Heleen of Arno. Daar zal het 11 februari op het congres van GroenLinks ondermeer om gaan. Want wie wordt onze nieuwe partijleider. Is dat Heleen Weening of Arno Uijlenhoet?
Beide kandidaten presenteerde zich aan de Eindhovense afdeling tijdens de nieuwjaarsreceptie van de afdeling op 22 januari. Het was een debat dat al snel een debat werd met de afdeling zelf en niet over de voorbereidde vragen van de voorzitter. Ik denk dat dat goed is.
De leden van de Eindhovense afdeling zijn erg betrokken leden. Zij willen dat het goed gaat met de partij en dat ze serieus genomen worden door de landelijke partij en de landelijke fractie.
Ik denk dat zowel Arno als Heleen hele sterke kandidaten zijn. En hoewel ik inhoudelijk vooraf had bedacht dat ik Arno zou steunen, zou ik op basis van het debat voor Heleen kiezen. Een moeilijke keuze dus. Op het congres gaan we zien wie de meeste steun krijgt. Ik heb inmiddels begrepen dat er 1.350 leden met stemrecht zullen zijn, dus dat wordt nog spannend.

Gerelateerde blogs:

1. Tussen verkopen en vertegenwoordigen
2. Afghanistan debat GroenLinks Eindhoven
3. Tom in de raad?

Naar aanleiding van de rondvraag die GroenLinks heeft gesteld over de fietsen die uit de bewaakte fietsenstallingen die de gemeente gratis aanbiedt gestolen worden, heeft het programma ‘Kanniewaarzijn’ van de VARA besloten daar aandacht aan te gaan besteden. Woensdag 11 januari hebben zij daarvoor opnames gemaakt bij de fietsenstalling bij Winkelcentrum Woensel.
Hierbij komen in ieder geval beheerders/toezichthouders van de stallingen aan het woord, gebruikers, een gedupeerde waarvan de fiets gestolen is, ikzelf naar aanleiding van mijn vragen én tot slot is er gevraagd om een reactie van de gemeente. Binnenkort te zien bij de VARA.

Gerelateerde blogs:

1. Bewaakte fietsenstalling moet veilig zijn.
2. Misbaksels, fietsbakken of een fietsenrek?
3. Duurzaamheid in Eindhoven

Maandag 9 januari hebben het Brabants Orkerst, de Gemeente Eindhoven en het Muziekgebouw Frits Philips hun gezamelijk nieuwjaarsconcert aan de stad gegeven. Ik was blij dat ook ik weer samen met mijn partner van de partij kon zijn.
Wij hebben gekozen voor het klassieke concert en werden getrakteerd op een schitterend concert met veel verschillende genres waardoor het geheel erg toegankelijk was voor iedere bezoeker. Ben je zelf niet geweest? Volgend jaar weer een kans!

Gerelateerde blogs:

1. Eerste fractievergadering
2. Weggeeffeest
3. Installatie raad

Op zondag 8 januari hielden de homo-organisaties in Eindhoven hun gemeenschappelijke nieuwjaarsreceptie in het pand van het COC in Eindhoven. Het was een drukke middag.
In de speech die gegeven werd tijdens de receptie door Hans Rooijackers, voorzitter koepelorganisatie Stichting Platform Homo/Lesbische Emancipatie Eindhoven, werd ondermeer gememoreerd aan de raadsvragen die door GroenLinks zijn gesteld in het kader van de weigerambtenaren. GroenLinks wilde dat Eindhoven duidelijk maakte dat weigerambtenaren niet welkom zijn in Eindhoven, ondanks de steun die ze krijgen van het kabinet Rutte-Verhagen.
Naar aanleiding van de vragen die gesteld zijn heeft het college geantwoord dat in Eindhoven geen weigerambtenaren werkzaam zijn en dat we dat ook zo zullen houden. Niet alleen GroenLinks, maar ook de homogemeenschap is daar erg blij mee.

Gerelateerde blogs:

1. GroenLinks wil geen weigerambtenaren
2. VARA Kanniewaarzijn over fietsenstallingen
3. Het regeer- en gedoogakkoord

GroenLinks is tot op het bot verdeeld over het wel of niet vrijgeven van de winkelopeningstijden in Eindhoven. Je hebt aan de ene kant een deel van de GroenLinks dat kiest voor het beperken van de openingstijden, vooral vanuit het oogpunt dat met het vrijgeven van de openingstijden de kleine ondernemer daarmee wellicht kopje onder gaat, de consument niet altijd maar hoeft te consumeren, of dat er best een goed rustmoment in de week zou moeten zijn ingebouwd. Daar tegenover heb je de GroenLinksers die kiezen voor de meer liberale benadering: moet de overheid bepalen wanneer iemand zijn of haar boodschappen mag doen? Moet de overheid bepalen wanneer een ondernemer het beste kan ondernemen, of is hij daar prima zelf toe in staat? Moeten we met een tombola bepalen welke supermarkten open mogen en welke niet?

In de commissievergadering waar het voorstel van de wethouder tot het vrijgeven van de winkelopeningstijden op zondag werd besproken, bleek dat de raad net zo verdeeld is als GroenLinks. Dit zorgt voor een bijzondere situatie: onze verdeeldheid zou dadelijk wel eens doorslaggevend kunnen zijn of de winkels wel of niet open mogen op zondag.

De verhouding binnen onze fractie is 3:1 tussen de voorstanders van het geheel vrijgeven en het niet vrijgeven. Het voorstel dat er ligt doet echter geen van twee. Het is op zijn zachtst gezegd vlees noch vis. En daarmee ontstond de situatie dat de gehele fractie tegen het voorstel is. Het ging of te ver (meer koopzondagen) of niet ver genoeg (te veel overheidsregulering). Zie daar het dilemma van GroenLinks.

