waal volop in ontwikkeling. Wegen en bruggen zijn daarin cruciale schakels. De nieuwe stadsbrug De Oversteek krijgt steeds meer vorm; in de uiterwaarden verrijzen inmiddels de aanbruggen. In november 2013 moet de brug zijn opgeleverd en voor die tijd moet ook de toeleidende infrastructuur zijn gerealiseerd. Dan hebben we het vooral over het splitsingspunt bij Station Lent en de ombouw van de Energieweg. Al deze werkzaamheden zorgen voor een goede bereikbaarheid van Nijmegen in de toekomst en voor een betere verbinding van de twee Nijmeegse Waaloevers. Een ingezonden artikel in De Gelderlander.

Nu het werk aan De Oversteek vordert en de herinrichting van de Energieweg van start gaat, komen bij sommigen de bedenkingen over de nieuwe stadsbrug en de hoofdroutes door Nijmegen-West weer boven. Die zorgen zijn begrijpelijk omdat het totaal aan ontwikkelingen ingrijpend is, maar onterecht omdat we met grote zorgvuldigheid de kwaliteit van wonen en leven in de aangrenzende wijken als randvoorwaarde hanteren. En dat doet de gemeente niet alleen. Samen met bewoners, milieugroeperingen en het bedrijfsleven wordt sinds 2004 hard gewerkt aan het goed in beeld brengen van de milieusituatie en het uitvoeren van verbeteringen. Bewoners, milieugroepen en bedrijven hebben in 2006 plekken voor een meetnet fijnstof aangewezen. Op de website www.westenweurt.nl is deze milieu-informatie over Nijmegen-West beschikbaar. Te zien is dat het met de kwaliteit van de lucht gelukkig steeds beter gaat.

Als gemeente investeren we niet alleen in asfalt en stenen. We hebben ook al vele miljoenen geïnvesteerd in Park West. Samen met de sportvelden en volkstuinen vormen de parken een groene buffer tussen het bedrijventerrein en de bestaande woonwijk. Het groen is waar mogelijk zo geplaatst dat het een optimale luchtzuiverende werking heeft.

Terwijl hier in Nijmegen alle ogen op de stadsbrug gericht zijn, mogen we niet vergeten dat negen kilometer verderop, bij Ewijk, hard gewerkt wordt aan de verdubbeling van de A50 met een extra Waalbrug. Daarmee wordt het voor het regionale vrachtverkeer veel aantrekkelijker om Nijmegen links te laten liggen. Vrachtverkeer neemt de snelste route en niet de kortste.

Het moet duidelijk zijn dat de Energieweg geen snelweg wordt. Het blijft een weg waar 50 km/uur mag worden gereden, met een intensiteit van zo’n 40.000 motorvoertuigen per dag in 2020, vergelijkbaar met andere invalswegen zoals de Graafseweg. Bij de aanpassing van de Energieweg nemen we als randvoorwaarde dat, ondanks de toename van verkeer, het geluid van die weg niet toeneemt. We zijn daarmee strenger dan de wet ons voorschrijft. Dat bereiken we vooral door een stil wegdek toe te passen en te zorgen voor een goede doorstroming op de weg. Daar waar het nodig is voegen we geluidschermen en groen toe. Uiteindelijk zal de geluidshinder dus zelfs minder zijn dan nu het geval is.

Op voorstel van de gemeenteraad hebben we afgewogen of langs de Energieweg en Neerbosscheweg begroeide wallen aangelegd kunnen worden. In tegenstelling tot andere drukke wegen binnen Nijmegen liggen de woningen verder van de weg. Daarom heeft het, behalve bij de nieuwbouw grenzend aan de Neerbosscheweg, voor het terugdringen van geluidsoverlast weinig zin om direct naast de weg wallen aan te leggen. Daar is overigens ook de ruimte niet voor. Waar de berm niet in beslag genomen wordt door leidingen, staan volwassen bomen. Het zou zonde zijn om die voor een grondwal te rooien.

Wel komen op enkele plaatsen geluidsschermen. Ook wordt groen toegevoegd in de middenberm en langs de weg. We planten 150 bomen extra bij de Energieweg bovenop de regels die er zijn voor groen-compensatie. Een aantal bestaande bomen kunnen we behouden door ze te verplanten. In totaal komen er ruim 300 bomen en 1250 m2 plantsoen als onderdeel van de nieuwe inrichting van de weg.

De nieuwe stadsbrug en aanpassing van de toeleidende infrastructuur zijn noodzakelijk om Nijmegen in de toekomst goed bereikbaar te houden. Bovendien zorgt het voor een betere spreiding van het verkeer, zodat de milieudruk in totaal vermindert. Tegelijkertijd is de woon- en milieukwaliteit in Nijmegen-West een belangrijke randvoorwaarde. We blijven – samen met bewoners - zorgvuldig volgen hoe het verkeer zich ontwikkelt en of geluid en luchtkwaliteit binnen de normen blijven. En als het nodig is, treffen we aanvullende maatregelen. Daar staan wij ook voor!

Jan van der Meer,
Wethouder Ruimtelijke Ontwikkeling Waalsprong, Wonen, Klimaat & Energie, Groen en Water

Hannie Kunst,
Wethouder Stedelijke Ontwikkeling en Maatschappelijk Vastgoed

WEIGER HET WERK NIET

Het lijkt een sympathieke wapenspreuk. Hij doet mij denken aan het motto van Scouting “Weest paraat!”. Sta altijd klaar als er een goede daad te doen is. Eens scout, altijd scout! Het motto spreekt mij nog steeds aan. Maar het is niet hetzelfde als de wapenspreuk van Kardinaal Eijk. Die doet mij denken aan het beruchte “Bevel is bevel!”, waarop ondergeschikten zich vaak beroepen als zij in opdracht van hun baas foute dingen hebben gedaan. In ander verband heb ik al vaker gezegd, dat je aan een opdracht nooit zonder meer mag gehoorzamen, maar altijd moet overwegen of die niet strijdig is met de wet of met jouw integriteit of met het goede fatsoen of met de naastenliefde. De toch wat absoluut klinkende wapenspreuk kent die twijfel niet.

Van wie krijgt een bisschop dan orders? Een bisschop kent eigenlijk niemand boven zich, ook niet de paus of de curie, het ambtelijk apparaat rond de paus. De paus is de eerste onder zijns gelijken. Alleen een vergadering van alle bisschoppen met de paus, een concilie, staat boven een afzonderlijke bisschop. Maar dit is de theorie. Een bisschop moet sterk in zijn schoenen staan om een krachtig eigen beleid te kunnen voeren. Pas als hij dan zou handelen in strijd met de kerkelijke leer of de kerkelijke regels kan hij problemen met de centrale leiding van de kerk krijgen.

Veel van wat van Rome komt valt te interpreteren. Je kunt het letterlijk nemen, maar als bisschop kun je het in tamelijk gematigd beleid omzetten. Je kunt ook rekening houden met de eigen cultuur en de lokale omgangsvormen. Je kunt je eigen accenten leggen. Dat ligt niet in het karakter van Kardinaal Eijk. Hij vindt dat regels er zijn om je aan te houden en hij wil de regels ook uiterst gestreng handhaven. Wie niet gehoorzaamt vliegt eruit! Veel priesters weten heel goed, dat dit slecht zal vallen bij de mensen. Een voorbeeld. Een katholieke vrouw is keurig getrouwd met een gedoopte protestant, actief kerklid, maar ook vaak samen met zijn vrouw aanwezig in katholieke vieringen. Hij erkent de werkelijke aanwezigheid van Jezus in de H. Hostie en wil dan graag samen met zijn vrouw te communie gaan en zeker als een van hun kinderen de Eerste H. Communie doet of het H. Vormsel ontvangt. De officiële kerkelijke autoriteiten keuren dat nog steeds niet goed. Ze beseffen nauwelijks welke pijn zij veroorzaken en hoe verontwaardigd de mensen zijn. Zo zijn er priesters die de communie weigeren aan gescheiden mensen en dus zo’n een derde van de kerkleden buitensluit.

Dat rücksichtlos handhaven van de regels is ook een maatschappelijk verschijnsel. Met name de PVV eist, dat rechters strenge straffen uitdelen en wil zelfs minimumstraffen instellen. Weigerambtenaren moeten gedwongen worden homohuwelijken te registreren. Joden en Islamieten moeten gedwongen worden zich voortaan niet langer aan de eigen voorschriften voor het slachten te houden. Het gebruik van softdrugs wordt aan veel strengere regels gebonden, zodat drugsgebruik weer gecriminaliseerd wordt. Dat dwangmatige denken loopt ook dwars door alle partijen heen. Een beroep op eigen verantwoordelijkheid wordt alleen nog gedaan als dat financieel goed uitkomt.

Maar als je mensen op deze manier leert automatisch te gehoorzamen, dan kom je in de problemen als een overheid of een kerkleider of een werkgever iets van mensen eist, dat echt niet kan. Bij psychologische proeven is bewezen, dat proefpersonen nauwelijks in staat waren weerstand te bieden aan bevelen om iets te doen, waarvan ze wisten, dat het verkeerd was. Dat zagen we en zien we ook in de werkelijkheid gebeuren.

Kardinaal Eijk beseft waarschijnlijk nauwelijks hoe vreselijk onverantwoord zijn manier van leiding geven is. Hij leert mensen automatisch te gehoorzamen. Het moment voor een krachtig neen komt nu wel heel erg dichtbij.

Jaargang 5, Nr. 206,

Ik ben pas een jaartje lid van de partij en in het dagelijks leven maatschappelijk werker. Reacties uit mijn omgeving wekken bij mij de indruk dat GroenLinks onder potentiële kiezers vooral bekend staat als milieu en natuurpartij. En zo lijkt de partij zich ook steeds meer te profileren. Sap tourt langs de provincies om duurzame ondernemers aan zich te binden. De ‘Green Deal’ wordt naar voren geschoven als alternatief voor de huidige aanpak en crisis. Allemaal leuk en prima, ik geloof ook in dat verhaal, maar hij is niet compleet. Want waar blijft de ‘Social Deal’?

De nieuwe partijvoorzitter Heleen Weening weet het mooi te verwoorden: GroenLinks wilt beschermen wat kwetsbaar is, natuur en mens. Dat is de verbinding, gemene deler. En ik wil daar nog een schepje bovenop doen: GroenLinks is dé partij die duurzame oplossingen aandraagt: m.a.w. wat moeten we nu veranderen om Nederland toekomstbestendig te maken, een betere wereld voor onze kinderen? Het progressief / hervormingsgezinde karakter van de partij.

