Eergisteren hadden we voor het eerst een fractievergadering in het gerenoveerde stadhuis, in de zgn. Raadskamer. De akoestiek was helaas niet bijzonder vergadervriendelijk; vermoeiend zelfs, al is dat misschien een persoonlijke gevoeligheid. We waren met ons zessen: de drie raadsleden plus drie steunfractieleden.

Harold, Joost en Miranda zijn, samen met 14 andere steunfractieleden van andere partijen, een week geleden tijdens de raadsvergadering officieel geïnstalleerd. Hun betrokkenheid bij de GroenLinksfractie is niet van vandaag of gisteren. Als mogelijke opvolgers als een van de drie raadsleden ermee zou ophouden, zijn zij al veel langer intensief betrokken bij de fractie. Ze helpen raadsvergaderingen voorbereiden, zoeken dingen uit, stellen kritische vragen, delen hun kennis en ervaring, geven feedback en voeren, als ze dat willen, het woord bij sommige voorbesprekingen. Met het formeel afleggen van de belofte is het duidelijk wie een fractie in een voorbespreking mag vertegenwoordigen. Daarnaast hebben steunfractieleden ook toegang tot vertrouwelijke besprekingen en stukken. Dat komt een goede voorbereiding van de onderwerpen waar dit over gaat ten goede. Juist omdat ze vertrouwelijk zijn is dat extra belangrijk.

De ondersteuning van zittende raadsleden en de mogelijkheid het woord te voeren bij voorbesprekingen is voor raadsleden in spe een mooie vingeroefening voor het echte werk. Daarmee is de steunfractie enerzijds een kweekvijver voor nieuw talent; anderzijds is er naar de toekomst toe natuurlijk geen verplichting.

Behalve geïnstalleerde steunfractieleden is er een kring GroenLinksers die op kleinere schaal hun kennis en kunde delen met de fractie. Op die manier is er voor ieder die zijn of haar steentje wil bijdragen een plek te vinden in de Culemborgse GroenLinks-politiek.

Tijdens de raadsvergadering van 24 januari 2012 heeft de gemeenteraad het ereteken uitgereikt aan een persoon met een bijzondere inzet voor de Eindhovense samenleving. Uit handen van burgemeester Rob van Gijzel ontving mevrouw Elies Lemkes-Straver (1957) het ereteken van de stad Eindhoven.

Mevrouw Lemkes was de directeur van Brainport Development. Was – want per 1 februari treedt zij in dienst van de ZLTO.

Mevrouw Lemkes was met een smoesje naar het stadhuis gelokt – zij had zogenaamd een exitgesprek met burgemeester van Gijzel. Ze reageerde erg verrast toen ze in de raadzaal werd onthaald en haar hele familie op de tribune bleek te zitten!

Lees hieronder meer over Ellies Lemkes

 

Over Elies Lemkes

In 1995 treedt Elies Lemkes in dienst van NV REDE. Mede dankzij haar krijgt Eindhoven-Helmond een groot landelijk project toegewezen: Kenniswijk Regio Eindhoven. Een duidelijk signaal aan de rest van Nederland dat in deze regio spannende dingen gebeuren. In 2002 neemt Lemkes de leiding van het Programma Horizon op zich. Deze voorloper van Brainport Operations begeleidt economische projecten, levert de projectleiders en jaagt ontwikkelingen aan.

In de Vierde Nota Ruimtelijke Ordening (2004) wordt de regio Zuidoost-Brabant voor het eerst omschreven als Brainport. Lemkes, secretaris van de commissie Sistermans, schrijft mee aan de Brainport Navigator 2006-2013 (‘Lissabon Voorbij’), een programma ter versterking van de economische structuur van de regio Eindhoven. Brainport Eindhoven maakt naam op het gebied van hoogwaardige kennistechnologie, maakindustrie en design.

TNO Automotive, goed voor honderden arbeidsplaatsen en vele miljoenen aan onderzoeksgelden, vestigt zich in Helmond. Ministers en topambtenaren van departementen onderschrijven het economisch belang van de regio Eindhoven voor heel Nederland. Handelsmissies profileren ons land als een koploper op het gebied van high tech en design. Eindhoven eindigt op de tweede plaats van de verkiezing tot World Design Capital 2012. En in 2011 wordt de regio Eindhoven uitgeroepen tot the world’s smartest region. Volgens burgemeester Van Gijzel is dat alles voor een belangrijk deel te danken aan Lemkes. Bij de uitreiking van het ereteken prijst hij haar indrukwekkende dossierkennis, haar tomeloze inzet en haar nimmer aflatende volharding.

Per 1 februari 2012 verlaat directievoorzitter Lemkes Brainport Development voor de functie van algemeen directeur van het ZLTO.

Uitzonderlijke verdiensten

Het ereteken van de stad Eindhoven is de hoogste onderscheiding die Eindhoven kent. De onderscheiding wordt door de gemeenteraad toegekend als dank voor uitzonderlijke verdiensten voor de Eindhovense gemeenschap. Vorig jaar ontving Joke de Haas het ereteken. In 2010 was dat Ad Engbers.

(bron: www.eindhoven.nl)

Deze week zijn raadsleden voor maar liefst drie ceremonies uitgenodigd: de nieuwjaarsreceptie in het stadhuis, de officiële opening van het stadhuis en de eerste raadsvergadering in de nieuwe raadzaal.

In zijn nieuwjaarstoespraak memoreerde onze burgemeester dat op 9 november 2006 de Raad “unaniem de voorkeur” uitsprak dat men weer wilde gaan vergaderen in het stadhuis. Die stelligheid zou ik niet voor mijn rekening durven nemen.

De bewuste raadsvergadering markeerde wel het enige, maar meteen ook het laatste moment waarbij de zes fracties allemaal uitspraken niet tégen terugkeer van de raad naar het stadhuis te zijn. VVD, CDA en SP met stelligheid (zo snel mogelijk terug); GroenLinks, PvdA en D66 met een slag om de arm (op voorwaarden).

Wat echter telt zijn niet in raadsvergaderingen uitgesproken voorkeuren van fracties, maar besluiten die formeel en in meerderheid genomen worden. En natuurlijk het geld dat daarbij beschikbaar gesteld wordt. Het ging toen, in 2006, bovendien alleen over terugkeer naar het stadhuis zelf; nieuwbouw was nog helemaal niet aan de orde.

