One of the nice things of being member of a green party as the dutch GroenLinks, is that there are workgroups for pretty much everything. One of the bad things of such a party is that after few years being an active member, you end up participating in pretty much every workgroup, since all of them overlap and have crossed interests. That's why few days ago I found myself sitting in the bi-monthly meeting of the ICT workgroup. Being more civil than what I normally am, I was keeping my mouth shut up to the moment when the issue that I was invited for would come to the order of the day. I would lie if I say that I was paying full attention to the discussion, but at one point I did manage to catch "c'mon people, we all know that privacy does not exist". And with that, all my intentions of stay calmed and aloof went flying by the window. Gotta join the fray.

The funny thing with this fray is that even when opposing it, I actually fully agree with the statement. Surely being a data-miner, I am well aware of what you can get to know with a live internet connection, few programmer skills and basic statistical knowledge. Or simply with google and common curiosity. The question is: do we accept reality as it is? Just because it is? Or do we fight it to make it as we want? This question, rather silly and almost puberal if you want, is The question behind the discussion on privacy and policy. Let's state it from the start: whoever has online time can find whatever he or she wants about whoever else. Privacy, in any functional sense of the word, stopped existing several years ago. Question is: are we going to do something about it?

For me it is an actually bothering question. Because I rather encourage whatever technological development I'm aware of, than attempt to put breaks on it. Mostly nothing good comes from governments intervening with science and technology. And mostly it is simply impossible for governments to do much about it, besides helping with funding. Technological advances have this way of crawl forward, in despite of government or mass intervention. And still. The issue of privacy might be one of these few issues on which governments are at the right side when attempting to protect citizens against... well, technology. It is simply not Ok to know that some PR agency employee in a cubicle can look at whatever is known about you, in order to design more effective PR. On the other side, nobody will deny that full access to your body condition will improve the work of doctors anywhere, any time. Perhaps those two extremes are the ones that make the privacy discussion difficult. Where does the middle lie?

And not only that. As brought in later in the discussion of my fellow party members (fellow party members sounds so old fashioned lefty that I love to write it in a reflection on modern technology), internet technologies do power an emancipation process of persons in need of expert advice. Think in people affected by any other disease. It is very likely today the day that these people would check google before going to the doctor, becoming far more critical with whatever a doctor has to say afterwards. A big deal of the information that is to be found in internet comes from people that has effectively leaved behind their own privacy. We will found, if we look, countless fora with people openly talking (or rather commenting, blogging and twitering) about their diseases, the advices that doctors have given, and their effectivity. If you care to look, you will find that the health sector, among many others, has become crowd sourced. With all the risks that it brings. After all, the seven years that takes to become a doctor are not only spend in learning how to scare patients with authoritarian behaviour, but also in knowing what works and what's dangerous. The combination of information technologies and the loosening of privacy standards are a great -and also a very dangerous- cocktail.

Last but not least, let it be said that the relevance of this discussion has already consequences in the political innovation field. Let's not talk more about Wikileaks, the obvious example. Europe today (and without doubt other continents later) is being raided by Pirates. A group of parties, that is, that has made of the privacy discussion their key flag. Right now they have obtained relevant gains in Germany, the old house of Marx. Perhaps the privacy discussion has to offer yet another revolution?

12-04-2012 In april 2010 was één van mijn eerste vergaderingen als ‘nieuw’ raadslid voor GroenLinks, een ‘benen op tafel bijeenkomst’ over ‘Focus 2014’, de strategische agenda van Holland Rijnland. Ik was behoorlijk nerveus toen ik opmerkte dat ik de 415.000 m2 aan geplande nieuwe kantoorruimte in de regio wat aan de hoge kant vond. Mijn zorg werd weliswaar serieus genomen, maar helaas nog door weinigen gedeeld.

Nu, twee jaar later, wordt de ’Regionale kantorenstrategie Holland Rijnland’ in de verschillende gemeenteraden in de regio besproken. Iedereen is het over één ding eens: Holland Rijnland heeft te maken met problematische, structurele leegstand van kantoren. Zonder ingrijpen zal de leegstand de komende jaren toenemen van de huidige 11% naar 25% in 2015, terwijl een zogenaamde frictieleegstand van 5-8% acceptabel is. De nieuwe kantorenstrategie zal dus met een heel goed antwoord moeten komen op de vraag hoe de kantorenmarkt in de regio weer gezond kan worden.

De oplossingen die in de kantorenstrategie worden genoemd zijn niet opzienbarend: planreductie, renovatie en transformatie. Dit zijn de veelgebruikte en inderdaad noodzakelijke instrumenten. Maar de vraag is natuurlijk: hoe reduceer, renoveer en transformeer je? Wie gaat dat doen en wie betaalt dat? Welke harde afspraken worden gemaakt en welke ‘offers’ worden gebracht om binnen de regio werkelijk effectief te zijn in de bestrijding van kantorenleegstand?

Terecht constateert de ‘Regionale kantorenstrategie Holland Rijnland’ dat renovatie en transformatie ingewikkelde processen zijn waarbij de overheid slechts een beperkte rol kan spelen. De eigenaar van een leegstaand kantoor moet immers wel bereid zijn om zijn pand te renoveren, te transformeren en af te boeken op de waarde van zijn bezit. In de kantorenstrategie wordt afgesproken dat gemeenten eigenaren zullen helpen door soepeler met procedures en bouw- en regelgeving om te gaan. Verder zullen verouderde kantoorlocaties binnen twee jaar in kaart gebracht worden. Ook wordt er een ‘ambtelijke projectgroep Transformatie’ ingesteld die concrete herbestemmingsinitiatieven gaat bespreken en hierbij zal helpen als dat nodig is.

Het is overduidelijk dat renovatie en transformatie van verouderde kantoren niet genoeg zal zijn om het leegstandspercentage in Holland Rijnland terug te brengen naar de gewenste 5-8%. Planreductie is absoluut noodzakelijk. In de kantorenstrategie wordt daarom onderscheid gemaakt tussen de ‘lokale’ en de ‘regionale’ vraag. De regionale vraag wordt alleen nog maar gefaciliteerd op aangewezen, duurzame, kantorenlocaties, zoals bijvoorbeeld het stationsgebied in Leiden en het Bio Science Park. Daarnaast komt er een voorverhuureis van minimaal 70% bij nieuwe ontwikkelingen en wordt de SER-ladder toegepast. Dit betekent dat nieuwbouw alleen wordt toegestaan als is aangetoond dat binnen de bestaande voorraad geen geschikte huisvesting mogelijk is. Er is besloten geen quotum voor nieuw kantooroppervlak vast te stellen.

Hoewel het natuurlijk goed is dat de ”Regionale kantorenstrategie Holland Rijnland’ er is en er zeker zinvolle voorstellen in staan, zijn er toch behoorlijk wat kanttekeningen bij te plaatsen. Het lijkt een beetje alsof de bestrijding van kantorenleegstand in de regio gezien wordt als een noodzakelijk kwaad waaraan alle gemeenten zich toch proberen te onttrekken om hun lokale economie te beschermen.

Bij het schrijven van de kantorenstrategie zijn de bestaande plannen voor kantoorontwikkelingen in de regio in beeld gebracht. Voor reguliere kantorenlocaties staat nu maar liefst 280.600 m2 gepland. Daar komen nog kantoren op themalocaties, zoals het Bio Science Park bij [totaal 352.000m2 inclusief laboratoria] Het is dus duidelijk dat er geschrapt zal moeten worden in de plannen maar of de gemeenten dit daadwerkelijk zullen doen is maar helemaal de vraag. Vaak zijn de plannen al als positief resultaat opgenomen in de grondexploitatie en schrappen kost de gemeenten dus veel geld.

