One of the things thats both exciting and a bit frustrating about making ceramics, is that theres always a before and an after stage in the making process, with the firing in the kiln as the defining part that marks the difference between before and after. Theres no what you see is what you get, or well, a lot of times what you see before is more or less what you get afterwards, but sometimes not,...

Vervolg actie tegen de wet werken naar vermogen 16 April

Vanuit de Realisten lieten wij ons opsluiten in een kooi op het Plein in Den Haag, vanuit mijzelf gezien had ik bijna 3 doelen met het deelnemen aan deze actie.

1. op zo’n meest mogelijk positieve manier uitleggen waarom de nieuwe wet werken naar vermogen niet zou werken en waarom niet, dus ook waar de verbeter punten zouden moeten komen te liggen.

2. Er was media aanwezig en we hoopten tussen de regels door dat de Realisten ook een beetje in beeld kwam, toekomstig werkgevers zouden die naam misschien kunnen tegen komen in de krant of op tv en de radio en zouden daardoor nieuwsgierig kunnen worden en uitzoeken wie wij zijn.

3. Politiek is een grote hobby van mij waar ik mij graag in meng, hoe goed ben ik in staat om gelijk gestemde een GroenLinks stem advies te geven en belangrijker nog, hoe goed ben ik in staat ons/mijn standpunt te verdedigen met goede argumenten en andere zienswijzen naar voren te halen.

Op volgorde had ik voor de actie even gesproken met Linda Voortman, op het laatste moment had zij nog een mailing van mij ontvangen en wilde graag onze actie ondersteunen. Zelf lichte ik mondeling nog even exact toe wat de bedoeling was en hoopte uiteraard dat Jesse Klaver er ook bij zou kunnen zijn aangezien hij na de actie een debat over de wet werken naar vermogen zou gaan krijgen.

Ronald Plassterk, wij kenden elkaar al een beetje omdat wij elkaar al even gesproken hadden bij de ledenvergadering van het Homo Emancipatie Netwerk PvdA waar ik te gast was op 24 Maart jl., dat gesprek ging heel eenvoudig omdat wij elkaar eigenlijk alleen maar konden aanvullen en verviel al snel in een gesprek leuk bezig etc;

Vanaf het moment dat wij werkelijk opgesloten zaten in de kooi stroomde mondjesmaat het aantal toeschouwers toe, waaronder veel scholieren. Binnen de was het de bedoeling dat wij een beetje sipjes keken, gezien de tempratuur was dat niet zo moeilijk aangezien het niet echt warm was en jezelf warm lopen kun je niet in zo’n koude kooi. In onze kooi zat ook een mede actievoerder die wel op een hele ‘irritante’ manier bezig was, hij waarschuwde telkens dat wij zielig moesten kijken, vooral niet mochten lachen en vervolgens kwam hij aan met een steen goede grap waarvan velen inclusief mij zelf toch in de lach schoten.

Het serieuze moment begon, SBS6 arriveerde samen met enkele andere journalisten waaronder iemand van de Spits die door de spijlen van de kooi enkelen van ons een aantal vragen stelde, ook kwamen er meerdere kamerleden en zover ik gezien had was van iedere partij wel minimaal 1 persoon aanwezig.

Het was even proberen, de kamerleden wisten met de betonschaar en een aantal overige Hulp Gereedschapstukken ons te bevrijden en wij konden de kooi verlaten.
Buiten de kooi zorgde ik er voor dat ik snel even buiten beeld stond van aanwezige camera’s en fotograven en trok mijn CNV shirt even omhoog zodat ik de Realisten microfoon uit mijn jaszak kon trekken.

Vanaf het moment dat ik klaar was om in gesprek te gaan, nog snel even rond keek om te weten wie waar stond (was voornemend om juist met mensen van de VVD, PVV en het CDA te spreken), bleek ik recht voor Leon de Jong (PVV) te staan.

We groetten elkaar, Leon deed een handreiking en we stelden elkaar netjes voor in het kort, hij gaf aan dat hij Leon de Jong was en wat zijn functie was binnen de PVV, ikzelf vertelde alleen maar dat ik Klaas Woltinge was, uit Hoogeveen kom plus in het kort wat mijn bezwaren zijn tegen de nieuwe wet werken naar vermogen.

Bij het begin van het gesprek beleefde ik alles een beetje als woordenspel, liet Leon de Jong dus ook lekker in helder Nederlands aan mij uitleggen hoe de nieuwe wet werken naar vermogen exact in elkaar zit (beetje gemeen van mijzelf).

Nadat dat deel van het gesprek een beetje afgerond was vroeg Leon de Jong aan mij wie ik echt was, wilde persoonlijk meer van mij weten. In vogelvlucht ratelde ik mijn bouwjaar op (1 Maart 1978), iets over mijn ziektebeeld waarvan ik tussen mijn 15e en 18e veel last van had maar daar wel helemaal bovenop gekomen was!

Om het kracht bij te zetten vertelde ik aan hem hoe ik in 1998 op eigen initiatief naar mijn arbeidsdeskundige van het UWV was gestapt om te vertellen dat ik ondanks een paar fysieke beperkingen wel gewoon zou kunnen werken.

Ik liet aan Leon de Jong weten dat ik aan een informatica opleiding begonnen was omdat ik veel verstand van computers had destijds, nu nog steeds overigens. Hij hoorde mijn hele traject van de 3 jarige MBI 3 opleiding waarvan een aantal dingen gewoon op niveau 4 beoordeeld werden.

Dat was 2 jaar lang hard studeren, 1 jaar lang stage lopen binnen de zorg, Leon de Jong kreeg dus tot in detail mee hoe ik aan het werk gekomen was binnen een totaal andere hoek dan dat waarvoor ik geleerd had, mijn ‘verouderde’ diploma wel op zak heb en hoe ik mijn best loop te doen om vanaf 2006 weer aan het werk te komen.

Om dit kracht bij te zetten ratelde ik al mijn vrijwilligers activiteiten op binnen GroenLinks, het CNV(j) en de Zonnebloem zodat hij inzichtelijk kreeg wat mijn kwaliteiten waren en zijn.

Om on toppic te blijven gaf ik ook bij Leon de Jong aan hoe ik in 2007 bij het UWV probeerde een studie te bemachtigen, deze afgewezen werd omdat ik in 1998 al een keer naar school was gegaan etc;

Inhoudelijk kregen wij vanaf dat moment naar mijn idee gezien echt een goed gesprek over de gereedschappen die er nodig zijn om een Wajonger aan het werk te kunnen helpen, waar toekomstig werkgevers bang voor zijn bij het in dienst nemen van een Wajonger.




1. gereedschappen bestaan er wel binnen de oude regeling, maar je moet eerst wel in dienst zijn bij een werkgever, afgaand op mijn eigen situatie.
2. werkgevers knallen op mijn adres maar tegen 2 problemen waarvan mijn studie er 1 is maar veel belangrijker om te benoemen is hen onzekerheid, mijn ziektebeeld is progressief en daarover kan ik ook niet liegen (kan morgen een tumor in mijn kop krijgen bewijze van, maar ben gewoon van plan om 80+ te worden), werkgevers houden van een vast personeels bestand en daarom wordt ikzelf periodiek afgewezen.

Nogmaals liet ik aan Leon de Jong weten dat diverse werkgevers wel weten wat Wajongeren zouden willen en kunnen, (deels) op de hoogte zijn van de oude regelingen maar dat het daar ook bij op houd.

Voor de Wajonger zelf zou de lat veel te hoog kunnen liggen naar werk wegens bovengenoemde pijn punt, op vrijwillige basis behaal ik zelf soms 40 uurige werkweken en mijn inzet als welwillende is niet interessant voor een werkgever!

Bij Leon de Jong had ik ook letterlijk aangegeven waarover diverse werkgevers over vielen, het vaste personeels bestand etc; in het gesprek met Leon de Jong grapte ik er nog over, ja het zou mis met mijzelf kunnen gaan maar een gezond iemand zou morgen ook tegen een bus aan kunnen lopen!

Die opmerking mijnerzijds kwam misschien wat hard aan, Leon de Jong kreeg na ons gesprek wel duidelijker in kaart waar de problematiek lag omtrent het in dienst kunnen en willen nemen van een Wajonger.

Als reactie koppelde Leon de Jong ook aan mij terug dat hij zeker iets zou moeten gaan doen met de informatie die ik aan hem vertelde, ter afsluiting gaf ik bij Leon de Jong aan wat er bij mij allemaal mis was gegaan en de methodes waarop ik nog steeds een betaalde baan probeer te vinden.

Leon de Jong leek geschrokken te zijn, politieke praatjes en marketing skills ken ik zo onderhand uit mijn hoofd als vervent MLM’er. Nogmaals gaf Leon de Jong aan dat hij goed moest nadenken over ‘mijn’ verhaal en aan zijn gezicht af te lezen meende hij het nog serieus ook!

Zelf liet ik wederom merken wat er mis wat er in mijn ‘persoonlijke’ situatie allemaal ‘fout’ gegaan was en is en vermelde daar duidelijk bij in vragende vorm:”Zie jij dat straks niet weer gaan gebeuren?”,”in mijn situatie ontbreken de juiste gereedschappen om aan de bak te komen”,”met de nieuwe wet werken naar vermogen ga je het zelfde resultaat behalen bij een ander die wel wil en zou kunnen!”

Leon de Jong gaf tussendoor een compliment aan mij hoe ik bezig was, stelde ook de vraag aan mij omdat ik al 34 ben en onder de oude Wajong regeling val:”zou jij niet onder de nieuwe wet werken naar vermogen willen gaan vallen?”

Daarop had ik aan hem geen directe ja of nee beantwoord, vroeg wel om garanties voor de toekomstig werkgever en voor mijzelf (stel dat ik toch veel sneller ziek wordt).

Het gesprek had een open einde, maar Leon de Jong was bereid om dingen ook eens van een andere kant te bekijken.

Nadien had ik gesproken met o.a. Linda Voortman, Jesse Klaver (goed gesprek overging) en Fatma Koser Kaya die eigenlijk dezelfde zienswijze als mijzelf hadden.

Balen dat ik niet met iemand van het CDA en met name van de VVD gesproken had ;-)

De PvdA en GroenLinks willen in de Tweede Kamer gezamenlijk een initiatiefwetsvoorstel indienen om te garanderen dat illegale mbo’ers stage kunnen lopen. Dit is een logisch en terecht vervolg op het conflict dat deze week ontstond tussen Amsterdam en het kabinet over de kwestie die door het Amsterdamse GroenLinks werd geagendeerd, nadat eerder ombudsman Pieter [...]

De PvdA en GroenLinks willen in de Tweede Kamer gezamenlijk een initiatiefwetsvoorstel indienen om te garanderen dat illegale mbo’ers stage kunnen lopen. Dit is een logisch en terecht vervolg op het conflict dat deze week ontstond tussen Amsterdam en het kabinet over de kwestie die door het Amsterdamse GroenLinks werd geagendeerd, nadat eerder ombudsman Pieter [...]

Het kabinet heeft een fantastische Catch-22 bedacht voor mbo’ers, die illegaal in Nederland verblijven. Voor hen geldt de leerplicht. Op het mbo is een stage verplicht. Maar dat is werken en dat mag niet. Om dat beleid kracht bij te zetten dreigt minister Kamp nu met forse boetes aan bedrijven die toch stages aanbieden. De gemeente Amsterdam heeft besloten de middelvinger op te steken naar Kamp: stagiairs blijven welkom, boete of niet.

Eerder kwam Giessenlanden al in het nieuws door de weigering om een vluchteling uit te zetten (dat was niet voor het eerst). Gemeentelijke recalcitrantie op het gebied van illegalen is een direct gevolg van het feit dat lokale overheden verantwoordelijk zijn gemaakt voor de moeilijkste onderdelen van het landelijke beleid. Een uitzettingsbesluit nemen is makkelijker dan mensen uit hun huis sleuren.

(...)
Lees verder in Gemeentes maken meer en meer landelijk beleid (nog 258 woorden)

Ik zeg mijn contract vandaag op. Mijn contract met de regering. Wat voor hen een vervelende bijzaak is, is voor mij de kern. De kern van ons zijn hier op aarde. Dat we het elkaar – waar we dan ook wonen of vandaan komen – niet zo moeilijk maken. Dat we de aarde de goede richting op helpen. Dat we rekening houden met toekomstige generaties.

De geworden doelgroep ‘mensen (men-sen) zonder verblijfsvergunning’ mag geen stage lopen, omdat er iemand is die iedereen zonder verblijfsvergunning wil weren van het stukje grond dat we Nederland hebben genoemd. Daarom verzinnen we dat stage werk is en geen studie. Daarom blijkt iedereen dat ineens te vinden. Daarom draait mevrouw Marja en staat meneer Henk opnieuw boven de wet. En in lijn daarvan vindt meneer Gert zelfs Angola booming. Dat je jezelf afvraagt: wanneer vraagt hij zich eens af… ‘waar ben ik in godsnaam mee bezig!’

Hallo aarde… Joehoe! Mag ik alstublieft overstappen naar een regering die andere keuzes maakt? [..] Een opzegtermijn van ruim vierentwintig maanden zegt u? [..] Ah, ja. [..] Goed, prima. [..] Zeker. We nemen het niet! ‘Indignez-vous’

“Beste Aamir, we moeten even praten. Je doet het hartstikke goed en je moet nu op stage net als de rest van de klas. Dan kom je straks goed beslagen ten ijs. Alleen, jij mag niet. Ik schaam mij dat ik het zeggen moet, maar de minister noemt jou een tweederangsburger. Voor mij is het ook nieuw, maar kennelijk bestaat zoiets. Je bent hier tijdelijk. Ik geloof dat dat het is. Ik vermoed dat je dan alleen onder het strafrecht valt hier.

Je mag wel naar school, zodat je de rest van je leven voor jezelf en misschien in de toekomst jouw gezin kan zorgen. Hier of daar. Voor zover ik heb gezien ben je erg goed in je werk. Menig werkgever zou je graag hebben. Menig mens hier niet. Ze zijn bang voor je. Pik je hun baan in? Hun huis? Nee toch, want je gaat weg als je school klaar is. Ik weet het niet Aamir, maar hier stopt de opleiding voor jou.