Hoe vertaal je die visie naar vraagstukken over Zorg & Welzijn?  (het thema waar naar mijn mening een partijgedragen visie ontbreekt). De problematiek van veel mensen wordt steeds complexer. De regeldruk en bureacratie nemen nog altijd toe. Door het woud aan instellingen, vallen veel mensen tussen wal en schip. En: de kosten van de gezondheidszorg blijven in rap tempo stijgen. Voor uw plaatje: uitgaven van VWS stijgen harder dan het BBP. Als we niet gaan omvormen, betalen we straks 25% van al ons verdiende geld aan de gezondheidszorg. De vergrijzing en ontgroening (dalende beroepsbevolking) zetten ook de toekomstbestendigheid onder druk. Hoe willen we een sociaal stelsel garanderen voor de jonge generatie?

Hier en daar zie ik theoretische inzichten opdoemen, die postvatten in dit discours. Schrijvers, denkers en praktijkdoeners die een geloofwaardig alternatief voor ogen hebben. Inherent hieraan ga je het ook hebben over de verhouding overheid vs. burger. De ‘civil society’ voegt daar de laag ‘gemeenschap’ aan toe, georganiseerde verbanden van burgers ontstaan bottum-up. Samen sta je sterker. Het gemeenschapsdenken (op lokaal niveau), wanneer dat helpt om beter de regie over je eigen leven te voeren. Enkele voorbeelden ik wil noemen:

1. Het Broodfonds. Een clubje van 20 – 50 ZZP-ers die samen een voorziening voor ziekte en arbeidsongeschiktheid regelen. Er zijn al broodfondsen in Amsterdam en Utrecht, maar ze schieten nu in de rest van Nederland als paddestoelen uit de grond. ZZP-ers kunnen zich vaak niet alleen verzekeren voor AOW, dat is veel en veel te duur. Dit initiatief toont het falen aan van grote instellingen en verzekeringen met hun gebouwen van marmer langs de snelweg.
2. Buurtzorg. Kleine autonome teams van professionele wijkverpleegkundigen in de buurt.
3. Parkinsonnet, van zorgheld / neurochirurg Bas Bloem.  Patient is eigenaar van dossier en de zorg wordt rondom de patiënt georganiseerd, niet rondom de dokter / specialist.
4. Eigen Kracht conferenties. Steeds vaker gebruikt in de jeugdzorg, maar ook toepasbaar bij GGZ en LVG. De familie, vrienden en andere bekenden rondom een probleemgezin dragen zelf oplossingen aan, hulpverlener ondersteunt de familie om ze vervolgens uit te voeren.
5. Zelfregiecentra. Ervaringsdeskundigheid wordt ingezet om burgers beter te ondersteunen en te ‘empoweren’. Komt ook in steeds meer steden op.

 

Er zijn gemeenschappelijke uitgangspunten te vinden in al deze praktijkvoorbeelden: de burger staat zelf centraal, eigen regie wordt mogelijk gemaakt (en hulp uit het netwerk kan het bevorderen – noem het “samenregie”), nutteloze overhead overboord gekieperd, regels en procedures zijn dienend, niet beperkend, het is vaak lokaal en klein van opzet etc. Uiteindelijk hoop je dat het welbevinden van de client/burger/patiënt toeneemt (kwaliteit) en de kosten afnemen (doelmatigheid en efficiency) – en effectrapportages van dergelijke initiatieven laten zien dat deze combinatie inderdaad kan!

Maar het beste voorbeeld is wel de Wet Maatschappelijke Ondersteuning (Wmo) die in haar 5 pijlers echt een visie voorstaat op de burgermaatschappij:
- ruimte voor de professional
- sturen op ondersteuning vanuit het eigen netwerk en vrijwilligers
- op zoek naar de ‘vraag achter de vraag’ (wat wil de burger nou écht en waar is hij/zij nou daadwerkelijk mee geholpen?
- sturen op ‘eigen kracht’.

Goed. Als we constateren dat er van onderop een heleboel aan het veranderen is, dan lijkt het me hoog tijd dat GroenLinks als hervormingsgezinde partij inhaakt op deze ontwikkelingen. Aan linkerzijde profileren de PvdA en de SP zich als de sociale partijen: alsof de zorg van hun is! Ze zeggen nu op te komen voor de kwetsbaren, maar hebben zij de antwoorden op de uitdagingen van de verzorgingsstaat? Op de vergrijzing en de ontgroening? Aan de rechterzijde heb je de VVD die marktwerking als heilige koe aanbidt, alsof het de oplossing voor alle problemen in de zorg zou bieden. En daartussenin blijft het nog angstvallig stil. Juist in dit gat zou GroenLinks kunnen springen, door een geloofwaardig sociaal progressieve visie op Zorg & Welzijnsgebied te formuleren en met passie uit te dragen! Waarin zelfregie en samenredzaamheid centraal staat. Waarin de macht terug wordt gelegd bij de burger en niet blijft hangen bij de instellingen. Waarin de overheid een faciliterende rol krijgt, die jou ondersteunt en niet beperkt. Waar je wordt geholpen je met burgers te organiseren wanneer je er zelf niet uitkomt. Samen meer mogelijk maken! En waarin solidariteit het uitgangspunt blijft om op te komen voor de kwetsbare mensen – en hun krachten in te zetten.

Hoogste tijd dat GroenLinks komt met een inspirerend verhaal! Wat mij betreft begonnen we gisteren met brainstormen, vandaag met schrijven en presenteren we morgen het sociaal-progressieve manifest in Nieuwspoort.

 

Inspiratie uit de praktijk? Kijk even op:

www.buurtzorgnederland.com

www.parkinsonnet.nl

www.broodfonds.nl

www.eigen-kracht.nl

Luiwammesen, uitvreters, oplichters en profiteurs. De camera’s registreerden graag, het waren mooie beelden. Vraag aan de man in de straat wat hij denkt over de Grieken. De zondebok was gevonden. Als die Grieken niet allemaal ambtenaar waren geweest en op hun 47e al met pensioen waren gegaan, dan was die hele Eurocrisis nooit ontstaan.

Het zat natuurlijk genuanceerder, maar daar hadden de klagers, inclusief de meeste politici, geen boodschap aan. Sterker nog, dat ‘wij’ profiteerden van de hoge rente die Griekse banken wel moesten geven op leningen, werd nooit hardop uitgesproken. Dat Nederlandse banken en bedrijven, als echte handelsnatie, in Zuid Europa vele belangen hadden, was even niet van belang.

Nu blijkt dat ‘wij’ het ook niet zo goed hebben gedaan. Ons begrotingstekort gaat volgend jaar richting de vijf procent. En dat terwijl we zelf hebben afgesproken dat drie toch echt het maximum is. Dus nu heeft de regering een probleem. Ineens blijkt die drie procent niet meer zo heilig te zijn. Blijken er duidelijke verschillen tussen Grieken en andere mediterrane uitvreters aan de ene kant en de nobele noord-europese hardwerkende redders van de economie.

Met voorloper minister de Jager zullen de regels wel even aangepast worden. De harde woorden die voor de Grieken golden, kunnen voor onszelf achterwege blijven. Oftewel iedereen is gelijk, maar wij zijn gelijker.

Benieuwd wanneer men in het buitenland reageert. Maar misschien zijn we daar wel niet belangrijk genoeg voor.

BNR

RTL.nl

Vluchtelingen in de knel: alternatieven voor opsluiting, en wat doen wij met de kinderen.

Vluchtelingen in Nederland hebben in Nederland een hard bestaan. Vluchtelingen die niet terug kunnen, raken hier in een uitzichtloos bestaan. Alleenstaande kinderen worden op hun achttiende aan hun lot overgelaten. Wat kunnen wij hen bieden?
Op vrijdagmiddag 16 maart organiseert de Stichting VLot Zuid-Limburg, samen met Amnesty Maastricht, in het Cultuurhuis Heerlen, Sittarderweg Heerlen, een informatie- en discussiemiddag over het Nederlandse vluchtelingen- en asielbeleid. Tijdens die bijeenkomst is er vooral aandacht voor alternatieven voor detentie en voor de positie van de kinderen in de centra voor gezinsopvang.
Enkele feiten op een rij. De legeskosten zijn afgelopen jaar flink verhoogd. De criteria voor procedures worden voortdurend aangescherpt en om een verblijfsvergunning te krijgen, wordt de lat steeds hoger gelegd. De asielprocedure is weliswaar korter, maar de afhandeling van reguliere procedures – in de meeste gevallen zonder opvang - duurt vaak jaren. Alleenstaande minderjarige vreemdelingen worden op 18-jarige leeftijd van de ene op de andere dag zonder leefgeld op straat gezet. De voorzieningen, in het bijzonder voor gezinnen met kinderen die niet terug kunnen, zijn dramatisch verslechterd. Elementaire psychische zorg is verminderd of beëindigd. De minister maakt dramatisch weinig gebruik van de bevoegdheid om, in uitzonderlijke situaties, van de regels af te wijken. Gedwongen terugkeer naar landen met willekeurig geweld is aan de orde van de dag. Langdurige en dure detentie wordt onverminderd toegepast en dit ondanks de beperkte terugkeerresultaten. En, wie na 28 dagen Nederland nog niet heeft verlaten, is strafbaar, riskeert hoge boetes of gevangenisstraf en zal nooit meer een verblijfsvergunning krijgen.
Dit alles heeft zijn effect op de asielzoekers en migranten die stilaan in uitzichtloze situaties terecht komen. Ze houden zich schuil, bij vrienden, kennissen of in de open lucht. Om in hun levensonderhoud te voorzien moeten zij voortdurend de hand ophouden. Velen leven op straat en worden misbruikt voor criminele of illegale activiteiten. De hulpverlening door vrijwilligersorganisaties, zoals VLot, wordt er niet gemakkelijker op. Agressie is niet zelden het gevolg. Voor de financiering van onderdak, leefgeld en begeleiding moet VLot meer en meer een beroep doen op particuliere middelen.
Om voor dit alles aandacht te vragen en eventueel verder actie te ontwikkelen organiseert de Stichting VLot Zuid-Limburg en Amnesty Maastricht een vooral informatieve maar zeker boeiende bijeenkomst. Wij kunnen daarbij rekenen op twee landelijk bekende sprekers: Annemarie Busser van Amnesty Amsterdam, en Carla van Os van Defence for Childern. De gespreksleider is Huub Keybets, bestuurslid en vrijwilliger VLot en vluchtelingenwerk Maastricht.
De bijeenkomst is vrijdag 16 maart, om 15.00 uur, in de grote zaal van het Cultuurhuis, Sittarderweg 145 Heerlen.