Een voorbeeld is de W4 locatie langs de A4 in Zoeterwoude en Leiderdorp met een plancapaciteit van 87.500m2. Een bizarre ontwikkeling waarin absoluut geschrapt zou moeten worden. Dit zou echter het failliet van Leiderdorp en Zoeterwoude betekenen. Dus is de W4 locatie aangewezen als regionale, duurzame ontwikkellocatie. Een duidelijk politieke keuze maar wel één die de kantorenleegstand in de regio negatief zal beïnvloeden. Als deze locatie ooit vol komt, wat valt te betwijfelen, dan betekent dat ook dat een groot gedeelte van deze 87.500m2 ergens anders in de regio leegkomt en getransformeerd zal moeten worden. Een vrijwel onmogelijke opgave.

Dit voorbeeld toont aan dat lokale en regionale belangen niet altijd goed samengaan. Dit wordt ook duidelijk in het onderscheid dat in de kantorenstrategie gemaakt wordt tussen de lokale en regionale vraag naar kantoren. Tot 2500 m2 wordt een kantoorlocatie bestempeld als lokaal. Gemeenten mogen deze vraag dus gewoon op eigen grondgebied blijven faciliteren. Ook geldt de voorverhuureis van 70% niet voor de lokale vraag. Dit is onbegrijpelijk. In een kantoorpand van 2500 m2 kunnen ongeveer 100 mensen werken. Het is niet vol te houden dat zo’n kantoor een lokale functie heeft, zoals bijvoorbeeld een makelaars- of notariskantoor. Het grootste gedeelte van de leegstaande kantoren in de regio is kleiner dan 2500 m2 en juist hier is dus een effectieve regionale aanpak nodig waarin de lokale economie van ondergeschikt belang zou moeten zijn.

Omdat er geen quotum op nieuwe kantoorlocaties is en er nog veel kantoren in de regio gepland staan zal de herbestemmingsopgave in de komende jaren enorm zijn. Dit is een buitengewoon lastige opgave die door de regio niet onderschat moet worden. Leiden heeft een eigen, lokale kantorenstrategie opgesteld, die binnenkort wordt vastgesteld. Het zou verstandig zij als  andere gemeenten in Holland Rijnland dit ook zouden doen.

Namens GroenLinks heb ik drie amendementen ingediend bij de behandeling van de ‘Regionale kantorenstrategie Holland Rijnland’ in de Leidse gemeenteraad. Het eerste amendement bepleit een ‘kantorenloods’ voor Holland Rijnland aan te stellen, die actief vastgoedeigenaren stimuleert en faciliteert bij het omzetten van hun leegstaande kantoorpanden naar andere functies. Het tweede amendement bepleit om in één jaar in plaats van in twee jaar, verouderde kantoorlocaties in kaart te brengen. Het derde amendement bepleit de vastgoedvraag als lokaal te bestempelen als het bruto vloeroppervlak minder dan 1000 m2 bedraagt en de vastgoedvraag naar kantoren als regionaal te bestempelen als het bruto vloer oppervlak meer dan 1000 m2. De amendementen, meeondertekend door D66, zijn alle drie in de raadsvergadering van 05-04-2012 aangenomen en worden als Leids standpunt meegenomen in de vergadering van het Algemeen Bestuur van Holland Rijnland, bij de definitieve vaststelling van de kantorenstrategie Holland Rijnland. Het is te hopen dat deze drie verbeteringen hierin overgenomen worden.

De strijd tegen kantorenleegstand zal met veel inzet, doorzettingsvermogen, creativiteit, flexibiliteit, ambtelijke capaciteit en regionale solidariteit gevoerd moeten worden. Ik zal  namens GroenLinks Leiden deze strijd kritisch blijven volgen.

725 blogs heb ik geschreven in de laatste vijf jaar. Dat is wel heel veel. Wat is de centrale boodschap? Wat zijn de beste stukjes? Ik schrijf over vier (aan elkaar gerelateerde) onderwerpen: GroenLinks, Nederlandse politiek, politieke filosofie en politieke fictie. In mijn ogen heb ik daar wel een consistente lijn in: vanwege mijn eigenzinnige links-liberale politieke filosofie voel ik me verbonden met de progressief-linkse partij GroenLinks die een bijzondere plek in het politieke landschap heeft. De vijf artikelen met een (*) worden bijzonder aangeraden.

1. GroenLinks
GroenLinks is gevormd als een fusie van de links-socialistische dissidentenpartij PSP, de proto-groene PPR, de communistische emancipatiepartij CPN en de progressief-Christelijke EVP. GroenLinks lijkt ideologisch sterk op de PPR, maar heeft veel oud-PSP’ers in zijn gelederen, heeft een vergelijkbare ontwikkeling doorgemaakt als de Deense PSP en heeft een vergelijkbare partijcultuur als de PSP. Van de CPN is weinig zichtbaar. De naam GroenLinks was een compromis tussen de PPR-leden die een vernieuwende groene beweging wilden vormen en de PSP-leden die machtsblok links van de PvdA wilde vormen. Het groene profiel van GroenLinks was deels een strategische zet (* – luister ook naar dit debat op radio 1). Het progressieve profiel dat GroenLinks zich in de laatste jaren heeft aangemeten staat in spanning en in lijn met de vrijzinnig-Christelijke en links-socialistische traditie waar GroenLinks uit voorkomt. Het progressieve profiel van GroenLinks is deels gekomen door een veranderende politieke realiteit, maar is ook aangemeten om GroenLinks een geloofwaardige coalitiepartner te maken. De opvallendste draai: GroenLinks was de grootste tegenstander van Paars maar nu de partij van Paars+.

De discussies binnen GroenLinks gaan vaak over samenwerking met andere linkse partijen, terwijl andere partijen niet noodzakelijkerwijs met GroenLinks willen. GroenLinks is een van de weinige groene partijen in Europa die nog niet heeft geregeerd. En hoewel, GroenLinks nog nooit aan de macht geweest is, zijn de schandalen van de laatste jaren, schandalen van de macht. GroenLinks moet niet gaan regeren met CDA, VVD en D66 of toch wel?

GroenLinks wordt soms verweten een moraliserende elitepartij te zijn, dat lijkt me niet het geval: GroenLinks is een radicale systeempartij (*). Ik heb het GroenLinks-prisma ontwikkeld om na te denken over de positionering van GroenLinks op verschillende onderwerpen: democratie, kunst, sport en veiligheid. GroenLinks moet haar Kamerleden balanceren tussen groene Europarlementariers, tolerante Senatoren en linkse Tweede Kamerleden.

GroenLinks moet zich niet richten op het electorale midden. GroenLinks is uitgesproken sociaal, tolerant en groen, maar op ieder van die onderwerpen niet de meest uitgesproken partij. GroenLinks moet zich als groene partij profileren en niet als tolerante partij. GroenLinks moet meer oog hebben voor de dagelijkse problemen van gewone mensen.

In de politiek worden, de cruciale beslissingen genomen door de mensen achter de schermen en daar lijkt politiek verdacht veel op het echte leven.

2. Politiek
Het Nederlandse politieke landschap is aan verandering onderhevig: wat ooit links was, is nu rechts en vice versa. Maar die analyse is misschien iets te simplistisch: er ontstaat een nieuwe tegenstelling over economische en Europese onderwerpen tussen progressief en populistisch, terwijl de links/rechts tegenstelling steeds meer gaat over culturele onderwerpen (naast economische en ecologische) (*). En juist progressieven moeten kiezen tussen links en rechts. Dat populisme is niet nieuw: zowel de sociaal-democraten als Christen-democraten hebben hun wortels als populistische bewegingen.