Een stagebedrijf krijgt €8.000 boete als we het toch doen. Je hebt vast voldoende hebt meegekregen om daar wat op te bouwen. Ik hoop het. Blijf toch juf hè? Ik heb dit werk niet voor niets gekozen.

Sorry? Die man? Die heet Kamp. Maar hij sprak daar als minister hoor, niet als mens.”

 

Afgelopen vrijdagmiddag is het Werkplein Cuijk definitief gesloten, de plek waar ik in 1995 als zogenaamde Tegger mijn eerste echte verantwoordelijke functie mocht uitoefenen. Tegger was destijds

een begrip binnen de publieke sector maar is tegenwoordig onbekend. Diegenen die op basis van gewetensbezwaren niet in militaire dienst wilden konden na een kruisverhoor door een militair comitee vervangende dienst doen binnen de publieke sector. Deze vervangende dienst, oftewel Tewerkgesteld Erkend Gewetensbezwaarde (TEG) Militaire Dienst duurde wel langer dan de militaire dienstplicht zelf. In de laatste periode 9 en 12 maanden. Aangezien ik de opleiding Arbeidsvoorziening had gevolgd en reeds stage had gelopen op het arbeidsbureau Dordrecht was ik een goedkope en welkome kracht op arbeidsbureau Cuijk.

Het was een heel bijzondere ontmoeting, 15 jaar na dato. Weemoed en nostalgie, niet alleen vanwege de lieve en deskundige oud-collega’s die ik weer heb ontmoet maar ook vanwege de forse ingrepen die het sociale domein momenteel treffen. Het is vergelijkbaar met de afbraak die het welzijnswerk in de afgelopen twintig jaar heeft getroffen terwijl nu iedereen het weer over wijkgericht werken heeft. Dat is doodzonde en bovendien verspilling van middelen want ik ben er van overtuigd dat over enkele jaren er weer het een en ander moet worden opgetuigd.

Nostalgie en weemoed is a post from John Swelsen.

Vorige week liep ik een dag stage bij Iriszorg, een instelling die werkt voor en met mensen aan de onderkant van de samenleving. Mensen die verslaafd zijn (geweest), dakloos waren of om andere redenen zoals een crimineel verleden, grote schulden of ouderschap op hele jonge leeftijd, niet in staat zijn (volledig) zelfstandig te wonen. Ik liep mee met Wilma, als ambulant begeleider heeft zij 12 cliënten onder haar hoede. 12 Nijmegenaren dus. We bezochten er die dag vier. De stage bracht mij in zeer verschillende huiskamers. Het was een indrukwekkende ervaring om met deze mensen te spreken en te horen over de achtergrond van hun problemen. Mij viel op dat deze mensen zich openstellen voor Wilma en dat er sprake is van groot vertrouwen. Mijn aanwezigheid weerhield mensen er niet van te spreken over salaris, schulden of de meest recente lichamelijke of geestelijke ontwikkelingen. Daardoor kon ik mij een goed beeld vormen van het werk van Wilma.

Zo kwamen we bij een cliënt die verslaafd is aan alcohol, evenals haar vriend. Hun woonkamer is sterk vervuild. Telkens is er een reden (ziek, zwak, depressief, pijn, gedoe met familie) waarom een huishoudelijke klus niet gedaan kan worden. Wilma probeert hen toch aan de gang te zetten, helpt soms mee maar doet alleen iets wanneer de cliënt ook in actie komt. In deze situatie zijn het maar kleine stapjes die gezet worden. Afstemming met de huisarts en andere medische instellingen is ook erg belangrijk.

Een ander verhaal is een cliënt die zijn zaakjes eigenlijk prima op orde heeft. Is zijn woning lekker aan het opknappen en is blij met zijn baan. Maar heeft moeite met het begrijpen van brieven. En dat zijn er in zijn geval nogal wat. Wilma helpt om overzicht te houden, verzoeken van instellingen (brieven terug sturen, informatie aanleveren) op te volgen en om voldoende geld op de rekening te houden. Iriszorg verzorgt namelijk het geldbeheer. Daar kiest de cliënt vrijwillig voor dus mocht dat niet naar tevredenheid zijn dan kan hij er ieder moment mee stoppen. Wanneer deze persoon een groter sociaal netwerk zou hebben, kan de begeleiding van Wilma worden afgebouwd lijkt het.

De woonbegeleiding volgt veelal in opdracht van woningcorporaties. Zij nemen de taak op zich om ex-verslaafden of mensen met een crimineel verleden een woning te verhuren. Zodat deze mensen weer onderdeel zijn van de Nijmeegse samenleving. In principe is de begeleiding voor 1 jaar. Na dat jaar moet er zoveel structuur zijn aangebracht in de woonsituatie dat de cliënt op eigen benen verder kan. Vaak lukt dat, niet op de laatste plaats omdat andere instellingen nog in beeld blijven (bijv. thuiszorg, schuldhulpverlening etc.). Maar in sommige gevallen is het eigenlijk voor iedereen duidelijk dat een jaar veel te kort is. Sterker nog: dat er eigenlijk sprake moet zijn van permanente woonbegeleiding. Dat kost natuurlijk geld. Maar wat mij betreft is het een hele zinvolle besteding. Want zonder begeleiding kan er veel overlast ontstaan voor de omgeving. En het enige alternatief dat resteert is een kliniek of opvangplek en dat is vele malen kostbaarder dan de hulpverlening van Wilma.

Kortom: zinvol en noodzakelijk werk. Wonen lijkt zo makkelijk. Iedereen doet het. Maar voor sommige mensen gaat het niet vanzelf.

Monique Samuel ziet uiteindelijk hoop voor jeugd in Midden-Oosten

Vanochtend stond ze in de NRC Next en vanavond zit ze in Pauw & Witteman. Monique Samuel (22) leidt een avontuurlijk leven. Sinds ze vorig jaar voor het eerst gevraagd werd als commentator van de revolutie in Egypte is haar leven flink veranderd. ‘Vandaag word ik ook weer aan de lopende band gebeld’, zegt ze, ‘omdat er voetbalrellen zijn geweest in Port Said’. Het is tekenend voor haar leven: druk, van alles te doen.

Vanochtend stond ze in de NRC Next en vanavond zit ze in Pauw & Witteman. Monique Samuel (22) leidt een avontuurlijk leven. Sinds ze vorig jaar voor het eerst gevraagd werd als commentator van de revolutie in Egypte is haar leven flink veranderd. ‘Vandaag word ik ook weer aan de lopende band gebeld’, zegt ze, ‘omdat er voetbalrellen zijn geweest in Port Said’. Het is tekenend voor haar leven: druk, van alles te doen.

Monique Samuel werd geboren in Amersfoort als dochter van een Egyptische man en een Nederlandse vrouw. ‘Ik ben niet in Egypte geboren, zoals veel mensen denken, maar mijn familie woont daar nog wel’. Ze heeft het land al twaalf keer bezocht en meestal blijft ze langer dan een maand. ‘Ik logeer dan bij mijn oma, die woont in een simpele volkswijk in Caïro’.

Haar familie is Koptisch, de oudste etniciteit in Egypte. De Kopten zijn oorspronkelijke inwoners van het land, voordat er Arabische inmenging plaatsvond. Daarnaast is het een religieuze minderheid in Egypte, omdat zij de Koptisch-christelijke religie aanhangen. ‘Dat is één van de oudste christelijke stromingen op aarde’, legt Samuel uit, ‘gesticht door de apostel Marcus in de eerste eeuw na Christus’. Door de Arabische inmenging is ook de islam in het land gekomen. ‘Als kind van een Arabier wordt je als moslim geboren’, zegt Samuel.

Wanhoopskreet
Haar reizen naar Egypte geven haar een uniek beeld van de situatie daar, wat volgens haar ook de hoofdreden is dat ze veel in de media verschijnt. ‘Kijk, gisteren waren er voetbalrellen in Port Said. De meeste mensen zien dat dan als normaal voetbalgeweld, maar ik zie meer: een complot. Op YouTube zie je politieagenten de andere kant oplopen. Het is net alsof ze wíllen dat het uit de hand loopt.’  Echter, naast persoonlijke ervaring heeft Samuel ook veel kennis over het land: naast haar studie Politicologie aan de Universiteit Leiden, volgde ze veel vakken op het gebied van de geschiedenis van het Midden-Oosten en islamitisch recht. Met name westers beleid in islamitische landen interesseert haar, waardoor ze ook veel kennis heeft over bijvoorbeeld Iran, Israël/Palestina en Libanon. Maar Egypte, het land van haar vader, liet haar niet los: ‘Er is geen Engels of Frans boek over Egypte wat ik niet gelezen heb’.

Samuel heeft veel te vertellen over de Arabische Lente, de revoluties die vorig jaar begonnen in het Midden-Oosten. De revoluties, die voor de buitenwereld vooral een roep om democratie lijken, zijn volgens Samuel veel basaler. ‘Dit is een wanhoopskreet. Het systeem is geheel vastgelopen.’ In het Midden-Oosten is zestig procent van de bevolking onder de 29. De meeste mensen hebben slechts één heerser gekend die mijlenver van de bevolking afstaat of -stond. De welvaart steeg wel, maar de bevolkingsgroei deed dat nog veel harder. ‘De werkloosheid stijgt, het aantal ondervoede kinderen stijgt. Combineer dit met corruptie en steeds slechter onderwijs en je snapt wat er mis is’. Mensen zijn ongelukkig of zelfs wanhopig. ‘Je komt van de universiteit en hebt geen uitzicht op een baan, een appartement of zelfs een huwelijk, daar is geen geld voor.’

Verloren generatie
Sinds de revolutie is het in Egypte niet beter geworden. Samuel vertelt over haar oom, die in airconditioning handelt. Sinds de revolutie verkoopt hij niks meer. ‘Iedereen houdt zijn hand op de knip. Lonen worden niet meer uitbetaald, winkeliers verkopen niets.’ Het hele land moet opnieuw worden opgebouwd. De politieke instituties zijn zwak: sinds de jaren vijftig is Egypte in feite een militaire dictatuur geweest. Mubarak had dan wel geen uniform aan, maar hij had wel het hele leger achter zich. De ware revolutie moet eigenlijk nog plaatsvinden: het leger moet terug naar de barakken. Het kan allemaal nog wel even duren. ‘De generatie van Tahrir is eigenlijk een verloren generatie’, zegt Samuel met pijn in het hart, ‘zij zullen niet profiteren van de revolutie.’

Toch gloort er hoop voor het Midden-Oosten. Op lange termijn gelooft Samuel wel dat het beter wordt: ‘Onder druk van de hoger opgeleide bevolking zullen er geen dictators meer komen.’ Tunesië kan hierin gezien worden als lichtend voorbeeld: ‘Daar won dan wel een islamitische partij de verkiezingen, maar zij houdt zich prima aan de grondwet.’ Dit komt  ook omdat in dit land juist wél sterke instituties zijn. Het leger had niet zoveel macht en er was nadat de dictator was afgezet geen directe opvolger.

Samuel begint binnenkort aan een onderzoek over de rol van sociale media in radicale jeugdbewegingen in het Midden-Oosten. Ondanks dat slechts twintig procent van de bevolking internet heeft is de rol van Facebook en Twitter groot in de Egyptische revolutie, zegt ze. Dit komt ondermeer omdat de Arabische zender Al Jazeera, waar 86 procent van de Egyptenaren naar kijkt, ook YouTubefilmpjes, tweets en Facebookberichten uitzond. ‘Er is nauwelijks vrije pers of vrijheid van meningsuiting, maar op deze manier dus wel. Hier is totaal niet op gerekend door het Egyptische regime.’ Mubarak is eigenlijk door Facebook van zijn troon gestoten.

Coming Out
Alhoewel ze geen lid is van de Koptisch-Orthodoxe Kerk, is Samuel wel christen. ‘God is voor mij de basis van alles wat doe.’ Als ik vraag bij wat voor kerk ze zichzelf thuis voelt, verzucht ze: ‘Oef. Ik ben al bij heel veel kerken geweest, maar in elke kerk zie ik iets van God maar ook heel veel van de mens.’ Daarnaast houdt ze niet van labeltjes: ‘Ik wil gewoon met iedereen in gesprek blijven.’ Ze ziet zichzelf als een een bruggenbouwer. Met een lichte trots vertelt ze over het feit dat ze de eerste christen was die op de Islamitische Omroep kwam. ‘Dat is toch mooi?’

Vorig jaar werd Samuel onderwerp van gesprek door haar coming out: op haar weblog vertelde ze lesbisch te zijn, een vriendin te hebben en te gaan scheiden van haar man. Voor sommige mensen was dat misschien schokkend, denkt ze wel, maar voor haar zelf is de worsteling grotendeels voorbij: ‘God heeft me gewoon zo gemaakt’, zegt Samuel, ‘het is iets tussen Hem en mij.’

Samuel stond tot een tijd geleden bekend als onderdeel van het christelijke wereldje. Ze was columnist bij het Nederlands Dagblad, werkte voor het Wetenschappelijk Instituut van de ChristenUnie (ze was overigens geen lid van de partij, zegt ze nadrukkelijk) en was te zien bij de EO. Tegenwoordig doet ze een stuk meer dan dat: ‘Ik schrijf bijvoorbeeld voor een progressief weblog als DeJaap en binnenkort word ik columnist voor het homojongerenblad Gay & Night.’

Is dit allemaal het gevolg van haar coming out? Ze benadrukt dat dit niet zo is: ‘Ik heb uit de christelijke wereld juist geweldige reacties gehad’. Ze wilde vooral zelf een breder publiek aanspreken, om met iedereen in gesprek te kunnen blijven.

