Zolang er mensen in Nederland wonen, zijn er spanningen tussen bevolkingsgroepen geweest. Toch lijken de laatste decennia die spanningen te zijn toegenomen, of maken we er ons in ieder geval meer zorgen over. Er is de afgelopen jaren wel wat veranderd: de overheid heeft veel van haar gezag verloren, de samenleving is geïndividualiseerd en ontzuild, [...]

Zolang er mensen in Nederland wonen, zijn er spanningen tussen bevolkingsgroepen geweest. Toch lijken de laatste decennia die spanningen te zijn toegenomen, of maken we er ons in ieder geval meer zorgen over. Er is de afgelopen jaren wel wat veranderd: de overheid heeft veel van haar gezag verloren, de samenleving is geïndividualiseerd en ontzuild, [...]

Na het schrijven lees ik ….

Waarom heb ik dit geschreven?

Waar heb ik dit vandaan gehaald?

Van waar is dit tot mij gekomen?

Dit is beter dan ikzelf …

Zouden wij op deze wereld niets dan pennen zijn met inkt

Waarmee iemand waarachtig schrijft wat wij hier krassen?”

Fernando Pessoa (1934)        

Als er data zijn, is er een verhaal van te maken. De klacht is tegenwoordig vaak dat journalisten geen tijd hebben of nemen voor goed feitenonderzoek. Maar welke journalist is in staat in hele korte tijd heel veel gegevens op te zoeken en na te trekken, in no time twitter af te speuren, ja geheel, om de teneur rond een onderwerp te peilen en daar een fatsoenlijke duiding aan te geven in een goedgeschreven artikel? O ja, het moet ook a la minute, snel en goedkoop. Waar vallen we dan op terug? Natuurlijk: robotjournalistiek. Werkelijk, het bestaat.

Tot op zekere hoogte heeft deze niet te stuiten ontwikkeling voordelen. Op basis van gedrag in de sociale media wordt onze belangstelling gepeild. Passend bij die belangstelling krijg ik nieuwsberichten voorgeschoteld, geheel op mijn niveau. Helemaal geschreven door een robot. Dat is leuk als ik te boek staat als slimmerik met brede belangstelling, ik krijg dan veel en op hoog niveau. De informatie die ik krijg is accuraat en objectief. Dat is voor beursberichten bijvoorbeeld helemaal niet verkeerd. Een journalist kan zich met werkelijk onderzoek, interpretatie en verdieping, bezig gaan houden.

Maar onderwerpen die niet geregistreerd staan als mijn interessegebied, krijg ik niet eens te zien. Over (eigen) grenzen heen kijken, wordt een grote uitdaging.

De democratie zou best wel eens met z’n tijd mee kunnen gaan. Burgers hebben wel vertrouwen in het democratische systeem maar niet meer in partijen en besluiten. Wil de burger 2.0 wil meer inspraak? Nou dat kan. Wat zijn de opties en waarom komt het er niet van?

Door twee auteurs is een boekje samengesteld over het gebruik van sociale media en politiek ‘Veel gekwetter, weinig wol’. De ene, Aalberts, is onderzoeker politieke communicatie en gelooft niet dat nieuwe media werkelijk burgers bij politiek gaan betrekken. De andere, Kreijveld, is aldus de omschrijving futuroloog en toekomstverkenner. Hij gelooft juist wel in de wisdom of the crowd.

De opties

De sociale media als hyves, twitter, facebook en blogs bieden uitgebreide mogelijkheden de democratie een boost te geven. Ten eerste kunnen via deze media burgers beter worden geïnformeerd. Omgekeerd kunnen politici vlotjes de wensen van burgers peilen, bijvoorbeeld door middel van digitale burgerpanels. Daarnaast kunnen mensen elkaar makkelijk bereiken om standpunten uit te wisselen en te mobiliseren voor politieke doelen. Denk aan de Arabische Lente waarbij veel eer gaat naar Facebook. Hoewel er ondertussen vaak genoeg op is gehamerd dat Facebook niet de Arabische Lente heeft veroorzaakt, weten we omgekeerd wel dat het de communicatie flink heeft versneld.

Het resultaat

Politici informeren via de sociale mediakanalen wel over hun werk maar van interactie is weinig sprake. Als reden van het bijhouden van bijvoorbeeld een hyve noemden politici vooral  de mogelijkheid snel contact met de achterban te kunnen hebben. Generen van ideeën van burgers werd niet genoemd. Het contact dat er is, blijft oppervlakkig.

De concrete opbrengst is mager. Veel reacties van burgers blijven onbeantwoord – burgers geven aan ook niet echt antwoord te verwachten – , niet duidelijk is welke burgers bereikt worden en onduidelijk is wat ‘men’ wil. Een goed ontvangen proefballonnetje van een politicus kan al snel de verwachting wekken dat het ook werkelijk reëel beleid wordt. En dat kan niet altijd. Mensen volgen politici vaak om de persoon, inspirerend, dezelfde leeftijd enz.  of om een statement te maken als volger van een bepaald iemand. Niet om een bestuurlijke bijdrage te leveren.

Conclusie

Sociale media worden niet optimaal benut voor politiek. Hyvende en twitterende politici schieten met hagel op een ongedefinieerde doelgroep. Via de traditionele media blijkt zo’n grote groep beter bereikt te worden.  Juist via de sociale media kan men zich richten tot een specifieke doelgroep.

Cocreatie, ontwikkelen van beleid door politici samen met burgers, is binnen handbereik gekomen. Je mag verwachten dat het draagvlak voor nieuw beleid dan een stuk groter is. De politiek kan zich dan beperken tot de hoofdlijnen waarbinnen deze cocreatie van beleid plaats kan vinden. Aangezien burgers en politici nog volledig in hun eigen rollen zitten, valt zo’n verandering niet echt te verwachten en blijft het bij veel gekwetter en weinig wol.

 

Nijmegen heeft de ambitie om in 2045 zelfvoorzienend te zijn in zijn energieverbruik. Daarom start de gemeente de komende maanden het co-creatieproces ‘Power2Nijmegen’, samen met bedrijven, organisaties, kennisinstellingen en andere deskundigen in de stad. De gemeente vraagt de partijen om op zoek te gaan naar manieren om er voor te zorgen dat Nijmegen in 2045 ongeveer 50 procent minder energie gebruikt en de rest van zijn energie uit duurzame bronnen opwekt.

Nijmegen streeft er naar om in 2045 een energieneutrale stad te zijn. Dit is een van de hoofddoelen van de Duurzaamheidsagenda van de gemeente uit 2011. Want fossiele brandstoffen raken de komende decennia steeds verder uitgeput. Daardoor wordt lokale opwekking van duurzame energie steeds belangrijker. Omdat duurzame energie steeds rendabeler wordt, ontstaan vanuit de markt en bij particulieren al steeds meer (collectieve) initiatieven op het gebied van energiebesparing en duurzame energieopwekking. De rol van de gemeente verschuift daarmee van een initiërende, naar een meer faciliterende en voorwaardenscheppende rol.

Nieuw is een proces van co-creatie waarbij overheid, particulieren en de markt gezamenlijk werken aan een transitie van fossiele naar duurzame energie. Met dit proces hoopt de gemeente de kennis en creativiteit in de stad te ontsluiten en bundelen, en daarmee ook (economische) kansen te creëren. Het doel van Power2Nijmegen is een ‘routekaart’ naar een energieneutrale stad in 2045, die nog dit jaar de basis vormt voor een nieuw gemeentelijk Uitvoeringsprogramma Energie.

Bij Power2Nijmegen is het de bedoeling dat stakeholders een thema of vraagstuk adopteren en dit binnen deze periode samen met andere belanghebbenden, betrokkenen en hun achterban gaan uitwerken. Tot aan de zomer zijn zo meerdere werkgroepen met verschillende thema’s parallel aan het werk. Enkele voorbeelden hiervan: woningcorporaties kunnen praten over verdere energiebesparing na 2020, zonne-energiebedrijven over nieuwe kansen voor vermarkting, en de gemeente kan met buurgemeenten een plan maken voor energieneutrale overheidsgebouwen.