VLot: Pol Verhelle, penningmeester en vrijwilliger
Amnesty: Gerard Prickaerts, voorzitter

Programma:
14.45 - 15.00: Inloop en welkom door Huub Keybets
15.00 - 15.50: Annemarie Busser, Amnesty, over Vreemdelingendetentie in Nederland: het moet en het kan anders, alternatieven voor detentie. Daarna discussie. Voor haar verhaal, zie ook: www.amnesty.nl/sites/default/files/public/1110_vreemdelingendet.pdf
15.50 - 16.10: pauze
16.10 - 17.00: Carla van Os, Defence for Children, over Opvang van gezinnen in Gilze-Rijen en Katwijk en de algemene situatie van kinderen van asielzoekers en migranten. Daarna discussie.
Voor haar verhaal, zie ook: www.ecpat.nl/images/20/1644.pdf
17.00 - 17.10: Morad Dahwan vraagt aandacht voor zijn ondernemingsplan en Fadhel Hassouni voor zieke landgenoot in Irak.
17.10 - 17.30: VLot-bestuurslid Charles Claessens vraagt aandacht voor het kinderpardon.
Dan discussie en mogelijke acties

Een paar dagen geleden hoorde ik via Facebook dat stichting Counter Culture ophoudt met het festival wegens frustratie over de opstelling en regelgeving van de gemeente Utrecht. Het festival had dit jaar plaats moeten vinden bij DBs en NUtrecht maar de gemeente gaf aan dat op dat gebied een tegenstrijdige bestemming zit. Eh...wat voor bestemming zou er op het Julianapark zitten, waar ook regelmatig festivals zijn? Bovendien is hetzelfde terrein in het verleden gebruikt door Festival a/d Werf.

Counter Culture is een underground festival wat bij Utrecht hoort. Daarom ga ik vanavond bij de raad onderstaande mondelinge vragen stellen.

GroenLinks heeft vernomen dat na 5 jaar Stichting Counter Culture wil stoppen met het organiseren van het jaarlijkse gratis festival. Na de eerste editie op het Lepelenburg werd het festival in de loop der jaren steeds verder het centrum van Utrecht uitgedreven. Redenen die hiervoor werden gegeven waren geluidsoverlast of dat slechts een beperkt aantal festivals jaarlijks op een bepaalde locatie mocht plaatsvinden.
Na het vijfde jaar komt de gemeente Utrecht enkel met locaties die buiten de stadsgrenzen, sfeerloos en/of te klein zijn. Een andere optie die door de gemeente gegeven wordt zijn locaties van Recreatie Midden Nederland, waar echter een dermate hoog bedrag voor wordt gevraagd dat het onbetaalbaar is voor non-commerciele organisaties als Counter Culture.
Daarbij worden de regels rondom het houden van een festival elk jaar flink aangescherpt. Counter Culture regelde bijvoorbeeld in het verleden altijd de beveiliging zelf, zonder dat dit enig probleem opleverde. Toch wordt het nu verplicht gesteld beveiliging in te huren door een gecertificeerd bedrijf. Iets wat een behoorlijke kostenpost is. Een ander voorbeeld is dat er speciale dranghekken moeten worden gehuurd van één bepaald bedrijf. Andere dranghekken mogen niet. Ook hier hangt weer een behoorlijk prijskaartje aan.
Omdat de regelgeving dusdanig aangescherpt is, overal steeds meer kosten aan verbonden zijn en het te veel een strijd is geworden om een festival gratis in de stad te laten plaatsvinden in plaats van in de periferie heeft de organisatie aangegeven ermee te willen stoppen.
Utrecht wil culturele hoofdstad 2018 worden en wat GroenLinks betreft was het Counter Culture een unieke aanvulling op het culture leven van Utrecht en we zouden het doodzonde vinden als zo’n kleinschalig, non-profit festival wat louter draait op vrijwilligers zou verdwijnen.
Daarom hebben wij de volgende vragen:
1. Is het college het met GroenLinks eens dat Counter Culture een waardevolle aanvulling is aan het aanbod van cultuur en festivals en dat het doodzonde zou zijn als het festival zou verdwijnen?
2. Is het college het met GroenLinks eens dat er gekeken moet worden hoe binnen de grenzen van veiligheid maar ook binnen de grenzen van een kleine non-profit club als Counter Culture het festival een doorstart kan maken bínnen de gemeentegrenzen?
3. GroenLinks heeft eerder ook van andere festivals gehoord dat de steeds strengere eisen van de gemeente leiden tot veel extra kosten en ook leiden tot onbegrip bij organisaties. Natuurlijk moet de veiligheid zoveel mogelijk gegarandeerd worden maar is het college het met ons eens dat elke locatie en elk festival zijn eigen unieke karakter heeft en dat door ook veel meer naar gekeken zou moeten/mogen worden?
4. Ziet het college mogelijkheden voor meer maatwerk als het gaat om de veiligheidseisen aan festivals en evenementen en zo ja, hoe denkt zij hier vorm aan te geven?

Den Zapfenstreich streichen!

De Duitse minister van Defensie de Maizière noemt het een “gebruikelijke staatspraktijk”. Maar de SPD en de Vereniging van belastingbetalers hebben zich uitgesproken tegen een pompeuze afscheid van ex-president Wulff en eisen “nederigheid”. Zelfs oud-kanselier Schmidt mengt zich in het debat.

Wat kan Christian Wulff na zijn vervroegde uittreding uit het ambt van bondspresident eisen? Na een debat over de zogenaamde “Ehrensold” (Rustgeld) van 200.000 euro per jaar, en andere begunstigingen die de gewezen overheidsdienaar toekomen, raakt nu ook Wulffs afscheid onder vuur.

Heeft Christian Wulff recht op een Grote Taptoe?

Wulff zal op donderdag formeel afscheid nemen met een Grote Taptoe van de Bundeswehr- maar het protest hiertegen groeit bij de SPD en de Vereniging van Belastingbetalers.

De Grote Taptoe, een kunstvorm van de oorspronkelijke taptoe, is een feestelijke ceremonie met diverse krijgsmachtdelen, gebed en muziek. Het is de hoogste militaire ceremonie van de Bundeswehr.

 

Video: http://www.youtube.com/watch?v=6dWEbBbv6P8

De SPD begrotingsdeskundige Carsten Schneider ziet geen reden voor een Grote Taptoe voor Wulff. De voormalige bondspresident zou door zijn omgang met de waarheid het hoogste ambt in de staat hebben beschadigd.

“Hij moet zich nu oefenen in nederigheid”, zei Schneider.

Ook voormalig bondskanselier Helmut Schmidt (SPD) heeft Wulff ervan beschuldigd “ernstige schade” te hebben toegebracht aan het ambt van het staatshoofd. “Hij heeft de hele politieke klasse beschadigd”, zei Schmidt in de Bild-Zeitung.

Zie Kritik an Zapfenstreich für Wulff

De vier nog levende oud-presidenten Walter Scheel (FDP), Richard von Weizsäcker (CDU) en Roman Herzog (CDU) en Horst Köhler (CDU) hebben laten weten donderdag niet naar de afscheidsceremonie van Christian Wulff te komen.

Sowieso ligt de Grote Taptoe zelf onder vuur, niet alleen voor Christian Wulff.

Niet alle Duitse bondspresidenten hebben voor een Grote Taptoe gekozen bij hun afscheid. Gustav Heinemann bijvoorbeeld verkoos een bootstocht op de Rijn boven een militair-religieus ritueel.

Er is al lang veel kritiek op de Grote Taptoe als een niet meer bij de tijd passend en pre-democratisch ritueel. Die Grünen wilden de Grote Taptoe – of ten minste de religieuze elementen erin – laten verbieden, maar de petitie werd niet aangenomen.

Inmiddels wordt de afschaffing van zowel de Grote Taptoe alsook van het ambt van bondspresident bediscussieerd:

„Es stellt sich die grundsätzliche Frage: Brauchen wir überhaupt noch einen Bundespräsidenten? Wofür?“, vraagt FDP-politicus Jürgen Koppelin.

————————————————–

————————————————–

 

Update muziekprogramma “Großer Zapfenstreich” voor Christian Wulff:

 

Wulff mocht vier wensen doen voor muziekstukken, en wil graag dat gespeeld wordt:

 

1. “Over the Rainbow” (Wizzard of Oz)

Somewhere over the rainbow
Way up high,
There’s a land that I heard of
Once in a lullaby.

Somewhere over the rainbow
Skies are blue,
And the dreams that you dare to dream
Really do come true.

Someday I’ll wish upon a star
And wake up where the clouds are far
Behind me.
Where troubles melt like lemon drops
Away above the chimney tops
That’s where you’ll find me.

Somewhere over the rainbow
Bluebirds fly.
Birds fly over the rainbow.
Why then, oh why can’t I?

If happy little bluebirds fly
Beyond the rainbow
Why, oh why can’t I?

2. Alexandermarsch

3.Het kerklied “Da berühren sich Himmel und Erde“

„Da berühren sich Himmel und Erde, dass Friede werde unter uns,
da berühren sich Himmel und Erde, dass Friede werde unter uns

Wo Menschen sich vergessen, die Wege verlassen und neu beginnen
ganz neu
da berühren sich Himmel und Erde, dass Friede werde unter uns,
da berühren sich Himmel und Erde, dass Friede werde unter uns“

4. Ode an die Freude Beethoven/Schiller

(officieel volkslied van de Europese Unie)

„O Freunde, nicht diese Töne!
Sondern laßt uns angenehmere anstimmen
Und freudenvollere!¹

Freude, schöner Götterfunken,
Tochter aus Elysium,
Wir betreten feuertrunken,
Himmliche, dein Heiligtum!
Deine Zauber binden wieder,
Was die Mode streng geteilt;
Alle Menschen werden Brüder,²
Wo dein sanfter Flügel weilt.

Wem der große Wurf gelungen,
Eines Freundes Freund zu sein,
Wer ein holdes Weib errungen,
Mische seinen Jubel ein!
Ja, wer auch nur eine Seele
Sein nennt auf dem Erdenrund!
Und wer’s nie gekonnt, der stehle
Weinend sich aus diesem Bund.

Freude trinken alle Wesen
An den Brüsten der Natur:
Alle Guten, alle Bösen
Folgen ihrer Rosenspur.
Küsse gab sie uns, und Reben,
Einen Freund, geprüft im Tod;
Wollust ward dem Wurm gegeben,
Und der Cherub steht vor Gott!