GroenLinks
Om diezelfde reden is ze nooit lid geweest van een politieke partij. Ze zegt zich wel verbonden te voelen met GroenLinks, maar lid worden wil ze niet. De partij is op dit moment zoekende, zegt ze, ‘net als bijna iedere partij, trouwens. Onze ‘vrienden’ van de PVV en de SP profiteren daarvan.’ Ze vindt dat Nederland veel toekomst gerichter moet denken. Ons land heeft potentie, maar we verschuilen ons nu achter de dijken. ‘We moeten ons eens committeren aan plannen voor de komende 25 jaar, in plaats van elke twee of drie jaar alles te veranderen.’ Of ze zelf de politiek in wil? Daarover zegt ze: ‘Ik moet eerst nog ervaring op doen. Ik wil niet zo’n jong broekie worden die met veel tamtam de kamer in komt, maar na een tijdje ondergesneeuwd raakt. Daarvan zijn er zoveel.’

Van buiten het parlement probeert ze echter wel mensen aan het denken te zetten, bijvoorbeeld over ons denken over het Midden-Oosten. De regering is heel hypocriet, zegt Samuel boos: ‘Ze zien een Arabische winter in plaats van een lente. Democratie in het Midden-Oosten, dat kan gewoon niet. Er móet wel een Egyptisch kalifaat komen, want anders zouden de moslims hier ook wel eens democraat kunnen zijn, da’s voor onze anti-islamitische regering veel te eng.’

Terwijl de democratie in Nederland in verval is, kan men niet enthousiast worden van democratisering aldaar, ‘terwijl Obama, Cameron, Merkel en Sarkozy allemaal positief hebben gereageerd, vond Rutte het maar zorgelijk.’

Nieuwe visie
Er moet een compleet nieuwe visie komen op het Midden-Oosten, vindt Samuel, en we moeten de jeugd daar helpen om democratieën op te bouwen. Veel hoop dat de Nederlandse regering en de EU dat zullen doen, heeft ze echter niet. ‘Ons eigen belang is veel belangrijker, joh.’ Daarom richt ze zich liever op NGO’s en jeugdbewegingen in het Midden-Oosten. Praktisch gaat ze dit de komende tijd doen bij Oxfam Novib, waar ze stage zal lopen.

‘Er is nog veel te doen’, zegt Monique Samuel, doelend op haar agenda voor vandaag. ‘Er is nog veel te doen’, denk ik, terwijl ik haar woorden op me in laat werken. Ik neem afscheid van een jonge, inspirerende vrouw, waarvan we ongetwijfeld nog meer zullen horen.

Dit stuk verscheen als coverstory in De Linker Wang (maart 2012)

It was back in the nineties when a Swiss-Serbian lab associate and friend introduced me to Tom Waits. I was (and thinking about it still am) painfully ignorant of whatever might sound like blues and bar music, so I got "small change" for starters. That same weekend I went out and got "Nighthawks at the diner" and "The hearth of Saturday's night". I wouldn't hear anything else for weeks. The delights of Wait's innovations came later, much later. At that time of being a foreign, recently divorced and without good prospects theoretical biology researcher in Europe, the early years of Tom Waits’ music were just perfect. I remember the lyrics still today, raising a nostalgic grin more often than not. From Emotional Weather Report, for example: "to come back and everything in your refrigerator turns into a science project"

The other day I open it and most of my refrigerator was, actually, a science project.

Differently than in Tom Waits song, though, I was not fishing for waitresses in some crummy bar. More like the real Tom Waits, actually, I am already ten years in what mostly is a very happy marriage. One kid, a satisfactory salary, time to criss-cross Europe for holidays, time for dive and even time for participate in the politics of my like, when I like it. Why would I complain if my fridge is not as clean and shinny as it should be? Actually that wasn't a complain, was it?

Perhaps it was. Perhaps the attempts of my beloved wife to stay in contact with her inner, and long gone, cook do get to my nerves, perhaps. Not because (as she actually claims) I feel the kitchen as proprietary space, not at all. Not because (being me the feminist male that supports the career of his emancipated wife) it's me the one that always cook. I also love it when she cooks. What I don't love is the before, and the after. I guess that’s the price of being the pampered stay-at-home spouse.

As a matter of fact I can see her cooking crisis coming.

It all starts with some slight discontent. Discontent that we all might have, actually. In my case it is that I would like to have more time for my old equations, or for the occasional client that still asks for my statistics. In the case of my wife is to recognize that her career as a successful bureaucrat leaves her no time to sharpen her cooking. I can actually spot the moment, when she looks at one or another concoction from my oven and I can see a nostalgic tingle in her eyes before she compliments it. Of course I know that she is thinking "I could have done this, if I only would have the time".

The next stage comes a Wednesday, her free day. Normally she will be solving geocaching puzzles, or playing some extra piano. But not these wednesdays. Then she will be turning the pages of her old collection of receipts. Not my books, of course not. Hers, the ones full of dust. Next she will be off for the open market, for the asian food shop, for the super market. And she will be back exhausted already, with bike bags full of things. The smile will still be there, though, so I am not nervous, not yet. I'll get there after her next couple of hours in the kitchen. I even might get exhausted myself. From a safe distance I heard the clings and the clangs from my daily tools, I heard the huffing and puffing and cursing under the lips, and I try to hide my own ones. I know that the kitchen will be totally transformed after, and I will still have to use it. But what’s the heck, it's my wife cooking,no? What can be wrong about it?

Eventually we three sit, and we eat. Most of the times, even more frequently than with my cooking, what we eat is very good. Chantal does not depend much on her memory, but on her heavily annotated receipts, so whatever she does, does come out nicely. And that should be it. The next day all should be back to normal, her cooking devil resting in peace until the next attack. Only that not all is normal, no. The next day I will be the one cleaning kitchen tools that I never use, some that I actually dislike. I will be the one searching for the parafernalia that I do use daily, which mysteriously have gone hidden into the most remote corners of the shelves. I will be the one storing all the non used ingredients, the extra food that we did not eat, the sauces and the side dishes. Because one thing is sure: Chantal remembers how to cook, but she does not realize that if you cook once in a blue moon, you should cook less. Because you are not cooking for a bunch of students anymore, because you will not use tomorrow the ingredients that you didn't today. Neither your husband will, because he cooks differently. I guess that what's coming to me is rather obvious.

One day I open it, and my fridge has turned into a science project.

I would like so much not to complain about it. I would like so much to manly struggle with my feminism, and to repeat to myself (and actually believe) that this is but a small cost for the whole package. I actually feel guilty, as guilty as I suppose my mother felt when she started asking from the rest of the family some help to maintain the kitchen decent. My mother knew that in a feminist world the kitchen was not more her domain that the domain of the rest of the family. I also know that. We all know that household tasks should be collaborative. And still I would like so much that my beloved wife would stay out, or in it. It would be simpler, wouldn't it?

In this world of emancipated wife and feminist husbands, of diffuse roles, we are still figuring it out. I guess I can't just call my mother and ask her. Could I?

Persbericht

Viering Mensenrechtendag in Heerlen op 8 december 2011

Hoewel Mensenrechtendag normaal gesproken op 10 december wordt gevierd, vindt dit in Heerlen dit jaar op donderdag 8 december plaats. Het thema van Mensenrechtendag is ‘ons voedsel’. Een wereld aan voedsel ligt het hele jaar door op ons bord: waar komt dit eigenlijk vandaan, wie hebben eraan gewerkt, wie hebben eraan verdiend, wie zijn ervoor opzij gezet?

Programma Mensenrechtendag in Heerlen

1. Fakkeloptocht
De traditionele fakkeloptocht door het winkelcentrum van Heerlen start op de hoek Saroleastraat – van der Maesenstraat bij de ingang van het Coriocentrum om 17.00 uur. De optocht eindigt op het Tempsplein.

2. Maaltijd
In de ontmoetingsruimte van de kerk van de Protestantse Gemeente wordt soep en een broodmaaltijd gegeten.

3. Film Heerlen en de Wereld
Rond 18.30 uur vindt de première plaats van een korte film (3-5 minuten) over ‘Heerlen en de Wereld’. Deze film is voor Heerlen Millenniumgemeente gemaakt door 4 leerlingen van het Bernardinuscollege in het kader van hun maatschappelijke stage samen met 4 leerlingen van de Praktijkschool. De Millenniumwerkgroep heeft beide groepen aan elkaar weten te koppelen, uiteraard met hulp van docenten, waarbij Bernardinus het script en de filmsterren leverde en de Praktijkschool de filmtechniek. De film bevat 3 voorbeelden uit het dagelijks leven: voedsel, een mobieltje en kleding, die aangeven dat je van de wereld afhankelijk bent en met vele andere mensen te maken hebt.
De makers van de film geven een toelichting waarbij ze ook de verbinding leggen met de Mensenrechten. Mensenrechten spelen ook hier dichtbij ons, bijvoorbeeld in ons consumptiegedrag en levenswijze: hoe gaan we om met voedsel, de productie van welke kleding, het zuinig omgaan met grondstoffen? Maar worden ook de Mensenrechten gerespecteerd bij de productie van delfstoffen, katoen, het in bezit nemen van land hiervoor en/of het maken van kleding (waaronder kinderarbeid)?
Wethouder Peter van Zutphen van zowel Mondiale zaken, Mensenrechten als maatschappelijke stages is ook uitgenodigd.

Door andere leerlingen van Bernardinus wordt eveneens in het kader van hun maatschappelijke stage de folder ‘Duurzame kleding’ (en voeding?) in Heerlen geactualiseerd en uitgebreid, waarvoor onder andere een straatonderzoek wordt gedaan. Verder wordt een Facebook-pagina en een website voor Heerlen Millenniumgemeente gemaakt.

4. Film ‘Smakelijk Eten’
Daarna wordt een deel uit de film ‘Smakelijk Eten!’ - Hoe voedsel de wereld verandert - van Walther Grotenhuis vertoond. De film gaat over voedselproductie en wat dit voor mensen en het milieu betekent. Grotenhuis onderzoekt in deze film de herkomst en gevolgen van 3 producten (soja uit Brazilië, garnalen uit de Filippijnen en boontjes uit Kenia). In de film zie je o.a. wat de gevolgen zijn voor diverse groepen in de verschillende landen. Mensen zijn slachtoffer van onze voedselproductie. De Mensenrechten zijn in het geding vanwege ons consumptiegedrag. We beperken ons deze avond tot het deel over de soja.

deze blog werd geschreven door Itai Siegel en Deniz Tepebasi (leerlingen van het Vossius Gymnasium) tijdens hun stage bij GroenLinks Amsterdam

Sport, wie kan het nog wegdenken uit de maatschappij? De meerderheid van de jongeren beoefenen er één, en zelfs één derde van de volwassenen participeren aan deze bezigheid. Naar onze mening is sport zeer belangrijk, omdat het de bouwsteen is van een gezond lichaam, en het de normen en waarden van eerlijkheid en saamhorigheid aanleert.

Zeker in Amsterdam, een stad van vele culturen, zou deze manier van universele omgangswijzen aanleren zeer effectief zijn. Het bevordert namelijk de samenwerking op zeer verschillende gebieden. Zo is een goede samenwerking de grondsteen van economische vooruitgang.

Maar natuurlijk is economisch voordeel niet het enige belangrijke. Immers, het is bewezen dat mensen die niet sporten, sneller last hebben van klachten zoals rugklachten en hernia maar ook hart- en nierfalen. Wat is er dierbaarder dan een gezond lichaam?

Amsterdam heeft nog moeite dit fenomeen te begrijpen. Een bekend gedachtegoed van de gemeente was “stuur wat geld aan de stadsdelen, die richten wel wat cluppies op en dan komt alles goed”. Maar de laatste tijd is het bedrag steeds kleiner geworden. Feit is dat steeds meer sportclubs failliet aan het gaan zijn, of geforceerd worden samen te voegen. Steeds meer jongeren worden geforceerd om te stoppen met een sport, omdat er geen club meer in de buurt is.

Amsterdam zal zich dus moeten realiseren wat voor gevolgen dit kan hebben. Er zijn al problemen met de integratie van allochtonen, en het failliet gaan van sportclubs zal deze situatie zeker niet verhelpen. Ook zal Amsterdam in acht moeten houden dat dit ook een gevolg heeft voor de pensioen- en ziektekosten.

Mensen met een gezond lijf kunnen namelijk langer werken. Dit is goed voor de demografische druk, en helpt hen hun eigen pensioen op te bouwen.

Dus Amsterdam: er zit meer achter sport dan je denkt. Het gaat niet alleen om “kinderen iets te geven om te doen”, maar het heeft gevolgen voor de hele samenleving. Immers, een gezonde geest in een gezond lichaam bestaat alleen in een gezonde samenleving.

De Eindhovense gemeenteraad heeft een brief gestuurd naar Minister Gerd Leers. Hierin roepen wij de minister op om Mauro in Nederland te laten blijven. De brief is ondertekend door alle politieke fracties, De gemeenteraad voelt zich erg betrokken bij Mauro en zijn toekomst omdat Mauro in Eindhoven woont, studeert en stage loopt. Mauro is sinds zijn 10e in Nederland en is opgenomen in een pleeggezin in Limburg. Hij heeft nauwelijks contact met zijn biologische moeder in Angola, en spreekt de taal niet meer. Mauro zijn toekomst ligt in Nederland, waar zijn familie en vrienden wonen. Het is niet humaan om zo’n jongen nu terug te sturen!

Brief van de Eindhovense gemeenteraad:

Geachte Minister Leers,

Hoewel de situatie rondom Mauro Manuel al veel aandacht heeft gekregen en u al op veel manieren bent verzocht uw beslissing te herzien, doen wij dit hierbij toch ook nog een keer. Als vertegenwoordiging van de Eindhovense gemeenschap waar Mauro deel van uitmaakt, wil de Eindhovense gemeenteraad u met klem vragen gebruik te maken van uw bevoegdheid om deze inwoner van onze stad alsnog een verblijfsvergunning te geven.

Nadat Mauro als 10-jarig kind in zijn eentje op het vliegtuig is gezet naar een totaal vreemde bestemming, is hij in Nederland liefdevol opgevangen door pleegouders. Hij is opgegroeid in een gezinssituatie, heeft vrienden gemaakt en is naar school gegaan. Ook nu is hij bezig aan een opleiding, volgt een stage en is hij sociaal verbonden. Met andere woorden: deze jongen is een volwaardige burger in onze maatschappij en is dermate verwesterd dat terugsturen naar Angola zou betekenen dat hij weer op een vliegtuig met onbekende bestemming gezet wordt

Om humanitaire redenen, los van politiek en overtuigingen, verzoeken wij u unaniem deze Eindhovenaar een kans op een mooi leven niet te ontnemen omwille van procedures en regels.