De discussiethema’s en vorderingen van de werkgroepen zijn straks online te volgen op een nog te openen digitaal NING-platform. Ook worden sociale media ingezet om de discussies en de inventarisatie van ideeën te verbreden naar andere belangstellenden in de stad.

De aftrap van het project Power2Nijmegen is op 3 april om 20.00 uur in het Duurzaamheidscafé in LUX.

Monique Samuel ziet uiteindelijk hoop voor jeugd in Midden-Oosten

Vanochtend stond ze in de NRC Next en vanavond zit ze in Pauw & Witteman. Monique Samuel (22) leidt een avontuurlijk leven. Sinds ze vorig jaar voor het eerst gevraagd werd als commentator van de revolutie in Egypte is haar leven flink veranderd. ‘Vandaag word ik ook weer aan de lopende band gebeld’, zegt ze, ‘omdat er voetbalrellen zijn geweest in Port Said’. Het is tekenend voor haar leven: druk, van alles te doen.

Vanochtend stond ze in de NRC Next en vanavond zit ze in Pauw & Witteman. Monique Samuel (22) leidt een avontuurlijk leven. Sinds ze vorig jaar voor het eerst gevraagd werd als commentator van de revolutie in Egypte is haar leven flink veranderd. ‘Vandaag word ik ook weer aan de lopende band gebeld’, zegt ze, ‘omdat er voetbalrellen zijn geweest in Port Said’. Het is tekenend voor haar leven: druk, van alles te doen.

Monique Samuel werd geboren in Amersfoort als dochter van een Egyptische man en een Nederlandse vrouw. ‘Ik ben niet in Egypte geboren, zoals veel mensen denken, maar mijn familie woont daar nog wel’. Ze heeft het land al twaalf keer bezocht en meestal blijft ze langer dan een maand. ‘Ik logeer dan bij mijn oma, die woont in een simpele volkswijk in Caïro’.

Haar familie is Koptisch, de oudste etniciteit in Egypte. De Kopten zijn oorspronkelijke inwoners van het land, voordat er Arabische inmenging plaatsvond. Daarnaast is het een religieuze minderheid in Egypte, omdat zij de Koptisch-christelijke religie aanhangen. ‘Dat is één van de oudste christelijke stromingen op aarde’, legt Samuel uit, ‘gesticht door de apostel Marcus in de eerste eeuw na Christus’. Door de Arabische inmenging is ook de islam in het land gekomen. ‘Als kind van een Arabier wordt je als moslim geboren’, zegt Samuel.

Wanhoopskreet
Haar reizen naar Egypte geven haar een uniek beeld van de situatie daar, wat volgens haar ook de hoofdreden is dat ze veel in de media verschijnt. ‘Kijk, gisteren waren er voetbalrellen in Port Said. De meeste mensen zien dat dan als normaal voetbalgeweld, maar ik zie meer: een complot. Op YouTube zie je politieagenten de andere kant oplopen. Het is net alsof ze wíllen dat het uit de hand loopt.’  Echter, naast persoonlijke ervaring heeft Samuel ook veel kennis over het land: naast haar studie Politicologie aan de Universiteit Leiden, volgde ze veel vakken op het gebied van de geschiedenis van het Midden-Oosten en islamitisch recht. Met name westers beleid in islamitische landen interesseert haar, waardoor ze ook veel kennis heeft over bijvoorbeeld Iran, Israël/Palestina en Libanon. Maar Egypte, het land van haar vader, liet haar niet los: ‘Er is geen Engels of Frans boek over Egypte wat ik niet gelezen heb’.

Samuel heeft veel te vertellen over de Arabische Lente, de revoluties die vorig jaar begonnen in het Midden-Oosten. De revoluties, die voor de buitenwereld vooral een roep om democratie lijken, zijn volgens Samuel veel basaler. ‘Dit is een wanhoopskreet. Het systeem is geheel vastgelopen.’ In het Midden-Oosten is zestig procent van de bevolking onder de 29. De meeste mensen hebben slechts één heerser gekend die mijlenver van de bevolking afstaat of -stond. De welvaart steeg wel, maar de bevolkingsgroei deed dat nog veel harder. ‘De werkloosheid stijgt, het aantal ondervoede kinderen stijgt. Combineer dit met corruptie en steeds slechter onderwijs en je snapt wat er mis is’. Mensen zijn ongelukkig of zelfs wanhopig. ‘Je komt van de universiteit en hebt geen uitzicht op een baan, een appartement of zelfs een huwelijk, daar is geen geld voor.’

Verloren generatie
Sinds de revolutie is het in Egypte niet beter geworden. Samuel vertelt over haar oom, die in airconditioning handelt. Sinds de revolutie verkoopt hij niks meer. ‘Iedereen houdt zijn hand op de knip. Lonen worden niet meer uitbetaald, winkeliers verkopen niets.’ Het hele land moet opnieuw worden opgebouwd. De politieke instituties zijn zwak: sinds de jaren vijftig is Egypte in feite een militaire dictatuur geweest. Mubarak had dan wel geen uniform aan, maar hij had wel het hele leger achter zich. De ware revolutie moet eigenlijk nog plaatsvinden: het leger moet terug naar de barakken. Het kan allemaal nog wel even duren. ‘De generatie van Tahrir is eigenlijk een verloren generatie’, zegt Samuel met pijn in het hart, ‘zij zullen niet profiteren van de revolutie.’

Toch gloort er hoop voor het Midden-Oosten. Op lange termijn gelooft Samuel wel dat het beter wordt: ‘Onder druk van de hoger opgeleide bevolking zullen er geen dictators meer komen.’ Tunesië kan hierin gezien worden als lichtend voorbeeld: ‘Daar won dan wel een islamitische partij de verkiezingen, maar zij houdt zich prima aan de grondwet.’ Dit komt  ook omdat in dit land juist wél sterke instituties zijn. Het leger had niet zoveel macht en er was nadat de dictator was afgezet geen directe opvolger.

Samuel begint binnenkort aan een onderzoek over de rol van sociale media in radicale jeugdbewegingen in het Midden-Oosten. Ondanks dat slechts twintig procent van de bevolking internet heeft is de rol van Facebook en Twitter groot in de Egyptische revolutie, zegt ze. Dit komt ondermeer omdat de Arabische zender Al Jazeera, waar 86 procent van de Egyptenaren naar kijkt, ook YouTubefilmpjes, tweets en Facebookberichten uitzond. ‘Er is nauwelijks vrije pers of vrijheid van meningsuiting, maar op deze manier dus wel. Hier is totaal niet op gerekend door het Egyptische regime.’ Mubarak is eigenlijk door Facebook van zijn troon gestoten.

Coming Out
Alhoewel ze geen lid is van de Koptisch-Orthodoxe Kerk, is Samuel wel christen. ‘God is voor mij de basis van alles wat doe.’ Als ik vraag bij wat voor kerk ze zichzelf thuis voelt, verzucht ze: ‘Oef. Ik ben al bij heel veel kerken geweest, maar in elke kerk zie ik iets van God maar ook heel veel van de mens.’ Daarnaast houdt ze niet van labeltjes: ‘Ik wil gewoon met iedereen in gesprek blijven.’ Ze ziet zichzelf als een een bruggenbouwer. Met een lichte trots vertelt ze over het feit dat ze de eerste christen was die op de Islamitische Omroep kwam. ‘Dat is toch mooi?’

Vorig jaar werd Samuel onderwerp van gesprek door haar coming out: op haar weblog vertelde ze lesbisch te zijn, een vriendin te hebben en te gaan scheiden van haar man. Voor sommige mensen was dat misschien schokkend, denkt ze wel, maar voor haar zelf is de worsteling grotendeels voorbij: ‘God heeft me gewoon zo gemaakt’, zegt Samuel, ‘het is iets tussen Hem en mij.’