Het besluit om voor de raadsvergaderingen toch niet terug te keren naar het (oude) stadhuis, maar een nieuwe raadzaal te bouwen werd pas eind 2009, begin 2010 genomen. Van unanimiteit binnen de raad was toen geen sprake. De renovatie van het stadhuis was nodig en gewenst, maar het plan om daarbij een nieuwe raadzaal te bouwen vonden we geen goed idee. GroenLinks en SP dienden vergeefs een motie in om af te zien van nieuwbouw en bijvoorbeeld theater en raadzaal te combineren. Een amendement om het budget te verlagen haalde het ook niet. Voor de 50 à 60.000 euro die de nieuwbouw jaarlijks aan kapitaallasten zou gaan kosten konden we een nuttiger bestemming bedenken ; daarom was de GroenLinksfractie vorig jaar ook niet aanwezig bij het slaan van de eerste paal voor de nieuwe raadzaal.

Nu is de raadzaal een feit en wordt morgen in gebruik genomen. De gemeenteraad keert niet terug naar het stadhuis, maar trekt in een nieuw pand dat er tegenaan is gebouwd. Het stadhuis is mooi geworden en de nieuwe raadzaal zal ongetwijfeld aan de eisen die we eraan stellen voldoen. De tijd zal leren of de sfeervolle historische omgeving bijdraagt aan een goed debat en betere besluiten. In elk geval zal de raadzaal het hart van de democratie in Culemborg worden; de plek waar volksvertegenwoordigers in openbaarheid wikken, wegen en besluiten.

Ik ben in de tweede helft van 2011 begonnen met het bloggen voor ArnhemDichtbij. Meestal gaan deze over politiek maar het eerste blog op 8 oktober was een verslag van de Banenmarkt.

Evenals de afgelopen jaren werd de Landelijke Banenmarkt in Arnhem gisteren op het Stadhuis gehouden. Buiten stond weer het Jongerenpaviljoen opgesteld, alwaar diverse ambachten werden uitgebeeld. En dit alles onder de leus ‘Pak je kans’.

Laat jezelf zien, het werkt! Dat was het thema van de Banenmarkt en die slogan kwam ook terug in de diverse workshops die door medewerkers van UWV WERKbedrijf en verschillende externe partners werden gegeven. Zo heb ik zelf de workshop Social Media gegeven, over de ontwikkelingen van de nieuwe media op de arbeidsmarkt. Daarnaast werden er workshops verzorgd voor 45-plussers, die een groot deel van het ingeschreven bestand aan werkzoekenden bij UWV vormt, vond er verder een speedmeet plaats, een stagemarkt en een workshop zelfstandig ondernemen (door UWV en Kamer van Koophandel gezamenlijk) voor werkzoekenden die voor zichzelf willen beginnen.

Veel werkgevers en intermediairs stonden in de ruim 50 stands met hun vacatures, terwijl er ook informatie over opleidingen te vinden was. Werkcoaches van UWV WERKbedrijf begeleidden werkzoekenden en assisteerden bij het in gesprek komen met werkgevers. Iedere match die zo tot stand komt is een succes want de meeste mensen zijn zeer gemotiveerd om weer aan de slag te gaan.

4200 bezoekers telde de Banenmarkt in Arnhem dit jaar, weer aanzienlijk meer dan vorig jaar. Dat geeft meteen ook de thermometer van de economie aan. We wachten dan ook gespannen af hoe de arbeidsmarkt gaat reageren op de huidige crisis.

Ik las zaterdag op mijn iPad de New York Times en werd voor de zoveelste keer getroffen door het hoge journalistieke gehalte van de artikelen. Niet alleen lijken bijvoorbeeld de stukken van journalist Nicholas Kristof betrouwbaar omdat hij  een zaak van verschillende kanten bekijkt, maar ook de bijdragen van Krugman en Cohen zijn altijd een eye-opener. De artikelen zijn genuanceerd, de columnisten zijn intelligent.

Terug naar Amsterdam, waar we het Parool hebben. In ‘de wandelgangen’ van het stadhuis wordt er veel afgegeven op deze stadskrant:  koppen boven stukken zijn licht tendieus, illustraties zijn twijfelachtig (denk bijvoorbeeld aan het bloedende logo van nieuwsconcurrent AT5 op de voorpagina dit voorjaar), quotes zijn vervormd om in het frame van de journalist te passen. Tegen de betrokken journalist zeggen dat hij je quote uit de context heeft gehaald helpt niet: dan schrijft hij doodleuk dat je zegt ‘verkeerd begrepen’ te zijn.

Er is dus het nodige wantrouwen, maar tegelijkertijd vinden lokale politici het prettig als hun verhaal in het Parool wordt overgenomen. Zo was ik best ingenomen met het krantenbericht dat GroenLinks inzet op cultureel ondernemen. Mooi bericht ook wel: exact het persbericht dat ik eerder op de dag geschreven had. Geen letter was eraan veranderd, behalve het woord redactie dat tussen haakjes onder het bericht stond. Dat is makkelijk scoren voor mij.

Maar het is niet wenselijk. Want op mijn plan is best wat af te dingen door een kritische journalist (hoe wil ik het gaan bereiken, waarom stelt GroenLinks dit voor en niet VVD, is het niet al honderd keer eerder geprobeerd?). Die vragen zouden door de redactie gesteld moeten worden. En erger nog: als mijn persberichten zomaar worden overgenomen, dan gebeurt dat ook met andere partijen en organisaties. Terwijl ik juist de krant wil lezen met objectief nieuws waar hoor- en wederhoor op is toegepast. Dit is niet alleen een probleem dat speelt bij het Parool overigens, maar dat maakt het niet minder dubieus.

Het is riskant kritiek te hebben op de media. Voor je het weet wordt je in dezelfde hoek geplaatst als meneer Graus die een perspolitie voorstelde. Dat is volstrekt niet wat ik voorsta. Het is bijzonder goed en erg belangrijk dat politici scherp gecontroleerd worden door de media. Maar wie controleert het journaille? Het wordt tijd voor de Amsterdamse variant van ‘De leugen regeert’. Misschien iets voor het nieuwe AT5?

** deze blog schreef ik voor een gastcollege met eerstejaars studenten politicologie aan de Universiteit van Amsterdam. Zij vonden dat ik ‘m gewoon op mijn site moest zetten. De titel is overigens ontleend aan dit boek.

Ik las zaterdag op mijn iPad de New York Times en werd voor de zoveelste keer getroffen door het hoge journalistieke gehalte van de artikelen. Niet alleen lijken bijvoorbeeld de stukken van journalist Nicholas Kristof betrouwbaar omdat hij  een zaak van verschillende kanten bekijkt, maar ook de bijdragen van Krugman en Cohen zijn altijd een eye-opener. De artikelen zijn genuanceerd, de columnisten zijn intelligent.