De wethouder heeft van GroenLinks een kans gekregen om met een zuiver voorstel gekomen. Daaraan heeft GroenLinks drie eisen gesteld:
1. De overheid gaat daarin niet reguleren, maar geeft gewoon alle 52 zondagen vrij; winkeliers zijn daarbinnen zelf vrij om hun openingstijden te kiezen of om daar afspraken over te maken.
2. De dekking van het voorstel mag niet uit het mobiliteitsfonds komen (wat voor parkeerplaatsen, fietspaden en het OV is), maar moet uit andere middelen betaald worden. GroenLinks ziet daarbij graag een bijdrage van de winkeliers.
3. GroenLinks vindt dat de wethouder met een visie op de toekomst van de winkelstrips aan de gang moet gaan om de leefbaarheid in de wijken te waarborgen. Daarin dient het effect van de koopzondag meegenomen te worden.
Indien de wethouder niet met bovenstaande aanpassingen komt, ligt er een voorstel dat GroenLinks niet kan steunen en blijft voor 2012 alles bij het oude. Mocht de wethouder met een aanpassing komen en een goed verhaal over de winkelstrips, dan zou het nog wel eens spannend kunnen worden bij de behandeling van het voorstel. GroenLinks is dan namelijk weer verdeeld.

Tom van den Nieuwenhuijzen
Raadslid GroenLinks Eindhoven

Gerelateerde blogs:

1. Koopzondagen in Eindhoven
2. Winkelopenstelling in Eindhoven
3. Duurzaamheid wordt regel in Eindhoven

Gisteravond in de commissievergadering is dan eindelijk het voorstel van het college voor de koopzondagen besproken. De fractie van GroenLinks is nog steeds verdeeld over het wel of niet vrijlaten van de koopzondagen in Eindhoven. Over het voorstel zoals het er gisteravond lag was de fractie echter unaniem: een slecht voorstel.

GroenLinks heeft in de vergadering gekeken waar zij het verschil kan maken. Dat kunnen we op twee manieren. Wanneer GroenLinks tegen het voorstel stemt, dan is het van tafel en blijft alles bij het oude. Maar dat komt niet overeen met de mening van een deel van de fractie. Als GroenLinks het voorstel zo probeert te beinvloeden dat het voldoet aan alle bezwaren van GroenLinks, dan zou het een meerderheid kunnen halen in de raad.

Na een bespreking met (een deel van) de fractie hebben we besloten om te kijken wat we er uit zouden kunnen halen zodat een aantal zaken beter worden voor de stad.
GroenLinks heeft ingezet op de volgende drie punten: 1. Er moet een visie en een plan liggen hoe we omgaan met de winkelstrips in de stad. Deze staan steeds vaker leeg, verpauperen en zorgen daarmee voor een verslechtering van de leefbaarheid in de wijken. GroenLinks wilt dat de wethouder zich gaat inspannen om de strips te vitaliseren zodat de leefbaarheid in de wijken verbeterd. 2. Het voorgestelde convenant moet uit het voorstel. Het voorstel moet daarmee een zuiver voorstel worden: 52 zondagen vrijgeven. De rest moet de stad zelf regelen, de ondernemers zijn immers zelf gebaat bij een zo aantrekkelijk mogelijk aanbod voor de consument. De overheid moet dit niet willen sturen en handhaven, zeker niet in de huidige vorm. 3. Het voorstel moet dekkend worden (er zat nu een rekenfout in) en moet wat GroenLinks betreft niet gedekt worden vanuit het mobiliteitsfonds, maar vanuit andere gelden. Daarnaast vindt GroenLinks dat de winkeliers zelf moeten meebetalen.

Hiermee doen we geen recht aan alle meningen binnen de GroenLinks fractie, maar wel aan de meerderheid. De wethouder komt met heel veel informatie, voor donderdag, heeft hij beloofd. Op basis van die informatie zal GroenLinks haar finale afweging maken. Ik ben dus erg benieuwd.

Gerelateerde blogs:

1. Voorstel Koopzondagen “Vlees noch Vis”
2. Winkelopenstelling in Eindhoven
3. Duurzaamheid wordt regel in Eindhoven

It was back in the nineties when a Swiss-Serbian lab associate and friend introduced me to Tom Waits. I was (and thinking about it still am) painfully ignorant of whatever might sound like blues and bar music, so I got "small change" for starters. That same weekend I went out and got "Nighthawks at the diner" and "The hearth of Saturday's night". I wouldn't hear anything else for weeks. The delights of Wait's innovations came later, much later. At that time of being a foreign, recently divorced and without good prospects theoretical biology researcher in Europe, the early years of Tom Waits’ music were just perfect. I remember the lyrics still today, raising a nostalgic grin more often than not. From Emotional Weather Report, for example: "to come back and everything in your refrigerator turns into a science project"

The other day I open it and most of my refrigerator was, actually, a science project.

Differently than in Tom Waits song, though, I was not fishing for waitresses in some crummy bar. More like the real Tom Waits, actually, I am already ten years in what mostly is a very happy marriage. One kid, a satisfactory salary, time to criss-cross Europe for holidays, time for dive and even time for participate in the politics of my like, when I like it. Why would I complain if my fridge is not as clean and shinny as it should be? Actually that wasn't a complain, was it?

Perhaps it was. Perhaps the attempts of my beloved wife to stay in contact with her inner, and long gone, cook do get to my nerves, perhaps. Not because (as she actually claims) I feel the kitchen as proprietary space, not at all. Not because (being me the feminist male that supports the career of his emancipated wife) it's me the one that always cook. I also love it when she cooks. What I don't love is the before, and the after. I guess that’s the price of being the pampered stay-at-home spouse.

As a matter of fact I can see her cooking crisis coming.

It all starts with some slight discontent. Discontent that we all might have, actually. In my case it is that I would like to have more time for my old equations, or for the occasional client that still asks for my statistics. In the case of my wife is to recognize that her career as a successful bureaucrat leaves her no time to sharpen her cooking. I can actually spot the moment, when she looks at one or another concoction from my oven and I can see a nostalgic tingle in her eyes before she compliments it. Of course I know that she is thinking "I could have done this, if I only would have the time".