De gemeenteraad van Eindhoven

Ik zit nu twee weekjes in Kaapstad, in de Afrikaans-sprekende noordelijke suburbs. Vrijstaande huizen in een heuvelachtige groene omgeving. De publieke buitenruimte stelt niet al te veel voor, maar ja, dat is Afrika. De schoonheid komt of van de natuur zelf, of van private investeringen. Als ik op mijn fiets stap richting Tygerberg Hospital, waar mijn vriendin stage loopt, en ik nader de snelweg, dan wordt de samenleving ineens een stuk gekleurder. Onderweg zie je zwarte bewoners slechts omdat ze als tuinier, huishoudster of bouwvakker aan het werk zijn. Het zijn ook de enigen die lopen over straat. De wittte bewoner lijkt niet veel meer te zien dan zijn auto, behalve als ze joggen of mountainbiken.

Misschien ligt daar ook ergens de kern van de onoverbrugbare kloof russen rijk wit en arm zwart. Die laatsten worden door de eersten vooral gezien als goedkope werkkrachten, wat ze ook zijn overigens. Samen met ze in de bus of trein zijn ze echter niet te vinden. Terwijl juist daar een plek ligt waar diverse groepen uit de samenleving samen kunnen komen. En wellicht wordt de boel er ook wat veiliger van. Een van de redenen ook dat het op straat niet altijd even veilig is, is omdat je slechts de onderklasse op straat aantreft. De rest rijdt het liefst tot zo dicht mogelijk bij de bestemming. Zelfs als de afstand niet meer dan een kilometer is.

En dan de kranten, althans, Die Burger, de krant die ik elke dag mag lezen. Die laat best treffend de wanhoop zien van dit land. Rijk wit ziet arm zwart in steeds grotere getalen hun luxe Kaapse enclave bezoeken, zien hun belastingen stijgen en zien dat de landelijke politiek langzaam een dieptepunt bereikt. Malema (een dertiger), de leider van de Jeugdliga van het ANC (heel wat machtiger dan onze PJO’s), siert de voorpagina al sinds mijn komst hier in de stad. Die Malema smijt met geld (dat hij eigenlijk niet heeft), laat een huis bouwen van een dikke miljoen euro, maar zegt wel op te komen voor de armen. Het is tekenend voor Zuid-Afrika. En dan rep ik maar even niet over dat hij zich laat adviseren door Mugabe, liedjes zingt over het doden van Boeren en pleit voor het nationaliseren van alle mijnen ed. Voor dat laatste gaat een delegatie binnenkort overigens naar Venezuela. Daar hebben ze er immers veel ervaring mee.

Overigens is corruptie bij de witte elite niet minder vreemd. Verhalen over vertegenwoordigers die hun eigen ontwikkelingsbedrijfje verrijken zijn vrij algemeen. Interessant ook wel is dat de overwegend witte gemeenteraad komende woensdag vooral zal vergaderen over het inlijven van stukken grond in de stad. En daarvoor wordt hier geen geld betaald. Gewoon nationliseren. In sommige gevallen best een goed idee, maar om dat nu algemeen toe te passen, daar kweek je boze mensen mee. Ik denk dat ik woensdag dus maar eens ga kijken in het stadhuis.

Afgelopen Zaterdag was ik te gast bij het radioprogramma de Dialoog wat uitgezonden wordt door Radio Hoogeveen In DE DIALOOG geeft Radio Hoogeveen alle inwoners van Hoogeveen de kans om gedurende 5 tot 10 minuten hun eigen verhaal te vertellen over een zelf gekozen onderwerp.

Zelf heb ik een WAJONG uitkering en omdat zo maar thuis stil op de bank zitten niet echt mijn ding is zette en zet ik mij op vrijwillige basis in voor diverse onderdelen die politiek of maatschappelijk van belang zijn.

In het verleden had ik door middel een BBL traject een MBI opleiding gevolgd wat staat voor Medewerker Beheer Informatie systemen, tijdens mijn opleiding liep ik stage in de zorg waarbij ik naast het systeembeheerder zijn ook veel met cliënten moest optrekken. Dat paste overigens prima binnen de opdrachten die ik vanuit school mee kreeg.. Zo goed zelfs dat ik er aan het eind van mijn stage een betaalde baan had en een mooi diploma.

In 2006 kreeg ik helaas ontslag, solliciteerde vrij veel maar de keren dat ik uitgenodigd werd voor een gesprek was het al snel:”je opleiding is niet actueel”,”je hebt geen opleiding in onze hoek”,”je mankeert wat en kunt daarover niet duidelijk genoeg zijn in de toekomst”.

Zo’n 3 jaar geleden was het CNV jongeren met een nieuw project van start gegaan, het Wajong Werkt Promo(tie) Team waar ik vanaf de start bij betrokken was.. Belangrijkste doel van het project is om Wajongers en werkgevers met elkaar in contact te brengen om vooroordelen weg te nemen en werkgevers te informeren. Dat doen we d.m.v. presentaties door Wajongers zelf, in tweetallen geven zij op vrijwillige basis presentaties. Tijdens de presentatie gaat het over wat is de Wajong, wie zijn Wajongers, maar ook over financiële regelingen en hoe de begeleiding eruit kan zien. De presentie duurt 20 minuten en is te plannen na of tijdens een teamoverleg bijvoorbeeld. Het is geheel vrijblijvend en informatief. Als je geïnteresseerd bent in een presentatie, check cnvjongeren.nl of bel 030-7511850.

Aangekomen bij radio Hoogeveen, wist ik exact wat ik vertellen wilde, beneden onder de studio. Voor mijn eigen veiligheid had ik het verhaal opgeschreven wat ik gewoon zou moeten vertellen, een aantal geheugensteuntjes voor het geval dat en deels uit onzekerheid ook maar een folder + de hele presentatie mee genomen. Stel dat je tijdens een stilte een vraag krijgt over welke financiële regelingen er allemaal zijn en je slaat er 1 over.. Dat zal mij niet gebeuren toch?

Zelf was ik de 2e gast en kon kiezen beneden te blijven zitten en wachten op mijn beurt of meteen mee lopen naar boven. Zelf koos ik voor het laatste.. Kon ik mee gluren hoe het er aan toe ging en boven was het ook gezelliger.

Op het moment dat ikzelf aan de beurt was werd ik een beetje zenuwachtig, geen ramp dacht ik.. Zodra de eerste zinnen eruit zijn komt dat wel goed. Het mezelf voorstellen ging ook lekker en toen moest ik vertellen waarom ik in de studio zat.. Had op die vraag een redelijk verhaal in mijn hoofd zitten maar was aan de start vergeten CNV Jongeren volledig uit te spreken.. Gelukkig kwam het gesprek wel weer op gang en wist de presentator op een aantal momenten wel de juiste vragen te stellen..

Direct na de presentatie, had ik een beetje het gevoel ai, dit heb ik gemist en jammer dat je zo her en der niet met meer voorbeelden kwam. Zelf was ik nog even blijven zitten in de studio tot aan het eind van de uitzending om nog even na te praten, wat extra informatie uit te wisselen etc; en kreeg ook meteen te horen dat mijn verhaal duidelijk was overgekomen.

Had vanavond naar de herhaling geluisterd en heb gelukkig alles wat echt genoemd moest worden ook helder en duidelijk naar voren gehaald..

Leer momenten voor mezelf in de toekomst:
- Meer definities bij de hand hebben en minder tekst
- Voortaan wel een plekje voor jezelf nemen wanneer die mogelijkheid bestaat


Nu hoop ik natuurlijk dat er onder de luisteraars en intussen ook lezers veel werkgevers zitten zodat wij in omgeving Hoogeveen ook presentaties kunnen gaan geven.

Inmiddels is het reces een week geleden begonnen en ben ik met de laatste loodjes bezig voor het raadswerk dit seizoen. De laatste weken zijn erg druk geweest, mede door de combinatie met drukte op het werk was het wel even bikkelen.

De kadernota is inmiddels met goed gevolg afgerond, elders op deze blog doe ik daar uitgebreid verslag van. Daarnaast heb ik afgelopen weken nog een paar leuke werkbezoeken afgelegd:

Ik ben bij de presentatie geweest van de projecten van de buurleerplaats Oud Woensel. Een mooi samenwerkingsproject van de Fontys, Woonbedrijf en de gemeente. Groepen studenten hebben stage gelopen in de wijk en verschillende projecten ontwikkeld of onderzoeken gedaan. Oa. naar veiligheid en hangjeugd, naar wat er nodig is om de bewonersparticipatie te bevorderen in een wijk, er is een seniorensociëteit opgezet en inmiddels ook officieel geopend en een website met allerlei culturele initiatieven in de wijk gemaakt. Erg leuk om al dat enthousiasme, bij de studenten, maar zeker niet minder bij de mensen van Woonbedrijf en de gemeente te zien!

Verder ben ik nog bij het Annaklooster geweest. We hebben uitleg gekregen van de directeur en een bezoek gebracht aan de hospice en logeerhuis / in via. Veel bewondering voor deze mensen die hun gasten begeleiden met herstel na een ziekte maar ook met ‘het laatste stukje’ zoals ze dat noemen. Wat mooi om te zien hoe persoonlijk en met aandacht er met de mensen wordt omgegaan.

Ik heb ook nog een gesprek gehad met de persoon die voor de gemeente het Regionale Dementie Ondersteuningsproject heeft opgezet. Ontzettend belangrijk dat een gemeente aandacht besteedt aan deze doelgroep. Ik heb vanuit mijn werk ook te maken met dementerenden (als beleidsmedewerker heb ik ervoor gezorgd dat er voorzieningen voor dementerenden in de gemeente zijn, zoals een dementieconsulent en een alzheimercafé). Een kwetsbare doelgroep, die zeker als ze alleen wonen of een zwak sociaal netwerk hebben, extra ondersteuning verdient. Mooi om te zien dat iemand zich in Eindhoven met veel passie en bevlogenheid inzet voor deze doelgroep.

En oh ja, zou het bijna vergeten, de samenwerking tussen de B5 fracties en de provinciale statenfractie komt ondertussen ook goed van de grond. De fractievoorzitters ontmoeten elkaar inmiddels regelmatig en de eerste inhoudelijke bijeenkomst voor fracties van de B5 en overige belangstellenden heeft plaatsgevonden. Samen met wethouder Bart Eigeman van Den Bosch hebben we nagedacht over de consequenties van de transitie (of moet ik zeggen transformatie) van de jeugdzorg van de provincie naar de gemeente. Hoe kunnen we als GroenLinks fracties daar goed op inspelen? Ik vind de uitwisselingen erg waardevol, krijg veel inspiratie van deze gesprekken met mijn collega’s!

En nu? Nu rest er een overvolle mailbox (die overigens nog steeds actief gevuld wordt) die hoognodig opgeschoond moet worden, hetzelfde geldt voor mijn werkkamer (die is dichtgegroeid met stapels papier, hoog tijd dat de raad digitaal gaat zou ik zeggen). Vandaag nog de laatste blogjes geschreven en…. rapapahaaa, de teksten gemaakt voor de eerste digitale nieuwsbrief van de fractie (jullie wachten natuurlijk vol spanning, hij verschijnt waarschijnlijk dit weekend).

Volgende week nog even flink doorwerken op mijn werk, de laatste loodjes voor de nieuwe Wmo visie voor de gemeente Oisterwijk, die eind volgende week klaar moet zijn.

Daarna begin ik aan een lange (en naar mijn bescheiden mening) welverdiende vakantie. Wij blijven dit jaar in de buurt en zijn ook lekker veel thuis. Heb er al echt zin in!

Deze blog staat dan ook een dikke maand op ‘non actief’. Eind augustus pak ik de draad weer op, uitgerust en vol energie begin ik dan aan het nieuwe politieke seizoen. Ik wens alle lezers een hele fijne vakantie toe, en tot eind augustus!

It’s Saturday 25 June 2011, and I am sitting in the lobby of the Intercontinental hotel in Addis Ababa, Ethiopia, having a cappuccino while reminiscing about a very busy week! I was here, together with my good friend Zawadi Smartlove, who has been so kind to also let me publish this blog to her Facebook page. We both came for a week of meetings of the Reproductive Health Supplies Coalition (RHSC), to advocate for Universal Access to Reproductive Health Supplies, and more specifically, to Female Condoms.



Both Zawadi and I were impressed to see so many people from all over the world unite for a common cause: 350 women and men from over 40 countries discussed how to reduce the unmet need for Family Planning by 100 million (meaning 100 million new users of RH Supplies – see Hand2Hand Campaign) by 2015 and, in the longer term, achieve Universal Access to Reproductive Health Supplies!

After two days of preparative meetings, Julia Bunting, Chair of the RHSC (click here for bio), opened a two-day Conference to discuss strategies and develop a Call to Action with a very inspiring speech. She applauded the achievements of the last decade to increase access to RH Supplies but at the same time urged all present to step up efforts because of the urgent, unmet need of still so many women and men. She also reminded everyone that investing in Family Planning – or broader, Reproductive Health - is the most cost-effective way to address other development issues, such as environmental/ climate change and the fight against HIV/ Aids. Without RH Supplies, access to which falls under Millennium Development Goals (MDG) 5 and 5b, the related MDGs (6 and 7) cannot be achieved. Reaching out to and cooperating with those working to achieve other MDGs is therefore a necessity.

These words (whole text will be on the RHSC website next week) lead to inspiring panel sessions and a draft Call to Action. If you feel something is missing, please let the RHSC know in the coming week!



Just before the Call to Action was presented, Zawadi and I went on stage to do a testimonial on how the Universal Access to Female Condoms (UAFC) Joint Programme helps to achieve the goal of 100 million new users. We also committed to continuing this work, because Universal Access to RH Supplies, Female Condoms in particular, saves millions of lives!



