Deze week zijn raadsleden voor maar liefst drie ceremonies uitgenodigd: de nieuwjaarsreceptie in het stadhuis, de officiële opening van het stadhuis en de eerste raadsvergadering in de nieuwe raadzaal.

In zijn nieuwjaarstoespraak memoreerde onze burgemeester dat op 9 november 2006 de Raad “unaniem de voorkeur” uitsprak dat men weer wilde gaan vergaderen in het stadhuis. Die stelligheid zou ik niet voor mijn rekening durven nemen.

De bewuste raadsvergadering markeerde wel het enige, maar meteen ook het laatste moment waarbij de zes fracties allemaal uitspraken niet tégen terugkeer van de raad naar het stadhuis te zijn. VVD, CDA en SP met stelligheid (zo snel mogelijk terug); GroenLinks, PvdA en D66 met een slag om de arm (op voorwaarden).

Wat echter telt zijn niet in raadsvergaderingen uitgesproken voorkeuren van fracties, maar besluiten die formeel en in meerderheid genomen worden. En natuurlijk het geld dat daarbij beschikbaar gesteld wordt. Het ging toen, in 2006, bovendien alleen over terugkeer naar het stadhuis zelf; nieuwbouw was nog helemaal niet aan de orde.

Het besluit om voor de raadsvergaderingen toch niet terug te keren naar het (oude) stadhuis, maar een nieuwe raadzaal te bouwen werd pas eind 2009, begin 2010 genomen. Van unanimiteit binnen de raad was toen geen sprake. De renovatie van het stadhuis was nodig en gewenst, maar het plan om daarbij een nieuwe raadzaal te bouwen vonden we geen goed idee. GroenLinks en SP dienden vergeefs een motie in om af te zien van nieuwbouw en bijvoorbeeld theater en raadzaal te combineren. Een amendement om het budget te verlagen haalde het ook niet. Voor de 50 à 60.000 euro die de nieuwbouw jaarlijks aan kapitaallasten zou gaan kosten konden we een nuttiger bestemming bedenken ; daarom was de GroenLinksfractie vorig jaar ook niet aanwezig bij het slaan van de eerste paal voor de nieuwe raadzaal.

Nu is de raadzaal een feit en wordt morgen in gebruik genomen. De gemeenteraad keert niet terug naar het stadhuis, maar trekt in een nieuw pand dat er tegenaan is gebouwd. Het stadhuis is mooi geworden en de nieuwe raadzaal zal ongetwijfeld aan de eisen die we eraan stellen voldoen. De tijd zal leren of de sfeervolle historische omgeving bijdraagt aan een goed debat en betere besluiten. In elk geval zal de raadzaal het hart van de democratie in Culemborg worden; de plek waar volksvertegenwoordigers in openbaarheid wikken, wegen en besluiten.

Op de sites van het Papendrechts Nieuwsblad en De Klaroen zijn de eerste twee kritische reacties verschenen op de Fokkerdeal. Met al die geheime stukken wordt het toch moeilijk uitleggen hoe het zit!
Nou, laat ik er iets over zeggen: als het mis gaat kom je er niet met het sluiten van de kinderboerderij, het zwembad en het theater....

René

http://www.klaroen.nl/plaatsnamen/papendrecht/ingezonden_brief_gemeente_papendrecht_gaat_vol_in_onroerend_goed_maar_wel_bezuinigingen_op_kinderboerderij_kunst_en_cultuur_20464381.html

http://www.deweekkrant.nl/artikel/2011/december/13/raad_akkoord_met_plannen_fokker?tab=reactie

“Je moet weer eens wat vaker gaan bloggen”, zei de oude bekende tegen mij tijens een middag afpilsen na de begrafenis van Rob Bouterse. “Anders blog je straks alleen nog maar over dode mensen”. Opnieuw is een begrafenis de aanleiding om weer eens wat op mijn blog te schrijven. Het lijkt een troosteloos leven.

Dat is het natuurlijk niet. Of niet altijd. Daarom is dit blogje voor de levenden. Vrienden, kennissen of drinkebroeders. Voor muziek en theater. En voor Artistieke Uitspattingen Geboren Uit Rare Kronkels. Voor rare ideeen, irritante mensen, vrolijke grappen. En vooruit, voor dansende bananen.

Het leven is te mooi om over te laten aan saaie mensen. Ik proost op de levenden. Of ze nu dood zijn of niet.

Het CDA in Culemborg is bepaald geen fanatieke twitteraar (11 tweets in een half jaar), maar de dag na de begrotingsbehandeling twitterde de partij: “Ruime meerderheid raad stemt in met motie CDA, samen ingediend met VVD en D66, voor behoud van theatergebouw De Fransche School”.

Wat heeft het CDA eigenlijk precies bereikt? Als er nu een motie zou zijn ingediend ‘voor behoud van het stadhuis’, welk geweldig succes zouden we dan vieren? Ik denk dat we lacherig onze schouders zouden hebben opgehaald over zo’n open deur: het stadhuis is immers een rijksmonument dat de gemeente gewoon verplicht is te behouden en te beschermen.
Havendijk 1, het theater, is ook zo’n rijksmonument. Geen motie zou daar iets aan kunnen veranderen. Een motie voor behoud ervan is net zo onzinnig. Een fraai staaltje volksverlakkerij.

De coalitie wil door vast te houden aan het podium aan de Havendijk, de indruk geven oog te hebben voor de gevoelens uit de samenleving.
In de motie staat dat: “uit het onderzoek van 4Advies naar voren komt dat m.n. het theatergebouw wordt gewaardeerd door inwoners en bezoekers vanwege haar locatie en intimiteit”.
Alsof theaterbezoekers naar een ‘gebouw’ gaan, niet naar een voorstelling en alsof ze helemaal niet in een ander gebouw zouden willen zijn. Bovendien is het een voorbeeld van selectief citeren, want voor het gemak laat de coalitie de rest van de alinea in het rapport weg: “Anderzijds is het [gebouw] sterk gedateerd en voldoet het niet meer aan de hedendaagse eisen. Dit laatste laat zich ernstig voelen in de programmering en de exploitatie”.

De inzet van de amendementen van GroenLinks, PvdA en CU gingen dan ook niet over het gebouw, maar over de theatervoorziening zelf, die we niet willen laten verdwijnen uit Culemborg: de fantastische programmering, de Heks van de Fransche School, de Pontbaas, de plaatselijke (bibliotheek, museum) en regionale (RivtheKid) samenwerkingsverbanden, het project Zoet en Zout,  schoolvoorstellingen, literaire avonden en dagvoorstellingen voor ouderen, optredens van zowel professionals als amateurs, films, de volle zalen, de zestig vrijwilligers, de economie van deze stad.

Stuitend is de slordigheid waarmee de coalitie met de sponsors omgaat die €440.000 bijeen hebben gebracht ten behoeve van een nieuw of verbouwd theater. Dat was een paar jaar geleden een ideetje van het CDA en zou een indicatie zijn van het draagvlak voor het theater. Dat ideetje werd omgezet in een eis van de gemeenteraad. Maar het lukte wel. En wat moeten we nu zeggen tegen die Culemborgers? Of dacht het CDA misschien dat het bij elkaar brengen van dat bedrag toch niet gehaald zou worden en je dan gemakkelijk kon ‘bewijzen’ dat er geen draagvlak is?

En die andere, de Initiatiefgroep Haalbaarheid Stadspodium Culemborg? Die brede groep van particulieren, ondernemers en mensen van verenigingen en stichtingen met denkkracht, deskundigheid, een netwerk en investeringsmogelijkheden? Dat initiatief werd in het theaterdebat van 10 novmeber volkomen genegeerd. Beste mensen van de initiatiefgroep, laat je niet kisten en ga alsjeblieft door met jullie onderzoek naar de haalbaarheid van een stadspodium!

Gisteravond stond Martin Simek in Cool Heerhugowaard. Met de kreet “Wie van Italië houdt mag Bloedsinaasappels niet missen!” werd het publiek naar het theather gelokt, en zo ook ik. Martin Simek ken ik alleen van tv van programma’s zoals De Wereld Draait Door. Hierdoor was ik wel nieuwsgrierig hoe hij in het echt zou zijn.

De voorstelling werd aangekondigd als intiem. Er werd zelfs gesproken over samen met de heer Simek op het toneel zitten, waardoor het geheel persoonlijk zou worden. Echter was het aantal verkochte zitplaatsen van dusdanige grootte dat dit klaarblijkelijk niet door ging. De grote zaal van Cool was voor deze avond gereserveerd wat met het kleine aantal bezoekers resulteerde in een paar bezette rijen. Het grootste gedeelte van de zaal was leeg. Niet onoverkomelijk, maar intiem leek het plots niet meer.

Het decor van de voorstelling was minimalistisch. Een waslijn met beschreven blaadjes, een tafel met kleed erover en waterkan en glas erop en een op het oog comfortabele stoel. Dit was hoopgevend. Meestal is het zo dat hoe minder decor er is, hoe beter de voorstelling. Dit basseer ik op mijn ervaring dat acteurs meer moeten doen om een sfeer te scheppen. Alleen goede acteurs kunnen dit. Minder goede acteurs doen dit door het decor de sfeer te laten scheppen of te ondersteunen.