The next stage comes a Wednesday, her free day. Normally she will be solving geocaching puzzles, or playing some extra piano. But not these wednesdays. Then she will be turning the pages of her old collection of receipts. Not my books, of course not. Hers, the ones full of dust. Next she will be off for the open market, for the asian food shop, for the super market. And she will be back exhausted already, with bike bags full of things. The smile will still be there, though, so I am not nervous, not yet. I'll get there after her next couple of hours in the kitchen. I even might get exhausted myself. From a safe distance I heard the clings and the clangs from my daily tools, I heard the huffing and puffing and cursing under the lips, and I try to hide my own ones. I know that the kitchen will be totally transformed after, and I will still have to use it. But what’s the heck, it's my wife cooking,no? What can be wrong about it?

Eventually we three sit, and we eat. Most of the times, even more frequently than with my cooking, what we eat is very good. Chantal does not depend much on her memory, but on her heavily annotated receipts, so whatever she does, does come out nicely. And that should be it. The next day all should be back to normal, her cooking devil resting in peace until the next attack. Only that not all is normal, no. The next day I will be the one cleaning kitchen tools that I never use, some that I actually dislike. I will be the one searching for the parafernalia that I do use daily, which mysteriously have gone hidden into the most remote corners of the shelves. I will be the one storing all the non used ingredients, the extra food that we did not eat, the sauces and the side dishes. Because one thing is sure: Chantal remembers how to cook, but she does not realize that if you cook once in a blue moon, you should cook less. Because you are not cooking for a bunch of students anymore, because you will not use tomorrow the ingredients that you didn't today. Neither your husband will, because he cooks differently. I guess that what's coming to me is rather obvious.

One day I open it, and my fridge has turned into a science project.

I would like so much not to complain about it. I would like so much to manly struggle with my feminism, and to repeat to myself (and actually believe) that this is but a small cost for the whole package. I actually feel guilty, as guilty as I suppose my mother felt when she started asking from the rest of the family some help to maintain the kitchen decent. My mother knew that in a feminist world the kitchen was not more her domain that the domain of the rest of the family. I also know that. We all know that household tasks should be collaborative. And still I would like so much that my beloved wife would stay out, or in it. It would be simpler, wouldn't it?

In this world of emancipated wife and feminist husbands, of diffuse roles, we are still figuring it out. I guess I can't just call my mother and ask her. Could I?

Na signalen uit de stad heb ik namens GroenLinks vragen gesteld over de veiligheid van de “bewaakte” fietsenstallingen in de stad waar vorig jaar de bonnetjes zijn afgeschaft. GroenLinks hoort uit de stad dat er een toename is van het aantal diefstallen van fietsen uit de “bewaakte” fietsenstallingen.
Voor de getroffen mensen zorgt dit voor veel frustratie. Zij stallen hun fiets in een door de gemeente aangeboden “bewaakte” stalling. Dat dan juist daar hun fiets wordt gestolen. Zonder bonnetje kunnen zij niet aantonen dat hun fiets daar daadwerkelijk gestald was. De beheerder van de stallingen – de gemeente – wijst iedere aansprakelijkheid van de hand en de politie kan er niets meer mee dan met een reguliere diefstal van een fiets.
Een ongewenste situatie dus. GroenLinks wilt graag weten van de wethouder hoe hij gaat zorgen dat de stallingen weer veilig zijn. Eventueel door het herinvoeren van de bonnetjes. Daarom heeft GroenLinks ook gevraagd wat de kosten zouden zijn van het herinvoeren van de bonnetjes, en hoeveel dit zou kosten wanneer dit wordt door belast aan de gebruikers van de stallingen.
Inmiddels krijg ik steeds meer reacties uit de stad over gestolen fietsen. Vooral uit de bewaakte stalling in Winkelcentrum Woensel. Heeft u zelf ook een ervaring met diefstal van uw fiets uit een bewaakte fietsenstalling in Eindhoven, dan hoor ik dat graag.

Gerelateerde blogs:

1. VARA Kanniewaarzijn over fietsenstallingen
2. Misbaksels, fietsbakken of een fietsenrek?
3. Kinderen en het klimaat

Ook dit jaar wordt in Eindhoven de verkiezing georganiseerd van het raadslid van het jaar. Wie is er opgevallen en heeft zich onderscheiden? Bijvoorbeeld door initiatief, inhoudelijke bijdrage, rol in het debat, zichtbaarheid in de stad of resultaat?

De verkiezing is bedoeld om op een positieve manier aandacht te besteden aan het raadswerk. Naast het raadslid van het jaar zal ook de beste fractie in de bloemetjes worden gezet en wordt het talen van het jaar gekozen. De inwoners van Eindhoven worden uitgenodigd hun stem uit te brengen. Dat kan vanaf nu tot 16 december. Ze worden gevraagd daarbij ook aan te geven waarom ze tot hun keuze zijn gekomen. Ook ambtenaren, journalisten en prominente Eindhovenaren zullen bij de stemming worden betrokken. De uitslag van de verkiezing zal op 20 december worden bekend gemaakt, onmiddellijk na de laatste vergadering van de gemeenteraad van 2011.

Het is de vierde keer dat de verkiezing plaatsvindt. Het raadslid van het jaar 2011 ontvangt de Jan Van den Biggelaar wisselbokaal. De organisatie is in handen van een onafhankelijk comité onder de vlag van de Stichting Raadslid van het Jaar.

Breng ook je stem uit voor raadslid van het jaar!

Stemmen via:

stem@raadslidvanhetjaar.nl

www.raadslidvanhetjaar.nl

http.//twitter.com@besteraadslid

GroenLinks viel al eens in de prijzen. In 2009 werd ikzelf ‘beste raadslid’ en de fractie ‘beste fractie’ en in 2010 werd Tom van den Nieuwenhuijzen gekozen tot ‘beste talent’.