Terug naar Amsterdam, waar we het Parool hebben. In ‘de wandelgangen’ van het stadhuis wordt er veel afgegeven op deze stadskrant:  koppen boven stukken zijn licht tendieus, illustraties zijn twijfelachtig (denk bijvoorbeeld aan het bloedende logo van nieuwsconcurrent AT5 op de voorpagina dit voorjaar), quotes zijn vervormd om in het frame van de journalist te passen. Tegen de betrokken journalist zeggen dat hij je quote uit de context heeft gehaald helpt niet: dan schrijft hij doodleuk dat je zegt ‘verkeerd begrepen’ te zijn.

Er is dus het nodige wantrouwen, maar tegelijkertijd vinden lokale politici het prettig als hun verhaal in het Parool wordt overgenomen. Zo was ik best ingenomen met het krantenbericht dat GroenLinks inzet op cultureel ondernemen. Mooi bericht ook wel: exact het persbericht dat ik eerder op de dag geschreven had. Geen letter was eraan veranderd, behalve het woord redactie dat tussen haakjes onder het bericht stond. Dat is makkelijk scoren voor mij.

Maar het is niet wenselijk. Want op mijn plan is best wat af te dingen door een kritische journalist (hoe wil ik het gaan bereiken, waarom stelt GroenLinks dit voor en niet VVD, is het niet al honderd keer eerder geprobeerd?). Die vragen zouden door de redactie gesteld moeten worden. En erger nog: als mijn persberichten zomaar worden overgenomen, dan gebeurt dat ook met andere partijen en organisaties. Terwijl ik juist de krant wil lezen met objectief nieuws waar hoor- en wederhoor op is toegepast. Dit is niet alleen een probleem dat speelt bij het Parool overigens, maar dat maakt het niet minder dubieus.

Het is riskant kritiek te hebben op de media. Voor je het weet wordt je in dezelfde hoek geplaatst als meneer Graus die een perspolitie voorstelde. Dat is volstrekt niet wat ik voorsta. Het is bijzonder goed en erg belangrijk dat politici scherp gecontroleerd worden door de media. Maar wie controleert het journaille? Het wordt tijd voor de Amsterdamse variant van ‘De leugen regeert’. Misschien iets voor het nieuwe AT5?

** deze blog schreef ik voor een gastcollege met eerstejaars studenten politicologie aan de Universiteit van Amsterdam. Zij vonden dat ik ‘m gewoon op mijn site moest zetten. De titel is overigens ontleend aan dit boek.

Het CDA in Culemborg is bepaald geen fanatieke twitteraar (11 tweets in een half jaar), maar de dag na de begrotingsbehandeling twitterde de partij: “Ruime meerderheid raad stemt in met motie CDA, samen ingediend met VVD en D66, voor behoud van theatergebouw De Fransche School”.

Wat heeft het CDA eigenlijk precies bereikt? Als er nu een motie zou zijn ingediend ‘voor behoud van het stadhuis’, welk geweldig succes zouden we dan vieren? Ik denk dat we lacherig onze schouders zouden hebben opgehaald over zo’n open deur: het stadhuis is immers een rijksmonument dat de gemeente gewoon verplicht is te behouden en te beschermen.
Havendijk 1, het theater, is ook zo’n rijksmonument. Geen motie zou daar iets aan kunnen veranderen. Een motie voor behoud ervan is net zo onzinnig. Een fraai staaltje volksverlakkerij.

De coalitie wil door vast te houden aan het podium aan de Havendijk, de indruk geven oog te hebben voor de gevoelens uit de samenleving.
In de motie staat dat: “uit het onderzoek van 4Advies naar voren komt dat m.n. het theatergebouw wordt gewaardeerd door inwoners en bezoekers vanwege haar locatie en intimiteit”.
Alsof theaterbezoekers naar een ‘gebouw’ gaan, niet naar een voorstelling en alsof ze helemaal niet in een ander gebouw zouden willen zijn. Bovendien is het een voorbeeld van selectief citeren, want voor het gemak laat de coalitie de rest van de alinea in het rapport weg: “Anderzijds is het [gebouw] sterk gedateerd en voldoet het niet meer aan de hedendaagse eisen. Dit laatste laat zich ernstig voelen in de programmering en de exploitatie”.

De inzet van de amendementen van GroenLinks, PvdA en CU gingen dan ook niet over het gebouw, maar over de theatervoorziening zelf, die we niet willen laten verdwijnen uit Culemborg: de fantastische programmering, de Heks van de Fransche School, de Pontbaas, de plaatselijke (bibliotheek, museum) en regionale (RivtheKid) samenwerkingsverbanden, het project Zoet en Zout,  schoolvoorstellingen, literaire avonden en dagvoorstellingen voor ouderen, optredens van zowel professionals als amateurs, films, de volle zalen, de zestig vrijwilligers, de economie van deze stad.

Stuitend is de slordigheid waarmee de coalitie met de sponsors omgaat die €440.000 bijeen hebben gebracht ten behoeve van een nieuw of verbouwd theater. Dat was een paar jaar geleden een ideetje van het CDA en zou een indicatie zijn van het draagvlak voor het theater. Dat ideetje werd omgezet in een eis van de gemeenteraad. Maar het lukte wel. En wat moeten we nu zeggen tegen die Culemborgers? Of dacht het CDA misschien dat het bij elkaar brengen van dat bedrag toch niet gehaald zou worden en je dan gemakkelijk kon ‘bewijzen’ dat er geen draagvlak is?

En die andere, de Initiatiefgroep Haalbaarheid Stadspodium Culemborg? Die brede groep van particulieren, ondernemers en mensen van verenigingen en stichtingen met denkkracht, deskundigheid, een netwerk en investeringsmogelijkheden? Dat initiatief werd in het theaterdebat van 10 novmeber volkomen genegeerd. Beste mensen van de initiatiefgroep, laat je niet kisten en ga alsjeblieft door met jullie onderzoek naar de haalbaarheid van een stadspodium!

Lezing, uitgesproken op 10 november 2011 in het stadhuis van Leiden, in het kader van de ‘Dag van de compassie’. Compassie als meeleven met elkaar (ook met onze innerlijke ups en downs – de moderne mens worstelt wat af) kregen we, vergeten of niet, allen mee met onze geboorte. Ik probeerde het dit jaar eens [...]

Op woensdagavond 9 november reikt de heer J. Roebroek, voorzitter van de Rekenkamer Breda, het eerste exemplaar van het rekenkamerrapport Wijkontwikkeling Hoge Vucht-Doornbos-Linie uit aan wethouder B. Bergkamp, wethouder wijkontwikkeling.
De uitreiking vindt plaats tijdens een openbare bijeenkomst in de raadszaal van het Stadhuis.