Froh, wie seine Sonnen fliegen
Durch des Himmels prächt’gen Plan,
Laufet, Brüder, eure Bahn,
Freudig, wie ein Held zum Siegen.

Seid umschlungen, Millionen,
Diesen Kuß der ganzen Welt!
Brüder! Über’m Sternenzelt
Muß ein lieber Vater wohnen.
Ihr stürzt nieder, Millionen?
Ahnest du den Schöpfer, Welt?
Such’ ihn über’m Sternenzelt!
Über Sternen muß er wohnen.”

¹De eerste drie regels werden toegevoegd door van Beethoven in 1823 en ontbraken in de beide versies van Schiller. ²Deze en de voorgaande regel werden gedicht door Schiller in 1803.
In de oorspronkelijke versie uit 1785 waren deze twee regels als volgt:
Was der Mode Schwert geteilt; Bettler werden Fürstenbrüder

Update : Duitse ex-president Wulff uitgefloten bij afscheid

Op 8 maart organiseert het DuurzaamheidsOverleg Politieke Partijen de tweede lezingen-avond in het kader van de zoektocht naar een duurzame economie (zie hier voor een impressie van de eerste avond). De komende lezingen-avond gaat over de internationale spelregels van ons economische systeem: in hoeverre leggen deze de huidige onduurzaamheid vast en welke veranderingen zijn noodzakelijk/gewenst? Dat wordt op 8 maart besproken aan de hand van drie inleidingen van mensen die op dit internationale gebied werkzaam zijn en erkend worden als autoriteiten op hun gebied.

Datum: donderdag 8 maart, 18.15 uur in Utrecht (Uithof-complex)
Plaats: Uithof, campus van de Universiteit Utrecht, collegezaal 042 in het Marinus Ruppertgebouw (zie bijlage) – de locatie is vastgelegd i.s.m. het Utrecht Sustainability Institute.

Programma 8 maart

18.15  uur:  welkom

18.30 uur: Handelsverdragen (o.a. WTO en Gatt) – mogelijkheden voor alle partijen? Myriam Vander Stichele (Stichting Onderzoek Multinationale Ondernemingen), www.somo.nl

19.15 uur: Grondstoffen: uitgaan van overvloed of toenemende schaarste? René Kleijn, Centrum voor Milieuwetenschappen Leiden – Industriële Ecologie www.cml.leiden.edu

20.00  uur:  pauze met koffie

20.15 uur: Visie op nieuwe internationale afspraken: locaal effectief, mondiaal inspirerend Danielle Hirsch (Both Ends), www.bothends.org

21.00  uur: afsluiting

Myriam Vander Stichele: Handelsverdragen (o.a. WTO en Gatt) – mogelijkheden voor alle partijen?

Op het veld van de internationale handel spelen grote en kleine partijen aan de hand van o.a. mondiale (vrij?-)handelsverdragen. Het is onduidelijk of daarbinnen feitelijk wel duurzaam ondernemen mogelijk is.De belangrijkste verdragen zullen worden besproken, wat betreft inhoud, gevolgen en totstandkoming.Wat betekent dit voor eerlijke handel? Welke rol spelen de multinationals; zijn zij misschien de enigen die echt vrij zijn? Daarnaast is er een trend naar meer bilaterale afspraken (vb: EU – India). Wat gebeurt daar en wat zijn daarvan de gevolgen?

In alle gevallen speelt de vraag: hoe kan de nederlandse burger via de politiek de internationale afspraken beinvloeden?

Dit heeft ook een link met hoe financiële partijen omgaan met grondstoffen (oneerbiedig ‘commodities’ genoemd) via allerlei afgeleide financiële producten. Want ook hier zijn economie en financien met elkaar verweven. Deze lezing zal ons een basis geven van welke wissels dienen te woren omgezet en hoe de nederlandse politiek daaraan kan bijdragen!

René Kleijn:  Grondstoffen: uitgaan van overvloed of toenemende schaarste?

In de Westerse wereld leven we in een tijd waar dot.com, facebook en twitter de illusie voeden dat we voorbij kunnen gaan aan de fysieke fundering van onze maatschappij: grondstoffen. Zeker, in termen van GDP is de primaire sector in het huidige tijdsgewricht van ondergeschikt belang. Echter, ook onze op diensten gebaseerde economie kan niet zonder een continue input van grondstoffen. Voor het maken van een microchip van een paar gram is 1.7 kg grondstoffen nodig, gebruik makend van 61 van de 92 elementen in het periodiek systeem. Vervolgens wordt deze chip tijdens gebruik in server-centra 24/7 voorzien van energie op basis van fossiele brandstoffen.

De vraag naar producten wordt de komende decennia verder opgevoerd door drastische vergroting van de bevolking en verhoging van het inkomen per capita. Dit betekent wellicht drie keer zoveel auto’s, koelkasten en TVs, die allemaal zullen moeten worden geproduceerd.

Een ‘duurzame’ economie zal rekening dienen te houden met deze feiten. Enige suggesties zullen worden gedaan hoe dit economisch in het systeem te incorporeren. Kan de circulaire economie ons redden? Om deze ontwikkeling in duurzame banen te leiden zal daarnaast al ons technisch innovatief vermogen moeten worden gemobiliseerd, hetgeen slechts door een drastische verschuiving in beleid in de juiste richting kan worden geleid. Hierbij is het de grote vraag of b.v. ‘biobased materials’ een oplossing kunnen zijn.

Danielle Hirsch: Nieuwe internationale afspraken: locaal effectief, mondiaal inspirerend

In The Age of the Unthinkable stelt J.C. Ramo dat de wereld voor het oplossen van de problemen van de 21^ste eeuw niet kan vasthouden aan instituties en regels uit de 20^ste. Hij roept aan de hand van tal van voorbeelden op tot durf om het onbekende tegemoet te treden, tot acceptatie van chaos in plaats van planmatigheid en tot een gezamenlijke zoektocht om stap voor stap onze leefbare wereld te herontdekken.

Danielle Hirsch biedt twee uitgangspunten bij het maken van de noodzakelijke stap richting het onbekende. Een daarvan is haar visie op een duurzame, mondiale economisch systeem waarin alle mensen meedoen en in staat zijn hun eigen welzijn te creëren. In die visie beslist niet het huidig economisch systeem voor mensen, maar is iedereen, ook de mensen die nu op deze planeet geen waardig leven leiden, zelf leidend in de duurzame ontwikkeling.

Daarvoor zijn doorbraken nodig. Mensen en natuur hebben er baat bij als ondernemingen als TNT verder gaan in het herdefiniëren van hun rol in de logistieke keten, als banken en investeerders zich richten op innovatoren in wat velen ‘the bottom of the pyramid’ noemen. Om die bewegingen echt een vlucht te laten nemen zijn ook nieuwe internationale handelsregels nodig.

Haar lezing gaat voorbij mooie woorden. Zij zal laten zien waarop Nederland –de 16e economie ter wereld met wijd vertakt netwerk van handelsrelaties en nummer 3 op de Human Development Index- nu al kan inzetten om die visie te realiseren.

Aanmelding:

Aanmelding voor deze avond kan door een email te sturen aan economie-transitie at hotmail.nl.

Vragen?

Het is mogelijk vooraf al vragen, die je hebt over het onderwerp van een avond, op te sturen. De organisatie kan die dan reeds voorleggen aan de sprekers, zodat ze evt. in de lezingen meegenomen kunnen worden. Zet dit in je aanmeldingsmail!

Onderwerpen & datum van avond 3 en 4

De vervolg-avonden zijn nog niet volledig ingevuld, maar hieronder een voorlopig overzicht van de onderwerpen en data van avond 3 en 4 (kan je ze vast reserveren in de agenda). Aanmelding is op een later tijdstip mogelijk; hiervoor volgt binnenkort een aparte uitnodiging per avond (wil je de uitnodiging ontvangen, meld je dan aan via economie-transitie at hotmail.nl).

Avond 3. Financiële systeem: niet leidend (in bekoring), maar ten dienste van   -   DATUM: 22 maart

1. internationeel flitskapitaal: noodzaak, drivers en remmen?
2. lenen en rente: zegen of vloek; is er een beter alternatief?
3. het nieuwe bankieren – wat kan blijven, wat moet anders

Met als spreker Ad Broere; overige zijn nog in bespreking.

Avond 4. Bedrijfsverantwoordelijkheid: niet alleen financieel   -   DATUM: 28 maart

1. “license to operate” – wat staan wij bedrijven nog toe en wat is hun verantwoordelijkheid?
2. transparante checks and balances voor duurzame corporate governance
3. de factor mens in het bedrijf: kuddedieren of (geestelijke) diversiteit?

Met als sprekers: André Veneman (AKZO), Paul van de Loo (Ernst&Young), Pauline van der Meer Mohr (Erasmus Universiteit). Met een bijdrag van Jaap Winter (Duisenberg School of Finance, De Brauw Blackstone Westbroek) als moderator. 

Precieze plaats en tijd worden bekend gemaakt in afzonderlijke uitnodigingen. Zet de data alvast in je agenda!

Vragen?

Het is mogelijk vooraf al vragen, die je hebt over het onderwerp van een avond, op te sturen. De organisatie kan die dan reeds voorleggen aan de sprekers. Hiervoor graag een reply naar dit email-adres: economie-transitie at hotmail.nl.

We zijn ook bezig een website op te zetten met verslagen, posts en dergelijke en bezig met Linked-In discussie-forum. Wij zoeken nog mensen die ons hierbij willen ondersteunen!

Onderwerp van avond 5 tot en met 7.

Hieronder: overzicht van de overige nog in te plannen lezingen-avonden (voorlopige opzet)

Avond 5. Overheid: marktmeester namens de samenleving – met oog voor verschillende belangen?

1. welke groei willen we? welke indicator(en) in plaats van BNP?
2. level playing field – hoe gelijke kansen voor klein en groot, oud en nieuw?
3. instrumenten voor regulering: cap-and-trade / fiscale vergroening / quotering?

Avond 6. Product en consument

1. versterkte relatie: van koop naar een circulaire economie door huur en lease
2. voorlichting of labels voor inzicht in product-aansprakelijkheid en keten-beheer
3. betalen met geld én/of eco-dukaten (met quotering)?