Voor mijn zoontje heb ik het liedje “Tiny Salmon” dat Tom Green zingt in de film “Road Trip” naar het Nederlands vertaald en van bescheiden aanpassingen voorzien. Erg leuk en makkelijk om te spelen/zingen, en kinderen vinden het geweldig vanwege alle interessante geluiden.

-	-	-	-	C
C	F	G	F	C
Kleine	zalmpjes zwemmen tegen de	stroom
Kleine	zalmpjes dromen een on-	mog’lijke droom
De zwarte kraai	krast. –	Ah –	Ah Ah
De chimpan-	see schreeuwt	EEEEEEE	EEEEEEEEE
De grote	uil die roept…	Oehhh	Oeh oehhh
C	F	G	G	G
Maar de	zalm kan alleen maar zeggen…			BLBLBLBLBLBLBLBLB
G	G	G	G	F
BLBLBLBLBLBL	BLBLBLBLBLBL	BLBLBLBLBLBLBLBLBLBLBL
F	F	F	F	C
			– en is	droef

Toch nog onverwachts stemde de Tweede Kamer in met de motie van Ineke van Gent die het kabinet oproept met een wettelijke regeling een einde te maken aan het fenomeen van de weigerambtenaar. Ik ben daar – alles afwegend – blij mee, maar uit de kritische reacties blijkt dat niet iedereen dat zo ziet. Is het niet juist tolerant om te accepteren dat er ook mensen zijn die hier anders over denken? Misschien zelfs een vorm van emancipatie, zoals de minister zei? Is het niet voldoende om het pragmatisch te regelen zodat elk trouwlustig stel aan de bak kan, ook als sommige ambtenaren niet elk stel willen trouwen? Hoeveel ruimte is er nog voor gewetensbezwaren van mensen en religieuze minderheden? Is dit niet de zoveelste uitwas van seculiere gelijkhebberij die de oprechte overtuigingen van gelovigen aantast?

Ik snap de gevoeligheden, maar bij mij valt de afweging anders uit. Ik heb in een eerdere blog al eens geschreven dat het wezenlijke probleem volgens mij ergens anders ligt, namelijk bij het feit dat we de ambtenaar van de burgerlijke stand een rituele rol hebben toegedicht die niet past. Als we het burgerlijk huwelijk van deze rituele extraatjes ontdoen, zullen ambtenaren ook niet zo gauw last van hun geweten krijgen. In verschillende kranten las ik vergelijkbare pleidooien, onder meer van Tom Mikkers (Volkskrant) en Marco Derks (Nederlands Dagblad).

Ik zie dat echter niet zo gauw gebeuren en daarom ligt de vraag naar de positie van de weigerambtenaar nog vol op tafel. Het is hoe dan ook goed dat daar duidelijkheid over komt, en volgens mij kan die duidelijkheid alleen maar inhouden dat er uiteindelijk geen ruimte is voor weigerambtenaren. Ik zal uitleggen waarom.

1. Het principe moet hoe dan ook zijn dat ambtenaren uitvoerders zijn van overheidsbeleid en bewakers van de wet. Alleen in uitzonderingssituaties kan er ruimte worden gemaakt om daarvan af te wijken. Die afwijking kan wel betekenen dat iemand bepaalde taken niet uitvoert, maar niet dat iemand bepaalde wetten overtreedt. Het is dus de vraag welk van de twee hier aan de orde is.

2. Niet elk beroep op gewetensbezwaren wordt gehonoreerd. Het moet bijvoorbeeld praktisch op te vangen zijn in de organisatie en het moet aansluiten bij een traditie. Dat is hier allebei wel het geval, dus in die zin is een beroep op gewetensbezwaren op zich terecht.

3. Het grote probleem met weigerambtenaren is echter niet dat ze een bepaalde taak niet willen uitvoeren, maar dat ze dat voor bepaalde burgers wel en voor andere burgers niet willen doen. Dat is fundamenteel anders dan bij andere gewetensbezwaren. Een brugwachter die niet op zondag wil werken, lijkt mij geen probleem. Onaanvaardbaar is een brugwachter die voor sommige schepen op zondag de brug wel bedient en voor andere niet. Een arts die geen euthanasie wil plegen, kan ik begrijpen. Onacceptabel is een arts die dat (in vergelijkbare situaties) wel wil doen bij sommige patiënten maar niet bij anderen.

4. Wij hebben in Nederland niet twee soorten huwelijk, waarbij je voorstander kunt zijn van het ene en tegenstander van het andere. Er is maar één huwelijk en dat is opengesteld voor MV-, MM- en VV-stellen. Daar kan een ambtenaar niet willekeurig in shoppen. Bij het uitvoeren van de wet maakt de ambtenaar geen onderscheid tussen burgers. Doet hij of zij dat wel, dan is dat onwettig.

5. Het argument dat elke homo toch wel kan trouwen, klopt maar is niet overtuigend. Waar elk heterostel een ambtenaar naar keuze kan uitzoeken, daar moet een homokoppel rekening houden met de mogelijkheid dat de gekozen ambtenaar hen niet wil. De boodschap is dat de gemeente een dergelijk onwettig onderscheid accepteert en kennelijk het ene huwelijk toch anders vindt dan het andere huwelijk. Op het gevaar af dat de vergelijking mank gaat: Tot de jaren zestig mochten zwarten gewoon met de bus in Amerika, maar dan wel achterin…

6. De rechten van huwelijksambtenaren worden volgens mij niet wezenlijk geschonden. Er is geen recht op het zijn van trouwambtenaar. Wie bezwaar heeft tegen een gelijkgeslachtelijk huwelijk, kan op allerlei andere plaatsen in de ambtenarij werken. Overigens zijn veel trouwambtenaar BABS, buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand, en dus externe freelancers. Dat betekent dat er helemaal geen arbeidsrechtelijk probleem is.