Het programma is als volgt:

lees verder

Column verschenen in CW 03.11.2011

Het woord weigerambtenaar is betrekkelijk nieuw. Met de openstelling van het huwelijk voor mensen van hetzelfde geslacht gingen de gewetensbezwaren spelen van trouwambtenaren die daar moeite mee hebben. Het is wat vreemd dat ze niet worden aangeduid met alles wat ze wel doen – trouwen bijvoorbeeld – maar met iets wat maar een klein deel uitmaakt van hoe ze hun rol zien. Zo heb ik er zelf altijd moeite mee als ik homotheoloog wordt genoemd. Want al ben ik het allebei, mijn theoloog-zijn wordt niet gedomineerd door mijn geaardheid. Net zo moeten we niet doen alsof het weigeren bepalend is voor het werk van deze ambtenaren.

Dat we hen toch zo noemen, komt natuurlijk omdat precies dat deel omstreden is. Ze nemen er een positie mee in die afwijkt van de meerderheid in Nederland. Meer nog: ze willen op dat punt niet meewerken aan de uitoefening van de wet omdat ze daar principiële bezwaren tegen hebben. Het is de vraag hoe lang deze kleine groep die gewetensruimte gegund wordt. Aan de ene kant is het goed om te bedenken dat de openstelling van het huwelijk voor gelijkgeslachtelijke paren nog maar tien jaar geleden plaatsvond. We kunnen niet verwachten dat iedere Nederlander, ambtenaar of niet, daar ook direct achter staat. Bovendien is in elk geval gegarandeerd dat een trouwlustig koppel bij elke gemeente terecht kan.

Aan de andere kant is het moeilijk te verkroppen dat de overheid van haar eigen uitvoerders accepteert dat die een onderscheid maken dat nu juist is opgeheven omdat het discriminerend is. Gelukkig horen we niet van trouwambtenaren die weigeren een huwelijk te sluiten tussen mensen van een verschillend ras, maar principieel anders ligt dat niet. Juist ambtenaren moeten de uitvoerders en verdedigers zijn van de wet en de rechtsstaat. Discrimineren past daar niet bij.

Ik denk echter dat er nog iets anders meespeelt. Geleidelijk aan is de trouwplechtigheid op het stadhuis – of beter: op een idyllische trouwlocatie – belangrijker en ceremoniëler geworden. Vroeger was het vanzelfsprekender dat op het stadhuis het burgerlijk huwelijk werd voltrokken en dat het ceremoniële zwaartepunt in de kerkdienst lag. Het burgerlijk huwelijk was daarmee vooral een juridische en contractuele kwestie en de ambtenaar van de burgerlijke stand hoefde slechts de benodigde formele handelingen te verrichten. Het toespraakje hoefde dan ook helemaal niet zo persoonlijk te zijn.

Dat is vandaag anders. Met de ontkerkelijking is het zwaartepunt verschoven naar de huwelijkssluiting zelf en de ambtenaar van de burgerlijke stand heeft zich ontwikkeld tot een ritueelbegeleider. Op de websites van de gemeenten bieden ze zich aan zodat elk koppel de juiste trouwambtenaar kan kiezen. Na een stevige kennismaking bereidt hij of zij een persoonlijk vormgegeven viering voor met naast de verplichte onderdelen vaak een toepasselijke toespraak en wat al niet meer. Zeg maar: een seculiere trouwdienst met een seculiere voorganger.

Dat betekent allemaal wel dat de hedendaagse trouwambtenaar veel persoonlijker betrokken is bij het sluiten van huwelijken en daardoor ook eerder aanloopt tegen mogelijke gewetensbezwaren. Het invullen van formulieren is nu eenmaal een minder grote aanslag op het geweten dan het houden van een persoonlijke toespraak. (Dat bleek vorige week toen een Haagse weigerambtenaar ontdekte toch een homostel te hebben geaccepteerd en dat wilde oplossen door hen te trouwen zonder toespraak).

Het is de vraag of we in deze richting verder moeten. De overheid biedt nu een trouwservice aan die eigenlijk niet bij de kerntaken van de overheid hoort. Laat de ambtenaar van de burgerlijke stand zich beperken tot het registreren van de huwelijkssluiting, net zo als dat gebeurt bij geboorte en overlijden. Ook daar houdt de ambtenaar zich niet bezig met rituelen en ceremonieën, maar is zijn taak het bijhouden van de burgerlijke stand. Waarom is dat anders bij een huwelijk? De huwelijksceremonie kan veel beter aan de rituele markt worden overgelaten. Ook de bijzondere ambtenaren kunnen op die markt hun nuttige werk doen naast andere ritueelbegeleiders en religieuze gemeenschappen. Daar kan ieder dan vinden wat hij of zij zoekt en zich desgewenst richten op speciale doelgroepen.

Het lijkt mij een heldere beperking van de overheid tot haar kerntaken. En het helpt ons ook direct af van het dilemma van de weigerambtenaar. Het probleem van de weigerambtenaar is niet ‘weiger’ maar ‘ambtenaar’.

(foto: Johan Plateijn) Zondagmiddag vond in het kader van de Dutch Design Week een supervisiesalon plaats mety als titel “De Stad als Laboratorium”. Plaats van handeling was het stadhuis. Deelnemers aan het gesprek waren Arjen Oosterman(Archis), Elphi Nelissen(decaan bij faculteit Bouwkunde TU/e, Nelissen Ingenieursbureau) , Marieke Willems(Tweelink), Remco van de Craats(Edhv), Ruurd Gietema(KCAP) en wethouder Mary [...]

Burgemeester Wolfsen van Utrecht is weer in het nieuws vanwege een conflict met de media. RTV-Utrecht ondervond hinder bij het maken van een uitzending over de populariteit van de burgemeester. Gesprekspartners voor de maker van het programma haakten af na een mailtje uit het stadhuis. Wolfsen zegt van niets te weten. Hij had natuurlijk moeten zeggen dat een dergelijke inmenging absoluut niet

Ik zit nu twee weekjes in Kaapstad, in de Afrikaans-sprekende noordelijke suburbs. Vrijstaande huizen in een heuvelachtige groene omgeving. De publieke buitenruimte stelt niet al te veel voor, maar ja, dat is Afrika. De schoonheid komt of van de natuur zelf, of van private investeringen. Als ik op mijn fiets stap richting Tygerberg Hospital, waar mijn vriendin stage loopt, en ik nader de snelweg, dan wordt de samenleving ineens een stuk gekleurder. Onderweg zie je zwarte bewoners slechts omdat ze als tuinier, huishoudster of bouwvakker aan het werk zijn. Het zijn ook de enigen die lopen over straat. De wittte bewoner lijkt niet veel meer te zien dan zijn auto, behalve als ze joggen of mountainbiken.