Samuel stond tot een tijd geleden bekend als onderdeel van het christelijke wereldje. Ze was columnist bij het Nederlands Dagblad, werkte voor het Wetenschappelijk Instituut van de ChristenUnie (ze was overigens geen lid van de partij, zegt ze nadrukkelijk) en was te zien bij de EO. Tegenwoordig doet ze een stuk meer dan dat: ‘Ik schrijf bijvoorbeeld voor een progressief weblog als DeJaap en binnenkort word ik columnist voor het homojongerenblad Gay & Night.’

Is dit allemaal het gevolg van haar coming out? Ze benadrukt dat dit niet zo is: ‘Ik heb uit de christelijke wereld juist geweldige reacties gehad’. Ze wilde vooral zelf een breder publiek aanspreken, om met iedereen in gesprek te kunnen blijven.

GroenLinks
Om diezelfde reden is ze nooit lid geweest van een politieke partij. Ze zegt zich wel verbonden te voelen met GroenLinks, maar lid worden wil ze niet. De partij is op dit moment zoekende, zegt ze, ‘net als bijna iedere partij, trouwens. Onze ‘vrienden’ van de PVV en de SP profiteren daarvan.’ Ze vindt dat Nederland veel toekomst gerichter moet denken. Ons land heeft potentie, maar we verschuilen ons nu achter de dijken. ‘We moeten ons eens committeren aan plannen voor de komende 25 jaar, in plaats van elke twee of drie jaar alles te veranderen.’ Of ze zelf de politiek in wil? Daarover zegt ze: ‘Ik moet eerst nog ervaring op doen. Ik wil niet zo’n jong broekie worden die met veel tamtam de kamer in komt, maar na een tijdje ondergesneeuwd raakt. Daarvan zijn er zoveel.’

Van buiten het parlement probeert ze echter wel mensen aan het denken te zetten, bijvoorbeeld over ons denken over het Midden-Oosten. De regering is heel hypocriet, zegt Samuel boos: ‘Ze zien een Arabische winter in plaats van een lente. Democratie in het Midden-Oosten, dat kan gewoon niet. Er móet wel een Egyptisch kalifaat komen, want anders zouden de moslims hier ook wel eens democraat kunnen zijn, da’s voor onze anti-islamitische regering veel te eng.’

Terwijl de democratie in Nederland in verval is, kan men niet enthousiast worden van democratisering aldaar, ‘terwijl Obama, Cameron, Merkel en Sarkozy allemaal positief hebben gereageerd, vond Rutte het maar zorgelijk.’

Nieuwe visie
Er moet een compleet nieuwe visie komen op het Midden-Oosten, vindt Samuel, en we moeten de jeugd daar helpen om democratieën op te bouwen. Veel hoop dat de Nederlandse regering en de EU dat zullen doen, heeft ze echter niet. ‘Ons eigen belang is veel belangrijker, joh.’ Daarom richt ze zich liever op NGO’s en jeugdbewegingen in het Midden-Oosten. Praktisch gaat ze dit de komende tijd doen bij Oxfam Novib, waar ze stage zal lopen.

‘Er is nog veel te doen’, zegt Monique Samuel, doelend op haar agenda voor vandaag. ‘Er is nog veel te doen’, denk ik, terwijl ik haar woorden op me in laat werken. Ik neem afscheid van een jonge, inspirerende vrouw, waarvan we ongetwijfeld nog meer zullen horen.

Dit stuk verscheen als coverstory in De Linker Wang (maart 2012)

“Inspraakavonden en themabijeenkomsten zijn nog steeds de populairste methoden van burgerparticipatie. Vrijwel alle gemeenten zetten deze in. De rol van internet wordt steeds groter. (..) en gemeenten zetten steeds vaker sociale media in als communicatiemiddel. Dit gaat ten koste van meer traditionele communicatiemiddelen als flyers, brieven, lokale radio en televisie. Onverminderd populair zijn inspraakavonden en themabijeenkomsten. Vrijwel alle gemeenten zetten deze in.”

Aldus ProDemos op basis van onderzoek dat ze deden naar het gebruik van burgerparticipatie door gemeenten. Dat ‘vrijwel alle’  gemeenten participatie gebruiken en dat in de middelen ook hier digitalisering plaatsvindt, is geen opmerkelijke conclusie. Andersom zou het dat wel zijn geweest.

Ook niet verrassend maar wel een punt om over door te denken is de bevinding dat participatie vooral het domein is van colleges van B&W. Gemeenteraden, zo stelt ProDemos, spelen nauwelijks een rol. Burgers, zo wil ik toevoegen, spelen vrijwel geen rol. Burgerparticipatie is dus vrijwel altijd top down. Als het dagelijks bestuur er rijp voor is wordt de poort van het Forum geopend…

Die gang van zaken is al moeizaam genoeg. Ondanks alle cursussen en trainingen die medewerkers mogen volgen, zo vermeldt het rapport. De top-down lijn is volkomen natuurlijk vanuit de verticale opbouw van gemeentelijke beleidsprocessen. En ook natuurlijk is het om als dagelijks bestuurder controle te willen houden over het proces waar je verantwoordelijk voor bent. Timing en strategie zijn daarom ook niet zo zeer het onderwerp van de trainingen en cursussen. Wel al die middelen, de crowd control, het beheersen van wat je ontketent. Niet echt een recept voor een avontuurlijke ervaring met frisse ontdekkingen. Al zijn veel participatietrajecten voor betrokken medewerkers en bestuursleden al avontuurlijk genoeg: een wijkbijeenkomst met boze inwoners is altijd indrukwekkend.

We maken, zo bewijst het ProDemos-onderzoek, een diep karrenspoor van participatie. En, ook in de vergelijking met 2009, is dit spoor dieper en onwrikbaarder geworden. De kar wordt door vele B&W-leden getrokken en veel burgers volgen voor toch dat ene moment van invloed. Is het wijs dit karrenspoor te blijven volgen of zou het goed zijn nieuwe sporen te trekken?

Ik denk van wel. Als we op de comfortzone van gemeenten en hun dagelijks bestuurders blijven koersen zal burgerparticipatie altijd een zorgvuldig, strak ingekapseld rupsje blijven. En met elke lichting medewerkers die weer beter getraind zijn in de middelen en het proces, wordt de inkapseling nog steviger.

Als we vlinders willen, als we de deelname van burgers aan de politieke besluitvorming opener en vruchtbaarder willen maken, zal meer en eerder de gelegenheid hiertoe moeten ontstaan. Dan is het zaak eerder met bewoners te bespreken hoe en wanneer zij participatie belangrijk vinden. Dat is minder comfort voor de bestuurder, maar meer comfort voor de burger. En daar doen ‘we’  het toch allemaal voor.

Vanaf september geen volle postvakjes met stapels raadsstukken meer in de Vughtse raad. Nee, binnenkort starten alle raadsleden met het werken met Ipads in plaats van papieren stukken. Na een pilot van een half jaar wordt het papierloos werken verder uitgerold.

Net als vele gemeenten experimenteerde Vught het afgelopen half jaar met papierloos werken. Van elke fractie kreeg één raadslid een Ipad en digitale stukken in plaats van de papieren stukken. En met succes. Afgelopen donderdag besloot het presidium – fractievoorzitters gemeenteraad – tot het definitief uitrollen van het papierloos werken in de Vughtse raad. Vanaf september werken alle raadsleden, collegeleden, griffie en gemeentesecretaris met de Ipad.

Een van mijn tweets over deze keuze leverde diverse kritische vragen op over de onderbouwing van deze keuze. Want het is natuurlijk ook een flinke investering om voor alle 21 raadsleden, 4 collegeleden, 3 griffiemedewerkers en de gemeentesecretaris een Ipad te kopen. Zeker nu de gemeente snijdt in allerlei uitgaven moet zo’n keuze goed onderbouwt worden.

De pilot levert hiervoor alle informatie. De Ipad is niet alleen een leuk speeltje voor alle raadsleden, maar ook zeer nuttig voor het raadswerk. Alle raadsstukken bij de hand bij alle bezoeken, makkelijk aantekeningen maken en via sociale media communiceren over bezoeken en vergaderingen. Maar ook financieel levert het papierloos werken de gemeente voordelen op. Tijdens de pilot bleek dat drie cycli papierloos werken met een gedeelte van de raad een besparing van bijna zesduizend euro opleverde aan minder papier en minder uren van bodes voor kopiëren en verspreiden van stukken. Volgens de prognose moet dit bij het uitrollen over de gehele raad bijna 20.000,- besparen. Daartegenover staan de jaarlijkse kosten van circa 14.000,- voor de kapitaallasten en abonnementen.