On Friday, Zawadi stayed in the audience when I went on stage with my Cameroonian colleague Betrand Dimody from Association Camerounaise pour le Marketing Social (ACMS) to present the UAFC Cameroon country programme. Especially the female condom song recorded by Manu Dibango and other famous artists got everybody enthousiastic! Afterwards, around 25 persons – both government, donor and NGO representatives from many different countries – came to tell us they wanted female condoms! Zawadi, Betrand and I gave a female condom demonstration, some samples and collected messages from most of them on Zawadi’s brothers and sisters.




All in all, a good week, in which we were able to arouse quite some interest for the female condom. If interest is turned into action, we can come a long way towards achieving universal access!

Onderstaand artikel hebben Halima en ik geschreven als impressie van onze stage bij De Gelderlander...

“Een genuanceerde snelkookpan”
Halima & Pepijn op bezoek bij De Gelderlander

NIJMEGEN, 16 maart – van onze raadsleden
Alle raadsleden kregen de kans om binnen de gemeente of bij externe organisaties een dag of een dagdeel mee te lopen en wij hadden altijd al willen weten hoe het er op een redactie aan toe gaat. Op 16 maart was het dan zover en gingen Halima de Baedts-El Karouni (PvdA) en Pepijn Oomen (GroenLinks) een dagje meelopen met de redactie van de Gelderlander gevestigd in Nijmegen. Als lokale politici ken je het regionaal blad en vraag je je soms af hoe er op de redactie wordt gewerkt en welke keuzes er gemaakt moeten worden voor het wel of niet plaatsen van een stuk. Als het geplaatst wordt is het ook nog eens heel erg belangrijk waar het geplaatst wordt, in het Algemene deel, regiogedeelte of het Nijmeegse katern.

Werkoverleg
Na een kopje koffie en huishoudelijke mededelingen begon het werkoverleg. Dit is het overleg waar iedere redacteur de anderen meedeelt aan welk stuk hij of zij werkt en wat de stand van zaken is en wordt de krant van de dag daarvoor besproken zowel inhoudelijk als ook het gebruikte fotomateriaal. Onderwerpen varieerden van een artikel over insecten tot en met onderzoek naar cultuurhistorie. Het teamwork is erg belangrijk om dagelijks tot een mooie krant te komen. Gelukkig was de sfeer op de redactie erg goed. We voelden ons helemaal een deel van het team.


Aan het werk!
Ook wij werden aan het werk gezet en mochten nadenken waar wij een stuk over wilden maken. De aardbeving in Japan was nog gesprek van de dag en daarmee werd dus ook het onderwerp kerncentrales en de gevolgen daarvan weer actueel. Niet zo heel ver van Nijmegen vandaan in Dodewaard staat ook een kerncentrale, weliswaar ontmanteld maar hoe ervaren de mensen nu uit Dodewaard het en houdt het mensen nu meer bezig naar aanleiding van de ramp in Japan?

We gingen apart van elkaar achter de pc zitten voor research en kwamen snel uit op een aantal interessante beginpunten zoals Ad Lansink, die de stichting voorzit die over de ontmanteling gaat, en de Gelderse Milieufederatie, die een aantal van de anti-kernenergie actievoerders nog in zich herbergt. Ondertussen was er al een fotograaf geregeld in Dodewaard die ons om 12 uur op de foto zou zetten voor de kerncentrale. Dat werd dus haasten! Zonder plan maar wel met een pen en een paar vellen papier stapten we de auto in richting Dodewaard. Onderweg bespraken we wat we zouden kunnen doen.

Foto maken was zo gepiept en we kregen als tip om naar een restaurant iets verderop te gaan om mensen te spreken die de bouw van de kerncentrale van dichtbij hebben meegemaakt.

De behulpzame eigenaresse stond ons te woord en vertelde breed uit over haar ervaringen met de kerncentrale en over de mensen in het dorp. Wij wilden nog meer mensen spreken dus zetten we ons ritje door naar het centrum van het dorp en bevroegen de mensen aldaar over hun ervaringen. Ondertussen moesten we niet vergeten om ook aantekeningen te maken.

De gesprekken met de aardige gepensioneerde heren verliepen vlot en zo hadden we toch al heel wat informatie verzameld voor ons artikel. Het artikel zou namelijk geplaatst worden in het algemene deel dus we moesten wel met een goed verhaal op de redactie komen.

Deadline was vijf uur (de redactie heeft over het algemeen meer tijd, maar wij hadden nog zoiets te doen als een politieke avond…) en we kwamen ver over drieën pas terug op de redactie. Efficiënt als we zijn richtte Halima zich op de verhalen van de mensen die we in Dodewaard hebben gesproken en schreef Pepijn over de informatie uit de telefoongesprekken en feitelijke informatie over de kerncentrale. De stukken werden netjes op tijd samengevoegd, gecorrigeerd en ingeleverd.

Rondleiding
Gelukkig hadden we nog tijd voor een rondleiding door het hele gebouw die verzorgd werd door Rob Jaspers, waarbij we onder meer een interessante discussie hadden over de rol van de nieuwe media: welke positie heeft een krant als De Gelderlander daarin? Moet de krant zich richten op supersnelle maar niet altijd betrouwbare berichtgeving, of zich juist profileren als het wat langzamer opererende maar écht nieuws brengende en duidende medium? We hadden die dag al aan den lijve ondervonden hoe haastig het maken van een dagelijkse krant is: het ontbreekt een dagbladjournalist eigenlijk aan tijd om veel nuanceringen aan te kunnen brengen in zijn berichtgeving. Hoe moeilijk wordt dat wanneer een krant besluit zich nog veel meer te richten op een berichtgeving à la minute? Helaas en ironisch genoeg ontbrak ons de tijd om hier nog verder over te filosoferen – zowel wij politici als journalist Rob Jaspers moesten op tijd zijn voor de politieke avond op het stadhuis.

De volgende dag openden we met veel verwachting de nieuwe editie van De Gelderlander en we werden niet teleurgesteld: daar was heel pagina 5 ingericht met onze artikelen (‘We lagen er niet wakker van en we liggen er nog steeds niet wakker van’ en ‘Dun bevolkt en ook nog streng gereformeerd’), aangevuld met nog wat extra research door Rob Berends. Een ondanks de hoge tijdsdruk verbazingwekkend genuanceerd stuk over de ervaringen met de kerncentrale in onze regio: het blijkt mogelijk, maar het kostte ons veel energie. We hebben dan ook nog meer respect gekregen voor de redactie die dagelijks in de snelkookpan genaamd ‘Gelderlander’ functioneert. Het was ons een eer daar een dag van deel uit te mogen maken!

Ik kan het even niet gebruiken, ik voel me vandaag niet echt prettig op de universiteit. Normaal kan ik dat wel hebben, maar ik merk toch dat ik prikkelbaarder ben. Ik maak nog even wat af, zodat ik goed voorbereid ben voordat ik naar Kopenhagen ga aanstaande zaterdag, en daarna ga ik maar naar huis. Het moet allemaal even bezinken. Halverwege mei ben ik weer terug, ik zal daar ruim een week verblijven. Ik heb er veel zin in. Ik zal de nachttrein nemen en zorgen dat ik voldoende leesvoer ter beschikking heb. Het bezoek aan Kopenhagen hoort net als de reis naar Hawaii bij mijn eerste stage.

Het rommelt een beetje in mijn hoofd. Ik zie veel flashbacks vandaag, scenes die ik me tot in detail herinner, scenes van mijn vroege jeugd, toen ik op de basisschool zat. Gemengd met de nieuwe inzichten die ik verkregen heb en de patronen die ik nu zie als ik al die scenes tot een geheel maak, aanschouw ik het toneelstuk van mijn vroegere leven. Waarin verwachtingen op school vaak heel anders waren dan zoals ik die zelf voor me zag.
Maar die inzichten komen nu, achteraf gesproken. De patronen herken ik nu doordat ik ze in sommige anderen waarneem, en vervolgens bij mezelf. Het is soms zo veel makkelijker om een overzichtelijk beeld te krijgen van andermans leven, terwijl het van een eigen leven zo moeilijk is. Daar zit je immers continu in, en andermans situatie kan ik nog wel eens naast me neerleggen.

Mijn spullen liggen verspreid over de tafel in het hoekje van het lab. Er is niemand anders, dus ik heb gewoon een grote kop thee voor mezelf gemaakt. Wat weten die anderen überhaupt van me? Wat boeit het ze waar ik gisteren was? Het hoeft ook allemaal niet, laat ze maar een beeld hebben en me niet erkennen. Weer die verwachtingen, nog steeds, net als vroeger, lang geleden. Maar nu heb ik meer inzichten verkregen in de interactie tussen mensen en hoe ik daar zelf het beste mee om kan gaan.

Ik denk aan mijn toekomst en hoe het beeld daarvan dat ik nu voor ogen heb wel eens Radicaal Anders zou kunnen uitpakken.
Ik kan straks niet pronken met die talentenbeurs waarnaar ik heb gesolliciteerd voor mijn tweede stage die hopelijk in Oslo plaatsvindt. Het is alleen niet echt motiverend om daar van alleen een karige tweehonderd euro Erasmusbeurs per maand te leven, aangezien de prijzen er niet laag liggen, ik geen aanvullende studiebeurs krijg en ik meer dan dat verdien met mijn bijbaan, die ik dan wel zal moeten opschorten. Mijn project zou vast niet het meest spectaculaire zijn geweest te midden van al die aanvragen, en totaal niet passen in de visie en idealen van het bedrijfseconomisch instituut dat het geheel aan universiteiten aan het worden is. Maar de aanvraag diende ik in, nog steeds zonder spijt, ondanks dat me expliciet werd gezegd dat ik ‘maar heel weinig kans zou maken’ (wat eigenlijk niet een bijzonder goede manier is om je studenten te motiveren).
Dan maakt het ook niet meer uit dat ik mijn diploma aardwetenschappen cum laude heb gehaald, daar krijg je geen extra studiepunten voor en het loont verder ook niet echt in dit systeem. Bovendien gaat aardwetenschappen hier als een keuzemajor op in Future Planet Studies en zal het niet meer beschikbaar zijn als apart bachelortraject. Dus ik heb ook nog eens een diploma op zak van een opleiding die straks niet meer bestaat.
Zulke hippe studies worden opgezet om tot interdisciplinariteit en verbreding te leiden – maar wat er uiteindelijk gebeurt is dat de studenten van alles wel iets weten, maar van niets echt iets diepgaands. Een soort Weetnikskunde – maar wel kan je er mee aan de bak komen, beter straks dan ik allicht, want het is hip en past in nieuwe concepten en visies. En dan komt men er nadat je aangenomen bent voor een hippe, gewilde baan achter dat je eigenlijk vrij incompetent bent en eigenlijk nog heel veel moet leren. Anderen blijven aan de kant staan, zeker nu er bezuinigd wordt op promotieplekken.
Ik kies niet de populairste stages, mijn onderzoek wordt niet gezien als Rocket Science. Mijn CV is wel vrij vol, maar wat heb ik er dan aan, als het allemaal zo kortzichtig en narrowminded is geworden? En dat onder het mom van interdisciplinariteit, een nauwere samenwerking met het bedrijfsleven (en een al even grote afhankelijkheid daarvan die daardoor ontstaat), verbreding van perspectief richting narrowmindedness door vooral niet te kijken naar vele alternatieven die gewoon naast elkaar zouden moeten kunnen bestaan.
Maar ik houd het nog steeds voor ogen om naar Oslo te gaan, wie weet komt het van pas, en het zal sowieso een inspiratie zijn voor mijn schrijven.

In mijn Radicaal Andere Toekomst word ik helemaal niet in de gelegenheid gesteld om te promoveren. De kans is verkleind door bezuinigingen, dan wel zijn er geen onderzoeken die geschikt zijn om me vier jaar lang aan te wagen, en op deze universiteit worden de promotieplekken weggegeven binnen een besloten groepje mensen in mijn vakgebied omdat zij nou net de stages hebben gedaan die daarop de beste voorbereiding vormden – maar die mij dan weer minder interessant leken. Ik weet niet eens of ik er dan wel tussen wil komen dan, ik ben immers gedefinieerd als Autist, Sociaal Labiel, Ongezellig en Gesloten figuur. Iets met intelligentie? Nooit, er is iets mis met me. Nou, er is echt niets mis met me. Ik kan heel goed met mensen omgaan, maar word hier vaak afgehouden. Het steekt anderen dat ik mijn eigen ding wil blijven doen en me niet almaar loop te conformeren. Weer anderen vinden dat juist leuk, weet ik, maar hier op de universiteit is het zeldzaam. Toch worden mij minder kansen geboden door mijn non-conformisme en de door anderen gedefinieerde mij waarvan niets klopt en welke op vooroordelen gebaseerd is. Of ik het wil of niet, daar moet ik maar op weten te zinspelen, anders ga ik nog eens op mijn bek. Vandaar het idee van mijn Radicaal Andere Toekomst.
In deze toekomst is het nadrukkelijk niet aan de orde dat ik hinderlijke consequenties ondervind van mijn non-conformisme. De Radicaal Andere Toekomst is zelfs als een gevolg te zien van het eventueel niet kunnen doorgaan van mijn in eerste instantie beoogde toekomst, maar is zeker niet onbevredigend. Ik word erkend en geaccepteerd in wat ik doe voor anderen en voor mezelf. Ik schrijf, heel veel, ik schrijf on-Nederlands en breek door met de spanning zoals de Scandinavische schrijvers dat zo goed kunnen, maar dan toch net even anders, uniek en vernieuwend, niet binnen een en hetzelfde genre te plaatsen, bizar en doordacht. Ik gebruik mijn intellect dan dus op een heel andere manier. Ik laat mijn intellect de vrije loop, maar in het academische wereldje hoeven ze me niet, en daar houd ik me dan ver vandaan, want dat voelt niet goed. Hoe interessant het ook zal blijven om te lezen in Discovery en Astronomy en National Geographic, waar toch veelal Rocket Science beschreven wordt. Maar niets over de totstandkoming daarvan, in mijn Radicaal Andere Toekomst zal ik vooral mijn common sense blijven gebruiken, me onafhankelijk van anderen verdiepen in wat me interesseert, en over die uiteenlopende onderwerpen lezen en informatie als een spons opzuigen – om het tot inspiratie te laten dienen voor mijn schrijven.
Ik zit niet alleen maar te typen en na te denken in mijn Radicaal Andere Toekomst, ik raak niet mensenschuw. Dat is dodelijk voor de inspiratie, ik zal vooral hen beschrijven die ietwat bizar zijn in deze maatschappij, met wie iets merkwaardigs aan de hand is, of diegenen die in merkwaardige situaties verzeild zijn geraakt. Daarvoor moet ik op onderzoek uit. Ik zal vooral mijn vrienden zien, en verder een alternatief winkeltje of cafeetje runnen naast het schrijven om maar voldoende onder de mensen te komen.
Ik zal ondanks alles de vruchten plukken van mijn academische achtergrond, en dat alles op een manier die zich kenmerkt door passie, vreugde, intellect, zinnigheid, oprechtheid, intens genot. Ik zal er niet ongelukkig in zijn.
Ik ga sowieso wel veel schrijven in dat gat dat er zal zijn tussen mijn afstuderen en de in eerste instantie beoogde toekomst of de Radicaal Andere Toekomst.