Misschien ligt daar ook ergens de kern van de onoverbrugbare kloof russen rijk wit en arm zwart. Die laatsten worden door de eersten vooral gezien als goedkope werkkrachten, wat ze ook zijn overigens. Samen met ze in de bus of trein zijn ze echter niet te vinden. Terwijl juist daar een plek ligt waar diverse groepen uit de samenleving samen kunnen komen. En wellicht wordt de boel er ook wat veiliger van. Een van de redenen ook dat het op straat niet altijd even veilig is, is omdat je slechts de onderklasse op straat aantreft. De rest rijdt het liefst tot zo dicht mogelijk bij de bestemming. Zelfs als de afstand niet meer dan een kilometer is.

En dan de kranten, althans, Die Burger, de krant die ik elke dag mag lezen. Die laat best treffend de wanhoop zien van dit land. Rijk wit ziet arm zwart in steeds grotere getalen hun luxe Kaapse enclave bezoeken, zien hun belastingen stijgen en zien dat de landelijke politiek langzaam een dieptepunt bereikt. Malema (een dertiger), de leider van de Jeugdliga van het ANC (heel wat machtiger dan onze PJO’s), siert de voorpagina al sinds mijn komst hier in de stad. Die Malema smijt met geld (dat hij eigenlijk niet heeft), laat een huis bouwen van een dikke miljoen euro, maar zegt wel op te komen voor de armen. Het is tekenend voor Zuid-Afrika. En dan rep ik maar even niet over dat hij zich laat adviseren door Mugabe, liedjes zingt over het doden van Boeren en pleit voor het nationaliseren van alle mijnen ed. Voor dat laatste gaat een delegatie binnenkort overigens naar Venezuela. Daar hebben ze er immers veel ervaring mee.

Overigens is corruptie bij de witte elite niet minder vreemd. Verhalen over vertegenwoordigers die hun eigen ontwikkelingsbedrijfje verrijken zijn vrij algemeen. Interessant ook wel is dat de overwegend witte gemeenteraad komende woensdag vooral zal vergaderen over het inlijven van stukken grond in de stad. En daarvoor wordt hier geen geld betaald. Gewoon nationliseren. In sommige gevallen best een goed idee, maar om dat nu algemeen toe te passen, daar kweek je boze mensen mee. Ik denk dat ik woensdag dus maar eens ga kijken in het stadhuis.

GroenLinks-Europarlementariër Judith Sargentini bezocht woensdag, donderdag en vrijdag vluchtelingenkampen aan de grens tussen Libië en Tunesië. Ze hield een dagboek bij tijdens haar bezoek.

Een uur eerder nacht, betekent ook een uur eerder dag, dus ik stond Nederlandse tijd al om kwart over vijf naast m'n bed. Het was al warm. We vertrokken om half acht voor een eerste beleefdheidsbezoekje aan de burgemeester van Zarzir. Het stadhuis is bij de souk, een toeristisch gebied, maar helaas zijn er maar weinig toeristen. Doordat de havenmeester en gouverneur niet in de buurt zijn, kunnen we er à l'improviste een bezoek aan de grensovergang Ban Ras Djir tussen schuiven.

lees verder

Onderstaand artikel hebben Halima en ik geschreven als impressie van onze stage bij De Gelderlander...

“Een genuanceerde snelkookpan”
Halima & Pepijn op bezoek bij De Gelderlander

NIJMEGEN, 16 maart – van onze raadsleden
Alle raadsleden kregen de kans om binnen de gemeente of bij externe organisaties een dag of een dagdeel mee te lopen en wij hadden altijd al willen weten hoe het er op een redactie aan toe gaat. Op 16 maart was het dan zover en gingen Halima de Baedts-El Karouni (PvdA) en Pepijn Oomen (GroenLinks) een dagje meelopen met de redactie van de Gelderlander gevestigd in Nijmegen. Als lokale politici ken je het regionaal blad en vraag je je soms af hoe er op de redactie wordt gewerkt en welke keuzes er gemaakt moeten worden voor het wel of niet plaatsen van een stuk. Als het geplaatst wordt is het ook nog eens heel erg belangrijk waar het geplaatst wordt, in het Algemene deel, regiogedeelte of het Nijmeegse katern.

Werkoverleg
Na een kopje koffie en huishoudelijke mededelingen begon het werkoverleg. Dit is het overleg waar iedere redacteur de anderen meedeelt aan welk stuk hij of zij werkt en wat de stand van zaken is en wordt de krant van de dag daarvoor besproken zowel inhoudelijk als ook het gebruikte fotomateriaal. Onderwerpen varieerden van een artikel over insecten tot en met onderzoek naar cultuurhistorie. Het teamwork is erg belangrijk om dagelijks tot een mooie krant te komen. Gelukkig was de sfeer op de redactie erg goed. We voelden ons helemaal een deel van het team.


Aan het werk!
Ook wij werden aan het werk gezet en mochten nadenken waar wij een stuk over wilden maken. De aardbeving in Japan was nog gesprek van de dag en daarmee werd dus ook het onderwerp kerncentrales en de gevolgen daarvan weer actueel. Niet zo heel ver van Nijmegen vandaan in Dodewaard staat ook een kerncentrale, weliswaar ontmanteld maar hoe ervaren de mensen nu uit Dodewaard het en houdt het mensen nu meer bezig naar aanleiding van de ramp in Japan?

We gingen apart van elkaar achter de pc zitten voor research en kwamen snel uit op een aantal interessante beginpunten zoals Ad Lansink, die de stichting voorzit die over de ontmanteling gaat, en de Gelderse Milieufederatie, die een aantal van de anti-kernenergie actievoerders nog in zich herbergt. Ondertussen was er al een fotograaf geregeld in Dodewaard die ons om 12 uur op de foto zou zetten voor de kerncentrale. Dat werd dus haasten! Zonder plan maar wel met een pen en een paar vellen papier stapten we de auto in richting Dodewaard. Onderweg bespraken we wat we zouden kunnen doen.

Foto maken was zo gepiept en we kregen als tip om naar een restaurant iets verderop te gaan om mensen te spreken die de bouw van de kerncentrale van dichtbij hebben meegemaakt.

De behulpzame eigenaresse stond ons te woord en vertelde breed uit over haar ervaringen met de kerncentrale en over de mensen in het dorp. Wij wilden nog meer mensen spreken dus zetten we ons ritje door naar het centrum van het dorp en bevroegen de mensen aldaar over hun ervaringen. Ondertussen moesten we niet vergeten om ook aantekeningen te maken.

De gesprekken met de aardige gepensioneerde heren verliepen vlot en zo hadden we toch al heel wat informatie verzameld voor ons artikel. Het artikel zou namelijk geplaatst worden in het algemene deel dus we moesten wel met een goed verhaal op de redactie komen.