Iets later dan gepland begon de voorstelling. Martin Simek komt op en verteld wat hij voor deze avond heeft gepland. Tussen neus en lippen door verteld hij dat deze avond een try-out is en hij eigenlijk nog niets duidelijk heeft vastgelegd. Dit komt duidelijk tot uiting in de voorstelling. Het verhaal heeft enigzins een rode draad, zijn levensverhaal, maar verder lijken de verhalen nauwelijks samenhang te hebben. De voorstelling is een grote improvisatie. Dit blijkt mede doordat de pauze spontaan ergens in het programma is gepland.

De pauze in de bar van Cool verloopt rommelig. Het grote aantal bezoekers (en dit zijn er bij deze voorstelling minder dan normaal) kan het barpersoneel duidelijk niet aan. De aanvankelijk voor 15 minuten geplande pauze wordt opgerekt naar bijna een half uur om iedereen te kunnen voorzien van een drankje.

Na de pauze wordt het voor de pauze ingezette verhaal hervat. Met af een toe een grapje wordt het vlakke verhaal tijdelijk wat leuker om naar te luisteren, maar het bereikt geen niveau waarbij je aan de lippen van de verteller hangt. Het verhaal werkt niet toe naar een climax en blijft een onsamenhangend samenvoegsel van verhalen. De planning van de voostelling wordt niet aangehouden totdat Martin Simek aan een toeschouwer vraagt of het al tijd is voor het einde van de voorstelling. Ik hoop erop dat dit het geval is. Echter kondigd Martin Simek aan dat hij nog door kan gaan met een toegift. Deze toegift heb ik niet meer meegekregen. Terleurgesteld, wat wellicht komt door mijn foutieve verwachting van de avond, verlaat ik Cool op weg naar huis.

Martin Simek zei nog tijdens zijn voorstelling dat wellicht mensen die hem nu zien, niet nog een keer naar een voorstelling van hem zullen gaan. Ik moet toegeven dat ik nu inderdaad tot deze groep behoor.

Update 17 november 2011: Naar aanleiding van dit blog heb ik een reactie ontvangen van Cool Kunst en Cultuur. Mijn opmerkingen zullen ze meenemen en gebruiken om te kunnen verbeteren. Dit vind ik een goede reactie aangezien je als bedrijf juist blij moet zijn als consumenten een mening hebben. Met deze reactie houden ze mij in ieder geval als klant en bezoeker van het theater. Dank hiervoor.

Ik ben zojuist teruggekomen van een bezoekje aan een  ”Inspired by Westland” happening.
U kent dat wel, met een paar honderd man in een theater en dan toegesproken worden.
Hapje, drankje,  filmpje en  jawel  een GROEN MANNETJE………. nogmaals,  u kent dat wel.
Het is tenslotte crisis en ik heb vanuit de begrotingsraad van afgelopen donderdag begrepen van diverse wethouders dat er ingrijpende keuzes moesten worden gemaakt.
Het college en hun vazallen CDA -Westland Verstandig en GBW hebben nadrukkelijk voor deze club gekozen boven het ondersteunen van verenigingen en vakleerkrachten.
Kijk en luister vooral even  naar WOS uitzending gemist van 11-11-2011 dan wordt er  heel veel duidelijk. 
Deze keuze is ; zo hoor ik daar van voorstanders, nadrukkelijk voor u als Westlandse burger gemaakt.
Nogmaals, dit was dus één van de belangrijke ingrijpende keuzes.
Ik vind dat je dan moet bekijken of het ook een rechtvaardige keuze is.
(Het woord “rechtvaardig”  leen ik even van Wethouder Bogaard, het is een  kernwoord uit zijn herijkings-subsidiediscussie )
Niet dat het er enigzins toe doet want deze club heeft afgelopen donderdag van bovengenoemde partijen het groene licht gekregen om tot en met 2015 het lieve sommetje van 400.000 euro PER JAAR uit te geven.
Dus op naar theater de Naald om met eigen oren te vernemen hoe het gemeenschapsgeld; dat zo royaal door CDA -Westland Verstandig en GBW beschikbaar is gesteld, besteed gaat worden.

Na een inleiding en een woordje van Wethouder Arne Weverling kwam Lars Flinkerbusch aan het woord. Hij geeft leiding aan onze Westland Marketing.

Om een lang verhaal kort te maken: “het is mij totaal niet duidelijk waaraan het gemeenschapsgeld besteed gaat worden”.
En ik vind dat stuitend!
Stuitend omdat verenigingen voor een paar honderd euro subsidie tot twee cijfers achter de komma hun aanvraag moeten verantwoorden.
En als je te laat bent ……………………….. helaas.
Er zijn accountantsverklaringen opgevraagd voor een paar honderd euro.
En er is recent een meetlat ontwikkeld waaraan toekomstige subsidieaanvragen getoetst worden. Strenge criteria.

Maar deze club harkt voor miljoenen gemeenschapsgeld binnen en kan niet helder maken wat men nu precies gaat doen en wanneer het doel bereikt is.
Wat te denken van onderstaande doelstellingen van deze Westland marketing club::
“Westland wordt binnen en buiten de sector gezien als de koploper in de Nederlandse glastuinbouwsector”.
Of nog eentje:
“Hoger opgeleiden hebben een  positief beeld van het Westland en weten wat het Westland te bieden heeft op het gebied van wonen ,werken en recreëren.

Hoe meet je bovenstaande doelen?
Het Westland is toch al koploper?
Wat is een positief beeld exact?
Bij hoeveel hoger opgeleiden?
Binnen welke periode moet e.e.a bereikt zijn?
enz. enz. enz.

Waarom is er geen meetlat voor deze club gehanteerd?
Hoe moeten wij als raad straks controleren of  de miljoenen gemeenschapsgeld verantwoord zijn besteed?

Door geen meetbare doelen te hanteren hebben GBW-CDA en Westland Verstandig een blanco cheque afgegeven, een vrijbrief van 400.000 euro per jaar in crisistijd.
Zijn dit de “ingrijpende keuzes” waar Wethouder Duijvestijn (CDA) het over heeft?
Was dit de langdurige afweging waar hij op de WOS over sprak?

Daar waar onze eigen Westlandse verenigingen een miniscule contrôle dienen te ondergaan en langs een meetlat worden afgeschraapt.

Laat ik afsluiten met nog een fraai voorbeeld van het kritiekloos beschikbaar stellen van  miljoenen gemeenschapsgeld. Een na “lange afwegingen gemaakte ingrijpende keuze” aldus het college. 

Hierbij een opmerking uit de notitie:” Strategie Westland Marketing”:

“Voorwaarde voor succes is een breed draagvlak”
Volgens mij kan je dit na de laatste begrotingsraad niet meer met droge ogen beweren.

Ulbe

Nu ikzelf deze memorabele leeftijd deze week heb bereikt, denk je er wat meer over na. Het was lang niet vanzelfsprekend dat iemand nog doorwerkt na z'n pensioengerechtigde leeftijd maar in bestuurlijk Nederland wordt dat steeds meer normaal. In het vorige college zaten zelfs 2 wethouders die (ver) over de reguliere 'houdbaarheidsdatum' waren en straks is het zelfs verplicht om tot je 67e door te werken. Omdat het anders onbetaalbaar wordt en we te weinig arbeidskrachten hebben maar natuurlijk ook omdat we veel langer gezond blijven. In China tel je pas mee na je 60e verjaardag, merkte ik.

Gisterenavond maakte de 68-jarige Italiaans-Belgische Adamo ook nog een enorm fitte indruk op het podium van de geheel bezette grote zaal van Chassé Theater. Niet alleen met zijn prachtige liedjes maar ook met zijn energie op het podium. En Alex Ferguson leidt met zijn 69 jaar nog steeds een van de sterkste voetbalploegen ter wereld: Manchester United. In de NRC las ik vandaag dat het aantal 'bejaarde ondernemers' dus ZZP-ers boven de 65 in enkele jaren is verdubbeld. Hoe oud moet je zijn om het leuk te vinden om geen betaald werk meer te doen?

De leukste spreuk die ik bij mijn verjaardag ontving vond ik wel dat je op deze leeftijd alle fouten die je maakt daaraan kunt wijten net als alles wat je vergeet. Niet dat ik van plan ben om nu veel fouten te maken, maar wellicht vind ik het gemakkelijker om ze toe te geven als het zich voordoet! Voorlopig ga ik nog lekker een paar jaar door, gepensioneerd of niet.

Op de dag van de raadsvergadering twitterde steunfractielid Joost: “Ik heb zo’n voorgevoel dat de toekomst van De  @FranscheSchool vanavond aan een zijden draadje hangt #Culemborg”. Hoewel het debat over de Visie Podiumkunsten Culemborg positiever verliep dan ik verwachtte, is dat draadje een heel klein beetje steviger geworden, maar nog steeds breekbaar.