De investering voor de aanschaf van alle Ipads en de abonnementen maken de daadwerkelijke besparing beperkt. Er kan echter extra bespaart worden zodra lopende contracten – bijvoorbeeld voor papier – herzien worden. Daarnaast kunnen de uren die bodes nu nog besteden op kopiëren en verspreiden van raadsstukken straks voor andere werkzaamheden worden ingezet. Maar daarnaast moet niet vergeten worden dat behalve een financiële doelstelling het papierloos werken ook een milieu – minder papierverbruik -  en efficiency – nut voor raadswerkzaamheden – doelstelling heeft. En op die laatste twee punten slaagt het papierloos werken nu al direct.

Groningen. De stad die mij doet denken aan de Louwersloop. Ik deed ooit eens mee aan deze estafetteloop en kwam meer dood dan levend over de finish, als voorlaatste… De ontmoeting met onze GroenLinks afdeling Groningen-stad was in die zin een verademing! De betrokkenheid bij de partij en enkele inhoudelijke thema’s was er niet minder om. Het thema Kunduz leeft ook in Groningen zeer. In dat verband heb ik geprobeerd het belang van een heldere procedure en een diepgaand debat, voorafgaand aan besluitvorming door de fractie, te onderstrepen. Mijn lijn: Eerst debatteren over zaken die raken aan onze identiteit en waarden, dan pas besluiten nemen.

Om de partij als beweging te versterken wil ik de afdelingen ondersteunen met het aangaan van verbindingen met burgers, bedrijven en instellingen. In praktische zin middels ondersteunend materiaal, maar ook door het ondersteunen van kennisdeling. Succesvolle ervaringen met netwerkbijeenkomsten, acties en campagnes kunnen sneller worden gedeeld via bijvoorbeeld sociale media. Verder wil ik aan de hand van enkele centrale thema’s, zoals de Eurocrisis, de arbeidsmarkt, de zorg en maatschappelijk verantwoord ondernemen, de discussie in de partij stimuleren en acties coördineren. Zo worden we beter zichtbaar als beweging die staat voor een duurzame, rechtvaardige en innovatieve toekomst!

Als ik katten had, zou ik ze SOPA en PIPA noemen. Klinkt lief toch? Maar er is heel veel protest de afgelopen weken tegen dit stel. SOPA, Stop Online Piracy Act, en PIPA, Protect IP Act, twee Amerikaanse wetten in aanbouw, roepen een hoop weerstand op. Zonder vrij internet staan het delen en vergroten van kennis op het spel.

Wat is er aan de hand?

Wie iets origineels bedenkt heeft daarover auteursrecht. Op internet is het inbreuk maken op auteursrecht heel erg makkelijk. Even een stuk kopiëren van een ander op je eigen site, muziek, spelletjes en films verspreiden die niet van jou zijn: het is een fluitje van een cent. De maker, die zijn brood verdient met het maken van muziek, games en films, krijgt geen cent voor al het werk dat hij er in heeft gestoken. Diefstal. Pure diefstal. De auteurswet beschermt dat. Maar die is lastig te handhaven.

Als een auteursrechthebbende merkt dat zijn werk wordt verspreid op internet zonder zijn toestemming, vraagt hij, eventueel via de provider, aan de publicist het werk te verwijderen. In Amerika bestaat daarvoor de DMCA, Digital Millenium Copyright Act. Een filmmaker vraagt bijvoorbeeld aan YouTube een filmpje dat er onrechtmatig is geplaatst, te verwijderen. Het filmpje moet dan verwijderd worden tenzij de plaatser bezwaar maakt. Als dat zo is, mag de rechter het uitzoeken.

SOPA is geen fijn katje…

SOPA gaat veel grover te werk. Bij een klacht van een gedupeerde moet de internet service provider de account van iemand die inbreuk maakt op het auteursrecht blokkeren. Ook sites die verwijzen naar auteursrechtschendende sites worden verplicht tot actie. Google toont bijvoorbeeld na een zoekopdracht een site die de auteursrechten schendt. Google is verplicht zelf deze site uit de lucht te houden of te halen. Doen ze dat niet, kan heel google geblokkeerd  worden. Je kan je voorstellen dat het voor zo’n zoekmachine vrijwel onmogelijk is te garanderen dat ze alleen verwijzen naar sites die de auteursrechten respecteren. Door SOPA is dan niets meer te vinden, ook niet alle vele legale sites!

Neelie Kroes, Eurocommissaris ‘digitale agenda’ vindt dit te ver gaan. Haar speech op 24 januari 2012:

Of course, many are also concerned about issues of illegal content. And I agree with them that we need to push people away from piracy towards legal content. Sites that knowingly enable massive copyright infringements and make large sums of money at the expense of creators need to be stopped. As regards legislation to combat piracy, I have said on a number of occasions that we should not put in place disproportionate and highly intrusive measures with the potential to disrupt legitimate online activities.

…. en PIPA ook niet.

Zowel SOPA als PIPA willen we niet. Beide maken het te makkelijk hele sites te stoppen die goed internetgebruik faciliteren. SOPA heeft internationale werking, PIPA niet. Voor PIPA is meer toezicht door de rechter, SOPA leidt makkelijker tot afsluiting. ‘Positief’ aan SOPA is dat daar de aangeklaagde wel beschermd is tegen torenhoge proceskosten als een site onterecht uit de lucht is gehaald. Daarvoor moet de aanklager dan opdraaien.  PIPA biedt die bescherming niet.

SOPA is voorgesteld door het huis van afgevaardigden. De leden internetten veel en de vraag is of zij werkelijk zover zullen gaan. PIPA is voorgesteld door de senaat. Die maakt een iets grotere kans, zo is de inschatting.

Is er dan geen alternatief?

Jawel. Het begint met de internetgebruiker. Die is degene die de rechten van de maker niet respecteert door werk zonder toestemming te verspreiden.

In de VS kan, op grond van de DMCA, een gedupeerde door middel van een take downnotice  een publicist verzoeken  een artikel dat onrechtmatig is geplaatst van het net te halen. Aan een take downnotice wordt in de praktijk altijd gehoor gegeven. Weigeren houdt namelijk groot financieel risico in op het moment dat een aanbieder aansprakelijk wordt gesteld. Het versturen van een take downnotice gebeurt regelmatig op oneigenlijke grond: de concurrent wil iemand dwarszitten en ziet hierin een manier om publicatie van iets nieuws te voorkomen.  

Europa heeft zich geconformeerd aan het internationale verdrag op dit gebied: ACTA. Het principe is gelijk aan DMCA maar na 3 keer wordt de internetserviceprovider verplicht de overtreder toegang tot internet af te nemen. Tussenkomst van een rechter is hiervoor niet nodig. In hoeverre deze regelgeving op dit moment in de praktijk geëffectueerd wordt, is mij niet bekend.*

In het boek Het einde van de privacy van Adjiedj Bakas dat op 29 januari verschijnt, wordt ervan uitgegaan dat de internetgebruiker in de toekomst zelf kan bepalen met wie hij zijn gegevens in de cloud deelt, dat er een betaalde variant komt voor wie meer veiligheid zoekt en dat er een flinke groei zal plaatsvinden in de internetveiligheidsbranche. Het ministerie van defensie heeft dan in die beveiliging een belangrijke taak gekregen. We zullen zien….

Conclusie

Inbreuk maken op auteursrecht is diefstal en dat moet zoveel mogelijk voorkomen worden. Daar moeten zeker internationale afspraken over komen. Maar deze twee voorgestelde wetten maken vrij internet haast onmogelijk. Dat kan, net zo min als diefstal, de bedoeling niet zijn.

Met dank aan Annemarie Hut voor het bronnenonderzoek.