3. Politieke filosofie
Centraal in mijn politieke filosofie staat het socratische idee van aporeia. De erkenning dat we fundamentele kennis missen. Ik noem mijn filosofie daarom ook wel epistemisch liberalisme: omdat we het niet eens zijn wat het goede leven is, moeten we kiezen voor een neutrale overheid (*); omdat er inkomen is dat niemand verdiend heeft, moeten we kiezen voor verdelende rechtvaardigheid (*); en omdat we het niet eens zijn over wat rechtvaardig is, moeten we kiezen voor een democratische overheid. Dat idee van aporeia moet ik wel iets nuanceren als ik geloof in mijn eigen ethische normen.

Op culturele thema’s ben ik uitermate liberaal: juist omdat godsdienst meer is dan een mening, hecht ik aan godsdienstvrijheid en daarom ben ik bijvoorbeeld voor het verbod op ritueel slachten, maar juist tegen een verbod op het rijden door rouwstoeten. Als liberaal ben ik skeptisch over een idee als de ‘ontspannen samenleving‘, omdat dit utilisitsch en niet liberaal is.  Paternalistisch optreden van de overheid is alleen maar gerechtvaardigd om individuele vrijheid te vergroten. Zo zijn herkenbare homoseksuele rolmodellen goed voor homo-emancipatie. We moeten oppassen voor diegenen die ons met kleine stootjes de juist kant op willen sturen, want wie bepaalt waar heen we gestuurd worden? Ook op sociaal-economische onderwerpen, moet neutraliteit uit het uitgangspunt zijn.

Ik beschouw mijzelf als heel links, maar ik ben daarom tegen het minimumloon, tegen het aanpakken van topinkomens en tegen kunstsubsidie (daarover heb ik niet altijd even subtiel geschreven). Ik ben voor privatisering van de publieke omroep, van het onderwijs (dat moet overigens gericht worden op individuele ontplooing) en van de zorg. Al die (links-)liberale verhalen ten spijt, betekent dat niet dat ik me niet ook verbonden voel met het socialisme. Want uiteindelijk zijn socialisten consequente liberalen.

 

Ook milieubeleid is uiteindelijk liberaal gerechtvaardigd, dat geldt zeker voor dierenrechten. Overheidsingrijpen is voor milieubescherming wel noodzakelijk, daarbij zou ik kernenergie niet uitsluiten.

Ik heb de laatste tijd ook geschreven over veiligheid: ik vind straffen vanwege vergelding barbaars en zie meer in herstelrecht en in grotere openbaarheid van het strafproces. Als liberaal ben ik een groot voorstander van liberale democratie en dus tegen radicale democratie (en dat zou GroenLinks ook moeten zijn).

Het is filosofisch toch het leukste om een verhaal van iemand anders uit te pellen en de interne contradicties weer te geven: neem Dick Pels over het basisinkomen of Rutger Claassen over de consumptiemaatschappij. FIlosofisch gezien heb ik niets met Nietzsche, die wel hecht aan vrijheid, maar niet aan gelijkheid en met mensen die vinden dat je alles correct moet spellen.

4. Politieke fictie
Ik vind politieke fictie fascinerend. Ik onderscheid hierbij drie genres: science fiction, wat een mogelijkheid geeft tot social science fiction het uitwerken van politieke utopieen. Mooi gedaan in Star Trek: Deep Space Nine. Politiek drama, wat de mogelijkheid geeft om politiek achter de schermen te laten zien. The West Wing kwam wel heel dicht bij de werkelijkheid. En alternative history: een kleine stap had de geschiedenis van GroenLinks een heel andere kant op kunnen sturen.

En als we het dan toch over fictie hebben, minder politiek, maar niet minder geniaal, Wes Anderson: “When one man, for whatever reason, has an opportunity to lead an extraordinary life, he has no right to keep it to himself“

Recently, I was asked to join the jury of the Brasz price for the best Bachelor or Master thesis in Public Adminstration. The price is awarded by the Dutch association for public administration. I look forward to reading excellent theses, ...

Tonight, I was elected president of the PhD Network of the University of Twente (P-NUT). I am very proud to be able to fulfill this role, and look forward to doing so with a superb team of board members. Over ...

This sounds like bad news. The science budget of the European Union will be restructured, and there will no longer be a specific budget for the social sciences, even though the overall science budget is increased by a whopping 46% ...

Never realized you could detect fraudulent data using Cronbach´s Alpha. Dutch newspaper ¨De Volkskrant¨ published an interview this weekend on the large scale fraud by a Dutch professor in social psychology. Three of his PhD candidates discovered the fraud, using ...

I’ve had such a great year! Academic life is great, I know. Sure, it is getting increasingly competitive, the hours can be long, and deadlines can impose decent amounts of pressure. But looking back at 2011, I realize how wonderful ...

It is true that retro is kind of cool lately. Lately as of in the last decade. Anyhow, due to the before-was-better feeling I was slightly discomforted when looking at my family earlier today, 25 December. My father in law mumbles to himself at the keyboard of his desktop, his girlfriend struggles with her new ipad, my son plays something in his iphone, my beloved run some tests in her laptop. I am -of course- reading a just received reprint in my macbook. And smiling when comparing our family moment with the retro postcard of a happy family reading the newspaper together.

Anyhow, we have no time to chat -with each other-. We are about to depart for a stroll in the wild, but before we have to hear the queen, in her yearly christmas speech. Which is no doubt a retro thing for me (as in several centuries retro) and a new thing for my beloved. Having lived all her life in NL, she has managed not to hear the queen ever before -in christmas-. But hey, we are under the roof of my in-laws, and they want to hear queen Beatrix, in their words "the last thing that unite all dutch". So hearing we will do, and I promise myself not to laugh, not to look upset at what is coming. Actually I'll go on doing something in my laptop, and perhaps I'll get distracted and manage not to hear what her majesty have to tell us, her subjects.

Which is not certain. I might manage to hear the queen meanwhile I do some work in the computer. After all, these years of being the spouse at home did teach me to multitask. Yes I can do it, and I believe that I learned it having the role of a traditional woman. Take a critical look at all those times that you have heard that women are better at multitasking. Is it women really? Or is it the woman that stays at home raising the kids, cooking, cleaning? How else could she possibly cope, without some serious multitasking abilities? So here I am, after having gone missing from the academic and the corporate world, in possession of one of the abilities oh so regarded by the labor market today, multitasking. And me without having any intention to get any job anytime soon. It is an unfair world indeed.

Funnily enough, that seems to be an issue today, in the queen's speech. I can hardly believe it but she is talking about unfairness. Has the queen gone Marxist? Nope, it is actually more surprising than that. She has gone green! Because now she is talking about the earth and our evil wasting of her resources. I can see all my green dutchies rubbing their palms in ecstasies: the queen has gone green! Me myself, I wonder if the queen is multitasking right now. Defining multitasking as doing two (or more) very different things at the same time. Because after all she is the queen, living one of the most unsustainable life styles that you could possibly imagine. And asking her subjects to be green. For a second my hypothesis of rising-kids-make-you-multitasking goes wrong: obviously the queen did not raise her kids, nor cooked for the prince, nor cleaned the palace. Maybe she is a natural.