Een paar dagen vóór het debat trok het college in een informatienotitie over de huisvesting van het theater de conclusie dat “alleen het scenario van een nomade- of non‐theater binnen de begroting past”. Dat waren, tot voor kort, ook voor mij, onbekende begrippen die erop neerkomen dat het theater dan verdwijnt.

Ik had verwacht dat het in dat raadsdebat vooral over gebouwen en geld zou gaan en dat het erg moeilijk zou zijn de aanbevelingen van de Rekenkamer op te volgen, namelijk: eerst praten over onze ambities, wat we willen en of we nog wel achter onze eigen Cultuurnota staan.

Dat bleek mee te vallen. De wethouder bevestigde dat het beleidskader, de Cultuurnota dus, vaststaat. Van belang waren vooral de inhoudelijke uitspraken van diverse partijen dat zij het huidige cultuuraanbod in stand willen houden. Wat dat huidige aanbod is, staat beschreven in het programmaboekje, op de website van Theater De Fransche School en in het ‘Feitenblad’ dat het theater elk jaar uitbrengt. Natuurlijk naast nog een hoop ander cultuuraanbod door andere aanbieders en op andere plekken in de stad.

Een mooi, nieuw, multifunctioneel theater met alles erop en erin is een droom. Dat die droom in vervulling zal gaan is in het huidige financieel zware weer onwaarschijnlijk. In dat licht bezien is behouden wat we hebben misschien wel het hoogst haalbare. Die ambitie hebben GroenLinks, PvdA en de CU in elk geval minimaal. Ook coalitiepartijen spraken zich uit tijdens het debat. D66 wil “behouden van wat we nu hebben” en “het huidige klimaat in stand houden”. Het CDA “het huidige cultuuraanbod bewaren” met “wil, durf en creativiteit”. De VVD bleek op essentiële punten verkeerd geïnformeerd te zijn, maar sprak zich uiteindelijk ook uit in termen van “behouden”.

De Rekenkamer verwijt het Culemborgse bestuur dat er in het verleden geen verband is gelegd tussen inhoud en geld. De ‘Visie Podiumkunsten Culemborg’ samen met het kritische Rekenkamerrapport plus de inhoudelijke uitspraken van een meerderheid in de raad (houden wat we hebben) moeten de raad voldoende argumenten geven om  de opgelegde bezuinigingen te heroverwegen. Het theater moet behouden blijven. Dat we dan op de korte termijn niet alle ambities uit de Cultuurnota kunnen verwezenlijken lijkt mij niet meer dan realistisch.

Passage uit het Rekenkamerrapport over de soap rond de huisvesting van Theater De Fransche School bl.z 16:

Tot slot komt uit dit deel van de analyse duidelijk naar voren dat emoties en negatieve beeldvorming over en weer een constructieve, inhoudelijke discussie over de gewenste podiumvoorziening in de weg staan. Betrokkenen houden elkaar gevangen en misgunnen elkaar het succes. De gemeentelijke politiek is verdeeld, wat zijn weerslag heeft op de besluitvorming in de gemeenteraad. Daar lijken irrationele overwegingen de discussie te beïnvloeden…..

De raad mag het zich aantrekken besluiten niet op feitelijke argumenten te baseren.

Als Culemborg in 1318 geen stadsrechten had gekregen van Heer Jan van Beusichem, dan was het een dorp gebleven.

In deze tijd beleven we een plaats als ‘stad’ als er heel veel mensen wonen en als er veel te doen is, waar het bruist. Een dorp beleven we als hechter, landelijk, misschien is er een dorpshuis en met moeite een basisschool en verder weinig voorzieningen.

Culemborg heeft nog steeds veel van het kleinschalige en landelijke van een dorp, maar het wordt wel degelijk beleefd als een stadje. Nog steeds intiem, maar wel een stadje. Gezellige cafés, lekkere restaurants, een theater, twee middelbare scholen, een ns-station en drie winkelcentra.

In welke moderne, bruisende, levendige stad is er in het centrum geen theater? Waar je een avondje echt uit kunt zijn, waar je uit een prachtig programma kunt kiezen voor een voorstelling naar jouw smaak en waar je gewoon op de fiets heen kunt?

Is dat overbodige luxe? Ja, en toch ook weer niet. Het is luxe omdat het gevoeld wordt als dat toefje slagroom op het plaatsje Culemborg, waardoor het geen dorp is, maar een echt stadje. Het is geen luxe omdat het theater Culemborg aantrekkelijk maakt. Waarom is dat laatste belangrijk? Waar elders in onze regio de bevolking krimpt, willen mensen nog steeds graag in Culemborg komen wonen en willen bedrijven zich er graag vestigen. En dat is van belang voor de (toekomstige) welvaart van Culemborg.

Er is geen twijfel over het effect van ‘podiumkunsten’ (zoals dat genoemd wordt in onderzoeken) op de aantrekkingskracht van een stad. Ik merk dat mensen zich dat moeilijk kunnen voorstellen en dat het lastig te begrijpen is waarom het belangrijk is dat een stad aantrekkelijk blijft voor nieuwe inwoners. De vraag ‘wel of geen theater’ leent zich dan ook niet voor snelle en oppervlakkige oordelen. Toegankelijker dan onderzoeksrapporten is het prachtige en betrokken verhaal dat ik op de site van de Culemborgse Courant aantrof ‘Wat voor stad wil je hebben….’. Dat gaat waar al die onderzoeken ook over gaan. Lees het!

Sinds 2006 speel ik toneel bij Theatergroep De Spelers. De Spelers worden gevormd door Carlijn van Aalst,  Danielle Kretz, Elrick Mulder, Susan Picavet, Raimond Reijmers, Wiep Scheper en door mij. Voor de Spelers heb ik de afgelopen jaren twee toneelstukken geschreven: de Liefde van een Terrorist en De Perenboom.

Sinds kort hebben De Spelers hun eigen website, zie hier

 

Groot nieuws: de genomineerde acteurs voor de Louis d’Or. En o ja, de actrices voor de Theo d’Or. Fijn dat er aandacht is voor het Nederlandse theater. terecht! Maar waarom zijn er eigenlijk verschillende prijzen voor mannen en vrouwen? Het is toch niet zoals bij sport dat fysieke voorwaarden verschillen zodat gescheiden prijzen beide seksen een kans op een prijs geven? Een goede acteur M/V overtuigt, een slechte niet. (Wel een geinige reactie op Twitter: O, da’s omdat mannen nog steeds emotioneel n achterstand hebben en dus qua acteren nog wat in te halen hebben.) Maar dan: waarom wordt de Louis eerder genoemd dan de Theo? En eerder uitgereikt? En waarom wordt van de winnaar wel een citaat zijn speech uitgezonden, van de vrouwen niet?

De winnaars Elsie de Brauw en Jacob Derwig had ik trouwens ‘s middags nog gezien in Kinderen van de Zon. Prachtig, overrompelend. Zowel De Brauw als Halina Reijn vond ik veel overtuigender dan Derwig. Hij zette een leuk typetje neer met een geinige pruik, maar veel diepgang had zijn spel niet. En als er al een man had moeten winnen, dan Gijs Scholten van Aschat voor zijn verpersoonlijking van het charmante kwaad in Richard III. Maar ja, ik zit niet in de jury.

‘Weet jij iets van metal?’ vroeg laatst iemand aan me.
‘Ja natuurlijk, niet verwacht?’

Inspiration. ~ Al vroeg ben ik met metal en rock in aanraking gekomen. In eerste instantie was het vooral een goede uitvlucht uit mijn dagelijkse sleur van het begin van mijn middelbare schooltijd – op mijn eerste middelbare school. Juist toen koos ik voor metal. Het was niet conform de smaak van de meerderheid, die me amper accepteerde. Maar dan had ik net zo goed gabbermuziek of iets dergelijks kunnen gaan luisteren. Maar nee, ik koos voor metal, en daar heb ik nu nog steeds geen spijt van, zal ik niet krijgen ook. Maar ik was niet slechts een antibeweging – ik begreep deze muziek op de een of andere manier goed, en ik kon me er mee identificeren, het intrigeerde me, inspireerde me, terwijl ik me vervreemd voelde van het reguliere. De kiem voor deze keuze is mogelijk gelegd in mijn grondige blootstelling aan mijn vaders classicrock LP’s in mijn eerdere jeugd, alsmede de klassieke muziek die ik veelvuldig luisterde toen ik nog klein was. Classic rock en klassiek luister ik nu ook graag, en op hun beurt hebben zij ook mede bijgedragen tot het überhaupt ontstaan van het metalgenre. Bovendien waren er de jongens van de scouting – de begeleiders bij de Esta’s en later de Scouts – die tijdens de scoutingweekends en zomerkampen ‘s avonds en ‘s nachts oldskool hardrock en punk draaiden.