7. Ook als de overheid zelf de wet neutraal uitvoert en alle ambtenaren alle huwelijken gelijk behandelen (dus: ook als er geen weigerambtenaren meer zijn), is er nog volop ruimte voor pluraliteit. Iedereen mag in principe buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand worden. Of men nu christen of atheïst, liberaal of conservatief, homo of hetero. Niemand wordt gediscrimineerd, maar ook niemand mag – in die functie – zelf discrimineren.

En met die overwegingen kom ik tot de conclusie dat het goed is dat de regering moet komen met een wettelijke regeling die een einde maakt aan het fenomeen van de weigerambtenaar. Bij de openstelling van het huwelijk in April 2001 is ruimte gelaten voor ambtenaren met gewetensbezwaren. Dat vond ik voor dat moment een goede keuze, ook al was en is het een vreemd compromis (om de redenen hierboven). Het is niet vreemd om dat na tien jaar te heroverwegen, en dat is precies de oproep tot meer duidelijkheid geweest van de Commissie Gelijke Behandeling in 2008.

Misschien is er een overgangsregeling nodig voor zittende ambtenaren, maar het aanstellen van nieuwe ambtenbaren met gewetensbezwaren lijkt mij in elk geval niet kunnen. Ik heb er geen probleem mee dat mensen moeite hebben met homoseksualiteit. Ik vind het prima als ze een huwelijk tussen twee mannen of twee vrouwen geen echt huwelijk vinden. Ik ga daar graag het debat over aan, maar zal ook verdedigen dat mensen deze overtuiging mogen hebben. Maar juist in een plurale samenleving mag de overheid niet zelf – via haar ambtenaren – onderscheid maken tussen burgers.

En verder herhaal ik mijn pleidooi om het burgerlijk huwelijk te deritualiseren en de verdere ceremonie aan de rituele markt over te laten. De hedendaagse BABS-en kunnen zich daar met dezelfde overgave en voldoening beschikbaar stellen voor een mooie trouwdag, maar dan niet namens de overheid. Als een van hen dan geen homo’s, hetero’s, of roodharigen wil bedienen, heb ik daar veel minder moeite mee dan wanneer ze dat doen als dienaar van de overheid.

Ik begrijp best dat sommige mensen in de kerk moeite hebben met homoseksualiteit. Het is vreemd voor ze en ze hebben altijd gehoord dat het verkeerd was. Toen ik net predikant was, heb ik ook zitten schipperen tussen een homoseksuele jongeman en de kerkmensen die moeite met hem hadden. Achteraf weet ik dat ik die jongeman daarmee echt te kort heb gedaan. Schipperen betekent uiteindelijk dat je kiest voor de menigte en dat je de eenling in de kou laat staan.

Interview in ‘Coming out churches’, samengesteld door Wielie Elhorst en Tom Mikkers. Zoetermeer: Meinema, 2011.

Toen ik later zelf uit de kast kwam, leidde dat er toe dat ik geen predikant meer kon zijn in de kerk waar ik bij hoorde. Ik vind het nog altijd heel jammer dat het mij niet gelukt is om het gesprek open te houden. Opnieuw was het belangrijkste argument om het niet uit te houden dat ‘de gemeente’ daar nog niet aan toe was. Dat heeft me wel verdriet gedaan, niet alleen voor mijzelf, maar vooral voor homo’s en lesbiennes die daarin een teken zagen dat ze niet echt volwaardig mee konden doen in die kerk. Dat heeft me geraakt, want de centrale boodschap voor mij als predikant was de liefde van God en het recht doen aan kwetsbare mensen.

Adam en Evert

Ik heb het onderwerp kerk en homoseksualiteit een tijdje laten rusten. Maar uiteindelijk heb ik, samen met twee studenten, het boek ‘Adam en Evert’ geschreven. In dit boek gaat het over kerk en homoseksualiteit in orthodox-protestantse en evangelische  kring. Hoe moeilijk is het om elkaar als mensen vast te blijven houden? Dat houdt me bezig. Het gaat niet om een bepaald standpunt over homoseksualiteit. Ik zie mezelf ook niet als homotheoloog. Maar wel snap ik juist als homo en als theoloog waar de spanningen liggen. Eigenlijk proberen we met dit boek mensen te helpen om wat uit de loopgraven te komen en echt met elkaar in gesprek te gaan. Het is heel bijzonder om soms van mensen te horen dat ze met ons boek voor het eerst woorden vonden om elkaar te gaan verstaan. Zo moeilijk is dat kennelijk.

De verschijning van het boek zorgde ervoor dat ik in het land gevraagd werd om inleidingen te verzorgen over dit onderwerp.  Ik merkte dan dat ouders van homoseksuele kinderen een belangrijke pleitbezorger zijn voor meer acceptatie in de kerken van homoseksualiteit. Zij brachten nadrukkelijk naar voren dat ze klem zitten tussen de kerk die homoseksualiteit afwijst en hun wens voor hun kind dat hij of zij gelukkig wordt.  Ouders gunnen hun kinderen geluk en willen uiteindelijk geen massieve kerk die afstand houdt.

Verschuiving

Al zal de ambivalentie over homoseksualiteit in kerken nog wel even blijven bestaan, toch zie ik wel wat verschuiven ook in orthodoxe kringen. Een soort bewustzijn dat ontluikt. Belangrijk is dat we de voor- en tegenstanders elkaar niet al te zwart/wit labelen. Het ligt heel genuanceerd. Natuurlijk zie ik een restauratieve stroming bijvoorbeeld in de Rooms-Katholieke Kerk. Maar ook evangelische groepen in de Protestantse Kerk in Nederland groeien en ook daar wordt homoseksualiteit veroordeeld. Onderschat ook de invloed van migrantenkerken niet. Ook daar wordt homoseksualiteit vaak niet geaccepteerd. Maar tegelijk zijn er in die kerken en in veel andere ook plaatsen waar seksuele diversiteit wel gewoon mag bestaan. Ook in orthodoxe kerken is nu al veel meer openheid en erkenning. Zelfs als men bezwaren heeft tegen homoseksualiteit, begint men wel oog te krijgen voor de ervaringen van homo’s en lesbiennes. Dat is winst.