But again, she is not multitasking. What she is doing is preaching something and being the opposite. Yes I know, she probably means it. Yes I know, it is good indeed that such an opinion maker as the queen is -in this country- gets to go green. Twitter and the blogosphere will boil with it in the coming hours, perhaps days. The newspapers will follow, the opinion programs in the TV as well. We greens (and more important, our message) will get some extra attention, sorely needed attention that is. But it also illustrate one green tragedy. Most of us greenies, are actually part of a lucky elite that can afford to be green. An elite that lives a profoundly unsustainable life, but works for a green future.

An hour later I am not multitasking any longer. Walking outside in whatever restored meadow gets to be called nature in the dutch countryside, I am letting my thoughts go loose. There where some pretty nice ideas in that paper. My son is running after his grandfather hundred meters away form me. Is that a ditch where they are heading to? Networks seems to be more robust if they are part of bigger -weighted- networks. I will have to refresh my fading knowledge of percolation to check the equations. My son just skipped to fall in the water. No doubt that multitasking and walking outside in a mild winter day is a luxury. The luxury of following the science that I want, of walking where I want. The luxury of having the time for hoping all persons could enjoy some green in their lives. The luxury of staying at home, the luxury of supporting my beloved at the home front. The luxurious life of a multitasking feminist.

Merry christmas to you, too.

In general I feel a bit of an outsider to society with my handmade job, but a while ago someone who knew a lot about marketing (you know, that utterly important, life-saving science that makes people buy more stuff), told me that in fact with my blog and online shop I do something very modern, that may even be The Future of Commerce: community marketing. all images: Mr & mrs Clynk As I un...

“Imagine zooming in over the surface of Mars, sweeping over sand dunes and circling around the rims of craters – all from your home desktop.

With HiView, the image-viewing tool recently released by the High Resolution Imaging Science Experiment, or HiRISE, team at the University of Arizona’s Lunar and Planetary Lab, you can do just that. “

Info:

http://www.physorg.com/news/2011-12-google-earth-mars-explore-red.html

Download: http://hirise.lpl.arizona.edu/hiview/

Kijk ook vooral naar de “Syrtis major”

Christiaan Huygens heeft als eerste een oppervlaktedetail van een andere planeet beschreven, de Syrtis Major op Mars.

 

 

In zijn Systema Saturnium (1659) heeft hij geschreven en getekend:

 

“Ook in Mars heb ik in 1656 een enkele zone […] waargenomen, zeer breed, die het middelste deel van de schijf verduisterde, zoals de bijgaande afbeelding laat zien.”

It was back in the nineties when a Swiss-Serbian lab associate and friend introduced me to Tom Waits. I was (and thinking about it still am) painfully ignorant of whatever might sound like blues and bar music, so I got "small change" for starters. That same weekend I went out and got "Nighthawks at the diner" and "The hearth of Saturday's night". I wouldn't hear anything else for weeks. The delights of Wait's innovations came later, much later. At that time of being a foreign, recently divorced and without good prospects theoretical biology researcher in Europe, the early years of Tom Waits’ music were just perfect. I remember the lyrics still today, raising a nostalgic grin more often than not. From Emotional Weather Report, for example: "to come back and everything in your refrigerator turns into a science project"

The other day I open it and most of my refrigerator was, actually, a science project.

Differently than in Tom Waits song, though, I was not fishing for waitresses in some crummy bar. More like the real Tom Waits, actually, I am already ten years in what mostly is a very happy marriage. One kid, a satisfactory salary, time to criss-cross Europe for holidays, time for dive and even time for participate in the politics of my like, when I like it. Why would I complain if my fridge is not as clean and shinny as it should be? Actually that wasn't a complain, was it?

Perhaps it was. Perhaps the attempts of my beloved wife to stay in contact with her inner, and long gone, cook do get to my nerves, perhaps. Not because (as she actually claims) I feel the kitchen as proprietary space, not at all. Not because (being me the feminist male that supports the career of his emancipated wife) it's me the one that always cook. I also love it when she cooks. What I don't love is the before, and the after. I guess that’s the price of being the pampered stay-at-home spouse.

As a matter of fact I can see her cooking crisis coming.

It all starts with some slight discontent. Discontent that we all might have, actually. In my case it is that I would like to have more time for my old equations, or for the occasional client that still asks for my statistics. In the case of my wife is to recognize that her career as a successful bureaucrat leaves her no time to sharpen her cooking. I can actually spot the moment, when she looks at one or another concoction from my oven and I can see a nostalgic tingle in her eyes before she compliments it. Of course I know that she is thinking "I could have done this, if I only would have the time".

The next stage comes a Wednesday, her free day. Normally she will be solving geocaching puzzles, or playing some extra piano. But not these wednesdays. Then she will be turning the pages of her old collection of receipts. Not my books, of course not. Hers, the ones full of dust. Next she will be off for the open market, for the asian food shop, for the super market. And she will be back exhausted already, with bike bags full of things. The smile will still be there, though, so I am not nervous, not yet. I'll get there after her next couple of hours in the kitchen. I even might get exhausted myself. From a safe distance I heard the clings and the clangs from my daily tools, I heard the huffing and puffing and cursing under the lips, and I try to hide my own ones. I know that the kitchen will be totally transformed after, and I will still have to use it. But what’s the heck, it's my wife cooking,no? What can be wrong about it?

Eventually we three sit, and we eat. Most of the times, even more frequently than with my cooking, what we eat is very good. Chantal does not depend much on her memory, but on her heavily annotated receipts, so whatever she does, does come out nicely. And that should be it. The next day all should be back to normal, her cooking devil resting in peace until the next attack. Only that not all is normal, no. The next day I will be the one cleaning kitchen tools that I never use, some that I actually dislike. I will be the one searching for the parafernalia that I do use daily, which mysteriously have gone hidden into the most remote corners of the shelves. I will be the one storing all the non used ingredients, the extra food that we did not eat, the sauces and the side dishes. Because one thing is sure: Chantal remembers how to cook, but she does not realize that if you cook once in a blue moon, you should cook less. Because you are not cooking for a bunch of students anymore, because you will not use tomorrow the ingredients that you didn't today. Neither your husband will, because he cooks differently. I guess that what's coming to me is rather obvious.

One day I open it, and my fridge has turned into a science project.

I would like so much not to complain about it. I would like so much to manly struggle with my feminism, and to repeat to myself (and actually believe) that this is but a small cost for the whole package. I actually feel guilty, as guilty as I suppose my mother felt when she started asking from the rest of the family some help to maintain the kitchen decent. My mother knew that in a feminist world the kitchen was not more her domain that the domain of the rest of the family. I also know that. We all know that household tasks should be collaborative. And still I would like so much that my beloved wife would stay out, or in it. It would be simpler, wouldn't it?

In this world of emancipated wife and feminist husbands, of diffuse roles, we are still figuring it out. I guess I can't just call my mother and ask her. Could I?

The Dutch Paradox of abortion entails the observation that in the Netherlands induced abortion is legal, safe, available, and free, but also extremely rare compared to other countries. A new publication in the European Sociological Review, authored by Mark Levels ...

Natuurlijk is 4,6 miljoen euro juist in deze tijd van bezuinigingen veel geld voor de gemeente Oss om beschikbaar te stellen aan de realisatie en ontwikkeling van het Life Sciences Park.Gelukkig kan 2,3 miljoen voor aanloopverliezen als lening worden verstrekt zodat er een serieuze kans is dat er nog geld terug komt. De provincie lijkt ook mee te gaan doen met 10,8 miljoen. Het rijk laat het nog a...

In the world as we understand it, based on Einstein, nothing can go faster than light. This prediction based on the general theory of relativity has proven itself countless times in empirical research. And now, lo and behold, a group ...