Avond 7. Politiek systeem en transitie-strategie

1. nieuwe democratische structuren en middelen als tegenwicht voor ‘de economie’
2. samenleving en transitie – een moeilijke combinatie? (sociologie)
3. de nieuwe economie draagvlak geven – transitie-paden (psychologie)

 

 

Rob Wijnberg: “Het nieuws voedt ons elke dag met het exceptionele, absurde en groteske –net zo lang tot ze het doodnormale lijken. Niet de regels maar de uitzonderingen bepalen het publieke debat”.

NRC-next heeft sinds vorige maand een geheel nieuwe opzet. Hoofdredacteur Rob Wijnberg legde op 19 januari zelf uit waarom zijn krant voortaan voor feitenonderzoek gaat. Dragen meer feiten bij aan het politieke debat, vraag ik mij af.

Het leuke is dat hij daarbij socioloog Dick Houtman aanhaalt die spreekt over factfree politics. Volgens Houtman kan een politicus niet anders. Volgens Wijnberg handelt de politicus factfree omdat vooral de indruk die hij neerzet, telt. Politici profileren zich met oneliners en Kamervragen. Niet met veel dossierkennis.

Factfree politicus

Ik erger mij groen en geel aan de slechte kwaliteit van het werk van veel journalisten. In vraaggesprekken blijft de interviewer steken in niet-inhoudelijke vragen als ‘of de coalitiepartner geen scheuren in de gelederen vertoont’, of ‘de premier niet eens wat moet zeggen van een website van de gedoogpartner’, ‘wat de premier ervan vindt dat de leider van een oppositiepartij wellicht de volgende premier wordt’ en ‘of de minister van Financiën aan het volk kan uitleggen dat de lening aan Griekenland misschien niet wordt terugbetaald’. Is er geen inhoud? Waar wil Nederland in de wereld staan over 30 jaar, hoe komen we daar, wat is tegen die tijd het haalbare welvaartsniveau voor ons, hoe verdelen we die welvaart en hoe beschermen we wat we hebben? Om maar wat te noemen.

Goed, ik zou zeggen dat een beetje volksvertegenwoordiger zelf elke kans grijpt om zijn beleid inhoudelijk uit te leggen, maar een visie blijkt lastig. Houtman geeft aan dat een politicus visie moet hebben, kennis toepast in nieuwe situaties, en vandaar uit gaat handelen. Feiten, wetenschappelijk vastgesteld, gelden tot het tegendeel bewezen is, een visie is blijvend. We kunnen het de politicus niet kwalijk nemen op visie te werken en niet op feiten. En daar zit wel een risico in. Aan de journalisten de taak te achterhalen of de politicus ons gebakken lucht verkoopt of werkelijk een serieuze weg heeft gekozen. Een journalist moet achterhalen of de plannen gebaseerd zijn op reële verwachtingen. Kennis helpt daarbij.

Mensen willen, zo krijg ik de indruk, niet per se de grote lijnen horen. De punt aan de horizon zien. Willen niet horen hoe belangrijk Europa is voor Nederland, hoe groot de rest van de wereld is waarvan wij de speelbal zullen zijn. We willen nu horen dat we nu minder euro’s hoeven te betalen aan wat dan ook. Factfree dus eigenlijk.

Aangenaam eenvoudig

Dan komen we op het tweede punt dat gemaakt wordt. Wijnberg: “Journalistiek wordt zo meer op commercieel succes afgerekend dan op maatschappelijke relevantie”. We willen lezen hoe we willen zijn en hoe we het willen hebben. We willen het nieuws in het algemeen ook niet te ingewikkeld maar in hapklare brokken die in één keer naar binnen kunnen. Op een verjaardag verschaffen statements als ‘nu de euro afschaffen’ of ‘Griekenland eruit’ toch al snel meer begrip en bijval dan ingewikkelde beschouwingen over de geopolitieke situatie in het nabije en verre Oosten ten opzichte van Europa.

Dit komt overeen met wat mediasocioloog Henri Beunders stelt. TV zou een venster op de wereld worden. We zouden informatie kunnen delen. Maar behalve de sport, blijkt het allemaal fictie. De meest populaire programma’s, ook die uit het verleden, laten onszelf zien hoe we het zouden willen. Niet hoe het is. TV is een feelgoodinstrument. Dat geldt ook voor andere media. Factfree.

Kritischer publiek

Dus: het grote publiek wil geen ingewikkelde feiten, de visionaire politicus heeft ze per definitie niet –want de toekomst is nog geen feit -, de krant wil ze wel. En terecht. Journalistiek is een grote controleur van de politiek. Agendasetting is nog steeds belangrijk. De kiezer wil het gevoel hebben te bepalen welke kant we op gaan met dit land. Dat stelt hogere eisen aan lezers en aan journalisten dan de eenvoudige berichten.

 “Niet de regels maar de uitzonderingen bepalen het publieke debat”. Ja, helaas. Feiten verhogen de kwaliteit van elk debat. Geldt dit ook voor het politieke debat? Voor de korte termijnoplossingen wel. Voor de lange termijn is daar visie voor nodig. En dat vraagt om doortastende journalisten als gesprekspartner.

“Waarde taalminnaars”, zo opende een collega een email die ook aan mij geaddresseerd was. Schijnbaar was de auteur onder de indruk dat ik me rekende tot het gilde der taalminnaars. Die neiging had ik nog nooit gevoeld, als ik me van een ding zou willen bevrijden is het van de dictatuur van het geschreven woord.

Is het geschreven woord superieur?
We leven in een dictatuur van het geschreven woord. Terwijl we uit wetenschappelijk onderzoek maar al te goed weten dat lezen maar één manier is om ons te informeren en lang niet altijd de meest efficiënte. Veel relaties laten zich lastig in woorden vatten, maar kunnen visueel gemakkelijk worden weergegeven. In woorden een complexe statistische relatie uitleggen is vaak weinig verhelderend: bijvoorbeeld als mensen een genetische aanleg hebben, leidt het eten van veel suikers tot een grotere kans op diabetes, dan het weinig eten van suikers. Als mensen die genetische aanleg niet hebben dan is de relatie tussen het eten van suikers en diabetes veel zwakker. Die twee tamelijk complexe zinnen kunnen worden teruggebracht tot twee lijnen in grafiek, waarmee je de relatie veel intuitiever kan begrijpen.  Ik kan je uit leggen hoe je moet lopen van station naar het gemeentehuis, maar als ik het teken heb je daar veel meer aan. Na een college statistiek begrijp je de wiskunde vaak veel beter, dan na het lezen van het handboek, omdat het geschreven woord niet altijd het beste medium is om informatie over te dragen.

We leven in een maatschappij die het woord boven alles waardeert. Als iemand ergens een boek over geschreven heeft dan wordt hij gezien als de expert. In wetenschap gaat het om publicaties in top-wetenschappelijke bladen, niet om optredens op Radio 1. De hoogste kunstvorm is een roman, een goedgespeelde televisieserie of film wordt gezien als oppervlakkig. Het zou een grote schande zijn dat mensen minder voor hun plezier boeken lezen. Televisie-kijken, sporten of computeren zijn uitingen van de consumptiemaatschappij, terwijl lezen toch een superieure activiteit is. Het feit dat je voor het eindexamen in 1960 nog 40 boeken moest lezen en nu minder dan 10 zou aangeven dat er een maatschappelijke probleem is. Over dit fenomeen, ontlezing, wordt veel geklaagd (met name door oud-docenten Nederlands). We kennen het verhaal maar al te goed. Keer op keer zouden technologische ontwikkelingen ervoor zorgen dat we minder gaan lezen: de radio, de televisie, het internet zouden onze samenleving ondermijnen. Keer op keer stonden we aan de rand van de afgrond. De overheid heeft ons met royale subsidies voor openbare bibliotheken, nog net gered van de ondergang.

Lezen en schrijven hebben hun eigen criteria. Als je vraagt of je een boek moet lezen, dan is vaak de eerste reactie: “ja, dat boek las lekker weg.” of “nee, dat boek was niet om door te komen.” Het is niet de vraag of (voor fictie) het boek ons emotioneel raakt, of (voor non-fictie) of het waar is, maar of het mooi geschreven is. Dit is een esthethisch criterium. Waarheid wordt ondergeschikt gemaakt aan schoonheid.

Waarom is lezen dan zo belangrijk?
Om deze maatschappelijke normen te begrijpen, moeten we de machtsstructuren in de huidige samenleving doorgronden. Deze maatschappij wordt beheerst door de geletterde klasse. In ons onderwijs speelt taal een ongelofelijk grote rol: het kerndoel van het basisonderwijs is leren lezen en schrijven. Je gevoelens of ideeën uiten door te schilderen of te kleien neemt na de peuterklassen een steeds minder grote rol in het onderwijs. De regels van de grammatica en het vervormen van onze handen zodat we kunnen schrijven, worden juist steeds prominenter. Dit heeft een disciplinerende werking: kinderen worden gedwongen zich aan bepaalde regels te houden. Diegenen, de geletterde klasse-in-spe die deze regels kennen komen vooruit; diegenen zich verzetten tegen deze disciplinering, worden achtergehouden. Als we kijken naar het curriculum van de middelbare school wordt deze disciplinering alleen maar doorgezet, Je kan een VWO-diploma komen als je nauwelijks kan optellen, maar niet zonder Engels en Nederlands, literatuur en nog een extra moderne vreemde taal. De meest ‘intelligente’ leerlingen (dat zijn de mensen die zich het makkelijkst schikken in de regels van de geletterde klasse) die komen terecht op het gymnasium, waar met name wordt geïnvesteerd in het leren lezen van een dode taal. Dat dient geen ander doel dan het bevestigen van de macht van de geletterde klasse. Diegenen die de dubieuze eer hebben gehad om na de middelbare school geselecteerd te worden voor een topuniversiteit (uiteraard op basis van een motivatiebrief, weer zo’n machtsmiddel van de geletterde klasse) worden daar gedwongen om in een afwisselend ritme te lezen en essays te schrijven. Dat zou dan onafhankelijke kritische meningsvorming stimuleren, terwijl het weinig meer doet dan het verder opleggen van de grammatica-, stijl- en spelregels van de geletterde klasse. De allerslimsten, of eigenlijk diegenen die het best door de hoepel van geletterde klasse kunnen springen die krijgen vervolgens de mogelijkheid om een proefschrift te schrijven; want dat is voor een wetenschapper het hoogste: een boek.