Music & clothing. ~ Ongeveer een jaar nadat ik voor het eerst actief in aanraking was gekomen met metal, ging ik mij destijds alternatief kleden, niet slechts om me af te zetten tegen personen door wie ik niet werd geaccepteerd, maar ik was ook wel experimenteel te noemen. Ik vind het nog steeds een uitdaging om te proberen wat niet veel mensen doen. Nu kleed ik me niet meer zo alternatief als toen, ik zou het nu eerder chique en soms een beetje apart willen noemen. Overigens zie ik niet in waarom je je per se op een bepaalde manier moet kleden wanneer je naar een bepaald muziekgenre luistert.

Metal versus top 40. ~ Terug naar metalmuziek. Voor velen is dit een ondoordringbaar genre, zeker voor degenen die niet veel verder dan de top 40 komen. Waarom luister ik er dan wel naar? Het is een muziekgenre waaraan je, zeker als ‘beginner’, even moet wennen. Toen ik er net mee in aanraking kwam, had ik dat ook, maar nu nog steeds, wanneer ik weer van een nieuwe band lucht krijg. Dat moeten wennen is voor veel mensen niet de moeite waard. Die blijven liever bij simpele beats en toegankelijke muziek – net wat ze willen. Maar ik vind die muziek plain, het verveelt me enorm, omdat ik mede door metal heb ingezien wat er op muzikaal vlak allemaal nog meer mogelijk is. Het zit goed in elkaar. Overigens betekent dat niet dat ik zomaar van alle metal houd, ik heb natuurlijk mijn voorkeuren.

Exploring metal: the old days. ~ Hoe begon ik het verder te ontdekken? Ik was net van de basisschool af, en woonde natuurlijk nog thuis, wat betekende dat mijn ouders veel invloed hadden op mijn reilen en zeilen, zo ook op mijn bedtijd. Maar ik wilde iets voor mezelf hebben waar zij geen weet van hadden, en ik wilde iets doen wat niemand die ik toen kende deed. In die tijd was er op 3FM het rock- punk- en metalprogramma ’3 voor 12 DB’, van tien tot twaalf uur ‘s avonds. En laat het nou net zo zijn dat ik in die tijd rond half tien naar bed moest. Ik had een radio en headphones. En een notitieblok, waarop ik warrige aantekeningen maakte van bandnamen die voorbij kwamen, onder de dekens, dan knipte ik even mijn zaklamp aan. De radio had een cassetterecorder, en ik nam veel nummers van dat programma op. Die verzameltapes heb ik nog steeds – ze zijn enorm waardevol voor me gebleken. Af en toe kocht ik dan een album – het eerste toen ik in groep 8 zat – wanneer een bandnaam mij bekend werd. Ik ging in het uurtje na school waarin ik op de computer mocht – zo een grote geelgrijze tank met Windows ’98, floppydrive, traag inbel-internet en MSN 2.0 – vaak zoeken naar deze muziek. Ik streamde de clips van uitgebrachte nummers, de video was dan vaak na een minuut of tien toch wel klaar en geladen om af te spelen. Limewhire of iets anders smerigs kon deze computer nog niet aan, het downloaden zou eeuwen duren, en de computer had ook niet bepaald veel opslagruimte.
Rock, punk en metal (in variaties met progressive-, death-, hard-, ska-, melodic-, symphonic-, classic-, industrial-, of combinaties van genoemde parameters) die ik leerde kennen, back in the old days (naar sommige bands luister ik niet vaak meer, van anderen heb ik ook al het nieuwere werk met plezier leren kennen): Apocalyptica, Autumn, Blink 182, Bush, Danko Jones, Disturbed, The Doors, Doro (& Warlock), Evanescence, The Exploited, Foo Fighters, Garbage, Guano Apes, Guns ‘N Roses, Heart, Helmet, Ill Nino, Incubus, Iron Maiden, Kittie, Korn, Led Zeppelin, Lenny Kravitz, Live, Machine Head, Marilyn Manson, Metallica, Muse, Nirvana, No Doubt, The Offspring, Oomph, P.O.D., Pantera, Papa Roach, Pearl Jam, Pink Floyd, Queens Of The Stone Age, Rammstein, Red Hot Chili Peppers, Santana, Sepultura, Skindred, Skunk Anansie, Stone Sour, Sum 41, System Of A Down.

Further exploring metal: the download era. ~ Het downloadtijdperk kwam pas later. Sinds drie jaar download ik torrents, en van wat ik echt goed vind koop ik ook legaal albums – het voelt toch goed om een echt schijfje te kopen, waarbij een boekje met lyrics en foto’s zit. In de laatste drie jaar heb ik, hoewel ik al veel bands kende, nog veel meer nieuwe bands leren kennen, mede doordat ik op een invite-only torrent-muzieksite zit die per band informatie geeft, de albums op chronologische volgorde heeft staan, en ook nog een web weergeeft van meer- en minder aan betreffende band gelieerde bands. Op die manier ben ik ook weer bands op het spoor gekomen waarvan ik enkele nummers op mijn oude tapes had staan, maar waarvan ik de naam had gemist. Wanneer dat het geval is, word ik helemaal blij.
Leren kennen in the download era (sommige bands luister ik veel meer dan andere, meestal luister ik in vlagen heel veel naar bepaalde bands): A Perfect Circle, Arch Enemy, As I Lay Dying, Black Sabbath, Die So Fluid, Dream Theater, Eluveitie, Exilia, Forever Slave, Grimskunk, Judas Priest, Kamelot, Kontrust, Kyuss, Lamb Of God, My Ruin, Nonpoint, Opeth, Otep, Porcupine Tree, Project Hate MCMXCIX, Rush, Sevendust, The Smashing Pumpkins, Theatre Of Tragedy, Tool…
… and still expanding and open for new suggestions.

Women & metal. ~ Ik denk dat er minder vrouwen dan mannen zijn die naar metal luisteren, hoewel ze vaak bij concerten goed vertegenwoordigd zijn. Maar een deel daarvan lijkt meer groupie van langharige jongemannen met metalshirts te zijn, en van de alternatieve kledingstijl te houden waarin menig metalfan zich vertoont, dan zelf daadwerkelijk into de muziek te zijn. Die zijn er natuurlijk ook, maar minder dan jongens. Vrouwen die actief zijn in het genre zelf zijn ook zeer in de minderheid. Maar dat fascineert me wel, vandaar heb ik een redelijke collectie female-fronted / all-girls – hardrock: Die So Fluid, Exilia; death: Kittie, My Ruin, Otep; industrial death: Project Hate; of meer melodic/symphonic: Autumn, Forever Slave, Theatre of Tragedy.

Habits. ~ Naar rock en metal luister ik vaak. Ik luister het vooral wanneer ik thuis op de computer met mijn studie bezig ben, maar ook wanneer ik op reis ben. Elke band associeer ik met een periode, gedachte, gebeurtenis of herinnering daaraan in mijn leven, vaak uit de tijd waarin ik voor het eerst met die band in aanraking ben gekomen.

A.

1991. ‘Don’t mess with my LP’s, you little one!’, daddy told me.

Gearchiveerd onder:Diaries

Het theaterseizoen zit er weer op. Na een start in Londen was het een kleine 2 weken geleden in Utrecht voor mij de laatste voorstelling. Het afgelopen seizoen kenmerkte zich door verhalen die ik, soms in een andere vorm, al eens eerder heb gezien. Om ...

Het heeft behoorlijk wat moeite gekost, moet ik u in mijn jubileum blog (jawel, de 100ste alweer) bekennen. Hoe kun je nu met droge ogen, in een tijd waarbij de broekriem door alle Oldamster inwoners moet worden aangehaald en de pijn daarvan diep voelbaar zal worden binnen onze gemeenschap, kiezen voor de bouw van een Cultuurhuis a raison van 21 miljoen euro.
Toch kan deze keuze op een open en transparante wijze aan een ieder worden uitgelegd. Hiertoe heb ik het artikel van de wethouder, welke op de lokale GroenLinkswebsite valt te lezen overgenomen en eveneens geplaatst op mijn blog:

De wethouder vertelt:
In het college is, zo geeft wethouder Bard Boon aan, uitvoerig gesproken over de knelpunten bij dit onderwerp en uiteindelijk, na een intensieve college vergadering, is er unaniem besloten om de raad voor te stellen wel tot de bouw van het cultuurhuis in Winschoten over te gaan. We hebben duidelijke afspraken gemaakt over de wijze waarop een eventueel exploitatietekort opgevangen kan worden waarbij we de culturele instellingen en verenigingen niet gaan belasten met een bijdrage aan het oplossen van dit mogelijke tekort. Ook over de overige punten hebben we heldere afspraken kunnen maken wat er dan uiteindelijk toe heeft geleid dat we tot dit standpunt zijn gekomen.
De belangrijkste bezwaren om tegen de nieuwbouw te zijn, zijn m.i. verdwenen en dan zijn er eveneens geen steekhoudende argumenten meer om tegen het collegevoorstel te gaan stemmen.