Het is na gisteren gewoon weer licht geworden vandaag. Het verlicht pijn, maakt de zorgen draaglijk, maar neemt ze niet weg door ze te verbergen. Ik heb alternatieven achter de hand, en dat is veilig, op een andere manier dan dat het veilig is om alleen maar achter elkaar aan te lopen en te kijken.

I won’t shiver in the cold
I won’t let the shadows take their toll
I won’t cover my head in the dark
And I won’t forget you when we part

Collapse the Light Into Earth

~Porcupine Tree, ‘Collapse The Light Into Earth’, 2002

Gearchiveerd onder:Diaries

Afgelopen weken had ik een vrij volle agenda met diverse afspraken die al ruim vooraf gepland waren en een aantal afspraken die kort vooraf werden aangekondigd (Astbest controle om verbouwvergunning te verstreken aan mijn verhuurder bijvoorbeeld).

Aangezien ik vrij actief ben voor het CNV(J) en ook in het netwerk GroenLinks Chronisch Zieken en Gehandicapten zit, had iemand van het CNV(J) mij getipt over de lezing van studeren op maat, men zocht nog sprekers en het liefst met praktijk ervaring. Binnen GCZ is de WAJONG regeling 1 van mijn kerntaken, vanuit het CNV(J) bezoek ik samen met een andere WAJONGER werkgevers uit heel het land om uitleg te geven dat WAJONGERS niet vies van werken zijn, wat hen kwaliteiten zijn en hoe eenvoudig de regelgeving zou kunnen werken bij het in dienst nemen van een WAJONGER.

Zo’n kans liet ik natuurlijk niet liggen en zeker nu niet met de idiote plannen van het huidige kabinet omtrent bezuinigingen op o.a. de WW, SW en de WAJONG regeling etc;
o.a. mijn privé en soort gelijk ervaringen aan de kaak stellen en daarbij ook goede alternatieven aandragen vanuit mezelf en deels GroenLinks gedachtegang.

14 April mocht ik mee werken aan een lezing over studeren op maat, vooraf wilde ik natuurlijk veel voorbereiden wat niet gebeurd was, op 14 April schreef ik snel een spiek briefje ter aanvulling op de lezing van 30 minuten die ik zou willen geven.. Men zou vanuit het publiek maar aan komen met technische vragen over diverse regelingen en je kunt de juiste term niet vinden als antwoord ;-)

Hier in Hoogeveen was het vrij warm voor de tijd van het jaar, trok dus een dun T-shirt aan met een nette dunne blouse die je niet hoeft te strijken, pleurde in mijn rugzak 1 extra tshirt, broek, ondergoed en lichamelijke verzorging’s producten en ik was klaar voor vertrek naar Den Haag (Zou in Den Haag blijven i.v.m. uitnodiging DWARS met een discussie en workshop over Democratie op 15 April).
Naarmate ik dichter in de buurt van Den Haag kwam verdween de zon steeds meer en werd het ook een stuk koeler, begon steeds meer spijt te krijgen dat ik niet iets dikkers aangetrokken had.

Bij aankomst in Den Haag nuttigde ik eerst een bak koffie, nam iets te eten en bracht mijn nicotine verslaving weer op pijl. Vervolgens liep ik door naar de Haagse Hoogeschool en bij aankomst op locatie zocht ik de juiste zaal op. Mezelf even netjes voorgesteld aan iedereen die mee werkte aan de lezing en vooraf kort nog even overlegd met de organisator van de lezing wat mijn plannen waren.

Tegen 14:15 ging de lezing van start en ik vond het best koud toen ik stil zat ;)

Bart de Bart (voorzitter studeren op maat) opende de lezing, gaf een korte uitleg over het doel van de lezing en kondigde de sprekers aan.

Ans Pelzer (beleidsmedewerker FNV) mocht als eerst van start gaan, zij vertelde over de problemen waar jonge werknemers met een functiebeperking tegenaan lopen. Tevens liet zij door een actrice een voorbeeld uit haar boek uitbeelden waarbij iemand een geestelijke beperking had maar best wel ‘goed’ zou kunnen functioneren. Damn, dat deed ff pijn. Er werd een persoon uitgebeeld met een (lichte) hersenbeschadiging waarbij met name het korte termijngeheugen slecht is maar het lange termijn geheugen vrij goed, zij werkte al heel lang bij haar broer in de winkel en deed dat ook met plezier wanneer ze zo nu en dan maar eens duidelijke instructies kreeg en vooral veel structuur natuurlijk. De broer vertrok naar het buitenland, de personage uit dit voorbeeld kreeg een nieuwe baas die geen structuur kon bieden, gehaast was en collega’s dreven alleen maar een beetje de spot met omschreven personage aan. Wat omschreven personage moest doen deed ze eigenlijk wel goed, iets langzamer misschien, soms even wat extra aandacht aan schenken maar het maakte haar wel volledig mens.

Lonneke Jansen (bemiddelingsconsulent Emma At Work) was als 2e spreekster van start gaan, was ik even blij dat ik toen niet hoefde te spreken want mijn tekst was ik even helemaal kwijt. Lonneke Jansen gaf ongeveer het zelfde aan, voor dat ze begon met spreken melde ze eerst weer even tot haar zelf wilde komen omdat ze geraakt was door voorgaande voorbeeld (1 minuutje).

Emma At Work is een non-profit uitzendbureau, opgericht door het Emma
Kinderziekenhuis AMC, die jongeren met een chronische lichamelijke ziekte of beperking helpt met hun eerste ervaringen op de arbeidsmarkt. Lonneke Jansen vertelde vanuit haar werk als bemiddelingsconsultant over haar ervaringen met jongeren en bedrijven en de mogelijkheden voor jong gehandicapten.

Karen van der Haar (bemiddelingsconsulent CAP 100) nam het stokje van Lonneke Jansen over en vertelde veel over CAP 100 en wat deze doet.
CAP 100 koppelt kandidaten met een fysieke functiebeperking aan potentiële werkgevers. Vanuit haar werk gaf Karen van der Haar een visie geven op de struikelblokken en kansen die zij tegenkomt voor mensen met een fysieke functiebeperking.

Ter afsluiting was ik zelf aan de beurt als ervaringsdeskundige, mijn deel van de lezing moest deels in gaan op de verhalen vanuit de vorige 3 spreeksters en het moest over mezelf gaan omdat ik het hele traject al doorlopen had. Ik begon ‘rustig’ in vogelvlucht te vertellen sinds wanneer ik Chronisch ziek was geworden (15e), wel mijn Mavo diploma wilde afmaken en dat ik v.a. mijn 18e meteen WAJONGER was. Vervolgens gaf ik aan omdat het stukken beter met mij ging het thuis zitten maar niets vond en een herkeuring bij het UWV had aangevraagd omdat ik mijzelf niet gehandicapt vond, ja ik had mijn beperkingen maar kon ook heel veel wel.. ik hoopte op een studie maar werd weer naar huis gestuurd in de vorm van je hebt een ziekte, wees blij met je uitkering etc; (ergens was die opmerking heel logisch, zelf was ik ook te vaag en onduidelijk omtrent mijn vraag).

Ik vervolgde mijn betoog dat ik rond 1997/1998 nog een keer naar het UWV was gestapt, dit maal destijds met een hele duidelijke vraag: Ratelde op dat ik handig met computers was, hoe goed het wel niet met mij ging en dat ik dus graag weer naar school zou willen met als doel om aan het werk te kunnen gaan.

Vertelde in vogelvlucht dat ik v.a. 1998 een BBL opleiding mocht volgen (MBI 3), 1 jaar school en 1 jaar stage, en wilde laten merken dat je gewoon wel duidelijk moest wezen in je vraagstelling aan het UWV. Over het 1e jaar school had ik niet veel verteld behalfe dat dat gewoon 5 dagen school waren en een halve dag daarvan praktijk lessen.

Ik begon naar mijn eigen idee wat duidelijker te worden over mijn stage verzoek, ik als assistent systeembeheerder wilde namelijk stage lopen binnen de zorg.. Dat kan toch niet? Reken maar van Yes, binnen de ICT is vraag gestuurd werken een heel belangrijk onderdeel gaf ik aan en mede daardoor kon ik stage lopen binnen de zorg. Snel ging ik verder met vertellen dat cliënten, collega’s en ook de cliënten raad zeer tevreden waren over mijn functioneren en mij tipten om maar te gaan solliciteren wat mij ook direct een baan opleverde na het behalen van mijn diploma op MBI niveau 3 en 4.
Vatte heel kort samen wat mijn taken waren tussen 2000 en 2006 zodat mijn kwaliteiten duidelijk naar voren kwamen, zoiets als een job-coach ook benoemd werd om aan te geven welke mogelijkheden er zijn/waren en ging mijn betoog verder met per wanneer ik ontslagen was (2006), doorstroom naar de sociale werkvoorziening met lange wachtlijsten, opnieuw studie aanvragen met daarbij de opmerking dat deze voor mij afgewezen was etc; Bovenstaande wat ik vertelde was redelijk voorbereid door mezelf, had immers vooraf een aantal onderwerpen waarover ik iets zou gaan vertellen in een powerpoint presentatie gezet.

Bij de afsluiting miste ik nog een tabblad, nu al klaar dacht ik bij mijn eigen, dat kan niet!
In een fractie van 1 seconde vroeg ik mij af heb je verteld wat je binnen GroenLinks doet, voor het CNV(j) doet, stichting de Zonnebloem (en overig vrijwilligers werk) en lichtjes het MLM gebeuren.. Ja dacht ik bij mijn eigen maar ik mis toch nog steeds iets wat ik graag kwijt wilde.

Ik kreeg een waas voor mijn ogen, dacht bij mijn eigen ga niet vertellen waarop je je ‘voorbereid’ had, vertel ter afsluiting wat je van dit alles vind in het hier en nu!

Ik stelde duidelijk dat ik er begrip voor had dat er (op diverse posten) bezuinigd zou moeten gaan worden, dat ik het van de zotte vind dat diverse regelingen samen gevoegd moeten worden, uitkeringen 5% procent omlaag en het werkelijke probleem niet aanpakken. Ik zij letterlijk:”Geef mij 1500 Euro”,”dan ga ik nu een jaar naar school gevolgd door een jaar stage en ik kom zeker aan het werk” Melde erbij in vogelvlucht dat ik niet op de hoogte was van nieuwe studie prijzen, maar dat ik daar logischerwijs op doel.

Ik zij ook letterlijk:”Er zijn WAJONGERS die werkelijk niets meer kunnen”,”daar ga je toch niet op bezuinigen?!”,”stop geld in WAJONGERS die wel willen en kunnen!”
Ik noemde ook zonder schaamte mijn netto loon en benadrukte hoe duur de WAJONG is op maand basis wanneer men zo door blijft sukkelen en dat ik het niet accepteren kan dat een WAJONGER die echt niets meer kan flink geraakt zal gaan worden.

Doe mijn maandloon maar x 12, wat tevens geldt voor diverse overige WAJONGERS die een beetje tussen wal en schip vallen. 80 tot 100% afgekeurd, wel enkele fysieke beperkingen hebben maar dat mag zeker geen drempel kunnen zijn om wel aan het werk te komen.

Op het moment dat ik het gevoel kreeg dat ik nog dingen kwijt wilde in eigen woorden onvoorbereid kapte ik mezelf gewoon af, rekenen is leuk maar wenste niet in herhaling van zetten te spreken.

Ontving een goed applaus en nadien ook diverse complimenten wat altijd leuk is om te horen, maar het visite kaartjes delen met zowel sprekers als een aantal bezoekers is helemaal mooi mee genomen ;-)

Tijdens en voor de borrel ben ik iig met 4 mensen in contact gekomen waarvan 1 misschien een vacature weet die bij mij past, 1 die mij misschien toch wel weer naar school kan sturen, 1 die diverse overige opties heeft etc;

Wat heb ik hier mee bereikt, want ik had met een goed gevoel de Haagse Hogeschool verlaten.. Zelf misschien aan de studie, aan het werk, kennis delen etc;
Dat is wederom een sterke kant van mijzelf, mocht ik qua kennis niet alles in huis hebben wat ik nodig zou hebben ben ik wel een geboren netwerker ;-)

De afgelopen tijd ben ik op twee stages geweest in de stad: op 16 maart liep ik samen met Halima (PvdA) mee op de redactie van De Gelderlander (verslag daarvan volgt binnenkort), afgelopen vrijdag liep ik mee met Bureau Toezicht. Het was goed om te zien hoe een goed en professioneel team aan de slag is om onze mooie stad schoon, veilig en groen te houden!

Er zijn nog wel een paar dingen waar de politiek hen mee zou kunnen helpen. Ik duik binnenkort eens in de APV...

Op veiligheid bezuinigen we niet in Gouda. Het is een van de afspraken in het coalitie-akkoord, en gezien de manier waarop Gouda regelmatig in het nieuws komt (hoe onterecht het ook kan zijn af en toe) is dat niet verkeerd. Er is nog genoeg te doen in de stad, dus het geld is nodig. Het lijkt er alleen op dat er weliswaar niet financieel wordt bezuinigd, maar wel inhoudelijk. En daar heb ik wel een probleem mee.