Deadline was vijf uur (de redactie heeft over het algemeen meer tijd, maar wij hadden nog zoiets te doen als een politieke avond…) en we kwamen ver over drieën pas terug op de redactie. Efficiënt als we zijn richtte Halima zich op de verhalen van de mensen die we in Dodewaard hebben gesproken en schreef Pepijn over de informatie uit de telefoongesprekken en feitelijke informatie over de kerncentrale. De stukken werden netjes op tijd samengevoegd, gecorrigeerd en ingeleverd.

Rondleiding
Gelukkig hadden we nog tijd voor een rondleiding door het hele gebouw die verzorgd werd door Rob Jaspers, waarbij we onder meer een interessante discussie hadden over de rol van de nieuwe media: welke positie heeft een krant als De Gelderlander daarin? Moet de krant zich richten op supersnelle maar niet altijd betrouwbare berichtgeving, of zich juist profileren als het wat langzamer opererende maar écht nieuws brengende en duidende medium? We hadden die dag al aan den lijve ondervonden hoe haastig het maken van een dagelijkse krant is: het ontbreekt een dagbladjournalist eigenlijk aan tijd om veel nuanceringen aan te kunnen brengen in zijn berichtgeving. Hoe moeilijk wordt dat wanneer een krant besluit zich nog veel meer te richten op een berichtgeving à la minute? Helaas en ironisch genoeg ontbrak ons de tijd om hier nog verder over te filosoferen – zowel wij politici als journalist Rob Jaspers moesten op tijd zijn voor de politieke avond op het stadhuis.

De volgende dag openden we met veel verwachting de nieuwe editie van De Gelderlander en we werden niet teleurgesteld: daar was heel pagina 5 ingericht met onze artikelen (‘We lagen er niet wakker van en we liggen er nog steeds niet wakker van’ en ‘Dun bevolkt en ook nog streng gereformeerd’), aangevuld met nog wat extra research door Rob Berends. Een ondanks de hoge tijdsdruk verbazingwekkend genuanceerd stuk over de ervaringen met de kerncentrale in onze regio: het blijkt mogelijk, maar het kostte ons veel energie. We hebben dan ook nog meer respect gekregen voor de redactie die dagelijks in de snelkookpan genaamd ‘Gelderlander’ functioneert. Het was ons een eer daar een dag van deel uit te mogen maken!

Gisteren was het dan weer eens zover. We stonden met twee kramen gezellig bij het stadhuis in Venlo, tegenover een terras. De zon scheen, het was droog en er waren klanten. Wat wilde we nog meer (nog meer klanten?).Nou, de … Continue reading →

Een wijkmanager. Letterlijk betekent dat een persoon die de wijk dirigeert, leidt, beheert. Ga er maar aan staan. Het stadsdeel Dukenburg kent zeven wijken, meer dan 20.000 bewoners, bijna 11.000 woningen en bijna 1.000 bedrijven. Dat is nogal een klus om dat op een goede manier te laten functioneren. Wijkmanager Marjo van Ginneken noemt als een van de belangrijkste functies dan ook het ‘smeerolie’ zijn. Zorgen dat het lekker loopt. Mogelijk maken dat er dingen gebeuren. Met als grootste en ook belangrijkste uitdaging om niet zelf verantwoordelijk te worden voor de uitvoering van die dingen. Daar zijn de Dukenburgers zelf immers een stuk beter in. Woensdag 16 maart mocht ik een dag met Marjo mee op pad.

Om half negen beginnen we met een kop koffie in de open werkruimte van de afdeling wijkzaken. Met de projectleider van het Grondbedrijf bespreken we de actuele stand van ‘Hart voor Dukenburg’. Als gevolg van de crisis is er momenteel geen bouwkraan in het stadsdeel te vinden. Een enkel project is al ver in de planvorming en start op korte termijn (zoals het nieuwe winkelcentrum in de Meijhorst) maar bijvoorbeeld het terrein bij de 43^e straat in Zwanenveld blijft voorlopig wel even braak liggen. De projectontwikkelaar is nog altijd aan het sleutelen aan een haalbaar plan. Zonde van de ruimte en niet echt een visitekaartje voor de wijk. De wijkbeheerder schuift aan en we spreken over opruimdagen, de aanplant van nieuwe bomen op de van Apelterenweg (later op de dag rijden we hier langs en oef, dat ziet er kaal en anders uit zonder de grote, groene bomen) en de speciale bomenkap in de 52^e straat in Lankforst. De platanen worden, mede op verzoek van bewoners, flink gekortwiekt. Ik leer mijn eerste vakterm van vandaag: kandelaberen van bomen. De stand van zaken rondom de wijkaanpakplannen wordt doorgenomen, de aanpak van de vijvers en het groen komt langs. Dat zijn ook de onderwerpen voor het bestuurlijk overleg met wethouder Tankir over de openbare ruimte in Dukenburg. In dat overleg schakelt de wijkmanager regelmatig van heel concreet (over die ene bewoner) naar heel abstract (de toekomst van het stadsdeel). Opvallend vaak komen we te spreken over bewonersparticipatie, de wijkmanager is verantwoordelijk dat bewoners in Dukenburg op een goede wijze worden betrokken bij plannen en activiteiten van de gemeente. Daarvoor is op het stadhuis best veel overleg, communicatie en smeerolie nodig.

Dan stappen we op de elektrische scooter, een ideaal vervoersmiddel: schoon, stil en snel. Op naar Dukenburg! We maken een ronde door de verschillende wijken, over het woonwagencentrum Teersdijk, langs een fietspad dat zomaar ineens stopt bij het politiebureau, de jongerenplek in Zwanenveld, de wijkcentra Meijhorst en de Turf in Malvert, park en jongerencentrum Staddijk, de natuurspeeltuin, de Horizon en de maisonnettes in de Aldenhof. Ik merk dat ik Dukenburg beter ken dan ik dacht (is dat huis-aan-huis flyeren voor GroenLinks ook goed voor) en dat er prachtige plekken zijn in dit stadsdeel. Het imago wat Dukenburg heeft bij veel Nijmegenaren aan de andere kant van het kanaal is gebaseerd op maar een klein deel van Dukenburg.

Nadat we in het winkelcentrum een broodje hebben gegeten, bekijken we samen met een aantal ambtenaren locaties voor een nieuw jongerencentrum in de Meijhorst, omdat de Horizon plaats gaat maken voor nieuwbouw. Bij het zoeken naar een nieuwe plek komen veel aspecten kijken: de wensen van jongeren maar natuurlijk ook de wensen van de buurtbewoners. De wijkmanager heeft als taak om beide belangen in beeld te houden en staat voor een zorgvuldige communicatie. Dan in overleg met de werkgroep WMO van bewonersgroep de Zevensprong. Een actieve bewoonster, Helmie Cornelissen, ken ik nog uit mijn tijd bij Standvast Wonen. Samen met andere bewoners maakt zij zich sterk voor een beweegtuin voor ouderen. De wijkmanager denkt mee met bewoners over kansrijke locaties en geeft tips over het proces. In het overleg horen de bewoners zeker niet alles wat ze graag willen horen, de openheid en duidelijkheid van de wijkmanager stellen ze wel zeer op prijs.