Genade

Ik zou zelf wensen dat de discussie over homoseksualiteit in kerken niet gaat om de vraag “Wat mogen homo’s?” maar “ Wat betekent het om kerk te zijn?”  Wat moet in de eerste plaats de primaire boodschap van een kerk zijn? Dat heeft volgens mij te maken met God die van iedereen houdt. Dat moet voorop staan.  Als je deze vraag vertaalt naar een lokale situatie, dan gaat het erom hoe je met elkaar een gemeente wilt zijn. Die vraag is interessanter en ook eerlijker. Het kan vruchtbare antwoorden opleveren.  Het begrip Coming Out Church zou eigenlijk niet zo veel met homoseksualiteit te maken hoeven hebben. Het zou over kerken moeten gaan die met hun oorspronkelijk boodschap uit de kast komen. We kunnen in de kerk discussiëren over seksualiteit maar het hoort eigenlijk te gaan over de vraag hoe het heil bij elk van ons is binnengekomen. Voor de meeste mensen – homo en hetero – heeft dat te maken met het gevoel van onvoorwaardelijke acceptatie. En als dat je overkomt, dan is dat louter genade. Ik heb dat ervaren toen ik uit de kast kwam en mezelf mocht zijn. Die genade kan geen kerk me ontzeggen. Inderdaad…eigenlijk ben ik nog een heel gereformeerd jongetje.

Deze week heeft de commissie Economie en Mobiliteit gediscussieerd over het wel of niet vrijgeven van de winkelopeningstijden in Eindhoven op de zondag. De wethouder heeft hiervoor 7 opties uitgewerkt en de commissie werd gevraagd haar voorkeur uit te spreken voor een verder uit te werken optie.
Voor GroenLinks ligt het onderwerp verruiming openingstijden gevoelig. Zowel in onze fractie als in onze achterban. Je hebt aan de ene kant een deel van de GroenLinks achterban die kiest voor het beperken van de openingstijden, vooral vanuit het oogpunt dat de kleine ondernemer daarmee wellicht kopje onder gaat, de consument niet altijd maar hoeft te consumeren, of dat er best een goed rustmoment in de week zou moeten zijn ingebouwd. Daar tegenover heb je de GroenLinksers die kiezen voor de de meer liberale benadering: moet de overheid bepalen wanneer iemand zijn of haar boodschappen mag doen? Ik schaar me onder die tweede groep GroenLinksers.
Dat neemt niet weg dat ik namens de fractie van GroenLinks duidelijk heb gemaakt hoe onze achterban er in zit. GroenLinks heeft de wethouder dan ook meegegeven dat er voor ons twee richtingen zijn voor de toekomst van de openingstijden van de winkels in Eindhoven: behouden wat we hebben (optie 3) voor een deel van de fractie én helemaal vrijgeven van de zondagopenstelling (optie 6).
Het is nu afwachten met welk voorstel de wethouder terug komt naar de commissie.

Gerelateerde blogs:

1. Koopzondagen in Eindhoven, wat vindt u?
2. Voorstel Koopzondagen “Vlees noch Vis”
3. Koopzondagen in Eindhoven

De algemene beschouwingen zijn hét moment waarop partijen het kabinetsbeleid kunnen bijstellen. Bij de laatste algemene beschouwingen werden 24 moties in stemming gebracht. Slechts drie daarvan werden aangenomen. Jolande Sap was de eerste indiener van één daarvan. De andere moties kwamen van coalitiepartij CDA en gedoogpartij SGP. Een succesje voor GroenLinks dus. Maar GroenLinks is niet altijd zo succesvol in het binnenhalen van moties.

GroenLinks-Tweede Kamerleden dienden sinds de beëdiging van het kabinet-Rutte 199 moties en amendementen in. Dit is weinig in vergelijking met andere oppositiepartijen als de PvdA, D66, ChristenUnie en SP, die allemaal ruim boven de 200 moties zitten – alleen de kleine fracties SGP en de Partij voor de Dieren dienden minder moties in. Veel moties van GroenLinks halen bovendien geen meerderheid. D66, ChristenUnie en SP halen ongeveer 100 voorstellen binnen. De SP scoort overigens procentueel niet beter dan GroenLinks: zij haalt meer voorstellen binnen, maar dient er ook veel meer in. De PvdA weet als grootste oppositiefractie 136 voorstellen aangenomen te krijgen. GroenLinks blijft steken op 48.

‘Linkse’ motie minder kans op succes
Wat verklaart het succes van moties? Er is een heldere links-rechtsstructuur waarneembaar in de mate waarin partijen moties krijgen aangenomen. Partij voor de Dieren, SP en GroenLinks krijgen het minst moties aangenomen. Als linkse partijen, staan zij het verst van dit kabinet. De PvdA, D66, ChristenUnie en SGP – en hun voorstellen – staan dichter bij het centrum. Over het algemeen worden alleen niet-ingrijpende moties aangenomen. De moties van GroenLinks-Kamerleden die het halen, vragen om informatie of verzoeken de regering zich – vaak in internationaal verband – ergens voor in te zetten.