Just an update to dust of my website from serious blogging-neglect. Check out this new science blogging aggregator: ScienceSeeker.org. From their website: There are thousands of science blogs around the world, written by active scientists, journalists, professors, students, and interested ...

Gisteren was ik bij een interessante training georganiseerd door GroenLinks Leiden en Manu Busschots (van Manu Vooru) over jezelf presenteren. Als voorbereiding moest je een mood board maken waarmee je een beeld gaf van wie je bent. Een mooi beeld van mijzelf nu ik net 27 ben geworden.
De basis van het beeld is de sky line van New York vanuit Central Park. Aan de meest linkerkant zie je een aantal dingen die te maken hebben met filosofie. Een grote stapel van filosofische boeken. Daarnaast staat het vrijheidsbeeld (ook uit New York) en een beeld van Marx (uit Berlijn). Filosofisch sta ik een vrijheidslievende linkse traditie. Dat betekent dat ik schatplichting ben aan de Amerikaanse liberale traditie en de Europese socialistische traditie.

In het midden staan een aantal dingen die te maken hebben met een politieke interesse. De grote poster van GroenLinks, de partij waar ik nu het bijzonder geluk voor heb om te mogen werken. De PSP-poster staat voor mijn interesse in politieke en partijgeschiedenis. The United States House of Congress voor mijn interesse in vergelijkende en parlementaire politiek. Het Europese vlaggetje voor Europese politiek.

Aan de rechterkant staat het academiegebouw van de Universiteit Leiden. Ik heb de laatste drie jaar aan een proefschrift gewerkt dat ik hoop daar volgend jaar te mogen verdedigen. Boven het academiegebouw staat een Mac: veel van mijn wetenschappelijk werk speelt zich af op een computer. Gelukkig is dat vaak een mac.

In de skyline zijn nog drie andere dingen te zien waar ik me mee bezig hou. Het kleine windmolentje staat voor het zelf verantwoordelijk nemen voor mijn groene idealen door iedere dag na te denken over de keuzes die je maakt voor eerste levensbehoeften als eten en energie. Het kleine ruimtescheepje (de USS Defiant uit Star Trek Deep Space Nine) staat voor mijn interesse in science fiction. De andere gebouwen uit de New Yorkse sky line voor mijn fascinatie voor architectuur, industrial design en moderne kunst.

De skyline van New York is niet willekeurig gekozen. Ik was hier een jaar geleden op huwelijksreis met mijn man. We wilden graag naar New York omdat dit een echte wereldstad is. Een stad die altijd leeft, nooit slaapt, waar altijd wat gebeurt. Zo is mijn leven ook: ik kan niet stoppen met nadenken, nieuwe dingen beginnen, lezen en schrijven. Gelukkig is er New York Central Park, een prachtig rustpunt in die levendige stad. Tijdens ons verblijf in New York lagen we graag in het gras Central Park. En zo voelt mijn relatie met mijn man ook. Een rustpunt in mijn altijd hectische leven.

Last week, I followed an NBIC course on Managing Life Science Information. The course included a tutorial on creating an ontology with TopBraid Composer.
A number of course participants, me included, couldn’t run this (Eclipse-based) application because it complained about an incorrect Java VM. Turns out, it only wants to run on the official Sun/Oracle JVM and not on the OpenJDK that’s included with most Linux distributions.
For other people running into this problem: the way to solve it is to:

• Install Sun/Oracle Java from your distribution’s repositories, if available
• Otherwise, download Java SE 7 from Oracle as a tar.gz file

If you had to download the tar archive from Oracle, extract it somewhere on a logical path, such as /usr/java.

When you have done so, you can use the update-alternatives system to switch between Java versions. If you installed the Sun/Oracle JDK through your distribution’s system utilities then chances are, it will be already added to the alternatives database.

Quoting anujjaiswal’s blog:

/usr/sbin/alternatives --install "/usr/bin/java" "java" "/usr/java/default/bin/java" 2
/usr/sbin/alternatives --install "/usr/bin/javac" "javac" "/usr/java/default/bin/javac" 2

And to configure systemwide changes use

/usr/sbin/alternatives --configure java
/usr/sbin/alternatives --configure javac

But why, exactly, doesn’t TopBraid run with OpenJDK? According to Jeremy Carroll, it’s because ‘We have places where we have to mess with JVM internals, mainly for clean up.’.
I doubt OpenJDK’s internals are that much different from Sun’s, but even if that were true– if you need to mess with JVM internals, in my humble opinion, you’re doing it Wrong^tm.

Zaterdag 25 juni werd op de Dag van de Architectuur, voor de eerste keer de Leidse Architectuurprijs uitgereikt. Een vakjury had tien Leidse gebouwen die recent in gebruik zijn genomen, genomineerd. Het publiek kon via internet stemmen op één van deze  gebouwen. Winnaar werd de renovatie van de Sterrewacht door het Leidse architectenburo Veldman, Rietbroek, Smit.

De Sterrewacht is een belangrijk gebouw in de Leidse cultuurhistorie maar is in de loop der tijd zwaar verwaarloosd. Mede dankzij een rijkssubsidie van € 2,8 miljoen kon het rijksmonument worden gerenoveerd. En inderdaad het resultaat is prachtig en een absolute aanwinst voor de stad. Maar is deze renovatie ook de eerste Leidse Architectuurprijs waard?

Er staan in Leiden ongeveer 3000 monumenten. De Leidse historische binnenstad is misschien wel de belangrijkste kwaliteit van de stad en een ‘unique selling point’ voor het aantrekken van toeristen, bedrijven en instellingen en daarmee een motor van de lokale economie. Terecht wordt dit cultuurhistorisch erfgoed goed bewaakt en wordt er in de meeste gevallen geïnvesteerd in het behoud en versterken hiervan.

Maar Leiden is meer dan een historische binnenstad die geconserveerd moet worden. Leiden is ook de Stad van Ontdekkingen, een moderne stad die in ontwikkeling concurreert met andere steden in de Randstad, Nederland en Europa.  Een stad die, als zij wil meedoen in deze globale concurrentiestrijd, moet meegaan met haar tijd en daar zelfs op vooruit moet lopen. De Leidse kenniseconomie vraagt om een innovatieve en een vooruitstrevende stadscultuur.

Leiden stond nooit echt bekend om de kwaliteit van haar moderne architectuur. In de meeste architectuurgidsen over hedendaagse architectuur komt Leiden nog niet voor. Maar met de recente ontwikkeling van de woonwijken Roomburg en Nieuw Leyden, het Bio Science Park en enkele grotere gebouwen is de kwaliteit van de Leidse moderne architectuur de laatste jaren enorm  toegenomen.

De bedoeling van de Leidse Architectuurprijs is om deze kwaliteit van de moderne architectuur in Leiden in de publiciteit te brengen. Zo kan Leiden laten zien dat zij niet alleen een conserverende maar ook een vooruitstrevende stadscultuur heeft. Het is dan ook jammer dat de Sterrewacht door de vakjury genomineerd is  voor de Leidse Architectuurprijs. De Sterrewacht is een mooi project maar het is geen goede ambassadeur voor de moderne architectuur van Leiden. Daarmee is deze eerste Leidse Architectuurprijs een gemiste kans en een verkeerd signaal naar de buitenwereld. 

foto’s via site surveymonkey

Just a quick heads-up, to share that I will be presenting a paper at the ‘Day of Sociology‘ in Gent (Belgium) on May 26th. The presentation is called “Institutional and Demographic Explanations of Women’s Employment in 14 OECD countries, 1975-1999“. ...