 Inmiddels weet ik dat ACTA nog niet geratificeerd is en het nog een hele tijd kan duren voor het werking heeft. Zie hier.

 

Vorig jaar plaatste ik al een update op mijn eerste bericht over crowdfunding platform Symbid. Via Symbid heb ik vorig jaar geinvesteerd in Enviu Participations en AV Direct. Inmiddels is duidbreelijk dat Enviu de benodigde 100.000 Euro heeft opgehaald via crowdfunding. Een mooi moment voor een kleine evaluatie van mijn 2 investeringen via Symbid tot nu toe.

Crowdfunding = Campagnevoeren

Als iets me duidelijk is geworden is het wel dat ondernemers die hun bedrijf via crowdfunding willen financieren actief campagne moeten voeren om het geld binnen te halen. Sinds ik in augustus geld heb geinvesteerd in Enviu Participations ben ik bijna 2 keer per maand benadert met de vraag of ik m’n investering wilde uitbreiden of mensen uit mijn eigen netwerk wilde wijzen op de investeringsmogelijkheid. Ook uit gesprekken met Stef van Dongen en andere mensen van Enviu werd duidelijk dat er intern allerlei kleine en grotere competities werden opgezet om het aanbrengen van investeerders aan te moedigen. Ook via sociale media (twitter, linkedin, facebook) werden regelmatig oproepen gedaan door de mensen van Enviu om te investeren in Enviu Participations.

Dat is een heel andere aanpak dan AV Direct, mijn tweede investering. Sinds mijn investering begin augustus heb ik weinig meer vernomen over de voortgang van de plannen. Het aantal investeringen en de omvang ervan is ook nauwelijks tot niet toegenomen sinds augustus 2011.

De derde investering die ik op het oog heb is WakaWaka Solar led light, ook zij zijn zeer actief op sociale media. Het benodigde startkapitaal komt dan ook in zicht. Ik lever daar graag een bijdrage aan, helaas zit mijn geld vast voorlopig nog vast en zolang dat zo is wil ik eigenlijk geen nieuw kapitaal bijstorten op Symbid.

Tip voor Symbid

Helaas lukt het niet om het geld dat ik heb geinvesteerd in AV Direct terug te trekken. Aan de ene kant begrijpelijk, want als je op ieder moment je investering terug kunt trekken is het heel lastig om je ondernemingsplan te financieren. Aan de andere kant staat mijn investering van 200 Euro in AV Direct sinds augustus stil, waardoor ik er geen andere ondernemers mee kan helpen. Terwijl ik met partjes van 20 Euro 10 ondernemers een stapje verder had kunnen helpen. Om te bevorderen dat ondernemers actief nieuwe investeerders (blijven) werven zou Symbid de mogelijkheid kunnen introduceren om het geld te onttrekken als een ondernemer meer dan een maand geen nieuwe investeerders weet aan te trekken. Op die manier dwing je ondernemers om actief op zoek te blijven naar nieuwe investeerders en biedt je investeerders mogelijkheden om naar actievere of nieuwere investeringsmogelijkheden over te stappen.

Helaas lukte het me zonder hulp niet om het geld dat ik in AV Direct heb geinvesteerd te desinvesteren. Vrij vlot na het verschijnen van dit bericht heeft Korstiaan Zandvliet van Symbid gereageerd en uitgelegd hoe je desinvesteert. Dit doe je als volgt:

1. Login op jouw Symbid dashboard
2. Klik op Portfolio (dus niet op Investments)
3. Hier zie je al jouw investeringen staan
4. Klik vervolgens op Desinvest achter de betreffende propositie
5. Kies vervolgens hoeveel stukken je wilt desinvesteren
6. Het geld staat nu weer op je balance, klaar om in een nieuwe propositie te investeren

 

Inmiddels heb ik dat ook succesvol gedaan en heb ik het vrijkomende bedrag geinvesteerd in Waka Waka en The 1200.

Tip voor investeerders

Voor investeerders die overwegen om een bedrijf via crowdfunding te ondersteunen lijkt het verstandig om goed te kijken naar de marketingstrategie van de ondernemer. Hoe actief is hij of zij op sociale media? Hoe actief wordt er gereageerd op nieuwe investeerders? Wanneer een ondernemer heel inactief is kun je overwegen om zelf actief te gaan werven voor de ondernemer (maar dan moet je wel heel erg geloven in het business plan van de ondernemer…). Anders is het verstandig om goed te kijken hoeveel tijd de ondernemer heeft om zijn plan te financieren. Mijn investering van 200 Euro in AV Direct staat sinds augustus stil, waardoor ik er geen andere ondernemers mee kan helpen. Terwijl ik met partjes van 20 Euro 10 ondernemers een stapje verder had kunnen helpen. Gelukkig blijkt het wel makkelijker dan ik dacht om van een investering afscheid te nemen, zolang deze nog niet volledig ‘vol’ zit.

In 2011 heb ik mijn best gedaan mijn weblog wat constanter bij te werken. Dat is zeker niet het hele jaar door gelukt. Met 134 berichten heb ik in 2011 wel gemiddeld 2 berichten per week weten te schrijven naast mijn werk en gezinsleven. Best een behoorlijk aantal, al heb ik ook een hoop berichten in concept staan die dat nooit ontgroeid zijn en in de loop van de tijd achterhaald zijn.

2011 leverde wel het hoogste aantal bezoeken op. Al is dat aantal al een paar jaar redelijk stabiel rond de 17 duizend.

	Aantal bezoekers
2007	100
2008	9.476
2009	17.833
2010	17.061
2011	17.946

Top verwijzers

De impact van sociale media is in de lijst met verwijzers erg duidelijk aan het worden. Voorheen was dat lijstje eigenlijk saai, saaier, saaist met Google aan kop gevolgd door andere zoekmachines, zoals Yahoo! en Bing. Voor 2011 ziet dat lijstje er duidelijk anders uit met twitter.com, facebook.com, startgoogle.startpagina.nl en linkedin.com. Dat zijn dus 3 sociale netwerksites en de google subpagina van startpagina, en geen google.com. De 5e is een intern IP nummer (127.0.0.1), dus ik vermoed dat er vanuit een aantal bedrijven en organisaties driftig meegelezen wordt… De koppeling die ik heb tussen mijn verschillende sociale netwerkprofielen, waardoor ik blogberichten automatisch doorplaats op Twitter, Facebook en LinkedIn heeft dus effect. Hyves komt niet voor in de lijst al plaats ik mijn berichten daar ook nog steeds. Buiten mijn nichtjes zie ik daar eigenlijk nauwelijks tot geen activiteit meer plaatsvinden.

De meest gezochte termen waren symbid, (het) zonnecollectief, krispijn beek (hoe verrassend en wijwillenzon (de collectieve inkoopactie voor zonnepanelen van Urgenda).

Meest gelezen berichten

In het lijstje met meest gelezen berichten valt vooral een ouwetje op over de Seagulll buitenboordmotor. Daarnaast is er in Nederland blijkbaar erg veel belangstelling voor zonneboilers en zonnepanelen, want dat is het voornaamste onderwerp dat verder de top 5 heeft gehaald. Buiten dan We Generate, dat inmiddels is samengegaan met Qurrent. Of ben ik zo saai in onderwerpkeuze geworden dat het enkel nog over duurzame energie gaat?

1. Seagull aan de praat  August 2004
2. Wij willen zon!  November 2010
3. Zonneboiler actie van Urgenda & het Zonneboilercollectief July 2011
4. We Generate: het energiebedrijf van de toekomst February 2011
5. De zonneboiler in gebruik May 2011

Mijn bijdrage aan de politiek heeft ook bestaan uit het plakken van posters. Na vele malen met lijm en kwast het konterfeitsel van Femke op de borden te hebben aangebracht, krijg je een band met de hoofdpersoon. Daarom lees ik nog alles over haar. Zoals het interview in NRC. Femke is politica af. Maar ze blijft bijdragen aan de samenleving. Door vooral de kennis erover te vergroten. Dat was haar uitgangspunt om als zelfstandige zonder personeel nieuw werk te selecteren. Ze levert essays voor de Volkskrant, schrijft een documentaireserie over de positie van vrouwen in de islam. Als gasthoogleraar aan de Universiteit Utrecht onderzoekt ze de betekenis van sociale media voor de mensenrechten. Daarnaast is ze voorzitter van Stichting Vluchteling en wordt ze voorzitter van de Raad van Commissarissen van de Weekblad Persgroep. Femke: “Wachtgeld blijkt in ieder geval niet nodig”.