De motie die Sap indiende tijdens de algemene beschouwingen stelde dat de norm van 0,7 procent van het bruto binnenlands product voor ontwikkelingssamenwerking behouden moet blijven, zelfs als er straks nog meer bezuinigd gaat worden. Die 0,7-norm is staand kabinetsbeleid; GroenLinks heeft met de motie voorkomen dat dit kabinet – dat al op ontwikkelingssamenwerking bezuinigt – nog verder op ontwikkelingssamenwerking gaat korten. Meer verregaande voorstellen zouden waarschijnlijk niet op de steun van CDA of VVD kunnen rekenen, en zonder hen is er geen meerderheid. Moties die vragen om een serieuze aanpassing van het kabinetsbeleid, ofwel de meerderheid van de GroenLinks-moties, halen het dus niet.

De data voor dit onderzoek zijn verzameld door Tom Louwerse en Simon Otjes (Universiteit Leiden). Dit artikel is ook verschenen op de website van het GroenLinks Magazine.

Op dinsdag 18 oktober discussieert de commissie Economie en Mobiliteit over het onderwerp koopzondagen in Eindhoven. De wethouder heeft naar aanleiding van een motie van D66 7 scenario’s uitgewerkt en vraag van de commissie een advies over hoe we dat in de stad zullen invullen.

Graag wil GroenLinks de input van onze achterban gebruiken. Het is namelijk een controversieel onderwerp binnen de partij waarbij ik me realiseer er veel belangen en standpunten spelen. Ik wil jullie dan ook uitnodigen om te reageren op de poll op de website van GroenLinks Eindhoven.

Op zaterdag 8 oktober organiseert GroenLinks voor leden een discussiebijeenkomst over koopzondagen in Eindhoven. Leden zijn daar van harte welkom om hun visie over koopzondagen te laten horen en om in discussie te gaan over de koopzondagen in Eindhoven. Ik hoop op een flinke opkomst. De input in de discussie zal ik ook meenemen naar de fractie.

Daarnaast wil ik iedereen uitnodigen om zijn visie te geven op het onderwerp. De achterliggende stukken zijn in te zien op de website van de gemeente Eindhoven.

Gerelateerde blogs:

1. Start na het reces
2. Koopzondagen in Eindhoven
3. Afghanistan debat GroenLinks Eindhoven

De voorbije algemene politieke beschouwingen waren in meerdere opzichten teleurstellend. Allereerst natuurlijk omdat in het gekrakeel, gescheld en gedoe de pijnlijke inhoud van het kabinetsbeleid onzichtbaar bleef. Maar het was ook teleurstellend voor de oppositiepartijen omdat zij zo goed als niets voor elkaar gekregen en een – op een slippertje na – soeverein optredende premier Rutte de Miljoenennota ongeschonden door de Kamer loodste. Dat kwam vooral ook doordat PVV, VVD en CDA een krachtig blok vormden bij het stemmen over de moties (zoals de analyse van Tom Louwerse laat zien). Eigenlijk leek alleen de SGP iets voor elkaar te krijgen met de toezegging van Rutte om minder te korten bij grote gezinnen.

Tegelijk stond het debat in het teken van de vraag wie nu eigenlijk de grote gedoger is. Wie nuchter naar het stemgedrag kijkt en de, ondanks alle retoriek, grote volgzaamheid van de PVV tegenover deze coalitie, kan niet anders dan constateren dat die titel toch echt aan de PVV toebehoort. Maar de discussie over het gedogen legde wel een interessante wending in de Nederlandse politiek bloot, die het gevolg is van deze minderheidsconstructie. Een wending die zichtbaar was in de steun van oppositiepartijen in wisselende samenstelling voor de Kunduzmissie, de hulp aan Griekenland en het pensioenakkoord. De crux zit er wat mij betreft dat het onderscheid met dank aan de bijzondere constructie de grens tussen oppositie en coalitie vervaagt en dat de term ‘gedogen’ slechts beperkt het nieuwe politieke speelveld karakteriseert.

Ruim vijftien jaar geleden schreven de politicologen Richard Katz en Peter Mair (helaas onlangs veel te vroeg gestorven) over de opkomst van de cartel party. Hun nog steeds actuele betoog bevat twee cruciale elementen. Het eerste is dat partijen, traditioneel gezien als de verbindende schakel tussen de burgers en de staat, in de loop van de tijd steeds meer onderdeel van de staat zijn geworden. De wens om te regeren en te profiteren van de voordelen die dit biedt, is hier in belangrijke mate verantwoordelijk voor. Maar het  heeft ook te maken met het feit dat het leeuwendeel van de inkomsten van partijen komt uit subsidiëring door de staat en steeds minder uit de bijdragen van leden. Het tweede element slaat op het kartel van partijen, dat inhoudt dat vrijwel elke partij (op een enkele extremistische uitzondering na) een potentiële regeringspartner is. Een partij kan tijdelijk tot de oppositie worden veroordeeld, maar maakt de keer daarna weer kans om mee te doen. Zoals Katz en Mair het formuleren:

… the fear of being thrown out of the office by the voters was also seen as the major incentive for politicians to be responsive to the citizenry. In the cartel model, on the other hand, none of the major parties is ever definitively ‘out’. As a result, there is an increased sense in which electoral democracy may be seen as a means by which the rulers control the ruled, rather than the other way around.

Wie het geheel aan politieke partijen, misschien met uitzondering van de SP die vooralsnog weigert deals te sluiten met het kabinet, beschouwt als een kartel, snapt ook beter waarom op specifieke onderwerpen afspraken tussen oppositie en kabinet worden gemaakt. De extra dimensie die het minderheidskabinet toevoegt is dat niet alleen van verkiezing tot verkiezing andere machtsblokken binnen het kartel ontstaan, maar ook tijdens de regeerperiode. Tegelijk kunnen de niet-regeringspartijen binnen het kartel hun onderwerpen uitzoeken om stevig van leer te trekken tegen het kabinet, wel in de wetenschap dat dat precies de punten zijn waarop PVV, VVD en CDA elkaar des te steviger vasthouden.