We buitelen van de ene proefballon naar de andere. Ik geef toe, je moet kunnen experimenteren, je moet af en toe iets nieuws kunnen proberen. Maar wel op een gestructureerde manier. Na het “busincident” in 2008 kreeg Gouda extra middelen van het Rijk voor veiligheid. Dat was bedoeld voor een Veiligheidshuis, gezinsmanagers en straatcoaches.

Volgende shot: het bloembollenincident. Op luide toon wordt door sommige partijen om maatregelen gevraagd. Minister Opstelten bromt iets over een Stadsmarinier, en die komt er nu ook. Daarvoor moest wel wat worden geschoven met de rijksgelden, maar dat mocht. Nadat het besluit was genomen is er zelfs gekeken of en hoe zo’n Stadsmarinier (eigenlijk gewoon een wijkmanager met wat meer macht) in Gouda zin zou kunnen hebben.

Onze schriftelijke vragen over evaluaties gezinsmanagers en straatcoaches zijn ondertussen dik over de termijn nog niet beantwoord, maar nieuwe plannen zijn alweer in de maak. Dat was wel nodig, want de evaluatie “op straat” is in ieder geval dat de straatcoaches niet zo goed werken. Oké, het is allemaal uitvoering, maar het is wel gek dat de straatcoaches amper zijn besproken in de Raad, maar vorig jaar zo zijn aanbesteed dat men nu ontevreden is en met een nieuw plannetje komt.

Dat nieuwe plan is om werklozen in te zetten als straatcoach. Daarmee wordt voor de tweede keer het doel van straatcoaches veranderd. Eerst ging het om aanspreken van overlastgevende jongeren op een manier tussen jongerenwerk en politie in. Daarna werd het een beveiligingsbedrijf die ook wel jongeren aansprak. En nu worden het oudere werklozen die… Ja wat eigenlijk? Een paar trainingen krijgen en dan Oosterwei in worden gegooid? Het lijkt me dat je voor deze functie toch wel bepaalde (levens)ervaring en kennis nodig hebt, dat je professionals nodig hebt. Niet iemand die het als een soort stage doet om weer aan het werk te komen.

Het is een vorm van experimenteren met veiligheid die op mij niet goed overkomt. Eerder als handig schuiven met potjes en mensen, zonder te kijken naar het uiteindelijke doel: hoe verbeteren we de veiligheid. Met het verdwijnen van de helft van de vroegere bespreekmomenten over het Veiligheidsbeleid is de Raad minder in positie om te controleren en bij te sturen. Dat is zorgelijk, en in feite toch een bezuiniging op veiligheid. Niet qua geld, maar wel qua beleid.

Een wijkmanager. Letterlijk betekent dat een persoon die de wijk dirigeert, leidt, beheert. Ga er maar aan staan. Het stadsdeel Dukenburg kent zeven wijken, meer dan 20.000 bewoners, bijna 11.000 woningen en bijna 1.000 bedrijven. Dat is nogal een klus om dat op een goede manier te laten functioneren. Wijkmanager Marjo van Ginneken noemt als een van de belangrijkste functies dan ook het ‘smeerolie’ zijn. Zorgen dat het lekker loopt. Mogelijk maken dat er dingen gebeuren. Met als grootste en ook belangrijkste uitdaging om niet zelf verantwoordelijk te worden voor de uitvoering van die dingen. Daar zijn de Dukenburgers zelf immers een stuk beter in. Woensdag 16 maart mocht ik een dag met Marjo mee op pad.

Om half negen beginnen we met een kop koffie in de open werkruimte van de afdeling wijkzaken. Met de projectleider van het Grondbedrijf bespreken we de actuele stand van ‘Hart voor Dukenburg’. Als gevolg van de crisis is er momenteel geen bouwkraan in het stadsdeel te vinden. Een enkel project is al ver in de planvorming en start op korte termijn (zoals het nieuwe winkelcentrum in de Meijhorst) maar bijvoorbeeld het terrein bij de 43^e straat in Zwanenveld blijft voorlopig wel even braak liggen. De projectontwikkelaar is nog altijd aan het sleutelen aan een haalbaar plan. Zonde van de ruimte en niet echt een visitekaartje voor de wijk. De wijkbeheerder schuift aan en we spreken over opruimdagen, de aanplant van nieuwe bomen op de van Apelterenweg (later op de dag rijden we hier langs en oef, dat ziet er kaal en anders uit zonder de grote, groene bomen) en de speciale bomenkap in de 52^e straat in Lankforst. De platanen worden, mede op verzoek van bewoners, flink gekortwiekt. Ik leer mijn eerste vakterm van vandaag: kandelaberen van bomen. De stand van zaken rondom de wijkaanpakplannen wordt doorgenomen, de aanpak van de vijvers en het groen komt langs. Dat zijn ook de onderwerpen voor het bestuurlijk overleg met wethouder Tankir over de openbare ruimte in Dukenburg. In dat overleg schakelt de wijkmanager regelmatig van heel concreet (over die ene bewoner) naar heel abstract (de toekomst van het stadsdeel). Opvallend vaak komen we te spreken over bewonersparticipatie, de wijkmanager is verantwoordelijk dat bewoners in Dukenburg op een goede wijze worden betrokken bij plannen en activiteiten van de gemeente. Daarvoor is op het stadhuis best veel overleg, communicatie en smeerolie nodig.

Dan stappen we op de elektrische scooter, een ideaal vervoersmiddel: schoon, stil en snel. Op naar Dukenburg! We maken een ronde door de verschillende wijken, over het woonwagencentrum Teersdijk, langs een fietspad dat zomaar ineens stopt bij het politiebureau, de jongerenplek in Zwanenveld, de wijkcentra Meijhorst en de Turf in Malvert, park en jongerencentrum Staddijk, de natuurspeeltuin, de Horizon en de maisonnettes in de Aldenhof. Ik merk dat ik Dukenburg beter ken dan ik dacht (is dat huis-aan-huis flyeren voor GroenLinks ook goed voor) en dat er prachtige plekken zijn in dit stadsdeel. Het imago wat Dukenburg heeft bij veel Nijmegenaren aan de andere kant van het kanaal is gebaseerd op maar een klein deel van Dukenburg.

Nadat we in het winkelcentrum een broodje hebben gegeten, bekijken we samen met een aantal ambtenaren locaties voor een nieuw jongerencentrum in de Meijhorst, omdat de Horizon plaats gaat maken voor nieuwbouw. Bij het zoeken naar een nieuwe plek komen veel aspecten kijken: de wensen van jongeren maar natuurlijk ook de wensen van de buurtbewoners. De wijkmanager heeft als taak om beide belangen in beeld te houden en staat voor een zorgvuldige communicatie. Dan in overleg met de werkgroep WMO van bewonersgroep de Zevensprong. Een actieve bewoonster, Helmie Cornelissen, ken ik nog uit mijn tijd bij Standvast Wonen. Samen met andere bewoners maakt zij zich sterk voor een beweegtuin voor ouderen. De wijkmanager denkt mee met bewoners over kansrijke locaties en geeft tips over het proces. In het overleg horen de bewoners zeker niet alles wat ze graag willen horen, de openheid en duidelijkheid van de wijkmanager stellen ze wel zeer op prijs.

Voor ons laatste overleg gaan we naar het politiebureau waar Marjo met de teamchef en een manager van Tandem bespreekt hoe het overleg over jongeren het slimst kan worden ingericht. Ze vertelt dat ze bij haar aantreden een flink aantal overleggen heeft geschrapt en dat iedereen daar erg blij mee is. In het gesprek komt ook bijzonder fenomeen naar aan de orde: omdat er de afgelopen jaren flink is geïnvesteerd in veiligheid in Dukenburg, gaan de wijken er met flinke stappen op vooruit. Zo zijn er minder inbraken in woningen en auto’s door preventie-acties, bijvoorbeeld samen met stichting Dagloon. Deze goede resultaten zijn nu de reden om minder politiecapaciteit beschikbaar te stellen voor dit stadsdeel. Preventie loont helaas niet in alle opzichten, iets om over na te denken.

Terug op het stadhuis, het is inmiddels half zes, evalueren we de dag. Het was leuk en afwisselend. Van grote problemen naar hele kleine, van buurtwoner naar professional, van de Weezenhof naar Tolhuis. Ik heb een goed beeld gekregen van het werk van een wijkmanager. De term ‘regie nemen’  of ‘regisseur’ heb ik niet teruggehoord vandaag. Ik vind vooral het woord verbinder van toepassing. Op verschillende manieren: niet alleen (zoals ik vooral dacht) om bewoners te verbinden aan de activiteiten en ambtenaren van de gemeente. Natuurlijk is dat een hele belangrijke taak en valt hierin nog veel winst te behalen. Maar ik zie ook de noodzakelijke verbinding tussen ambtaren van verschillende afdelingen, hen met elkaar te laten samenwerken en te zorgen voor eenduidige communicatie. En last but nog least het verbinden van bewoners en dan met name hun ideeën en initiatieven. Er gebeurt veel in Dukenburg. Goed om dat te zien en te weten, Marjo dank voor het kijkje in de keuken!

Periodiek krijg ik naar mijn hoofd moetwillig of onbewust teksten in woord en spraak naar mijn hoofd geslingerd dat WAJONGERS werkloos thuis zitten en in fora’s gaat het zelfs een stapje verder.. Dan heeft men het over domme profiteurs die op onze belastingcenten loopt te profiteren. Dit jaar ziet het er naar uit dat er fors bezuinigd zal gaan worden op de WAJONG en WSW indicaties, daarnaast ook op onderwijs waar ik het al helemaal niet mee eens ben.

Bezwaren: Niemand heeft er voor gekozen om WAJONGER te worden of in duidelijker Nederlands verwoord arbeidsgehandicapt te zijn! Zelf ben ik een WAJONGER waarvoor het geld niet is om deze bij te scholen of aan het werk te helpen. Daarnaast moet er natuurlijk ook werk zijn wat een arbeidsgehandicapte aan zou kunnen. Dat bereik je volgens mij niet door te bezuinigen op de basis, zoals het er naar uit ziet zal er nog forser bezuinigd worden op een voorbeeld situatie als mijzelf. Dat is eigelijk toch heel dom denken en niet na durven denken over de Toekomst? Bezuinigen op scholing of trajecten waarmee je aan het werk zou kunnen komen houd concreet in dat je de WAJONG uitkering nooit meer uit komt.
Door het weg halen van een goede basis bezuinig je inderdaad een beetje op korte termijn, schuif je de gevolgen daarvan door naar de toekomst.

Vrede: ik heb er intussen vrede mee dat ik een zogenaamde werkloze ben, termen als nutteloos, profiteur en luilak bestrijd in iedere toon! Doe nog steeds mijn best d.m.v. MLM systemen een kleine aanvulling bij te verdienen wat zeker geen vast en betrouwbaar extra inkomen oplevert aan mijn adres, wel zet ik mij politiek en vrijwillig steeds harder in om mee te praten over wat anders en beter zou kunnen.

Bezigheden: Netwerk GroenLinks Chronisch Zieken en Gehandicapten zet ik mij niet voor de sier voor in, het zelfde geld voor het CNV(J) WAJONG werkt en RozeLinks. Om eerlijk te wezen dreig ik nu ook iets te willen gaan doen met GroenLinks Kleurrijk.
Doe ik nog niet, daarmee zou ik wel heel veel hooi op mijn vork nemen en qua reis kosten zou het ook vrij duur worden die veelal wel achteraf te declareren zijn.
Buiten het politieke en vakbond’s werk om maak ik mijzelf ook graag nuttig, werk bij stichting de Zonnebloem Hoogeveen om ouderen 9x per jaar een leuke dag te bieden, vergaderingen die er achteraf bij horen vinden ook ongeveer 9x per jaar plaats en met een beetje geluk kan en mag ik ook mee doen aan huis bezoeken aan de oudere die misschien vereenzaamd. Voor mezelf staat het leuk op mijn CV, maar het geeft ook zeker aan dat ik maatschappelijk betrokken ben. Dit vergeten veel mensen te vaak helaas!

Reden voor mij om jullie even mee te laten gluren in mijn agenda van gemaakte afspraken buiten Hoogeveen of extra afspraken.

11 Maart ga ik vanuit het CNV(J) een nieuwe (toekomstige) werkgever ambassadeur bezoeken, dien wel met een gelikt verhaal aan te komen natuurlijk waarom dat zo belangrijk is!

12 Maart een vergadering met RozeLinks te Utrecht over hoe zetten wijzelf ons goed op de kaart en diverse overige punten die ter tafel komen of ik nu intern hou.

13 Maart: Verjaardag Klaas, mijn verjaardag van 1 Maart j.l. sloeg ik maar even over, had het te druk met campagne voeren voor GroenLinks, netwerk borrels en diverse verbouwingen die in mijn woning plaats vonden en plaats zullen gaan vinden.

17 Maart: Lezing Haagse school stage lopen of LAP, het moment voor mij om interesse te tonen en ook flink te gaan netwerken vanuit mijn eigen en GroenLinks gedachtegang!

24 Maart: Meet&Greet middag in Amsterdam! (die kans laat ik zeker niet lopen!)

CNV Jongeren en FNV Jong zijn vorig jaar het project “CAO Wajong-proof” gestart om ervoor te zorgen dat werkgevers en vakbonden meer en betere afspraken maken over Wajongers. Zelf heb ik namelijk ook belang bij deze afspraken, ze vergroten namelijk mijn kans op werk en het behoud hiervan! Jaarlijks worden er honderden CAO’s afgesloten. Om WAJONGERS aan het werk te helpen, is het niet alleen van belang dat het aantal WAJONG-afspraken stijgt. Ook het soort afspraken, de kwaliteit én haalbaarheid van deze afspraken zijn belangrijk.