Het valt niet mee: je woont al eeuwen in Spanje, werkt een klein deel van het jaar in Nederland alwaar je de economische en technologische ontwikkelingen en in navolging daarvan de wetgeving, nauwelijks kan bijbenen. Maar je wilt wel. Als Sint wil je aansluiting blijven vinden met je doelgroep dus Sinterklaas vernieuwt. En da’s lastig.

Er is een nieuw, gechipt, paard en een nieuw kostuum inclusief mijter. Deze mijter heeft het kruis op de achterkant…of het labeltje zit per ongeluk aan de voorkant. Made in Taiwan. Weten ze daar veel. Het produceren van kleding gebeurt uit kostenoverwegingen nou eenmaal niet meer in de regio. Opkomende economieën dringen zich de traditie binnen. 

Die intocht. Een stoomboot? Een paard? Wat de duurzaamste manier van reizen is voor dit traject en hoe dat over 100 jaar is, heb ik voorgelegd aan pagina3 van NRC-next. Ik gok voor de korte termijn, 20 jaar, op stroom. Hopelijk kunnen we de man met een goed advies ter overweging terugsturen op 6 december.

Dan de wetgeving. Wie krijgt de koek en wie de gard. Ik heb gemerkt dat ik voor beide niet in aanmerking kom. Hoe ik ook meezing ‘s avonds: ik ben al blij als mijn schoen er nog staat de volgende ochtend.

Maar hoe zit dat nou met die gard? Volgens artikel 1:247 lid 2 BW ‘passen de ouders geen geestelijk of lichamelijk geweld of enige andere vernederende behandeling toe’. Met andere woorden: zolang De Sint of de Piet niet de ouder van het kind is (……) mag die gard.

Op de cadeaus voor pakjesavond heb je tegenwoordig als kind invloed, althans, dat doet het Sinterklaasjournaal vermoeden. Niet in het boek, dan geen cadeau. Sint goes digital. Aldus stonden mijn kinderen erop dat hun namen digitaal zouden worden toegevoegd aan het Grote Boek. De doelgroep is overwegend jonger dan 16 jaar en dus geldt volgens art. 5 Wet bescherming Persoonsgegevens: ‘Indien de betrokkene minderjarig is en de leeftijd van zestien jaren nog niet heeft bereikt….. is in de plaats van de toestemming van de betrokkene die van zijn wettelijk vertegenwoordiger vereist.’ Montessori als ze zijn heb ik het ‘zelf doen’ moeten remmen door mijn diensten aan te bieden. Onze gegevens in Het Grote Boek gaat me te ver en vreemd genoeg vergeet ik dat registreren steeds.

Van anderhalf miljoen kinderen – we vergrijzen toch? – was de naam al geplaatst. Alle informatie is inmiddels verwijderd. Hun ouders hebben de wet overtreden en zijn door de NTR gered want art. 16 Internationaal Verdrag Inzake de Rechten van het Kind: ‘Ieder kind heeft recht op privacy. De overheid beschermt het kind tegen inmenging in zijn of haar privé- of gezinsleven, huis of post en respecteert zijn of haar eer en goede naam’. Alleen een naam in het boek is al inbreuk, laat staan dat ouders gaan publiceren waarom dat kind die gard verdient.

Door zijn crossmediagebruik laat Sint zien mee te willen gaan in de vaart der volkeren. Wie de media heeft, heeft de toekomst. Jammer dat sint-punt-en-el werd gehackt. Het Openbaar Ministerie: ‘…het aantal cybermisdrijven neemt toe, cybercrime internationaliseert verder, is in ontwikkeling en steeds vaker zijn criminele organisaties erbij betrokken.’

Zo’n oude man, wat doen we hem aan…

 

 

Sociale media is niet de wereldverbeteraar die sommigen er wel eens van maken. In de opvolgende lijn van boeken, boekdrukkunst, telefonie, radio en TV is het gewoon een nieuw medium dat de communicatie helpt. En dan heb ik het over communicatie in technische zin. Want wie er met de ethische of moralistische bril naar kijkt kan al snel tot gesomber vervallen. Zie Geenstijl of Telegraaf.nl, is dan het geluid, dat is toch geen vooruitgang in communicatie? En al die tweets over wie waar is en de onzin waar ze mee bezig zijn. Er zijn bedrijven die met al die informatie goud in handen denken te hebben. Maar er zijn er dus ook, geen bedrijven, die vrezen voor een soort informatie-implosie; door de overdaad berichten, de oneindige menging van bagger met kwaliteit, gaat de informatiesamenleving tenonder. Of iets vergelijkbaars dramatisch. In dit sombere scenario is de informatieconsument een willoos slachtoffer. Een visie die al onhoudbaar is als men bedenkt dat veel van die consumenten ook in een of andere vorm producent zijn. Al is dat, haast ik mij als kanttekening te zeggen, nog steeds wel beduidend een minderheid.  Het gros van de sociale medialen is vooral consument. Zij hebben de macht van de ‘knop’. Die waar Doe Maar al over zong. Zij kunnen vrijuit defrienden en ontvolgen. Ook zij kunnen de stekker eruit trekken, maar met minder gevolgen voor het landsbelang. De vraag is: willen ze dat en wanneer? Of het nu gaat om boeken, radio, TV en telefoon: ze kwamen op, ze groeiden in gebruik, ze werden door sombermensen voorzien van negatieve etiketten, groeiden desondanks, en stabiliseerden op een gegeven moment in gebruik of krompen geleidelijk weer. Zie bijvoorbeeld cijfers van het CBS over jongeren die televisie. Maar goed, dat is kwantiteit. Wat zegt dit over de beleving? Een arige parallel i mischien de cultuur van schotschriften en pamfletten in de 18e eeuw in Nederland. Daar werd toen door tijdgenoten met veel zorgen over gesproken. Nu kan je stellen dat het emanciperend heeft gewerkt in politiek en cultureel opzicht. Er werd identiteit en bewustzijn mee gewonnen. En hebben radio en TV ook niet stimulerend gewerkt op het bewustzijn van de maatschappelijke en politiek-culturele positie? Denk aan de strijd rond de verzuiling en het doorbreken van die schotten. Ook sociale media zal zo een vormend  effect hebben. Het is al enigszins te zien in de Arabische Lente. Waar de digitale saamhorigheid ook burgers aanzette om zelf het heft in handen te nemen. Het is en mooie taak voor de historici en sociologen van de toekomst om de ontwikkelingen  rond sociale media nu in de toekomst te duiden. Ik kijk er naar uit.

Leden en politici van GroenLinks zijn, van alle Nederlandse partijen, het actiefste op internet en vertegenwoordigd in sociale media. Ben je een beetje actief in de partij of in DWARS, dan heb je al gauw tientallen tot wel meer dan honderd connecties. Het is grappig dat, ondanks de ruime ervaring die we er intussen mee hebben, de GroenLinkse Tweede-Kamerleden het niet voor elkaar hebben gekregen enige uniformiteit in de LinkedIn-titulatuur aan te brengen. Kijk even mee:

Jolande Sap is ‘at GroenLinks Tweede Kamerfractie’. Is what?

Mariko Peters is ‘MP at Tweede Kamer’.

Liesbeth van Tongeren is ‘Tweedekamerlid voor GroenLInks’. Daarvoor zat ze bij GreenPEace.

Jesse Klaver is ‘Kamerlid at GroenLinks’. Welke Kamer?

Arjan El Fassed is ‘Member of Parliament’. Any parliament will do.

Bruno Braakhuis is ‘Member of Dutch parliament for GroenLinks’. Kijk, da’s duidelijk.