Wat maakt nu dat er voorgesteld wordt het Cultuurhuis te gaan bouwen?
Als college hebben we, zoals gemeld, alle voors en tegens tegen het licht gehouden en we denken dat de bouw van het cultuurhuis een positieve invloed zal hebben op het economisch tij in onze gemeente en op Winschoten in het bijzonder. We denken en verwachten dat het Cultuurhuis en alle activiteiten daarin en omheen de centrumfunctie van Winschoten zal versterken en bijdraagt aan een verdere ontwikkeling van Winschoten als koopstad. Ook verwachten we een positief effect op de vestiging van bedrijven en mensen in onze gemeente. Als we dan mede in ogenschouw nemen dat aan de Stikkerlaan 2 supermarkten gevestigd gaan worden en de realisatie van een zorgboulevard waarschijnlijk ook zal lukken dan hebben we een geweldige ontwikkeling in dat gebied waar we als gemeente de vruchten van kunnen gaan plukken. Ook zal het Cultuurhuis als spin in het web de culturele ontwikkelingen in onze gemeente , ook de evenementen en openlucht activiteiten, verder gaan stimuleren, bijeenbrengen en coördineren en daarmee onze gemeente samen met alle andere instellingen die we rijk zijn als culturele pleisterplaats ( nog meer) op de kaart zetten. Daarmee trekken we publiek naar de gemeente wat een positief effect zal hebben op de middenstand maar ook op de bestaande voorzieningen.

Is het dan allemaal hosanna?
Neen dat is het niet, we moeten eerlijk aangeven dat er heus wel risico’s en onzekerheden zitten aan de exploitatie van het Cultuurhuis. Veel zaken zijn nog niet volledig uitgekristalliseerd, het bedrijfsmatige concept is gestoeld op aannames en verwachtingen en ook de synergie die we incalculeren door intensieve samenwerking moet zich nog wel eerst bewijzen. Dit kan betekenen dat we wel degelijk een tekort op de exploitatie kunnen krijgen maar we hebben onszelf en straks de aan te stellen directie de opdracht gegeven om er alles aan te doen om dit tekort op nul te krijgen en het liefst daarboven. Ook hebben we niet ontkend dat het huidige klimaat op het gebied van kunst en cultuur verre van ideaal is , de stijging van de BTW op de kaartjes, het verminderen en zelfs volledig verdwijnen van subsidies voor gezelschappen en de adviezen van de raad voor de kunst, zowel landelijk als provinciaal, maken dat we heel wat moeite zullen moeten doen om het cultuurhuis en alles daarom heen tot een positief exploitatieresultaat te laten komen. We hebben echter ook gemeend te kunnen stellen dat ook aan het huidige economisch tij een eind zal komen en dat we dus weer betere tijden zullen krijgen. Een gebouw zoals het cultuurhuis bouwen we voor 40 jaar en we hebben er geloof in dat het positieve effect groter is dan de risico’s die we kunnen gaan lopen.

Hoe past het cultuurhuis in de stroom van bezuinigingen die de gemeente heeft afgekondigd?
Het is lastig om uit te leggen dat we een theater willen bouwen en ook fors moeten bezuinigen. Logisch dat het een aan het ander wordt gekoppeld en dat er dan stemmen opgaan om de bouw weg te schrappen tegen de bezuinigingen. Vanzelfsprekend hebben we dat ook in het college aan de orde gehad. Waar we het allemaal over eens waren is dat onze gemeente een bruisend cultureel leven verdient en dat daarin geïnvesteerd moet worden. Ook dat gaat gepaard met behoorlijke kosten. Wanneer we af zien van de bouw van het theater maar wel investeren in alternatieven dan is de structurele besparing zeer beperkt en bij lange na niet voldoende om de bezuinigingen die we structureel moeten invoeren op te vangen. Dus hoe we het ook wenden of keren met of zonder cultuurhuis moet er fors bezuinigd worden. Dat maakt dat we als college hebben gemeend de voordelen van het bouwen te laten prevaleren, we hebben de overtuiging dat, met alle respect voor de mensen die er anders over denken, Winschoten en dus onze gehele gemeente er de positieve effecten van zal gaan ondervinden.

Lijdt het college aan het Essentsyndroom?
Vlak nadat we het besluit over het cultuurhuis hadden genomen en ook de bezuinigingsvoorstellen voor het komende jaar hadden benoemd werd duidelijk dat de verkoop van de kerncentrale in Borssele in principe afgerond was en we op een financiële meevaller konden rekenen van ongeveer 4,8 miljoen euro. We hebben in het college daarop besloten om in ieder geval van dit bedrag één miljoen euro te gaan bestemmen voor een cultuurfonds waaruit, naast bijdragen aan culturele en kunstzinnige activiteiten, ook een eventueel exploitatietekort van het theater gedekt kan worden. Dat maakt dat we ook andere posten in onze begroting niet hoeven te belasten met het bijeenbrengen van dit eventuele tekort en om een gedeelte van dit bedrag aan te wenden om de effecten van de aangekondigde bezuinigen te verzachten. Wij vinden dan ook niet dat we Sinterklaas aan het spelen zijn maar dat we op een realistische manier de mogelijkheden benutten die ons nu geboden worden. Kortom, het collegevoorstel om het besluit van de raad van 20-10-2010 verder uit te gaan voeren is geen makkelijk besluit geweest maar wel het resultaat van intensieve discussie, gedegen overleg, het afwegen van alle pro- en contra’s en een langere termijn visie. Met deze column wil de wethouder inzicht geven in de wijze waarop het besluit is genomen en de afwegingen die in het college zijn gemaakt.

Na de minimalistische beantwoording van mijn schriftelijke vragen over het Mirliton Theater heb ik het geagendeerd voor bespreking in de commissie Stad en Ruimte. Er zijn twee mensen serieus bezig met een tweede leven voor dit roemruchte theatertje. Wethouder Everhardt zegde toe met Corio om de tafel te gaan en volgende week eens praten met onze wethouder Lintmeijer van cultuur. Hieronder een leuk artikel uit het AD/UN van 18 mei j.l.

Je kent het wel, die bijeenkomsten waar je liever niet naar toe wilt maar geen toelaatbare reden kunt bedenken om er onderuit te komen. Daarom stapte ik onlangs toch maar op de fiets naar het station om vervolgens de trein naar Amsterdam te nemen voor een chic feest.

Op weg naar de garderobe struikelde ik over een tas. Een lekker begin en ik had er toch al geen zin in. De 'sorry's' vlogen over mijn hoofd en we raakten met elkaar in gesprek. Carla heette ze. Samen liepen we de garderobe uit waar we bijna tegen een gastvrouw botsten die ons vriendelijk naar de ontvangsthal verwees. Een grote hal met kroonluchters aan het plafond, donkerbruine wanden en een enorme statige bar achter in de zaal. Daarachter keurig aangeklede kelners die mensen snel en efficiënt van koffie of thee voorzagen met de bekende plak cake.

We schoven aan in de rij en keken nieuwsgierig om ons heen. Het was vermakelijk te zien hoe iedereen in eerste instantie onwennig de zaal rond keek op zoek naar een gesprekspartner. Als ze die niet hadden dan stonden ze druk te roeren in hun kopje alsof hun leven er vanaf hing.
Carla stootte mij aan en knikte naar twee dames iets verderop. Begin 70 schatte ik hen. Beiden even groot, de ene met grijs haar dat zij had opgestoken tot een knot achter op haar hoofd, de ander had bruin haar met een zelfde soort knot. Zussen? Terwijl iedereen stond, hadden zij twee stoelen gevonden waarop ze zaten te praten ondersteund door drukke handgebaren.

'Ik sport geestelijk, lichamelijk niet. Het lichaam wordt ouder, alles zakt en zit dan alleen maar in de weg. Het is vermoeiend, je zweet en het is nog nooit echt bewezen dat je door sporten aanzienlijk langer leeft. Misschien wel fitter en gezonder maar of dat altijd leuker is' zei de vrouw met grijs haar terwijl ze een plak cake pakte die een kelner haar voorhield. De vrouw met bruin haar begon enthousiast op haar stoel heen en weer te schuiven. 'Ja, daar ben ik het helemaal mee eens. Mijn dochter loopt marathons. Als ik zie hoeveel zij traint, naast haar werk nergens tijd voor heeft en broodmager is, vraag ik mij af of ze wel echt gelukkig is. Het lijkt wel een verslaving.'

Plotseling waan ik mij in de jaren '70 bij de opa's van de Muppetshow. Ik genoot daar altijd erg van. De humor en tegendraadse opvattingen van hen die zij, vanuit hun loge in het theater, de wereld in brachten, kon ik wel waarderen. Opeens kreeg ik heel veel zin in de rest van de dag.

Hieronder de teleurstellende antwoorden op de schriftelijke vragen die ik een paar weken geleden indiende over het (behoud van) Mirliton Theater. Corio lijkt onbuigzaam maar het was mooi geweest als de ambitie van de gemeente Utrecht hoger was geweest (of als die inzet hoog was dat ze dat duidelijk hadden gemaakt in de beantwoording).

Maar zolang het Mirliton Theater er is, is nog niets verloren en kan de toekomst hopelijk/wellicht nog voor verrassingen zorgen. Op de site Bouwput staat een leuk artikel n.a.v. de schriftelijke vragen en de beantwoording.