Er is onderzoek gedaan bij verschillende CAO-onderhandelaars. De uitkomst zijn praktische adviezen & tips voor CAO onderhandelaars om nog betere én haalbare WAJONG afspraken te maken! Zelf wil ik ook wel een onderhandelaar ontmoeten, Ben nieuwsgierig naar wat een CAO-onderhandelaar in de sector waar ik werk of wil werken kan betekenen? wil daarnaast graag mijn stem uitbrengen op de beste CAO-WAJONG afspraak, mijn netwerk uitbreiden vind ik ook zeer belangrijk. Vanuit het netwerk GroenLinks Chronisch Zieken en Gehandicapten zijn mijn kerntaken seksualiteit en diversiteit en de WAJONG regeling. Op het gebied van de WAJONG regeling kan het nooit geen kwaad om een actueel contact personen lijstje te hebben waarbij je terecht kunt met je eigen en GroenLinks visie om ideeën te delen of informatie op te vragen indien nodig.

Durven critici die te snel hen vooroordelen klaar hebben over WAJONGERS nu ook over hen stellingen na te denken, durft politiek Nederland het aan om over mijn opsomming van punten na te denken???

o.a. GroenLinks houd zich hier wel mee bezig, nu het kabinet nog en de eerste kamer leden!

Ze zit moe en teleurgesteld voor me. Vol enthousiasme is ze afgelopen september met de opleiding tot verpleegkundige begonnen. Na jaren bij een supermarkt gewerkt te hebben, wilde ze graag iets anders. Na een gedegen zoektocht was ze tot de conclusie gekomen dat verpleegkundige het vak is dat bij haar past. Ze koos voor de beroepsopleidende leerweg. Nu, 4 maanden later is ze helemaal gefrustreerd vanwege haar stage en de reactie van de opleiding hierop.

The leader sleeples night
A congresswoman, member of a heterogenous and dynamic dutch party, struggles in the last stretch of her tenure as leader. Deep in the night a deadly question assaults her. She has been the undisputed leader of the youngest and most promising political movement seen in The Netherlands for decades, the greens. And she wonders if she has done enough. She has renewed the socio-economical agenda of her party, but as a matter of fact, electors has not punish or rewarded her. The voting share of the dutch greens has stagnated under her leadership. What more can be done? How to get her solidly minor party in a government coalition? What can be said to her more powerful colleagues for them to take her party in trust?

The other leader
For many centuries Europe has been the cradle and the center of whatever can be called a world civilization. But in the last hundred years the center of the stage belong to other actors. Global governance, surely after the last world war, has moved on further to the west. And still, european political leaders of small and big countries struggle to play their diminishing roles in the international theater. Every country, even the tiny Netherlands, push her resources to the limit... in order to change, influence, or at least help USA's foreign policy. As many of his predecessors, late in the night the recently elected premier of The Netherlands wonders then what signal could he send to the powers that be.

and the militant
After the barricades of the sixties, after the long march through the institutions, ever redefining his ideology, a member of the dutch greens wonder in his bed. He knows damn well that the good old plain pacifism is no answer in the face of international terrorism, failed states and widespread poverty. Devoted to the principle of human security, he is willing today to support armed interventions in foreign soil, if to prevent human massacres. He is not (anymore) the person willing to chain himself to the doors of the national congress, working today instead for having green or progressive legislation passed in his city council. But for a change, today he broods on an international question. Today he has been asked to support his political leaders after they did choose for what he, and many others, vocally opposed. His leaders asked his opinion on sending dutch police trainers to Afghanistan. In the consultation rounds he and many others opposed the envoy. And still, after all the voices were heard, the political leaders of his party decided in favor of the envoy. What will he do next? Can he trust a leadership that hears, but still decides to act against a majority? Does he have an option? Actually he admires the élan of his new elected leader, and believes that she will break through the long standing electoral stagnation of his party. But he is also deeply unset by her decision regarding Afghanistan.

The storm there...
Afghanistan, ha, Afghanistan. A big deal of the worldview of this writer has been shaped by Afghanistan and her ever complicated history. Early on I attended with my high school friends to that despicable Rambo movie, where the well-muscled-and-poorly-brained Stallone fights against cartoonish evil russians in Afghanistan soil, side by side with oriental youngsters. I did read the rolling final titles, dedicating this pastiche of North American hubris to the "gallant freedom fighters of Afghanistan". Whom, cynically enough, a couple of decades later would wreak havoc in North American soil the same way they did to the Soviets. I also had to relativize my childhood love crush with the Soviet Union when faced with their invasive policy in Afghanistan. I devoured Said's "Orientalism", reading how our own views of the exotic afghani predates and deform our attempts to understand the east and its inhabitants. I got to learn that the craving for a strong and harsh leadership is not only a sad South American phenomenon, but also a afghani one, when the Taliban did rise and dominate large swaths of Afghani land. And, last but not least, just like in the South America of my birth, I have been seeing all these years how whichever international power struggling for world relevance, makes its move on Afghani soil.

...and here
For the dutch greens this moment is a perfect and most undesired storm. The actors sketched above join together to produce a nasty situation. And not only before one of the most important elections in the country (where the senate will be elected... and will stop or enable the racist politics of the PVV) but also just before a congress, the moment in which members of the party get together to vent their issues and grievances. What we will do in this congress has the potentiality to shape our party -and our country- for a long while after. Once again, a good mix of hot blood and cold head are demanded from us. Will we raise to the challenge?

a humble opinion
It is my opinion that the politicians of GroenLinks committed a mistake supporting a mission of police trainers now. When the idea was breached and supported in parliament, it did make lots of sense. Then the noises from the powers to be, the USA, where pointing to an end of the armed conflict, with conversations with the taliban, the local and neighboring governments. Obama even fired the hawkish McChrystal, and brought back the dovish Petraeus back. If those noises would have been proven right, a training mission would have been coherent with our ideals and productive with the future of Afghanistan. But alas, the noises proved wrong. The strategy accorded by Petraeus, in apparent contradiction with his previous work in Iraq, is the maintaining of the surge, actually aiming at eliminate as many Taliban as possible before opening negotiations, in a not yet seen future. There is no chance that in this moment of ending-a-civil-war-by-means-of-annihilation police trainers make sense.

But it is also my opinion that the current leaders of GroenLinks has displayed an interesting level of respect for their members and has shown a desirable level of dealing with political opponents. The politicians of GroenLinks do not attend and organize meetings to hear their members too often. And they did this time. And it is neither frequent that a leader of GroenLinks changes a proposal from a VVD premier. Both realities must not be too easily forgotten.

So I do believe, and hope, that this coming congress will let know our politicians that we do not like what they did with our opinion. We really dislike to be heard and then to see them doing otherwise. I believe, and hope, that this congress also tells our leaders that they became committed to the wrong course. Not because old ideals, or bad choice of partners. They did choose wrongly because participating with the invader forces of Afghanistan today is not an act of solidarity, but an act of arrogance and hubris. But I also hope that our congress realize that with Jolande we have got a leader committed to the good fight. And well capable to fight it for us... and hopefully with us. I don't want to undermine her. I, and hopefully the congress, will keep on arguing with her, probably disagreeing now and then. But I, and I do hope we militants of GroenLinks, should go on supporting her.

Tja, dan loop je stage bij een van belangrijkste informatievoorziener in het openbaar vervoer en begint het te sneeuwen. Vanuit zo’n ogenblik is het interessant om te zien hoe voorlichters, communicatiemanagers, directeuren en iedereen die ‘iets’ doet met het OV in Nederland in paniek schiet.  Vanuit 9292 heb ik een mooi kijkje kunnen krijgen in de keuken hoe een crisis wordt aangepakt vanuit de afdeling communicatie. Wat mij direct opvalt bij dit soort dingen is de kracht van sociale media bij een crisis: mensen beginnen direct te twitteren en de vervoersorganisaties doen hun best om iedereen van de juiste informatie te voorzien. Hier gaat het helaas nogal eens fout. Doordat de overheid ervoor gekozen heeft om de vervoerder niet meer verantwoordelijk te maken voor de informatie voorziening ontstaat er veel ruis tussen de NS en pro-rail. NS heeft als vervoersorganisatie direct contact met reiziger maar is afhankelijk van de informatie die wordt geleverd door pro-rail.

Daarnaast heb je dan ook nog alle lokale busmaatschappijen die ook moeten communiceren of ze nu wel of niet reden. Het lastige hiervan is dat de geautomatiseerde informatiesystemen niet meer functioneren omdat er niet meer volgens een dienstregeling wordt gereden. Het wordt dan echt weer mensen werk. 9292 heeft daarom de moedige stap ondernomen om de planner uit te zetten en alle actuele informatie over treinen en bussen via hun  blog te verspreiden. Dit leverde uiteindelijk veel positieve reacties op omdat 9292 in staat was om de reizigers van de juiste informatie te voorzien.

Wat deze crisis heeft laten zien is dat sociale media belangrijk zijn en dat je als organisatie een goed draaiboek moet hebben als het fout gaat. Gelukkig zat dit bij 9292 goed en konden veel reizigers toch geholpen worden. Wat deze crisis ook laat zien is dat de partij met de informatie deze zo snel mogelijk moeten delen met de relevante stakeholders en partners zodat zij ook adequaat kunnen reageren op de ontstane situatie.

In Eindeloos Typende Apen (de onmisbare inleiding voor dit tweede deel) kon je gister lezen dat religieus geïnspireerde critici van de evolutieleer vaak denken de macht van de gigantische getallen aan hun zijde te hebben. Maar inmiddels weten we dat de metafoor van evolutie als blind toeval, als eindeloos typende apen die Shakespeares Hamlet produceren, van geen kant deugt. Aanhangers van creationisme of Intelligent Design stellen dat het simpelweg onmogelijk is dat het genoom van bijvoorbeeld een amoebe zich ontwikkelt tot iets als een lintworm, dat zich op zijn beurt verder ontwikkelt tot een weer hogere levensvorm.

Iemand die het tot zijn levenswerk heeft gemaakt om tegenwerpingen van creationisten te ontzenuwen, is de Britse evolutiebioloog Richard Dawkins. Volgens hem is het postuleren van een almachtige god die alles heeft geschapen bovendien een filosofisch zwaktebod en slechts het verplaatsen van het probleem: hoe minimaal is immers de kans wel niet dat zo’n almachtige schepper spontaan is ontstaan?

Met name in zijn boek The Blind Watchmaker (1986), een doorwrocht vervolg op The Selfish Gene uit 1976 voert Dawkins tal van argumenten aan voor evolutie die wordt gestuurd door natuurlijke selectie. De titel is een verwijzing naar het werk van de 18e eeuwse filosoof William Paley. Palley betoogde in zijn boek Natural Theology dat de complexiteit van organismen bewijs is voor het bestaan van een goddelijke schepper, net zoals het complexe raderwerk van een horloge bewijs is voor een vernuftige horlogemaker. Volgens Dawkins is er echter helemaal geen horlogemaker, het ordenende principe is uiteindelijk blind. Natuurlijke selectie, primair een hybride van ecologische en seksuele selectie beschouwt Dawkins als de drijvende kracht achter de evolutie. Met toeval heeft het niets van doen:

“Darwinism is widely misunderstood as a theory of pure chance. Mustn’t it have done something to provoke this canard? Well, yes, there is something behind the misunderstood rumour, a feeble basis to the distortion. One stage in the Darwinian process is indeed a chance process – mutation. Mutation is the process by which fresh genetic variation is offered up for selection and it is usually described as random. But Darwinians make the fuss they do about the ‘randomness’ of mutation only in order to contrast it to the non-randomness of selection.”

“It is not necessary that mutation should be random for natural selection to work. Selection can still do its work whether mutation is directed or not. Emphasizing that mutation can be random is our way of calling attention to the crucial fact that, by contrast, selection is sublimely and quintessentially non-random. It is ironic that this emphasis on the contrast between mutation and the non-randomness of selection has led people to think that the whole theory is a theory of chance.”

Dawkins onderbouwt dit idee onder meer ook door middel van een computersimulatie. Het illustreert ook ten enen male aan waarom de analogie met de blind typende apen hier zo misplaatst is. Een organisme bestaat uit tal van autonome subniveau’s als organen en celgroepen die permanent blootgesteld worden aan een regime van natuurlijke selectie. Veranderingen die verbeteringen opleveren worden doorgegeven aan het nageslacht, mislukkingen raken volgens ijzeren wetmatigheid uitgerangeerd. Er hoeft dus niet in een keer een perfecte Hamlet te ontstaan, als de individuele onderdelen maar hun specifiek taak naar behoren uitvoeren en door natuurlijke selectie constant worden aangescherpt. Of zoals Dawkins het probleem elegant afbakent:

“I don’t know who it was first pointed out that, given enough time, a monkey bashing away at random on a typewriter  could produce all the works of Shakespeare. The operative phrase is, of course, given enough time. Let us limit the task facing our monkey somewhat. Suppose that he has to produce, not the complete works of Shakespeare but just the short sentence ‘Methinks it is like a weasel’, and we shall make it relatively easy by giving him a typewriter with a restricted keyboard, one with just the 26 (capital) letters, and a space bar. How long will he take to write this one little sentence?”

Deze zinsnede uit Hamlet “Methinks it is like a weasel” werden in Dawkins’ computersimulatie gecrexc3xaberd vanuit een willekeurige reeks oorspronkelijke tekens. Toevallige mutaties in deze reeks van 28 lettertekens werden door kunstmatige selectie ‘bijgestuurd’ in de richting van de zin uit Hamlet. Het Weasel-computermodel, opgesteld volgens dit algoritme, vergelijkt alle mutaties en selecteert daaruit telkens degene die het meest lijkt op de beoogde zin uit Hamlet. Elke volgende generatie is daardoor enigszins gewijzigd, in de richting van de doelzin. Er is hiermee sprake van cumulatieve selectie.

Zulke succesvolle cumulatieve mutaties op deelniveau leiden tot grotere overlevingskans van het organsime en dus meer en sterker nageslacht. Ze hebben daardoor de neigingen om zichzelf te versterken: het vermaledijde en intrinsiek tautologische surivival of the fittest. Het is een onafgebroken proces dat niet afhangt van een veronderstelde schepper. Je hoeft dus ook niet je toevlucht te nemen tot de volstrekte willekeur van eindeloos typende apen, die nooit van hun levensdagen een perfecte Hamlet zullen produceren, om de blinde horlogemaker overal in het evolutieproces op magistrale wijze aan het werk te zien.