Voortman, Linda is ‘Lid Tweede Kamer at at de Tweede Kamer’. At at at at at at!

En Ineke van Gent… ‘Psycholoog | Praktijk Prana‘. Looking good, by the way.

Tofik Dibi kon geen andere variant meer bedenken en is niet op LinkedIn gegaan. Of heeft hij er een Fatwa over uitgesproken?

Via diverse sociale media heb ik al laten weten wat mijn nieuwe doel zal zijn als het gaat om hardlopen. Al tijdens mijn verblijf in Londen van afgelopen oktober heb ik mij ingeschreven voor de marathon van Rotterdam op 15 april 2012. Mijn lage startnu ...

Donderdagmiddag bij het verlaten van de Stopera zag ik opeens Glenn Helberg samen met anderen aan een tafeltje zitten. Glenn Helberg was voorzitter van de Denktank Sociale Cohesie van het voormalige Stadsdeel Zeeburg en is een ontzettend aardige man. Natuurlijk ging ik hem even de hand drukken. Aan de tafel bleken nog meer Amsterdamse prominenten te zitten, zoals DJ Isis, rabbijn Lody van de Kamp en wethouder Andrée van Es. Maar gelukkig niet alleen maar prominenten. Dag van de Dialoog!

De uitnodiging om aan te schuiven kon ik natuurlijk niet afslaan. Het gesprek had als onderwerp Jong en Oud in de Stad, maar waaierde alle kanten op. Over jongeren en of ze willen deugen. Zelf ben ik daar vooral optimistisch over, maar er zijn kinderen en jong volwassenen die stevig uit de bocht vliegen. Dat doen ze zelf, maar lang niet altijd kunnen we ze daar in hun eentje voor verantwoordelijk houden. Armoede, niet herkende licht verstandelijke handicap, geen positieve voorbeelden in de eigen omgeving, het helpt allemaal niet en daar kunnen ze zelf niet zoveel aan doen. Volwassenen – al dan niet met een functie – natuurlijk wel. Maar ook sociale media kwamen langs. Anoniem misschien, maar wel de nieuwe plek om elkaar te ontmoeten en kennis en opvattingen met elkaar uit te wisselen. Ook tussen jong en oud, die in het echte leven niet zo heel veel plekken delen. En natuurlijk kwam Occupy langs. Wel een plek in de echte wereld die alle mensen kunnen delen. En waar ze dat ook doen. En waar DJ Isis na afloop weer naar toe ging om de wereld een beetje beter te maken.

En wat leerde ik? In ieder geval dat je de uitnodiging om aan te schuiven bij het gesprek eigenlijk altijd zou moeten aanvaarden. Ik ging verrijkt naar huis. Ik leerde ook hoe wer eens waardevol het is wanneer Amsterdammers van diverse pluimage met elkaar in gesprek gaan.

Ik aarzel tussen Tumblr en Wordpress, wat is handiger? Beide kun je je naam geven, als kost me dat bij Tumblr geen geld. Het is een luxeprobleem. Toen email geïntroduceerd werd kregen veel werknemers een managing-probleem: te veel email in korte tijd die allemaal even urgent leek. Je hoort er weinig meer over, behalve na vakanties, maar ik denk dat ze er nog steeds zijn: werknemers die niet kunnen selecteren en gefrusteerd vastlopen in het dagelijkse getij van emails.
Mijn probleem (ja, laten we het nu eens over mijn probleem hebben), is dat ik een managing-probleem ga krijgen (ontkenningsfase..het is natuurlijk al zo als je er over schrijft…) met allemaal accounts en sites. Tumblr en deze blog. Twitter, het dagelijkse microblog waar je of zinnig of grappig wilt opvallen. De website van mijn bedrijf die regelmatig verfrist moet worden. En van mijn tweede huis in Frankrijk die ook aandacht behoeft met nieuwe foto’s of een bijgewerkte verhuuragenda. En vraagt dagelijks LinkedIn via email mijn aandacht. De connecties maar zeer zeker ook de vele groepen waar ik lid van ben. En tenslotte is er Facebook die ik probeer te negeren maar zich ook met meldingen en verzoeken via email aan mij opdringt.
Ik zou er een dagtaak van kunnen maken. Als ik echt, echt niks te doen had. Nu heb ik momenteel te weinig om handen, maar toch nog te veel om al die digitale middelen accuraat te bedienen. En dan zwijg ik nu verder over alle loginnamen en wachtwoorden, waar ik een boekje voor heb aangeschaft dat nooit verloren mag gaan.
Het is living on the edge, walking with fire. Zelfverkozen ketenen die tuchtigen en verrijken. Het laatste domineert vooralsnog, voor mijn gevoel.

Het werd na alle politiek wel weer eens tijd voor een onderwijsblogje. Naast alle activiteiten waarbij ik leerlingen naar raadsvergaderingen meesleep, debatteer, en als mentor begeleidt, geef ik ook nog wel eens aardrijkskunde.

Met het voordeel van een laptop per leerling is het makkelijk om ICT in te zetten. Een les niet gelaptopt is een les niet geleefd, soort van. Zeker als je vak zich afspeelt buiten de muren van het klaslokaal en je die wereld via internet binnen kan halen.

Toch knaagde er altijd iets. Social media zijn hip, leven onder leerlingen, maar een manier om het in te zetten in het onderwijs heb ik nog niet gevonden. Genoeg reden om het niet te doen natuurlijk. Of wel.

Vandaag kon ik mijn kans grijpen in 2d (de deltaklas, voor hoog/meer/andersbegaafden, met topdown/bottomuponderwijs). Een simpele opdracht: verschillen tussen tornado’s en orkanen opzoeken en noteren, om die centraal via het bord te bespreken. Tot een bijdehante leerling vroeg of het ook via twitter mocht. Natuurlijk, waarom niet, als je maar ergens je gedachten en vondsten schrijft vind ik het prima, als het daarna ook maar in je schrift komt, was mijn reactie. Oh, en natuurlijk wel een makkelijke hashtag gebruiken: #akkm (mijn vak en mijn afkorting). Dat vonden er wel meer leuk. In no-time vlogen de (meestal goede) antwoorden over mijn scherm. Ik kon direct gaan meeschrijven. Vervolgens vlogen ook nog de toetsstof, goede vragen en wat andere uitleg over twitters. Helaas werd #akkm nét niet trending.

Los van het soms wat moeten indammen van enthousiast twitterende leerlingen was het voor mij wel een leuke manier om social media te gebruiken. Om snel wat antwoorden los te krijgen is het een prima manier. De grote uitdaging voor de deltaklas wordt nu: verzin zelf maar hoe twitter of andere sociale media in een Praktische Opdracht over het volgende onderwerp (Europa/EU/knoflookcrisis) gebruikt kunnen worden.

En dan wordt school weer leuk.

Deze blog verscheen ook op de website van GroenLinks Amsterdam.

JAA! doet ieder jaar onderzoek naar wat er speelt onder Amsterdamse jongeren. Daar brengen ze dan een JAA! Headlines Krant over uit en ze organiseren een debat. Dit jaar was het debat in de Openbare Bibliotheek, ik was er bij en viel van mijn stoel.

Ruim honderd jongeren gingen met elkaar in debat over straatcoaches, twitteroorlogen op school en sexuele voorlichting. Bij dat laatste onderwerp zou je een doodse stilte verwachten, gegiechel dat maar niet op houdt of stoere jongens die in het anonieme donker van de zaal domme dingen roepen. Niets daarvan. Iedereen deed mee. Jongens, meiden, alle rangen en standen, kleuren en afkomsten, ze droegen allemaal bij aan het gesprek. Ze luisterden naar elkaar en zeiden zinnige dingen. Ja, ze wilden het hebben over tienermoeders, loverboys en homoseksualiteit. Want lang niet al hun ouders hadden het daarover en ze vonden dat niet goed. En op school de bloemetjes en de bijtjes nog eens doornemen? Dat kenden ze nou wel. Ze waren openhartig, terwijl ze heus wel wisten dat die ene opmerking over flirtende homo’s niet correct was.
Een van de debatleiders gaf onbekommerd zijn microfoon uit handen. Regel 1 van het voorzitten – meende ik geleerd te hebben – was dat je dat nooit moest doen. Maar nee, ze zeiden wat ze wilden zeggen, kort en bondig en gaven de microfoon daarna gewoon terug. Dan volwassenen, die de microfoon nooit meer los laten en zichzelf eindeloos herhalen.