En uit deze groepen selecteren we onze leiders: alle Kamerleden en hoge ambtenaren hebben een universiair of HBO-diploma. Dat zou een testament zijn van hun geschiktheid voor zulk soort ambten, terwijl zo’n diploma weinig zegt over de emotionele, artistieke of gymnastische intelligentie van zo’n persoon. De beste president van de Verenigde Staten, Lincoln, had de slechtste opleidingen van alle presidenten, terwijl de Vietnam-oorlog is begonnen door mensen die als we hun diploma’s moeten geloven the best and brightest van hun generatie waren.  Alle hoge ambten in de politiek, de economie en de media worden bekleed door geletterde klasse. Ze vormen zo een politieke klasse die al millenia -zij het onder het mom van democratie, monarchie of dictatuur- de wereld naar haar hand zet. De selectiecriteria van deze ambten hebben ze zo kunnen formuleren dat ze voor mensen die niet uit de geletterde klasse komen, onmogelijk zijn om aan te voldoen.

Vanuit deze positie kunnen ze de maatschappij reguleren. Het mag dan ook niet verbazen dat onze maatschappij geordend wordt door wetboeken. Het zijn deze geschreven woorden die bepalen wat wel of niet mag, wat beloond wordt en wat bestraft. Zo worden de taalregels die onze kinderen al disciplineerden, wederom gebruikt om de ongeletterden in de macht van de geletterde te houden .

De centrale plaats die het woord inneemt in onze samenleving is niet van vandaag of gisteren. We kunnen de overheersing van de geletterde klasse teruglezen in de Bijbel, het Woord van God. God communiceert met ons door woorden: die hij brandt in stenen. Een van deze geschreven geboden is het verbod op beelden. In de Abrahamistische religies wordt dit gebod in meer of in mindere mate opgevolgd: de beeldenstorm was een aanval van de geletterden tegen de ongeletterden. Onze zogenaamde Joods-Christelijke cultuur is weinig meer dan een legitimering van de macht van de geletterde klasse.

U begrijpt: onze samenleving is een wrede dictatuur, die zich geheel focust op de vaardigheden van lezen en schrijven. Deze bepalen de sociale status van mensen: bovenaan staat de geletterde klasse die met spellingsregels, motivatiebrieven en proefschriften de bestaande maatschappelijke ordening in stand houden. Voor de ongeletterde klasse wordt de taal gebruikt als een wreed disciplineringsmiddel.

Ongeletterden allerlanden?
Een taalminnaar kunt u mij dus niet noemen: een taalminnaar is een collaborateur die zich heeft overgegeven voor dictatuur van de geletterde klasse. Een taalminnaar leeft onder de foute vooronderstelling dat je beter onzin kan op schrijven dan dat je een spelfout mag maken.
Ongeletterden aller landen verenigt u: visueel ingestelden, wiskundig begaafden en muziekliefhebbers, verscheur de papieren ketenen die u binden aan de onderdrukkende regels van de geletterde klasse.

De goede serie van het Onbehagen van Limburger en Dagblad de Limburger is afgesloten met een concluderende samenvatting. Goed journalistiek onderzoek en ook een goede samenvatting.
Ik maak twee opmerkingen.
Terecht wordt geconstateerd dat de groep ‘overvraagden’, dat niet meer aan de eisen van onze maatschappij kan of wil voldoen, groeit. Daar zal ook onze maatschappij meer rekening mee moeten houden. Maar ik denk dat ook onze overheid en de politieke partijen worden overvraagd. De verwachtingen zijn op tal van terreinen te hoog gespannen (al ligt de oorzaak zeker ook bij de politiek). De overheid moet de hele samenleving in al zijn facetten dienen. Hoewel we een van de welvarendste landen in de wereld zijn en onze zaakjes over het algemeen redelijk voor elkaar hebben, moet er nog veel gebeuren op tal van maatschappelijke terreinen. Toch wordt van de overheid ook verwacht dat ze terughoudend is, minder regels produceert en vooral niet meer belasting heft. Wellicht is ook wat meer solidariteit met de overheid nodig?

Ik neem een niet zo controversieel voorbeeld als het stimuleren van de economie. De mogelijkheden van de overheid zijn hier beperkt. Toch zijn hier ook verwachtingen. Wellicht ligt het ‘overvragen ‘ hier aan het uitgangspunt dat de economie moet groeien. Is dat echt nodig? Wordt het niet tijd om dit overheersende streven van groei ter discussie te stellen of zelfs in te ruilen tegen een ‘economie van het genoeg’ (de term is van de begin 80-er jaren)? Een economie die meer in evenwicht blijft en zo langdurig duurzaam aangepast is aan de gemiddelde behoeften.

Het onbehagen van de Limburgers wordt voor een belangrijk deel verklaard uit de geschiedenis en in het bijzonder de verandering (modernisering) van zekerheden / geborgenheid / tradities naar een onzekere samenleving. De identiteit van de Limburger lost op in een ‘niemandsland’. Van hieruit zou het onbehagen leiden tot extra veel stemmen op de PVV die de Limburgse identiteit benadrukt.
Wat ik me afvraag is of dit voldoende uitleg is. Het onbehagen in Nederland is groot en ook het aantal stemmen op de partijen aan de uitersten van het politieke spectrum: SP en PVV. Voor een deel, zeker bij de PVV, komt dit voort uit het onbehagen en de daarbij horende proteststem. Angst voor de toekomst speelt hier zeker een rol. Maar de verbinding met de Limburgse identiteit lijkt mij niet doorslaggevend. Ik kan me niet voorstellen dat veel kiezers hier rechtstreeks een vervolg aan geven door hier zo de nadruk op te leggen in het stemhokje. Je laat je toch niet leiden in je politieke keuze op basis van dit gevoel, daar waar er zoveel andere meer concrete politieke onderwerpen zijn waar je belang aan kan hechten? De vele politieke partijen bieden een brede keuze aan en min of meer acceptabele oplossingen. Ik denk dat het onbehagen (ook bij de Limburgers) meer algemener is, voor zover het de in verhouding meer stemmen op de PVV verklaart, dan op het verlies aan de Limburgse identiteit. De feiten van de politieke keuzes van de Limburgers spreken voor zich. Maar de individuele keuzes zouden gebaseerd moeten zijn op een bredere kijk op het politiek spectrum?

Begin 2010 loste ikeen verkiezingsbelofte in doorvragen te stellen aan het college over de inning van de afvalstoffenheffing in studentenhuizen. De gemeente stuurde de nota altijd aan de langstwonende bewoner – die moest maar zien dat hij of zij een deel van het geld terugkreeg van de medebewoners. De gemeente liet mij weten de regels te zullen veranderen. De gemeente brengt de kosten voor riool- en afvalstoffenheffing in rekening bij de verhuurder.

Nu doet zich een nieuw probleem voor. De huiseigenaar kan de kosten doorberekenen aan de bewoners, maar daarmee vervalt de mogelijkheid voor hen om ontheffing voor deze belasting aan te vragen.daarom de volgende vragen:

Betreft: Schriftelijke vragen ex art. 39 RvO m.b.t. afvalstoffenheffing

Geachte College,

Eerder vroeg mijn fractie aandacht voor de problemen rond de inning van de afvalstoffenheffing in met name studentenhuizen. Zie de beantwoording van mijn vragen van 25 maart 2010.

Als gevolg van de wetswijziging is het sinds dit jaar mogelijk om als gemeente de afvalstoffenheffing en rioolheffing in rekening te brengen bij de verhuurder, in plaats van de huurder. Sinds dit jaar doet onze gemeente dat ook. Het gevolg is dat verhuurders dit bedrag doorrekenen naar de huurder. Zie bijvoorbeeld de bijgevoegde brief van Brabant Wonen.

Niet voor niets kent de gemeente een regeling die mogelijk maakt dat bewoners die aan de criteria voldoen, ontheffing kunnen krijgen van deze gemeentelijke belastingen. De nieuwe situatie maakt het onmogelijk voor bewoners die materieel in aanmerking komen voor ontheffing, deze ook werkelijk te verkrijgen. Dit is voor mij dan ook aanleiding u de volgende vragen te stellen:

1. Bent u, met GroenLinks, van mening dat bewoners die volgens het beleid in aanmerking komen voor ontheffing van gemeentelijke belastingen, deze in de praktijk ook toegekend moeten kunnen krijgen?

2. Welke mogelijkheden bestaan er op dit moment in deze nieuwe situatie voor bewoner om direct of indirect ontheven te worden van gemeentelijke belastingen, er vanuit gaande dat voldaan wordt aan de criteria om beroep te doen op ontheffing?

3. Mits de mogelijkheden die u noemt bij vraag 2 in praktische zin niet of onvoldoende toereikend zijn voor bewoners om ontheffing te kunnen aanvragen, bent u dan bereid spoedig de regeling en systematiek van ontheffing van gemeentelijke belastingen dusdanig te wijzigen dat dit wel mogelijk wordt?

4. In het geval dat de mogelijkheden, die u bij vraag 2 noemt, om ontheffing aan te vragen wel toereikend zijn voor bewoners om ontheffing aan te vragen en dit toegekend te krijgen, ben u dan bereid spoedig over deze mogelijkheden richting bewoners en studenten te communiceren?

Namens de fractie van GroenLinks,

Ufuk Kâhya

Het college van B&W is onlangs akkoord gegaan met het ontwerp-bestemmingsplan voor de Vossenpels in Lent. In het plan Plant je Vlag worden minstens 200 woningen gerealiseerd conform (collectief) particulier opdrachtgeverschap. De geinteresseerden krijgen hier maximale vrijheid om een woningen van hun dromen te realiseren. De Gelderlander schreef er een mooi artikel over.

‘Graag zoveel moge­lijk vrijheid, maar niet onbe­perkt’. Dat is de teneur onder de aspirant-bewoners van de anders-­dan- anderswijk die in de Vossen­pels in Lent moet komen. Want ook al zijn ze in meer of mindere mate pioniers, ook zij hechten aan enige regelgeving als het gaat om de bouw van hun huis maar uiteraard vooral dat van de buren. Kenmerk van de wijk, ten oosten van de Turennesingel, is dat bij de planvorming de teu­gels zijn gevierd en de procedurele betutteling zoveel mogelijk achter­wege is gelaten. Want de wensen van de toekomstige bewoners moesten in dit geval het vertrek­punt zijn en dus de vrijheid krij­gen.

Dat er, nu de voorschriften van het gebruikelijke beeldkwaliteits­plan ontbreken, toch behoefte is aan enige regulering van bovenaf, blijkt uit het dezer dagen vastge­stelde ontwikkelingsplan voor de nieuwe wijk. Daarin is plaats voor zo’n tweehonderd woningen, in zeer uiteenlopende vormen. Die zijn verdeeld over zeven clusters, onder meer variërend van een tik­keltje wild en gewaagder tot iets traditioneler en bedaagder.