Voor ons laatste overleg gaan we naar het politiebureau waar Marjo met de teamchef en een manager van Tandem bespreekt hoe het overleg over jongeren het slimst kan worden ingericht. Ze vertelt dat ze bij haar aantreden een flink aantal overleggen heeft geschrapt en dat iedereen daar erg blij mee is. In het gesprek komt ook bijzonder fenomeen naar aan de orde: omdat er de afgelopen jaren flink is geïnvesteerd in veiligheid in Dukenburg, gaan de wijken er met flinke stappen op vooruit. Zo zijn er minder inbraken in woningen en auto’s door preventie-acties, bijvoorbeeld samen met stichting Dagloon. Deze goede resultaten zijn nu de reden om minder politiecapaciteit beschikbaar te stellen voor dit stadsdeel. Preventie loont helaas niet in alle opzichten, iets om over na te denken.

Terug op het stadhuis, het is inmiddels half zes, evalueren we de dag. Het was leuk en afwisselend. Van grote problemen naar hele kleine, van buurtwoner naar professional, van de Weezenhof naar Tolhuis. Ik heb een goed beeld gekregen van het werk van een wijkmanager. De term ‘regie nemen’  of ‘regisseur’ heb ik niet teruggehoord vandaag. Ik vind vooral het woord verbinder van toepassing. Op verschillende manieren: niet alleen (zoals ik vooral dacht) om bewoners te verbinden aan de activiteiten en ambtenaren van de gemeente. Natuurlijk is dat een hele belangrijke taak en valt hierin nog veel winst te behalen. Maar ik zie ook de noodzakelijke verbinding tussen ambtaren van verschillende afdelingen, hen met elkaar te laten samenwerken en te zorgen voor eenduidige communicatie. En last but nog least het verbinden van bewoners en dan met name hun ideeën en initiatieven. Er gebeurt veel in Dukenburg. Goed om dat te zien en te weten, Marjo dank voor het kijkje in de keuken!

Er is alweer een week verstreken sinds de verkiezingsdag, ik heb me vooral weer met mijn gezin en werk bezig gehouden. Afgelopen maandag toog ik samen met mijn peuter naar het stadhuis in Haarlem om daar de definitieve vastestelling van de verkiezingsuitslag bij te wonen. Gelukkig bleek de vijfde zetel voor GroenLinks in de Provinciale Staten van Noord-Holland definitief veiliggesteld te zijn.

lees verder

Mijn bijdrage vandaag bij de Algemene Beschouwingen over het collegeprogramma:

5 maart 2014, de dag van de volgende gemeenteraadsverkiezingen. Hoe ligt Rotterdam er dan bij? Wat voor stad treffen we dan aan?

Laat ik u eens meenemen in een visioen.

Op 5 maart 2014 schijnt de zon. Als je de trappen van het stadhuis afloopt dan flitsen de fietsen en elektrische voertuigen voorbij op een groene en autoluwe Coolsingel.
Het centrum staat vol bomen en het noordelijk deel van de Binnenrotte is veranderd in een goed bezocht stadspark. Het Stokviswater en de Hang zijn ontwikkeld tot een aantrekkelijk terrassengebied met de allure van de Oude Gracht in Utrecht.
Overal in de binnenstad zijn nieuwe winkeltjes, restaurantjes en lunchrooms geopend. Het uitgaanscircuit bruist als nooit tevoren en een nieuw poppodium in het centrum van de stad is het levendige middelpunt van een hernieuwde popcultuur in Rotterdam.

Op 5 maart 2014 is Rotterdam een stad waar iedereen graag wil wonen: van jong tot oud, van arm tot rijk, van starter tot gezin. Parken en pleinen worden intensief gebruikt. Buurthuizen en speeltuinen zijn ook ’s avonds en in het weekend open en in alle buurten is er voldoende plek voor kinderen om buiten te spelen. En de bewoners van de ’s-Gravendijkwal zijn verlost van de stank en herrie, door een met gras begroeide overkapping over de drukke verkeersader.

Op 5 maart 2014 doet 70 procent van de Rotterdammers aan sport, hebben 30.000 mensen met succes een taal- en participatietraject gevolgd, zijn overal in de stad broedplaatsen voor kunstenaars en creatieve bedrijfjes, krijgen evenementenorganisatoren alle ruimte om nieuwe concepten uit te proberen en is Rotterdam weer een aantrekkelijke uitgaansstad.

Op 5 maart 2014 is Rotterdam een groene, sociale en bruisende wereldstad. En ja, een stad met meer ruimte voor talent en ondernemen.

Gaat dit visioen echt werkelijkheid worden? Als het aan GroenLinks ligt wel. Het kán, als de politieke wil er maar is.
Of het echt gaat lukken is nog wel de vraag. Als we op het werkprogramma van het college afgaan komen we er niet. Althans, maar zeer ten dele.

Natuurlijk, er staan een paar mooie voornemens in. Zo geeft het college voortvarend uitvoering aan de GroenLinks-motie om 2000 bomen per jaar aan te planten om zo versteende straten groen te maken. Ook de GroenLinks-motie om in 2014 alle wijken aan de buitenspeelnorm te laten voldoen, wordt goed opgepakt. En ik ben ook erg gelukkig dat het GroenLinks-initiatief uit de vorige periode, RotterdamIdee, verder wordt voortgezet en zelfs wordt uitgebouwd met een ruimer budget voor bewonersinitiatieven.

Maar voor het overige zijn de ambities van het college erg dun. En zijn de doelstellingen (in goed Rotterdams: targets) al helemaal treurigstemmend.

Zo stelt het college als target dat 60% van de deelnemers aan een taal- en participatieproject één of meer stappen zet op de participatieladder. Met andere woorden, zich verder ontwikkelt in de samenleving.
Klinkt mooi, maar door de forse bezuinigingen én door de eigen bijdrage die het college in wil voeren, zullen er waarschijnlijk fors minder deelnemers aan de taal- en participatietrajecten zijn, waardoor die 60% in de praktijk maar weinig voorstelt.

Het college belooft ook het areaal groen te vergroten in de 10 buurten die nu het minst groen zijn. Ook niet bepaald ambitieus. De wethouder kan die target bij wijze van spreken volgende week al afstrepen na het planten van slechts één bonsaiboompje in elk van die wijken.