Ik kan het even niet gebruiken, ik voel me vandaag niet echt prettig op de universiteit. Normaal kan ik dat wel hebben, maar ik merk toch dat ik prikkelbaarder ben. Ik maak nog even wat af, zodat ik goed voorbereid ben voordat ik naar Kopenhagen ga aanstaande zaterdag, en daarna ga ik maar naar huis. Het moet allemaal even bezinken. Halverwege mei ben ik weer terug, ik zal daar ruim een week verblijven. Ik heb er veel zin in. Ik zal de nachttrein nemen en zorgen dat ik voldoende leesvoer ter beschikking heb. Het bezoek aan Kopenhagen hoort net als de reis naar Hawaii bij mijn eerste stage.

Het rommelt een beetje in mijn hoofd. Ik zie veel flashbacks vandaag, scenes die ik me tot in detail herinner, scenes van mijn vroege jeugd, toen ik op de basisschool zat. Gemengd met de nieuwe inzichten die ik verkregen heb en de patronen die ik nu zie als ik al die scenes tot een geheel maak, aanschouw ik het toneelstuk van mijn vroegere leven. Waarin verwachtingen op school vaak heel anders waren dan zoals ik die zelf voor me zag.
Maar die inzichten komen nu, achteraf gesproken. De patronen herken ik nu doordat ik ze in sommige anderen waarneem, en vervolgens bij mezelf. Het is soms zo veel makkelijker om een overzichtelijk beeld te krijgen van andermans leven, terwijl het van een eigen leven zo moeilijk is. Daar zit je immers continu in, en andermans situatie kan ik nog wel eens naast me neerleggen.

Mijn spullen liggen verspreid over de tafel in het hoekje van het lab. Er is niemand anders, dus ik heb gewoon een grote kop thee voor mezelf gemaakt. Wat weten die anderen überhaupt van me? Wat boeit het ze waar ik gisteren was? Het hoeft ook allemaal niet, laat ze maar een beeld hebben en me niet erkennen. Weer die verwachtingen, nog steeds, net als vroeger, lang geleden. Maar nu heb ik meer inzichten verkregen in de interactie tussen mensen en hoe ik daar zelf het beste mee om kan gaan.

Ik denk aan mijn toekomst en hoe het beeld daarvan dat ik nu voor ogen heb wel eens Radicaal Anders zou kunnen uitpakken.
Ik kan straks niet pronken met die talentenbeurs waarnaar ik heb gesolliciteerd voor mijn tweede stage die hopelijk in Oslo plaatsvindt. Het is alleen niet echt motiverend om daar van alleen een karige tweehonderd euro Erasmusbeurs per maand te leven, aangezien de prijzen er niet laag liggen, ik geen aanvullende studiebeurs krijg en ik meer dan dat verdien met mijn bijbaan, die ik dan wel zal moeten opschorten. Mijn project zou vast niet het meest spectaculaire zijn geweest te midden van al die aanvragen, en totaal niet passen in de visie en idealen van het bedrijfseconomisch instituut dat het geheel aan universiteiten aan het worden is. Maar de aanvraag diende ik in, nog steeds zonder spijt, ondanks dat me expliciet werd gezegd dat ik ‘maar heel weinig kans zou maken’ (wat eigenlijk niet een bijzonder goede manier is om je studenten te motiveren).
Dan maakt het ook niet meer uit dat ik mijn diploma aardwetenschappen cum laude heb gehaald, daar krijg je geen extra studiepunten voor en het loont verder ook niet echt in dit systeem. Bovendien gaat aardwetenschappen hier als een keuzemajor op in Future Planet Studies en zal het niet meer beschikbaar zijn als apart bachelortraject. Dus ik heb ook nog eens een diploma op zak van een opleiding die straks niet meer bestaat.
Zulke hippe studies worden opgezet om tot interdisciplinariteit en verbreding te leiden – maar wat er uiteindelijk gebeurt is dat de studenten van alles wel iets weten, maar van niets echt iets diepgaands. Een soort Weetnikskunde – maar wel kan je er mee aan de bak komen, beter straks dan ik allicht, want het is hip en past in nieuwe concepten en visies. En dan komt men er nadat je aangenomen bent voor een hippe, gewilde baan achter dat je eigenlijk vrij incompetent bent en eigenlijk nog heel veel moet leren. Anderen blijven aan de kant staan, zeker nu er bezuinigd wordt op promotieplekken.
Ik kies niet de populairste stages, mijn onderzoek wordt niet gezien als Rocket Science. Mijn CV is wel vrij vol, maar wat heb ik er dan aan, als het allemaal zo kortzichtig en narrowminded is geworden? En dat onder het mom van interdisciplinariteit, een nauwere samenwerking met het bedrijfsleven (en een al even grote afhankelijkheid daarvan die daardoor ontstaat), verbreding van perspectief richting narrowmindedness door vooral niet te kijken naar vele alternatieven die gewoon naast elkaar zouden moeten kunnen bestaan.
Maar ik houd het nog steeds voor ogen om naar Oslo te gaan, wie weet komt het van pas, en het zal sowieso een inspiratie zijn voor mijn schrijven.

In mijn Radicaal Andere Toekomst word ik helemaal niet in de gelegenheid gesteld om te promoveren. De kans is verkleind door bezuinigingen, dan wel zijn er geen onderzoeken die geschikt zijn om me vier jaar lang aan te wagen, en op deze universiteit worden de promotieplekken weggegeven binnen een besloten groepje mensen in mijn vakgebied omdat zij nou net de stages hebben gedaan die daarop de beste voorbereiding vormden – maar die mij dan weer minder interessant leken. Ik weet niet eens of ik er dan wel tussen wil komen dan, ik ben immers gedefinieerd als Autist, Sociaal Labiel, Ongezellig en Gesloten figuur. Iets met intelligentie? Nooit, er is iets mis met me. Nou, er is echt niets mis met me. Ik kan heel goed met mensen omgaan, maar word hier vaak afgehouden. Het steekt anderen dat ik mijn eigen ding wil blijven doen en me niet almaar loop te conformeren. Weer anderen vinden dat juist leuk, weet ik, maar hier op de universiteit is het zeldzaam. Toch worden mij minder kansen geboden door mijn non-conformisme en de door anderen gedefinieerde mij waarvan niets klopt en welke op vooroordelen gebaseerd is. Of ik het wil of niet, daar moet ik maar op weten te zinspelen, anders ga ik nog eens op mijn bek. Vandaar het idee van mijn Radicaal Andere Toekomst.
In deze toekomst is het nadrukkelijk niet aan de orde dat ik hinderlijke consequenties ondervind van mijn non-conformisme. De Radicaal Andere Toekomst is zelfs als een gevolg te zien van het eventueel niet kunnen doorgaan van mijn in eerste instantie beoogde toekomst, maar is zeker niet onbevredigend. Ik word erkend en geaccepteerd in wat ik doe voor anderen en voor mezelf. Ik schrijf, heel veel, ik schrijf on-Nederlands en breek door met de spanning zoals de Scandinavische schrijvers dat zo goed kunnen, maar dan toch net even anders, uniek en vernieuwend, niet binnen een en hetzelfde genre te plaatsen, bizar en doordacht. Ik gebruik mijn intellect dan dus op een heel andere manier. Ik laat mijn intellect de vrije loop, maar in het academische wereldje hoeven ze me niet, en daar houd ik me dan ver vandaan, want dat voelt niet goed. Hoe interessant het ook zal blijven om te lezen in Discovery en Astronomy en National Geographic, waar toch veelal Rocket Science beschreven wordt. Maar niets over de totstandkoming daarvan, in mijn Radicaal Andere Toekomst zal ik vooral mijn common sense blijven gebruiken, me onafhankelijk van anderen verdiepen in wat me interesseert, en over die uiteenlopende onderwerpen lezen en informatie als een spons opzuigen – om het tot inspiratie te laten dienen voor mijn schrijven.
Ik zit niet alleen maar te typen en na te denken in mijn Radicaal Andere Toekomst, ik raak niet mensenschuw. Dat is dodelijk voor de inspiratie, ik zal vooral hen beschrijven die ietwat bizar zijn in deze maatschappij, met wie iets merkwaardigs aan de hand is, of diegenen die in merkwaardige situaties verzeild zijn geraakt. Daarvoor moet ik op onderzoek uit. Ik zal vooral mijn vrienden zien, en verder een alternatief winkeltje of cafeetje runnen naast het schrijven om maar voldoende onder de mensen te komen.
Ik zal ondanks alles de vruchten plukken van mijn academische achtergrond, en dat alles op een manier die zich kenmerkt door passie, vreugde, intellect, zinnigheid, oprechtheid, intens genot. Ik zal er niet ongelukkig in zijn.
Ik ga sowieso wel veel schrijven in dat gat dat er zal zijn tussen mijn afstuderen en de in eerste instantie beoogde toekomst of de Radicaal Andere Toekomst.