1. Is het college bekend met het Mirliton theater?
Ja.

2. Is het college het met GroenLinks eens dat het Mirliton Theater een unieke plek in Hoog Catharijne is, die het waard is om te behouden?
Gelet op de gesloten bilaterale ontwikkel/ projectovereenkomst tussen de gemeente en Corio, is een antwoord op de stelling niet meer relevant. De raad heeft – in het kader van de voorhangprocedure - eind 2007 over de concept overeenkomst een positief advies uitgebracht (waarna de overeenkomst is ondertekend).
De overeenkomst luidt dat op deze plaats winkelruimte komt. 

3. Zo ja, is het college bereid om te bezien of het theater een monumentale status kan krijgen, zodat het ook voor de toekomst behouden blijft? (Zo ja, ga dan door naar vraag 5)
Nee (gelet het antwoord onder 2)

4. Zo nee, waarom niet? En is het college dan ten minste bereid het Mirliton Theater goed te laten documenteren door onze gemeentelijke Dienst Monumenten?
zie antwoord 2.
De eigenaar is bereid aan het documenteren door de afdeling Monumenten mee te werken. 

5. Is het college bereid om met Corio in overleg te treden om het Mirliton Theater weer een publieke functie te geven?
zie antwoord onder 2.

Hoog Catharijne was, is en zal waarschijnlijk altijd een omstreden bouwwerk blijven in onze stad. Maar hoe je het ook wendt of keert, het is inmiddels wél onlosmakelijk met Utrecht verbonden. Ergens verscholen in het beton bevindt zich het Mirliton theater. Een uniek theater op een unieke plek. Een tijdscapsule van de 'vooruitgang', als het aan GroenLinks raadslid Pepijn Zwanenberg ligt.
In de jaren dat Hoog Catharijne nu bestaat zijn vele delen inmiddels verschillende malen gemoderniseerd. Want dat is het nadeel van het najagen van de tijdsgeest; hoe moderner je iets wilt maken hoe sneller het door diezelfde tijd wordt ingehaald.
In Hoog Catharijne is echter één plek die de vernieuwingsdrang telkens bespaard is gebleven; het Mirliton theater bij Voor Clarenburg. Dit kleine theater, waar Herman Berkien en Tineke Schouten hun succesvolle carrières begonnen, is sinds eind jaren tachtig gesloten en bij veel Utrechters onbekend. Sindsdien gebruikt Corio het soms voor bedrijfstrainingen en gaat het een enkele keer open voor een architectuur wandeling.
Het interieur van het theater is nog in originele staat en naast dat het al bijzonder is dat een theaterinterieur uit die periode de tijd heeft doorstaan, is het daarmee ook een soort tijdscapsule in dit winkelhart van Nederland. Een monument van de ‘vooruitgang’, juist omdat het na de bouw nooit meer is aangepast. Enige tijd geleden had Corio plannen om ook deze unieke plek te moderniseren.
Dat leidt bij GroenLinks tot de volgende vragen:
1. Is het college bekend met het Mirliton theater?
2. Is het college het met GroenLinks eens dat het Mirliton Theater een unieke plek in Hoog Catharijne is, die het waard is om te behouden?
3. Zo ja, is het college bereid om te bezien of het theater een monumentale status kan krijgen, zodat het ook voor de toekomst behouden blijft? (Zo ja, ga dan door naar vraag 5)
4. Zo nee, waarom niet? En is het college dan ten minste bereid het Mirliton Theater goed te laten documenteren door onze gemeentelijke Dienst Monumenten?
5. Is het college bereid om met Corio in overleg te treden om het Mirliton Theater weer een publieke functie te geven?

Gisteravond zat ik in het Theater aan het Vrijthof. Het jaarlijkse Vastelaovendsconzèr van het LSO was weer groots. Uiteraard was ik weer één van de jongste bezoekers. Terwijl mijn eigen haar al her en der begint te grijzen, was ik wederom onder de indruk van de overmaat aan grijze hoofden in de zaal. Af en toe blonk er een kaal hoofd tussen, maar het was overwegend grijs. Maar daar wilde ik het niet over hebben. Het is hier in Limburg inmiddels niet meer verrassend dat je constant omringd wordt door 65-plussers. Zelfs in studentenstad Maastricht domineren ze het straatbeeld. Waar ik wel over wilde hebben is de politiek. Vandaag zijn er verkiezingen voor de provinciale staten. In de media worden we gebombardeerd met kreten, argumentaties en meningen die ons iets over de politieke stand van het land willen meegeven. Ons willen beïnvloeden. En nu zat ik dus in het theater. Ontspannen, in een comfortabele stoel, te luisteren naar de prachtige muziek van het LSO en te kijken naar de ontzettend grappige cabareteske taferelen op het podium. Ik vergat het politieke geneuzel en droomde alvast vooruit naar de vastelaovend. Totdat de presentator een opmerking maakte over het voortbestaan van het LSO. En de plannen van, ik meen de provinciale VVD, om het orkest samen te voegen met Brabants orkest. Ineens kreeg ook dit optreden, waarvan ik vermoed dat iedereen er van zou genieten, een politieke lading. Niet om wat de presentator zei, maar vanwege de politieke tweedeling die als een zwaard van Damocles boven alle maatschappelijke activiteit lijkt te hangen. Genieten van muziek? Of is het elitair luisteren naar een gesubsidieerd muzikantencollectief? Een wandeling door het bos? Of is het een statement dat ik de EHS wil behouden? Binnen mijn wereldbeeld zijn politieke constellaties en de bijbehorende bureaucratieën bedoeld als smeerolie van de maatschappij. Natuurlijk is dat naïef, zeker als je Kafka hebt gelezen, maar toch, diep van binnen hoop ik altijd een deel van mijn leven te kunnen leven zonder inmenging van mensen die het goed met me voor hebben. En het andere deel loopt soepel omdat we daar collectieve oplossingen voor hebben georganiseerd. Die tijd is in Nederland definitief voorbij. Het politieke discours begint het maatschappelijke leven te laten vastlopen. Geen smeerolie, maar roest

Er zit een lapjeskat op de Dam. Een gelaarsde lapjeskat. Een enorm huisdier, waarvan de contouren, geuren en kleuren het belangrijkste plein van de hoofdstad al eeuwen sieren.

Jarenlang hield lapjeskat zich onzichtbaar. De door eeuwen van aanslag, rook en zure regen vervuilde huid werd afgestroopt en ontleed, beklopt en bezaagd, gereinigd, opgevuld en waar nodig opnieuw geverfd. Van binnen werd de grootste inkijkoperatie uitgevoerd die een dier ooit is overkomen. In één woord: poes werd opgelapt.

Deels ontnemen ijzeren bouwconstructies, vaalwitte plastik afdekdoeken nog altijd het vrije uitzicht op onze harige, geelzwarte stadskater. Maar naarmate de steigers rondom haar lichaam langzamerhand verdwijnen, wordt steeds beter zichtbaar waar deze kostbare chirurgische ingrepen van de afgelopen jaren toe leiden.

Vlak voor de gelaarsde kat, of rondom wandelend en met een schuin hoofd naar boven turend, valt het misschien niet iedereen meteen op. Wie beter oplet, ziet hoe bruin en geel, wit en zwart, en zelfs groen en goud onderling strijden om het stralende zonlicht. Gevlekt, bezmoezeld, van stof ontdaan, besprenkeld, geaaid en van kleur verschoten; er zit een gelaarsde lapjeskat op de Dam.

Iedere Amsterdammer is trots op zijn gelaarsde lapjeskat, die niet voor niets ooit werd uitgeroepen tot het achtste wereldwonder. Velen verdrommen zich dagelijks in lange rijen voor de laarzen van lapjeskat om de schoonheid van haar binnenste te kunnen aanschouwen.

Eenmaal binnen blijken kosten nog moeite gespaard om de geschiedenis van de gelaarsde kat met zijn wisselende bewonersgroepen, regenten, burgemeesters en koninklijke hoogheden, tot een toonbare eenheid te verenigen. De ramen van de voor bezoekers opengestelde zalen zijn nog altijd geblindeerd, alsof de fenomenale kroonluchters voor altijd voor de stad verborgen moet worden gehouden.

Weer buiten, terug in het felle daglicht, en meer zo naarmate je met de stralen van het zonlicht mee kan kijken, én naarmate de gordijnen van het hoofdstedelijk theater op de Dam verder openschuiven, valt het niet langer te ontkennen: Amsterdam heeft er een nieuw huisdier bij.

The leader sleeples night
A congresswoman, member of a heterogenous and dynamic dutch party, struggles in the last stretch of her tenure as leader. Deep in the night a deadly question assaults her. She has been the undisputed leader of the youngest and most promising political movement seen in The Netherlands for decades, the greens. And she wonders if she has done enough. She has renewed the socio-economical agenda of her party, but as a matter of fact, electors has not punish or rewarded her. The voting share of the dutch greens has stagnated under her leadership. What more can be done? How to get her solidly minor party in a government coalition? What can be said to her more powerful colleagues for them to take her party in trust?