Daarmee zit er ook verschil in de behoefte aan regels met betrekking tot bijvoorbeeld de bouwstijl, het kleurgebruik, de daken en bijge­bouwtjes. Maar de spreekwoorde­lijke buurman volledig zijn gang la­ten gaan, daar voelt volgens GroenLinks-wet­houder Jan van der Meer en Moni­que Zuuring, belast met de com­municatie rond het project, nie­mand voor. „We wilden ook even­tueel de burgers zelf bevoegdhe­den hierin geven. Maar de mensen zeggen: laat het kwaliteitsteam dat maar doen.”

Met het vaststellen van de ontwik­kelingsvisie is de wijk, die wordt gebouwd onder het motto Plant je Vlag, weer iets dichter bij realisa­tie. Het begon met onder meer di­verse sessies met belangstellenden, die uitmondden in een ontwikke­lingsvisie en dus nu in een plan.

Deze week heeft het college van burgemeester en wethouders het eveneens noodzakelijke ont­werp- bestemmingsplan vastge­steld. Rond de zomer doet de ge­meenteraad daar zijn zegje over.

Om de inbreng van de bewoners en daarmee de ontwerpvrijheid niet te frustreren is dat plan zeer globaal van opzet. Bovenal staat daarin niet het stempel ‘wonen’ op het gebied maar ‘gemengde doeleinden’: wonen staat voorop, maar werken en cultuur volgen di­rect daarna. „Een meubelmakerij aan huis, een internetwinkeltje, kantoren, maatschappelijke voor­zieningen, horeca.”

Zeven clusters zijn aangewezen, verschillend qua ligging en omge­ving en qua opzet en doelgroep. De bevolking bestaat straks, zo schetsen Zuuring en Van der Meer uit de losse pols, uit woongroe­pen, gezinnen, alleenstaanden, een neef en een nicht die samen een twee- onder- eenkapper bou­wen, mensen die misschien in een oude tuinbouwkas gaan wonen en drie stelletjes senioren die samen iets willen optrekken.

Buiten de twee woongroepen die focussen op wonen met meer ge­neraties onder één dak of duurza­me zelfbouw, zijn er 160 kavels te vergeven. Hoe groot de kavels zijn, dat hangt af van de vraag. „De con­sument is hier ook de producent”, stelt de wethouder. Hij constateert dat zelf een huis bouwen er in de afgelopen decennia ‘ uit is geramd’ en dat projectontwikkelaars altijd ‘een gemiddelde’ neerzetten. Bin­nenkort komt het erop aan de buit te verdelen. Wie heeft meegedacht over de opzet van de wijk, heeft voorrang, maar overigens kan ie­dereen meedingen naar een lapje of lap grond. Zuuring: „ Zaterdag hebben we een informatiedag waar we een proefverkaveling gaan maken.”

Vanaf die dag kunnen belangstel­lenden zich inschrijven. Zijn zater­dag de gedachten gescherpt, dan volgt op 10 maart de dag des oor­deels. „Dan wordt ter plekke de definitieve verkaveling vastge­steld.”

De gelukkigen kunnen dan met­een een voorlopig koopcontract te­kenen met als ontbindende voor­waarde dat de gemeenteraad het laatste woord heeft. „Daarna gaan we de kavels pas uitgeven.”

Vorige week is in de Tweede Kamer gesproken over een belangrijke nieuwe wet. De wet moet regelen dat politieke partijen openheid van zaken geven over hun inkomsten. Officieel heet deze wet ‘wet financiering politieke partijen’. Worden politieke partijen gesponsord door personen of bedrijven en zo ja, welke? Belangrijk om te weten, omdat kiezers zo kunnen beoordelen of de standpunten die een politieke partij uitdraagt en de besluiten die een politieke partij neemt, onafhankelijk zijn gemaakt. De wet gaat over landelijke politiek maar hoe zit dat met de politiek op provinciaal en gemeentelijk niveau?Een kamerlid of een gemeenteraadslid dienen beiden een besluit te nemen in het belang van alle bewoners en niet alleen in het belang van een individu (een rijke villabezitter die minder belasting wil betalen, bijvoorbeeld) of het belang van een bedrijf (dat liever een minder strenge milieuvergunning wil) een hele bedrijfstak (de tabaksfabrikanten bijvoorbeeld) of zelfs bedrijven uit het buitenland (olieproducerende bedrijven uit het Midden-Oosten bijvoorbeeld).

Gelukkig is een ruime meerderheid in de Tweede Kamer voorstander van een wet die regelt dat politieke partijen verantwoording afleggen over hun inkomsten. Dat werd tijd, want in Europa heeft nagenoeg elk democratisch land allang regels over de financiering van politieke partijen. Als de wet wordt aangenomen, is het voor politieke partijen die in de Eerste en Tweede kamer zijn vertegenwoordigd eindelijk goed geregeld. Jammer genoeg worden vooralsnog lokale partijen en politici niet genoemd. Toch zijn er diverse partijen die hier terecht aandacht voor vragen. Een lobbybrief van de VNG over dit onderwerp is helder: een pleidooi voor uniforme en landelijke regelgeving over de openbaarheid van financiering van lokale partijen.

Omdat een eerste verkennend onderzoek van mij tot de conclusie leidde dat landelijke wetgeving noodzakelijk is om lokaal regels te kunnen stellen, heb ik vorig jaar contact opgenomen met de fractie van GroenLinks in de Tweede Kamer over dit onderwerp. GroenLinks zal een belangrijke wijziging op het wetsvoorstel steunen, dat ingediend wordt door kamerlid Heijnen van de PvdA. Heijnen legt het duidelijk uit: “Dit wetsvoorstel is zo lek als een mandje als we lokale afdelingen van politieke partijen buiten beschouwing laten. Dat is één belangrijke overweging om de lokale politiek hierin mee te nemen. In dit wetsvoorstel wordt niet de transparantie van giften aan de lokale politiek geregeld, terwijl het risico van het kopen van invloed door een gift op lokaal niveau veel groter is. De lijntjes zijn korter. (…) Wij vinden het nog belangrijker dat dit op lokaal niveau goed geregeld wordt dan op landelijk niveau.” Je kunt het debat van 25 januari en 26 januari overigens helemaal teruglezen, vermakelijk leesvoer!

Ik ben blij met deze wijziging en ik hoop dat de dames en heren in Den Haag inzien dat openbaarheid van de financiering ook in gemeenteraden en provinciale staten hoort. Juist op het lokale niveau. Ik wacht de stemming over het wetsvoorstel met veel belangstelling af. En mocht je willen weten hoe de fractie van GroenLinks Nijmegen aan zijn inkomsten komt, neem dan gerust contact met mij op. Als penningmeester van de fractie kan ik het je zo vertellen.

Vorige week is in de Tweede Kamer gesproken over een belangrijke nieuwe wet. De wet moet regelen dat politieke partijen openheid van zaken geven over hun inkomsten. Officieel heet deze wet ‘wet financiering politieke partijen’. Worden politieke partijen gesponsord door personen of bedrijven en zo ja, welke? Belangrijk om te weten, omdat kiezers zo kunnen beoordelen of de standpunten die een politieke partij uitdraagt en de besluiten die een politieke partij neemt, onafhankelijk zijn gemaakt. De wet gaat over landelijke politiek maar hoe zit dat met de politiek op provinciaal en gemeentelijk niveau?Een kamerlid of een gemeenteraadslid dienen beiden een besluit te nemen in het belang van alle bewoners en niet alleen in het belang van een individu (een rijke villabezitter die minder belasting wil betalen, bijvoorbeeld) of het belang van een bedrijf (dat liever een minder strenge milieuvergunning wil) een hele bedrijfstak (de tabaksfabrikanten bijvoorbeeld) of zelfs bedrijven uit het buitenland (olieproducerende bedrijven uit het Midden-Oosten bijvoorbeeld).

Gelukkig is een ruime meerderheid in de Tweede Kamer voorstander van een wet die regelt dat politieke partijen verantwoording afleggen over hun inkomsten. Dat werd tijd, want in Europa heeft nagenoeg elk democratisch land allang regels over de financiering van politieke partijen. Als de wet wordt aangenomen, is het voor politieke partijen die in de Eerste en Tweede kamer zijn vertegenwoordigd eindelijk goed geregeld. Jammer genoeg worden vooralsnog lokale partijen en politici niet genoemd. Toch zijn er diverse partijen die hier terecht aandacht voor vragen. Een lobbybrief van de VNG over dit onderwerp is helder: een pleidooi voor uniforme en landelijke regelgeving over de openbaarheid van financiering van lokale partijen.

Omdat een eerste verkennend onderzoek van mij tot de conclusie leidde dat landelijke wetgeving noodzakelijk is om lokaal regels te kunnen stellen, heb ik vorig jaar contact opgenomen met de fractie van GroenLinks in de Tweede Kamer over dit onderwerp. GroenLinks zal een belangrijke wijziging op het wetsvoorstel steunen, dat ingediend wordt door kamerlid Heijnen van de PvdA. Heijnen legt het duidelijk uit: “Dit wetsvoorstel is zo lek als een mandje als we lokale afdelingen van politieke partijen buiten beschouwing laten. Dat is één belangrijke overweging om de lokale politiek hierin mee te nemen. In dit wetsvoorstel wordt niet de transparantie van giften aan de lokale politiek geregeld, terwijl het risico van het kopen van invloed door een gift op lokaal niveau veel groter is. De lijntjes zijn korter. (…) Wij vinden het nog belangrijker dat dit op lokaal niveau goed geregeld wordt dan op landelijk niveau.” Je kunt het debat van 25 januari en 26 januari overigens helemaal teruglezen, vermakelijk leesvoer!

Ik ben blij met deze wijziging en ik hoop dat de dames en heren in Den Haag inzien dat openbaarheid van de financiering ook in gemeenteraden en provinciale staten hoort. Juist op het lokale niveau. Ik wacht de stemming over het wetsvoorstel met veel belangstelling af. En mocht je willen weten hoe de fractie van GroenLinks Nijmegen aan zijn inkomsten komt, neem dan gerust contact met mij op. Als penningmeester van de fractie kan ik het je zo vertellen.

Afgelopen week maakte het kabinet bekend dat het -ondanks forse kritiek van de Raad van State- het wetsvoorstel met het boerkaverbod gaat indienen bij de Tweede Kamer. Onze nieuwe minister Spies heeft volgens mijn krant gezegd dat het heel belangrijk is.
Maar belangrijk waarvoor?