Het is na gisteren gewoon weer licht geworden vandaag. Het verlicht pijn, maakt de zorgen draaglijk, maar neemt ze niet weg door ze te verbergen. Ik heb alternatieven achter de hand, en dat is veilig, op een andere manier dan dat het veilig is om alleen maar achter elkaar aan te lopen en te kijken.

I won’t shiver in the cold
I won’t let the shadows take their toll
I won’t cover my head in the dark
And I won’t forget you when we part

Collapse the Light Into Earth

~Porcupine Tree, ‘Collapse The Light Into Earth’, 2002

Gearchiveerd onder:Diaries

The PhD Network at the University of Twente (P-NUT) aims at providing an easy and detailed platform for PhD-related issues: professional as well as personal. P-NUT stays in close contact with the University Board, Personnel Department (PA&O) and National PhD-representatives ...

Handsfree krijgt een nieuwe betekenis: binnenkort heb je een telefoon die je met je hersens bedient.
Stel, je wilt je kantoor even bellen. In plaats van je telefoon te pakken, het nummer op te zoeken in het telefoonboek en vervolgens het knopje in te drukken, doe je niets anders dan denken ‘bel’ en ‘kantoor’. En daar heb je de zaak al aan de lijn.

Het lijkt science fiction, maar op de University of California (VS) hebben ze al werkende prototypes. Breinbellen werk via een scanner om het hoofd die hersengolven kan herkennen die je opwekt door naar getallen te kijken. Via bluetooth is die scanner verbonden met de telefoon. Zodra hersengolven worden waargenomen die duiden op een getal, komt de telefoon in actie. Een groep proefpersonen is zo goed geworden in nummers via hun hersens bellen, dat ze 100 procent accuraat zijn.

Of dit nou een gewenste ontwikkeling is........?

Bron

Applied R for the quantitative social scientist is a manual on R written specifically as an introduction for the quantitative social scientist. To my opinion, R-Project is a magnificent statistical program, ready to be accepted and implemented in the social sciences. The flexibility of this program and the way data are handled gives the user a sense of closeness to and control over the data. I think this inspires users to analyze their data more creatively and sometimes in a more advanced way.

Female academics are a minority, compared to male academics. This overrepresentation of men is even stronger in higher ranking positions. The Leaky Pipeline hypothesis explains this discrepancy by focusing on the strongly selective nature of an academic career.

NASA heeft een lijstje gepubliceerd met de minst geloofwaardige science fiction films ooit. Bovenaan staat het Roland Emmerich-vehikel 2012. Op nummer zes vinden we What the #$*! Do We know?, een wanstaltig stukje wetenschap vervalsing uit 2004. Rubenski schreef destijds een recensie van de film voor de website Filmtotaal.nl.

Wat is realiteit? Waarom zijn we hier? Wat gebeurt er met ons na de dood? Wie of wat is God? – vragen die wij onszelf allemaal wel eens stellen. Vragen ook die eigenlijk nooit echt te beantwoorden zullen zijn; het zijn stuk voor stuk geloofskwesties. Maar dat maakt het stellen van de vragen er niet minder spannend om. Let wel: het blijft speculatie. Wetenschap daarentegen, probeert een objectieve beschrijving van de werkelijkheid te geven. Nu zijn er helaas altijd hardleerse figuren die hun geloof op een of andere manier proberen te verankeren in de wetenschap, koppig ontkennend dat deze twee voorstellingen van de werkelijkheid – geloof en wetenschap – elkaar niet of nauwelijks verdragen. Het resultaat is praktisch altijd hetzelfde: halve waarheden, simplistische voorstellingen en verminking van serieuze theorie. Een prachtig voorbeeld van dergelijk destructief religieus gedrag vinden we in de film What the #$*! Do We know?, schaamteloze New Age propaganda uit de Verenigde Staten. Over de rug van de kwantumfysica wordt getracht zieltjes te winnen voor een dubieuze mystieke stroming. Dat waarheid en logica het daarbij moeten ontgelden, lijkt de Amerikanen niet te deren; de film werd in de Verenigde Staten enthousiast ontvangen en was een bescheiden bioscoophit. Hopelijk prikken de Nederlanders door het fraaie staaltje wetenschapsvervalsing heen en zien ze de film zoals hij werkelijk is: een metafysisch balletje-balletje. Je wordt genaaid waar je bij staat.

In What the #$*! Do We know? volgen we de fotografe Amanda, wiens dagelijkse routine ruw wordt doorbroken wanneer zich plotseling een dieper liggende werkelijkheid – namelijk die van de kwantumfysica – aan haar openbaart. Meegezogen in een existentiële maalstroom, ontdekt ze dat niets is wat het lijkt, en dat de werkelijkheid die wij allemaal als vanzelfsprekend en lineair ervaren, een oneindig aantal mogelijkheden omvat. Het verhaal van Amanda wordt afgewisseld met interviews met wetenschappers en mystici. Aan de hand van Amanda’s ervaringen proberen zij een brug te slaan tussen kwantumfysica en spiritualiteit. 

Hoewel de film begint met enkele interessante vragen – zien onze ogen meer dan onze hersenen ons voorschotelen? Zien we alleen maar wat we geloven? Zijn gedachten geconditioneerd? – gaat het in de uitwerking van deze vragen behoorlijk mis. De film komt al na tien minuten terecht in een vrije val van pseudo-wetenschap en salonfilosofie die aanhoudt tot het slot. Onder het mom van ‘traditionele wetenschap kan niet alles verklaren’ worden de sluizen der speculatie wijd opengezet en wordt er gepraat over vorige levens, lopen over water en de kwantumfysische boodschap van Jezus Christus(!), alsof het de normaalste zaak van de wereld is. De grootste misser van What the #$*! Do We know? is echter dat de wetten die gelden voor de kwantumfysica, dus die van toepassing zijn op subatomaire deeltjes, klakkeloos geprojecteerd worden op de werkelijkheid als geheel. Met andere woorden: mensen vertonen hetzelfde gedrag als subatomaire deeltjes. En dit is natuurlijk klinkklare onzin. Aangezien deze argumentatie zo’n beetje het hart vormt van What the #$*! Do We know?, maakt dit de film zo goed als vleugellam. 