The other leader
For many centuries Europe has been the cradle and the center of whatever can be called a world civilization. But in the last hundred years the center of the stage belong to other actors. Global governance, surely after the last world war, has moved on further to the west. And still, european political leaders of small and big countries struggle to play their diminishing roles in the international theater. Every country, even the tiny Netherlands, push her resources to the limit... in order to change, influence, or at least help USA's foreign policy. As many of his predecessors, late in the night the recently elected premier of The Netherlands wonders then what signal could he send to the powers that be.

and the militant
After the barricades of the sixties, after the long march through the institutions, ever redefining his ideology, a member of the dutch greens wonder in his bed. He knows damn well that the good old plain pacifism is no answer in the face of international terrorism, failed states and widespread poverty. Devoted to the principle of human security, he is willing today to support armed interventions in foreign soil, if to prevent human massacres. He is not (anymore) the person willing to chain himself to the doors of the national congress, working today instead for having green or progressive legislation passed in his city council. But for a change, today he broods on an international question. Today he has been asked to support his political leaders after they did choose for what he, and many others, vocally opposed. His leaders asked his opinion on sending dutch police trainers to Afghanistan. In the consultation rounds he and many others opposed the envoy. And still, after all the voices were heard, the political leaders of his party decided in favor of the envoy. What will he do next? Can he trust a leadership that hears, but still decides to act against a majority? Does he have an option? Actually he admires the élan of his new elected leader, and believes that she will break through the long standing electoral stagnation of his party. But he is also deeply unset by her decision regarding Afghanistan.

The storm there...
Afghanistan, ha, Afghanistan. A big deal of the worldview of this writer has been shaped by Afghanistan and her ever complicated history. Early on I attended with my high school friends to that despicable Rambo movie, where the well-muscled-and-poorly-brained Stallone fights against cartoonish evil russians in Afghanistan soil, side by side with oriental youngsters. I did read the rolling final titles, dedicating this pastiche of North American hubris to the "gallant freedom fighters of Afghanistan". Whom, cynically enough, a couple of decades later would wreak havoc in North American soil the same way they did to the Soviets. I also had to relativize my childhood love crush with the Soviet Union when faced with their invasive policy in Afghanistan. I devoured Said's "Orientalism", reading how our own views of the exotic afghani predates and deform our attempts to understand the east and its inhabitants. I got to learn that the craving for a strong and harsh leadership is not only a sad South American phenomenon, but also a afghani one, when the Taliban did rise and dominate large swaths of Afghani land. And, last but not least, just like in the South America of my birth, I have been seeing all these years how whichever international power struggling for world relevance, makes its move on Afghani soil.

...and here
For the dutch greens this moment is a perfect and most undesired storm. The actors sketched above join together to produce a nasty situation. And not only before one of the most important elections in the country (where the senate will be elected... and will stop or enable the racist politics of the PVV) but also just before a congress, the moment in which members of the party get together to vent their issues and grievances. What we will do in this congress has the potentiality to shape our party -and our country- for a long while after. Once again, a good mix of hot blood and cold head are demanded from us. Will we raise to the challenge?

a humble opinion
It is my opinion that the politicians of GroenLinks committed a mistake supporting a mission of police trainers now. When the idea was breached and supported in parliament, it did make lots of sense. Then the noises from the powers to be, the USA, where pointing to an end of the armed conflict, with conversations with the taliban, the local and neighboring governments. Obama even fired the hawkish McChrystal, and brought back the dovish Petraeus back. If those noises would have been proven right, a training mission would have been coherent with our ideals and productive with the future of Afghanistan. But alas, the noises proved wrong. The strategy accorded by Petraeus, in apparent contradiction with his previous work in Iraq, is the maintaining of the surge, actually aiming at eliminate as many Taliban as possible before opening negotiations, in a not yet seen future. There is no chance that in this moment of ending-a-civil-war-by-means-of-annihilation police trainers make sense.

But it is also my opinion that the current leaders of GroenLinks has displayed an interesting level of respect for their members and has shown a desirable level of dealing with political opponents. The politicians of GroenLinks do not attend and organize meetings to hear their members too often. And they did this time. And it is neither frequent that a leader of GroenLinks changes a proposal from a VVD premier. Both realities must not be too easily forgotten.

So I do believe, and hope, that this coming congress will let know our politicians that we do not like what they did with our opinion. We really dislike to be heard and then to see them doing otherwise. I believe, and hope, that this congress also tells our leaders that they became committed to the wrong course. Not because old ideals, or bad choice of partners. They did choose wrongly because participating with the invader forces of Afghanistan today is not an act of solidarity, but an act of arrogance and hubris. But I also hope that our congress realize that with Jolande we have got a leader committed to the good fight. And well capable to fight it for us... and hopefully with us. I don't want to undermine her. I, and hopefully the congress, will keep on arguing with her, probably disagreeing now and then. But I, and I do hope we militants of GroenLinks, should go on supporting her.

2011 is wederom een verkiezingsjaar. Op 2 maart vinden de verkiezingen voor de Provinciale Staten plaats. Zoals de laatste jaren gebruikelijk met om het even welke verkiezing, is ook deze Statenverkiezing goeddeels te beschouwen als een peiling hoe de kiezer denkt over de Haagse politiek. Ook nu zullen ongetwijfeld vooral de zwaargewichten uit de Tweede Kamer in februari de media domineren en wordt 2 maart in essentie een graadmeter van de populariteit van de zittende regeringscoalitie.

Je kan het spijtig vinden, maar normaal gesproken zijn de verkiezingen voor de Provinciale Staten niet iets waar de kiezer warm voor loopt. De laatste keren was het opkomstpercentage nog geen 50 procent. Als de voortekenen niet bedriegen, is het animo om te gaan stemmen dit jaar beduidend groter. Dat komt niet per se omdat de kiezer zich ineens bovenmatig is gaan interesseren voor Provinciale thema’s. De oorzaak moet zoals gezegd voornamelijk in het Haagse worden gezocht. We hebben immers te maken met getrapte verkiezingen, waarbij de zetelverdeling in de Provinciale Staten vrijwel één op één bepaalt welke senatoren plaats nemen in de bankjes van de Eerste Kamer: de Statenleden kiezen namelijk de Eerste Kamerleden.

Vleugellam
Overigens valt er evenmin een hernieuwde waardering van de kiezer voor de Eerste Kamer te noteren. Dit ‘Hogerhuis’ wordt toch vaak als een relict uit oude tijden weggezet. Vooral in PVV-kringen gingen geregeld stemmen op om de Eerste Kamer op te heffen of drastisch te verkleinen. Dat geluid wordt de laatste tijd echter nauwelijks meer vernomen in de entourage van de Grote Blonde Gedoger. Ook de Eerste Kamer is inmiddels een strijdterrein geworden voor de in 2010 in volle hevigheid opgelaaide politieke loopgravenoorlog tussen rechts en links. De PVV lijkt ondertussen ook in de Senaat hoge ogen te kunnen gaan gooien, vooral ten koste van het CDA.

Aangezien het door Wilders gedoogsteunde kabinet Rutte tot nu toe geen meerderheid in de Eerste Kamer heeft, staat er inderdaad veel op het spel. Blijft de coalitie van VVD-CDA+PVV steken op minder dan 38 zetels, dan wordt (c.q. blijft) het kabinet Rutte in belangrijke mate vleugellam. Daadkrachtig regeren wordt dan de komende jaren een erg lastig verhaal. Dat het kabinet inzake de voorgenomen BTW-verhoging op theater- en concertkaartjes op pijnlijke wijze bakzeil moest halen, kan heel wel de voorbode zijn voor het soort politieke impasses dat ontstaat als de Senaat gedomineerd blijft door de oppositiepartijen. In dat geval kan de oppositie alsnog alle met moeite door de Tweede Kamer geloodste wetsvoorstellen van de regering torpederen, of verregaande amendementen afdwingen.

Immers, de gedoogsteun van de PVV beperkt zich ook maar tot een handjevol onderwerpen. Op veel andere dossiers zullen wisselende coalities met de oppositie moeten worden gezocht. Een goede verkiezingsuitslag bij de Provinciale Staten is derhalve voor de 3 partijen die het kabinet Rutte mogelijk maken een must. Aan de linkse en centrumrechtse oppositie de schone taak om dit te verijdelen. Op dit moment heeft het CDA 21 senaatszetels, de VVD 14 en de PVV 0. Weliswaar zal de CDA net als in juni 2010 in de Tweede Kamer ongetwijfeld een fiks (en terecht) pak slaag krijgen van de kiezer, maar de VVD gaat hiervan profiteren. De PVV zal, indien schandalen rond aspirant kandidaten deze keer achterwege blijven, met stip de Eerste Kamer binnen katapulteren. Daarmee wordt de partij van Wilders, ooit begonnen als eenmansfractie, voor langere tijd stevig ingebed in het Nederlandse politieke landschap; of we daar nu blij mee zijn of niet.