Voor onze veiligheid kan het niet wezen, want in vliegtuigen en op het vliegveld zijn boerka's wel toegestaan (je zou de economische belangen van Schiphol eens mogen schaden), en dat zijn de meest terorisme-gevoelige plaatsen die ik ken.

Om op te komen voor onderdrukte vrouwen dan? Een loffelijk streven, maar ik vind het nogal een vreemde gedachtenkronkel om dat te doen door het slachtoffer van vrouwenonderdrukking te gaan bestraffen. Ik geef jou een boete omdat jij je laat onderdrukken. Huh? Dat is net zoiets als het straffen van een vrouw omdat ze verkracht is. Iets wat ze overigens in sommige landen doen.
Slachtoffers bescherm je niet door ze te straffen, maar door ze rechten te geven, en door daders te straffen. Ik zou er nog in kunnen komen wanneer je het iemand dwingen tot het dragen van gezichtsbedekkende kleding strafbaar zou willen stellen.
Bij dit alles moet je je overigens wel afvragen of we het hier wel over slachtoffers hebben? Welke vrouwen dragen in Nederland een boerka (bijna geen) of niqaab (niet meer dan een paar honderd), en waarom doen ze dat? Sommigen zullen het wellicht doen omdat ze moeten van manlijke familieleden, maar naar ik heb begrepen kiest het merendeel er zelf voor, en bestaat een belangrijk deel van de niqaabdragers uit tot de islam bekeerde Westerse vrouwen.
Het stellen van kledingvoorschriften aan vrouwen om ze te beschermen. Dat is ook het argument dat wordt gebruikt in landen waar bedekkende kleding voor vrouwen verplicht is. En ook daar worden de vrouwen gestraft als ze zich niet aan de regels houden, en niet de mannen die door wellust overmand raken. Daar is het een idiote gedachtenkronkel om met kledingvoorschriften vrouwen te beschermen; hier is het dat ook.

Maar waarom is het boerkaverbod dan belangrijk? Omdat we in een open samenleving leven, waarin communicatie heel belangrijk is. Aldus mevrouw Spies.
Ik vind dit, nog afgezien van de discutabele vooronderstelling dat vrouwen in boerka's niet communiceren, een nogal eng argument. Betekent dit dat er een plicht tot communiceren is in de openbare ruimte? Dat ik straks niet alleen door bouwvakkers wordt nageroepen dat ik niet zo chagrijnig moet kijken, maar dat ik er misschien een boete voor kan krijgen omdat dat open communicatie in de weg staat? En wat te denken aan al die mensen die zich volstrekt incommunicabel door de openbare ruimte bewegen omdat hun oren volledig in beslag genomen worden door het geluid uit hun oortjes of koptelefoons? En als je het dan over aantallen Nederlandsers hebt: daar heb je pas echt een probleem te pakken.

Kortom, ik kan geen enkele reden bedenken waarom het boerkaverbod heeeel belangrijk is. Behalve dan om de gedoogpartner tevreden en daarmee de regering in het zadel te houden. En dat is natuurlijk een heel valide argument voor wetgeving waarmee de vrijheid van burgers wordt ingeperkt. Heel belangrijk.

In de raadsvergadering op 24 januari (jawel, op mijn verjaardag) diende ik namens onze fractie een actuele motie in om de regering op te roepen om een kinderpardon te geven aan kinderen die al langer dan 8 jaar in Nederland verblijven. Dit deed ik mede op verzoek van Tofik Dibi, Tweede Kamerlid van GroenLinks. Hij initieerde samen met een hoop bekende Nederlanders de petitie op www.kinderpardon.nu Meer dan 100.000 mensen hebben daar inmiddels hun handtekening op gezet!

Met het indienen van de motie geeft GroenLinks een stem aan een gevoel wat breed gedragen wordt in de samenleving, ook de Eindhovense. Wij willen dat kinderen, die mede door het landelijke beleid inmiddels al jarenlang in Nederland leven, niet gedwongen worden om ons land te verlaten en teruggestuurd worden naar landen waar ze de cultuur en de taal niet van kennen maar die bovenal ook vaak erg gevaarlijk zijn. Wij gunnen deze kinderen een toekomst in Nederland.

Deze motie kon rekenen op een zeer brede steun in Eindhoven. De motie werd mede ingediend door de volgende partijen: SP, LPF, PvdA, D66, OAE, FPS en zelfs het CDA, die zich hiermee tegen het regeringsbeleid van hun eigen minister keerde. Verder werd de motie gesteund door twee leden van de VVD fractie. De overige leden, als ook het raadslid van LE, vonden dat het geen lokale zaak was om hier iets van te vinden. GroenLinks is het daar niet mee eens, het gaat immers ook om onze inwoners!  Bovendien is ook onze landelijke overheid een democratisch orgaan wat als het goed is luistert naar signalen uit de samenleving. Een lokale gemeenteraad kan die signalen zichtbaar maken en vertalen naar de de tweede kamer!

Heb je nog niet getekend voor het kinderpardon? Doe dat dan nu op www.kinderpardon.nu

Lees hieronder de motie en mijn betoog over het kinderpardon.

TEKST ACTUELE MOTIE KINDERPARDON

Actuele Motie

De ondergetekende heeft de eer de volgende motie aan te bieden.

De ondergetekende, lid van de raad van de gemeente Eindhoven,

Overwegende dat:

- Er een brede maatschappelijke steun is voor een kinderpardon in de Nederlandse samenleving;

- Bijna 100.000 mensen de petitie voor het kinderpardon ondertekenden.

Van mening zijnde dat:

- Het wezensvreemd is om asielkinderen die geworteld zijn in Nederland terug te sturen naar het land van hun ouders;

- Er nu veel aandacht is, zowel politiek als in de media, voor individuele gevallen;

- Er gestreefd zou moeten worden voor een structurele oplossing voor de hele groep kinderen die het betreft (naar schatting 1.500).

Stelt de raad voor te besluiten:

Om het College te verzoeken om bij de minister voor Immigratie & Asiel aan te dringen op een kinderpardon.

Eindhoven, …..

Het lid van de raad,

Renate Richters, GroenLinks

 

BETOOG BIJ MOTIE KINDERPARDON

Actuele motie kinderpardon

“Nederlandse kinderen gedwongen om met vader naar Afghanistan terug te gaan”. Dit was te lezen op de site van de Volkskrant vandaag. Achmed Matin (16 jaar) en Diba Matin (15 jaar) hebben allebei een Nederlands paspoort. Hun moeder is in 2006 overleden. Hun vader, Abdul Momand heeft vorige week te horen gekregen dat hij Nederland moet verlaten van de immigratie- en naturalisatiedienst, ondanks dat de rechtbank tot 3x toe heeft besloten dat hij mag blijven. Abdul Momand staat voor een onmogelijke keuze. Zijn kinderen zonder ouders achterlaten kan hij niet. “Maar eigenlijk kan ik het mijn kinderen ook niet aandoen om naar Kabul te verhuizen” zegt deze vader. De kinderen spreken geen Afghaans. Vader werkt al 10 jaar als conciërge op een basisschool.

Achmed Matin en Diba Matin. De nieuwe Sahar? De nieuwe Mauro?

Weer staat de media bol van een individuele kwestie waarbij kinderen die al lang in Nederland wonen, hier zijn opgegroeid en hier geworteld zijn, worden gedwongen ons land te verlaten. Naar Irak, Afghanistan, Angola, Eritrea.

Weer ontstaat er een breed publiek debat waarbij de regering zijn poot stijf houdt, want regels zijn regels, ondanks dat veel mensen in Nederland zich massaal hebben uitgesproken dat ze het anders willen. Dit blijkt onder andere uit de brede acties die zijn gevoerd naar aanleiding van de situatie van Mauro, maar ook uit de bijna 100.000 handtekeningen die gezet zijn voor de petitie kinderpardon.nu.

We kunnen blijven discussiëren over individuele gevallen, of we kunnen het voor eens en altijd goed oplossen. GroenLinks kiest voor het laatste. Daarom zijn dienen wij vanavond samen met SP, LPF, PvdA, D66, OAE, FPS en het CDA een motie in om bij de minister voor immigratie te pleiten voor een kinderpardon. Naar schatting gaat het hier om maximaal 1.500 kinderen onder de 21 jaar. Met deze oproep geven wij steun aan de nog te behandelen initiatiefwet van PvdA en CU over gewortelde kinderen.

Deze gemeenteraad heeft zich terecht het lot van Mauro, inwoner van onze stad, aangetrokken. Dit hebben wij gemeenteraadsbreed middels een brief aan de minister kenbaar gemaakt. Wij hopen dat u, in navolging van deze brief, met ons de minister wilt oproepen om tot een structurele oplossing voor deze kinderen te komen.

Steun daarom deze actuele motie, en zet daarom je handtekening op www.kinderpardon.nu

Het lijkt wel alsof Barack Obama zijn oude elan heeft hervonden. Het elan waarmee hij vier jaar geleden de hele westerse wereld aan zich wist te binden. De strijd tegen de inkomensongelijkheid was het centrale thema van zijn State of the Union. Daar moeten ook de banken een bijdrage aan leveren, want zij zijn met hun dubieuze hypotheekpraktijken medeverantwoordelijkheid voor de huidige crisis. Obama: “Miljoenen Amerikanen die hard werken en zich aan de regels houden, verdienen een regering en een financieel stelsel die hetzelfde doen.” Subliem. Dit lezende doet zich des te nijpender de vraag voor: waar was deze Obama de afgelopen drie jaar? De man met de flair en de moed om de dingen bij hun naam te noemen? De man die hoop op verandering bood? Hij werd geconfronteerd met de failliete boedel van een desastreus Bush-beleid, die door de bankencrisis nog groter werd dan verwacht. Hij kreeg vorig jaar ook nog eens te maken met een meerderheid van de republikeinen in het Huis van Afgevaardigden. Hij is er grijzer van geworden, maar het schijnt weer bergop te gaan met de VS. Deze man en zijn vrouw verdienen het om hun klus af te maken; ze kunnen het.

‘Ja’, zei Van het Kastje, de ambtenaar eerste klasse. ‘Regels zijn regels. Creativiteit is niet aan ons besteed. En nog minder aan de bedrijven die door ons zijn ingehuurd. Als zij zich niet aan de regels houden is het hek van de dam. De Muur is er niet voor niets. Maar verder heb ik heb [...]