Over de vorm kunnen we kort zijn. De makers hebben geprobeerd een lastig onderwerp toegankelijk te maken voor een breed publiek door de interviews met wetenschappers af te wisselen met een fictief verhaal en computeranimaties. Dit komt de film niet ten goede. Het acteerwerk is namelijk van een beschamend niveau, de soundtrack doet nog het meest denken aan de muziek van een tv-programma met Chriet Titulaer uit de jaren tachtig, de humor is kinderachtig en flauw, en het slot wordt al een half uur van te voren ingezet. Bovendien is een film over kwantumfysica waarin een soort flubber (die een peptide moet voorstellen) in de vorm van Robert Palmer Addicted To Love zingt, moeilijk serieus te nemen. Toegankelijk maken voor een groot publiek? Prima. Maar er zijn grenzen! 

Pas tijdens de aftiteling toont What the #$*! Do We know? zijn ware gezicht. Een van de geïnterviewde mensen blijkt namelijk J.Z. Knight te zijn, het beruchte medium dat de 35.000 jaar oude Ramtha (een strijder uit Atlantis) channelt. Wat doet deze paria van de New Age beweging in een film over kwantumfysica? Nou, heel eenvoudig: de drie makers van What the Bleep Do We Know!? maken deel uit van de Ramtha School of Enlightenment. Hoezo verborgen agenda? Uiteindelijk blijkt What the #$*! Do We know? niet meer dan een uit de hand gelopen commercial voor een mystieke sekte met twijfelachtige reputatie. Een film die niet inspireert, maar irriteert.

One of the marvels of the internet today is to have people from all colors, political and others, mingled in whatever conversation happens. A best example was triggered by the previous post in this blog -A Xmas tale-. Since a couple of years I have decided not to have reaction space in the blog itself, but let whatever social network is around to be the space for react to whatever I write here. The approach actually works. If you would happen to follow my twitter/facebook timeline, or to check the comments that appear in the note itself, you would see that indeed, a strange meet of minds and ideas have happened around my last post.

To give a bit of context, I will allow myself to introduce the characters of this tale. On one side we have my friend of old times Tito. I meet him many years ago in university, when we both where members of the board of directors from the Movimiento Formate y Lucha, a left wing student's organization. I loose track of Tito for almost a couple of decades, up to when he resurfaced in my life via facebook. Tito lives now in the USA, and being active in what we call in Europe the Tea Party Movement, we had (and probably will have) plenty of heated arguments already on democracy, current politics and the like. If we happen to agree on politics, that was couple of decades ago. Which makes it, at least from my perspective, very interesting. How comes that people go so apart from each other in politics? Did we change or are we the same, but our different environments forces us to disagree? Do we understand each other? Questions that remain interestingly unanswered.

On the other side, we have Ton. Very differently than Tito, I have yet to meet Ton in person. I believe he is member of GroenLinks, my dutch political party, and certainly we share plenty of ideas and interests. It hardly passes a comment in my (or in any other of our shared friends) facebook timeline without comment from Ton. Reading philosophy and cooking lore, and certainly being more than 40, Ton fits as yet another example of the positive aspects of Europe today: a life style that permits to balance high taxes and high individual liberty with a rather left wing political line.

Between these two poles, we also have Imke and Dirk, friends that I have meet in different moments and groups of GroenLinks Utrecht. Differently than Tito, Ton and myself, Imke and Dirk are youngsters, ending their studies or just in their first full time job. Even if I consider myself young, when I heard and read Imke and Dirk I recognize that they respond and react from a perspective a couple of decades younger than mine, which makes any dialogue between us even more interesting. And on the other side, we also have Maruja. Maruja taught international relations when I was in university, a course that among other consequences produced the first students-professors human rights action group in Caracas. When I read Maruja I read a keen mind honed by decades of following the drama (or comedy) of politics of all sorts.

Now, after all that have being said. If you read my last post before, or care to check it after, you would remember that nagged by northamerican descriptions of the european welfare, I put down my own, sort of not-american-not-european perspective. In short I do believe that europeans in general, and dutchies in particular, enjoy ample free time, more than their northamerican counterparts. And I believe that such attitude comes from a long tradition of conservative values, where living in a comfortable middle class is seen as a desirable goal. Nothing too original, nor too conflictive, I thought.

But of course, my friends thought otherwise. And one of those facebook battle fields rise. Interesting in itself, because if you happen to follow the exchange, you will see right away the preconceptions that north-americans have of europeans, and otherwise. And not only. Also the views of a right winger on a left winger, and viceversa. Meanwhile Maruja cut though the middle of my too-extensive prose, and retweeted my own original title as "perfect social security or golden mediocrity", Tito and Ton engaged in a discussion on principles of right and left politics.

Not surprisingly, in the whole debate between Ton and Tito, I found myself agreeing with Ton and wondering in disbelief on what Tito has to write. But anyhow, what is interesting is how comes that persons that honestly share a desire for social improvement can come up with such a different views. I mean, I do not believe for a second when a right wing leader tells me that his agenda of tax cuts is actually in the benefit of the poor. But what when a serious, not stupid, honest person tells me the same? Probably my friend the right winger wonders in the same way (or at least I hope so): how comes that Inti (and Ton and many others), being not too stupid can believe all this nonsense from the left? Politics, of course, is not exact science, and there are no universal truths. But still. To me, anyhow, the many debates with Tito tells me that we should be much more open and tolerant than we actually are. In this world that we share, with problems that affect not only Tito and me, but the eskimo in alaska and the bushman in africa... This dialogue must go on, even if so frequently seems to be a dialogue between deaf people.

Besides this general issue of reaching out to our extreme opposers, and try to learn and to understand from them, still is the issue of ideal societies, or organizational modes. And here I must confess that even when sounding decadent, I am still in favor of the more soft societies that europe has created. Because today I am not willing to believe that freedom can only mean freedom of earning money, as much as I can. I do believe that money is only a middle, an instrument to help fulfill a meaningful life not only for me, but for the ones that by millions of different reasons earn less than me. Tito certainly has an important point when he tells that socialist dreams have become, far too often, in nightmares. True. But does that have to mean that any attempt to socialize and redistribute income is doomed to become a stalinist tyranny? I don't think so, I really don't. Even if only looking at the nightmares that the capitalist dream has produced in my countries, where myriads are born, grown and die in exploited hells that will never offer any chance of emancipation.

Which raises the last point of this post. It could be that because I am pushing the forties and I have the luxury of running my own company, which small (and frequently null) income only complement the steady income of my wife, I have actually forgotten my early years of toll. Surely Imke has not forgotten them, when reporting that most of her social circle does work harder than hard, with hardly any time left out of the rat race. So again, that is why this brave, free, mostly incoherent but still alive dialogue of internet is valuable. Because we can forget that our own limited view of reality is nothing else than that: a limited sight. If we are to move forward, we must go on contrasting the disparaging views across the Atlantic, and across the generations.

I presented a poster presentation called “Do children keep their mother from working?” at a Ph.D. conference at the Institute for Innovation and Governance Studies, University of Twente. I won the ‘Best Poster Award”! The jury was pleased with a ...

In een deze week uitgekomen artikel in het Amerikaanse tijdschrift Science melden Michael Hoffmann en meer dan 170 medeauteurs over de uitkomsten van een zeer groot opgezette studie naar de wereldwijde status van biodiversiteit in gewervelde dieren (zoogdieren, vissen, vogels, reptielen en amfibieën). Zij onderzochten ruim 25.000 soorten, en kwamen tot de conclusie dat rond de 20% daarvan (5000 soorten) ernstig bedreigd zijn, en dat meer dan 50 soorten dicht bij uitsterven zitten.

lees verder