Verkiezingskoorts
Dit onderliggende Haagse motief zal ongetwijfeld – tegen wil en dank – de komende weken de eigenlijke Provinciale verkiezingen gaan overschaduwen. Dat er zoveel op het spel staat is toch behoorlijk uniek in de Nederlandse parlementaire geschiedenis. De uitslag van Statenverkiezingen had voorheen vooral invloed op de sfeer tussen coalitiepartners, maar nu treft het die samenwerking in het hart. Slechts in 1958 en in 1982 zou je met enige goede wil de Statenverkiezingen kunnen beschouwen als de langzame inleiding tot de val van een zittend kabinet. Wetend wat de inzet is, zullen Haagse kopstukken tijdens deze campagne dan ook de boventoon gaan voeren.

In de Volkskrant viel onlangs te lezen hoe GroenLinks-lijsttrekker in de Eerste Kamer Tof Thissen de verandering duidt. Vier jaar geleden deed hij voor het eerst mee, weliswaar ook toen ondersteund door Femke Halsema. Maar nu gaat aan zijn zijde politiek leider Jolande Sap voluit meedoen. Ook Thissen zelf zal veelvuldig moeten aantrede: “Ik heb een tienvoudig aantal verzoeken mee te doen aan debatten.”

Overigens hoeven we ook niet al te cynisch te zijn. Een hoge opkomst bij de Statenverkiezingen is ook voor sociaal-progressieve partijen als GroenLinks sowieso mooi meegenomen, aangezien hun achterban over het algemeen meer op heeft met de Provinciale Staten. Wanneer als indirect gevolg hiervan ook de mogelijkheid ontstaat om het kille en onbarmhartige rechtse beleid van de regering Rutte op tal van terreinen gevoelig om te buigen, dan is dat voor de linkse oppositie alleen maar winst.

Geschreven op 22/1/11 voor het ledenblad van GroenLinks Groningen, de Groene Klinker

 

Beste raadsleden,
De gemeente Zwolle heeft de vervelende eigenschap om de problemen in stukjes te knippen en die in volgorde van politieke urgentie aan te pakken. Bij elke deeloplossing sluit ze opties af. Tegen de tijd dat de burgers aan de beurt zijn, zijn alle opties vergeven en staan de burgers voor voldongen feiten: “Jammer maar helaas voor u, het kan niet anders!”
(…)
De communicatie van de gemeente in voor burgers relevante kwesties lijkt er vooral op gericht om de burgers te laten zien hoe goed de gemeente het doet. En als de burger daar niet in meegaat is het: “Bent u het er niet mee eens? Dan zal ik het u nog een keertje uitleggen!”
(…)
Als burgers met hun inhoudelijke zienswijzen komen, worden die niet inhoudelijk (bestuurlijk of ambtelijk) behandeld, maar juridisch. Bij de juristen gaat het maar om één ding: ‘kunnen wij een verhaal in elkaar knutselen waarmee de gemeente zichzelf wijs kan maken dat ze  formeel ‘rechtmatig’ gehandeld heeft?’ Als dank voor de bewezen diensten krijgen de participerende burgers
vervolgens een gedrocht in handen geduwd: de beruchte ‘Nota van  Inspraak en Overleg’. Daarin kunnen ze lezen dat zij het ‘jammer maar helaas het spijt ons ook nu weer maar het is niet anders’ bij het verkeerde eind hebben. Burgers die daar achter komen besluiten nogal eens om het gevecht zelf ook juridisch te gaan voeren. En verliezen dat dus óók. Althans bij de gemeente. Bij de RvS en de rechter wil dat nog wel eens anders liggen.
(…)
Op een enkele uitzondering na, heb ik de gemeente leren kennen als een club die ondanks alle schijn van het tegendeel aan het einde van de rit altijd haar zin wil hebben en daarbij bovendien ook nog eens altijd haar gelijk wil hebben. En daarbij geen middel schuwt. Als burger krijgt je daar een keer genoeg van.
(…)
We praten hier niet over plooitjes gladstrijken, maar over fundamenteel en al jarenlang negeren van belangen van burgers. Dat kunt u niet glad strijken in een praatclubje. Dat dient fundamenteel en formeel te worden aangepakt.

Een betrokken en participerende burger*

 

Beste burger,
Het hoge woord moet er maar meteen uit: het is allemaal waar wat je zegt, toch heb je het volkomen bij het verkeerde eind. Je ziet de gemeente namelijk als tegenstander. Dit is een fundamentele vergissing en een vreselijke bron van misverstanden en aanhoudende ellende.

Eerst maar eens wat er allemaal waar is van je aanklacht.

De gemeente stelt burgers nogal eens voor voldongen feiten. – Ja.
Problemen worden in volgorde van politieke urgentie aangepakt. – Klopt.
Daartoe worden nogal eens kwesties in deelproblemen uiteengetrokken. – Heel menselijk inderdaad.
Ambtenaren en wethouders verdedigen een ingenomen standpunt en leggen graag nog eens uit waarom. – Absoluut aan de orde van de dag, al zijn er ook flink wat gevallen bekend waarin men zich laat overtuigen door individuele burgers of belangengroepen. Er zijn al heel wat bomen gered, fietspaden gestrooid, woningen minder of ergens anders gebouwd, rotondes aangelegd, wegen verbreed of juist versmald, fietsenklemmen geplaatst, busroutes gewijzigd, parken beter ingericht, speeltoestellen vernieuwd en er is , om iets heel anders te noemen, een complete daklozenopvang naar een betere plek gedirigeerd door de beargumenteerde inbreng van individuele of groepen burgers die de moeite namen mee te denken en mee te praten.

En ja, als na een interactief beleidsproces – in Zwolle is daarvoor de term ‘beginspraak’ in zwang –  de uitkomsten van het overleg met alle belanghebbenden worden verankerd, slaan alle partijen de formeel-juridische weg in van bestemmingsplan, zienswijzen en beroepsmogelijkheden. – Zeker, partijen die eerst samen aan de overlegtafel hebben geprobeerd een goed plan te maken, kunnen in het vervolg van het traject alsnog een juridisch geschil aangaan. Gelukkig maar dat die mogelijkheid er is: anders zou je ook zomaar het slachtoffer kunnen worden van een clubje dat in een mooi participatieproces de eigen gedeelde belangen doordrukt ten koste van jouw belang, zonder dat er ooit nog een mens naar omkijkt. Dat hebben we gelukkig netjes geregeld in ons systeem van checks and balances.

Maar, maar, maar

“De gemeente”, dat zijn wij allemaal. De gemeente is niet een abstracte organisatie waarvan de werknemers jou als burger eens lekker hun wil kunnen opleggen.

De voldongen feiten waar je het over hebt, zijn tot stand gekomen in een democratisch proces. De gekozen volksvertegenwoordigers leggen bijvoorbeeld van tevoren de voorwaarden vast waaraan de uitkomsten van een planproces met alle betrokken partijen moeten voldoen. Als de gemeenteraad bepaalt dat er aan de rand van de binnenstad nog zoveel woningen bij moeten komen, dan is dat een voldongen feit waar alle participerende burgers die aan de tekentafel zitten, het mee moeten doen. Dat is niet om de betrokken burger die van het parkeerterrein daar graag een mooi park wil maken, dwars te zitten. Dat is omdat voor de meerderheid in de raad het belang van die woningen voor de stad het zwaarste weegt. Zo zijn de spelregels nu eenmaal. Die raad is er nu juist om alle belangen een stem te geven en tegen elkaar af te wegen en de knopen door te hakken.

Die raad is er ook om de problemen aan te pakken in volgorde van belangrijkheid. En daarbij  te letten op de kosten. Het fietsparkeerprobleem op het plein waaraan theater Odeon, filmtheater Het Fraterhuis en Museum de Fundatie ligt los je misschien het beste op door de lege discotheek om de hoek op te kopen en om te bouwen tot fietsenstalling. Maar die paar miljoen zijn ook dringend gewenst voor urgentere problemen in de stad. Daar hoeft de individuele burger-kroegeigenaar die geen fietsen voor zijn terras wil geen rekening mee te houden. Maar de volksvertegenwoordiging wel. Daarom stelt de gemeenteraad in het algemeen belang de grenzen vast, waarbinnen verder iedereen mag opkomen  voor zijn eigen stokpaardjes, fantastische ideeën en particuliere belangen.

En de gemeente die zoals je zegt ‘haar zin wil hebben’ heeft in dit soort gevallen volgens de spelregels per definitie gelijk. Die ambtenaren die nog eens uitleggen waarom echt niet kan wat je wil, zijn de uitvoerders van het beleid dat wij raadsleden namens alle Zwollenaren vaststellen in het belang van de hele stad en haar inwoners.

Groene en Linkse groet,
Patrick Rijke
lid gemeenteraad Zwolle

 

*de citaten zijn uit een werkelijk verstuurde e-mail, waarin de betreffende inwoner van Zwolle zichzelf als zodanig betitelt.

Het is ze dan toch gelukt. Na een jaar of twee knokken en hard werken staat het resultaat er. In de dorpstraat in Elst is een klein theater verrezen. Ruim honderd bezoekers kunnen er per voorstelling terecht. Het theater staat er niet dankzij de gemeente, eerder ondanks de gemeente. Begin 2008 (of was het al [...]