En wat te denken van de doelstelling dat er aan het einde van de raadsperiode in de stad en in de haven voor minimaal 350 miljoen aan duurzaamheid moet zijn geïnvesteerd. Klinkt als veel geld. Maar als je de groene paragrafen uit de jaarverslagen van de grote Rotterdamse ondernemingen mag geloven, dan wordt er nu al voor minstens het dubbele aan duurzaamheidsuitgaven gedaan.
Maar los daarvan wordt hier in de collegedoelstelling het maatschappelijk effect vergeten: het gaat niet om het geld geïnvesteerde geld, maar om het resultaat.
Waarom niet de doelstelling opgenomen dat de CO2-uitstoot in de komende 4 jaar met minimaal 10 procent omlaag gaat?
 
Talentontwikkeling bij taalcursisten en groen ondernemerschap komt er in het collegeprogramma dus niet erg gunstig vanaf. Ook op andere terreinen leidt het collegebeleid eerder tot minder dan tot meer ruimte voor talent en ondernemen. Zeker als je de maatregelen uit het bezuinigingspakket op een rij zet.

Daarnaast snijdt het college flink in kunst- en cultuurbeleid en komt een fors deel van de rekening te liggen bij de meest kwetsbare Rotterdammers.

Als je de bezuinigingsplannen van het college de komende jaren bij elkaar optelt, dan schijnt op 5 maart 2014 niet de zon, maar waait er een gure en kille wind door de stad.

En dan heb ik de donkere donderwolken van het rechtse kabinet nog niet eens meegerekend. Een tsunami aan bezuinigingen wordt over ons heengespoeld. Van kunst en cultuur tot de wijkenaanpak, van het armoedebeleid tot het openbaar vervoer.

Kunnen we ons daar tegen weren? Kunnen we het zonnige visioen toch werkelijkheid laten worden? Ja, dat kan.

Tussen de donkere donderwolken uit Den Haag gloort ook een beetje hoop. De korting op het gemeentefonds pakt namelijk veel lager uit dan het doemscenario waar het college nog rekening mee hield bij het opstellen van de begroting. Dat levert een meevaller op van 35 miljoen in 2012 oplopend tot 100 miljoen in 2014.

GroenLinks wil die meevaller deels besteden aan het terugdraaien van de gemeentelijke bezuinigingen op kunst en cultuur, klimaatbeleid, evenementen, buitenruimte en participatie.
En voor het andere deel voor het opvangen van de bezuinigingen van het rechtse kabinet op taalcursussen, sociaal beleid, wijkaanpak en openbaar vervoer.

De zon kán schijnen op 5 maart 2014. Niet alleen voor de door GroenLinks gewenste groene, sociale en bruisende wereldstad. Maar ook voor de collegeambitie om meer ruimte te geven aan talent en ondernemen.

De GroenLinks-fractie helpt het college daar graag bij. Volgende week zullen we een tegenbegroting presenteren waarin we laten zien dat bezuinigen kan, mét behoud van een ambitieus beleid voor de stad. Met meer in plaats van minder ruimte voor talent en ondernemen.

Als het aan GroenLinks ligt staat deze raadsperiode in het teken van creativiteit en vernieuwende initiatieven. We zien graag dat er grote vooruitgang wordt geboekt op het gebied van duurzaamheid en dat de stad weer gaat bruisen. Bij de begroting zullen we daar een aantal voorstellen voor doen. Vandaag doen we er alvast één:

Wat zou er nou mooier zijn dan een raadsperiode vol nieuwe talenten en ondernemerszin te bekronen met een recente Rotterdamse traditie: een themajaar. GroenLinks stelt voor om 2014 uit te roepen tot Innovatiejaar. Want waar talent en ondernemen samen komen, krijg je innovatie. Wij zien graag dat Rotterdam zichzelf op de kaart zet als innovatieve stad vol vernieuwing en creativiteit. Zodat op 5 maart 2014 iedereen weet: Rotterdam is de stad waar het bruist, Rotterdam is de stad van innovatie, Rotterdam is de stad met ruimte voor talent en ondernemen.

De burgemeester heeft besloten dat straatmuzikanten voortaan niet zomaar meer muziek mogen maken in onze stad. Ze moeten eerst een vergunning aanvragen en daarvan worden er maar tien per kwartaal vergeven. Omdat sommige straatmuzikanten zich hinderlijk gedragen door in feite geen muziek te maken, maar te bedelen met een muziekinstrument in de hand. En omdat sommigen niet mooi spelen of anderen van hun plek jagen.
Het vreemde is wel dat bij het verstrekken van de vergunningen verder niet gekeken wordt naar het niveau van de muzikant: het is gewoon wie het eerst komt, die het eerst maalt. Wel zijn er verdere regels opgesteld en wie zich daar niet aan houdt, kan gedurende enige tijd verder uitgesloten worden van de carrousel. Zo op het eerste gezicht een nogal vreemde maatregel in een stad als Utrecht. Dat is ook de reden dat ik de brief waarin het college dit besluit bekend maakt, heb geagendeerd voor bespreking in de commissie mens & samenleving. Ik wil wel eens weten hoe dit past in het streven naar deregulering dat Utrecht zo hoog in het vaandel heeft staan. En waarom bestaande instrumenten tegen bedelen niet voldoen als het om straatmuzikanten gaat. En vooral hoe andere partijen over de maatregel denken. Want het maken van muziek is een prima manier voor juist mensen aan de onderkant van de samenleving om een inkomen te verdienen of aan te vullen. En wat mij betreft horen straatmuzikanten gewoon bij de grote stad. Dit lees ik ook in het gedicht 'gestolen tijd' dat staat in het boekje Paradijs bv van Riccardo Alberelli (zie mijn eerdere blog):

Zelden stond ik zo tevreden stil
als nu op de stadhuisbrug
in de schaduw van de boekwinkel.
Deze laatste zomerdag van september
zijn zoals vaker jongeren neergestreken
op de trappen van het stadhuis.
Een Spaanse jongen zingt met zijn gitaar
een ander speelt strijkend cello
een derde klapt Spaans in zijn handen.
De laatste zomerse jurkjes,
de laatste dwarrelende meisjes.
Op deze gestolen middag
in deze gestolen tijd
zo tevreden stilstaand.
Ik blijf hier altijd staan.

Nou, als het aan de burgemeester ligt, kan Alberelli (en alle Utrechters met hem) de Spaanse muzikanten voortaan wel vergeten. Want zij zijn als bezoekers natuurlijk niet op de hoogte van onze regels en zullen zeker niet op tijd zijn om een vergunning aan te vragen. Dat zou onze stad toch wel verschralen. Natuurlijk: ik vind ook niet alles mooi, maar wil wel af en toe in vervoering blijven stilstaan...