Ze zeiden zulke zinvolle dingen, dat ik me begon af te vragen of het echt wel onzin was, wat ze daarvoor over sociale media op school hadden gezegd. Dat je daar echt veel tijd aan moet besteden en dat je je telefoon toch echt aan moet houden in de klas. Nu ik het opschrijf vind ik weer onzin, maar misschien is het geen jeugdige overmoed en onbezonnenheid en moet ik vooral kritisch staan tegenover mijn eigen verouderende normen.

Maar wie in mijn bijzijn binnenkort weer begint over de jeugd van tegenwoordig en dat kinderen zich vroeger toch beter wisten te gedragen, die krijgt lik op stuk. Maar wel met respect!

Tja, dan loop je stage bij een van belangrijkste informatievoorziener in het openbaar vervoer en begint het te sneeuwen. Vanuit zo’n ogenblik is het interessant om te zien hoe voorlichters, communicatiemanagers, directeuren en iedereen die ‘iets’ doet met het OV in Nederland in paniek schiet.  Vanuit 9292 heb ik een mooi kijkje kunnen krijgen in de keuken hoe een crisis wordt aangepakt vanuit de afdeling communicatie. Wat mij direct opvalt bij dit soort dingen is de kracht van sociale media bij een crisis: mensen beginnen direct te twitteren en de vervoersorganisaties doen hun best om iedereen van de juiste informatie te voorzien. Hier gaat het helaas nogal eens fout. Doordat de overheid ervoor gekozen heeft om de vervoerder niet meer verantwoordelijk te maken voor de informatie voorziening ontstaat er veel ruis tussen de NS en pro-rail. NS heeft als vervoersorganisatie direct contact met reiziger maar is afhankelijk van de informatie die wordt geleverd door pro-rail.

Daarnaast heb je dan ook nog alle lokale busmaatschappijen die ook moeten communiceren of ze nu wel of niet reden. Het lastige hiervan is dat de geautomatiseerde informatiesystemen niet meer functioneren omdat er niet meer volgens een dienstregeling wordt gereden. Het wordt dan echt weer mensen werk. 9292 heeft daarom de moedige stap ondernomen om de planner uit te zetten en alle actuele informatie over treinen en bussen via hun  blog te verspreiden. Dit leverde uiteindelijk veel positieve reacties op omdat 9292 in staat was om de reizigers van de juiste informatie te voorzien.

Wat deze crisis heeft laten zien is dat sociale media belangrijk zijn en dat je als organisatie een goed draaiboek moet hebben als het fout gaat. Gelukkig zat dit bij 9292 goed en konden veel reizigers toch geholpen worden. Wat deze crisis ook laat zien is dat de partij met de informatie deze zo snel mogelijk moeten delen met de relevante stakeholders en partners zodat zij ook adequaat kunnen reageren op de ontstane situatie.

 Een luchtig gedachtesprongetje op een regenachtige vakantiedag

 

Op een filosofienetwerk van Linkedin riep een filosoof op tot het elkaar volgen op Twitter. De commentaren die zij op dit verzoek kreeg waren divers. Van xe2x80x98nice ideaxe2x80x99 tot xe2x80x98what a rediculous way of making fake friendsxe2x80x99. Het verbaasde me gezien de teneur niet dat er op Twitter geen netwerk ontstond; de meningsverschillen vormden de discussielijn. Op een spiritualiteitnetwerk op Linkedin kwam een zelfde verzoek voorbij. Binnen een dag meldden zich allerlei mensen die elkaar op Twitter gingen volgen. Ik ben ook mee gaan doen. Sindsdien gaan verschillende berichten voorbij, die gezien hun kortheid heel kernachtig kunnen zijn. Bijvoorbeeld het volgende bericht: xe2x80x98You cannot plough a field by turning it round in your mindxe2x80x99. Precies op dat moment was ik aan het malen over het thema zelfreflectie. Het lezen van het Twitterberichtje bracht mij het inzicht, dat denken niet los staat van de werkelijkheid. Denken verbindt het zelf met anderen in die werkelijkheid. Zonder het daadwerkelijk ploegen van het veld, het contact met de dagelijkse werkelijkheid, in welke vorm dan ook, kan nadenken verworden tot een windei. Ik trok mezelf lachend omhoog uit de bodemloze put van mijn zelfreflecterende spiegelbeeld.

    Hetzelfde verzoek in een andere context heeft twee heel verschillende uitkomsten. Waar draait het verschil in deze verzoeken om? Heeft xe2x80x98de ware filosoofxe2x80x99 minachting voor het futiele, vluchtige van de Twitterwerkelijkheid? Twitter is voor de roddel en achterklap en wetenschappelijke literatuur is voor de waarheid van filosofen? Het roept ook vragen op wat er in onze huidige samenleving voor nodig is om mensen te kennen als vriend. Het zou zo kunnen zijn dat het begrip vriend door de toon die op Twitter heerst verder uitgehold wordt. De xe2x80x98veil of ignorancexe2x80x99 die over Twitter en andere sociale media ligt, kan verschillende kanten op gexc3xafnterpreteerd worden. Inderdaad, Twitter is een makkelijk medium, waarin vergeten kan worden dat de mensen aan de andere kant van het netwerk meer zijn dan het toetsenbord, waarmee ze hun woorden produceren. Hier staat tegenover dat  die mensen ook meer zijn dan onnozele, oppervlakkig vermaak zoekende mensen. Twitter en andere sociale media bieden ruimte voor uiteenlopende opvattingen van vriendschap. Ik zie Twitter vooral als een medium dat verrassend verbindt, zowel oppervlakkig, als met humor en kernachtige diepgang.

Over de diepgaande oppervlakkigheid van Twitter is a post from Amor Mundi.

GroenLinks Amsterdam heeft een Google maps mash-up ontwikkeld met de naam GroenLinks op de kaart. http://bit.ly/1AwOtF. Iedere burger van Amsterdam kan hier voorstellen indienen om de stad beter te maken. De Raadsleden van GroenLinks Amsterdam nemen al deze adviezen mee en gaan concrete voorstellen ontwikkelen om de stad beter de maken.  Zo heeft het raadslid Fjodor Molenaar woensdag alle meldingen die tot nu toe gedaan zijn overhandigd aan de wethouder. http://bit.ly/4gXVPY.  Echte democratie 2.0 dus.

Mensen kunnen niet alleen verbeterpunten aandragen, vanuit GroenLinks worden ook behaalde successen op de kaart neergezet. Zo kunnen burgers en andere geïnteresseerden direct zien welke resultaten GroenLinks heft behaald en welk belang onze partij heeft in de mooiste stad van het land. Ook de campagne agenda voor de aankomende gemeenteraadsverkiezingen staat erop. Het mooi van dit systeem is dat mensen nu actief een bijdrage kunnen leveren aan de ontwikkeling van de stad waardoor de politiek en burgers dichter bij elkaar komen te staan.

 Waar sociale media al veelvuldig worden ingezet om boodschappen vanuit politici te communiceren zie je dat met dit type applicatie een andere vorm van communicatie plaats vindt. Het gaat ook een stuk verder dan bijvoorbeeld twitter waar gebruikers elkaar vrijblijvend tweeds sturen. Maar als burgers voorstellen indienen en deze aanbieden aan een wethouder is de kans dat het beleid een stuk groter.  Het is een mooi middel om burgers direct betrokken te krijgen bij het politieke proces. Belangrijk is wel dat er ook daadwerkelijk met de aanbevelingen van de burgers gebeurd anders voelen ze zich in de maling genomen en werkt het averechts.

 Maar laten we nu vooral blij zijn met dit mooie innovatieve middel van de mooiste parij van Nederland.