Vorig jaar diende ik samen met Paul van Liempt van de PvdA een motie in tegen wilde dieren in circussen in gemeentelijke gebouwen. Uiteindelijk is deze motie niet in stemming gebracht omdat het circus in een gemeentelijk gebouw besloot om vanaf 2012 geen wilde dieren acts meer te programmeren.

In het voorjaar van 2011 heeft de gemeenteraad het dierenwelzijnsbeleid van wethouder Scholten (GroenLinks) vastgesteld. Daarin is ook een passage over wilde dieren in het circus opgenomen. De gemeente gaat – conform dit beleid – na 2012 actief circussen zonder wilde dieren uitnodigen om naar de stad te komen. Inmiddels is er weer roering in de stand ontstaan na het neerstrijken van Circus Herman Renz bij de Karpendonkse plas. Dit is voor mij aanleiding geweest om vragen te stellen aan de wethouder.

Ik wil van de wethouder weten of er al voorbereidingen zijn getroffen voor het uitvoeren van dit beleid, of na 2012 gewoon per 1 januari 2013 is en of in de tussentijd de gemeente toezicht houdt op het welzijn van de dieren in de circussen die in Eindhoven neerstrijken.

De foto is vorig jaar genomen tijdens een bezoek van Dwars Eindhoven aan Circus Herman Renz in Eindhoven.

Gerelateerde blogs:

1. Wilde dieren in het circus?
2. Dierenwelzijnsbeleid voor Eindhoven
3. Nog meer over wilde circusdieren

NRC heeft de NRC Charity Awards georganiseerd. Een advertentiewedstrijd waarbij zowel een publieksprijs als een vakjuryprijs werden uitgereikt. Wakker Dier heeft met haar advertentie “de evolutie van de kiloknaller” de publieksprijs gewonnen. Het is een goede advertentie die precies laat zien wat er aan de hand is met de huidige vleesfokkerij in de (westerse) wereld. Ik hoop dan ook dat naast het winnen van de publieksprijs, het publiek volgende keer in de supermarkt of bij de slager ook nadenkt over wat zij koopt.

Meer op NRC Charity Awards en op Wakker Dier

Gerelateerde blogs:

1. Goede start
2. Dutch Design Week 2009
3. Installatie Cyriel

Na de teleurstellende afwijzing van het bid voor Roze Zaterdag 2013 in Eindhoven door de stichting Roze Zaterdagen Nederland zijn de vele partijen die hebben meegewerkt aan het bid met een dubbel gevoel achter gebleven. Er was heel erg het gevoel dat de positieve vibe die in Eindhoven het afgelopen jaar aanwezig was bij het samenstellen van het bid niet kapot mocht worden gemaakt door de afwijzing door de stichting.

Er is een bijeenkomst georganiseerd in juli waarin een deel van het kernteam bij elkaar is gekomen. Het gevoel daar was heel erg dat er toch wel iets moest gebeuren in Eindhoven. Besloten werd om na de zomer een bijeenkomst met alle partijen én met nieuwe belangstellenden te organiseren.

De uitkomst van die bijeenkomst is dat er een kleinschalig, eigen evenement wordt georganiseerd dat een jaarlijks karakter moet krijgen. Roze Zaterdag wordt voorlopig niet geprobeerd naar Eindhoven te krijgen.

De volledige verklaring kun je lezen op www.rozezaterdageindhoven.nl.

Gerelateerde blogs:

1. Roze Zaterdag 2013 in Eindhoven?
2. Eindhoven wordt geen Roze Stad 2013
3. Bidbook Roze Zaterdag Eindhoven 2013 een feit

Vorige week is door een meerderheid in de raad besloten dat de gemeente Eindhoven 48 miljoen euro gaat lenen om de grond onder het PSV stadion en de grond van de Herdgang te kopen.
PSV gaat daarvoor 2,4 miljoen per jaar aan erfpacht betalen.

De ene partij werd over de streep getrokken met een second opinion die maar liefst 5 regels lang was, de andere partij door een spaarpotje van 5 miljoen in het leven te roepen. Daarmee was de deal voor het weekend eigenlijk al rond.

Het is geen geheim dat ik vanaf het begin tegen de deal met PSV ben geweest en ik geloof nog steeds dat we een catastrofale fout hebben gemaakt waarmee we de gemeente in ieder geval de komende 40 jaar opzadelen. Ik hoop echter dat ik geen gelijk zal krijgen en dat ik binnen kort of over langere tijd zal zeggen: “Zie je wel, dat zeiden we toch?”. Ik hoop het niet. Ik neem mijn verlies en ik leg me neer bij de democratie. Want ook dit is een democratische beslissing in de raad.

Vandaag staat ik de krant dat Tiny Sanders is verkozen tot meest invloedrijke man van Eindhoven. Op nummer twee staat de burgemeester, Rob van Gijzel. Dat Sanders de meest invloedrijke man van Eindhoven is, dat verbaast mij niets gezien de gebeurtenissen van de afgelopen maanden. Een club van mannen die op allerlei manieren met elkaar te maken heeft en regelmatig met elkaar kookt heeft een plan bedacht en de gemeente moest daarin mee. De raad heeft geluisterd en Tiny heeft zijn club gered. “Zijn” club is echter ook de club van de andere mannen in de top 4 van de lijst: Rob van Gijzel, Peter Swinkels en Wim van der Leegte. En samen hebben ze een reddingsplan voor PSV opgesteld.

Laten we hopen dat dat reddingsplan geen molensteen wordt om de nek van de gemeente Eindhoven. Want als het de komende 40 jaar slecht gaat met PSV zal de gemeente nooit de stekker uit de club trekken. De maatschappelijke waarde van de club hebben we immers nu al vastgelegd in hetzelfde raadsbesluit. PSV is gered. En binnen een week hebben ze ruim 17 miljoen op de transfer markt uitgegeven. Maar dat heeft uiteraard niets te maken met de 48 miljoen die door de gemeente aan PSV is overgemaakt.

Gerelateerde blogs:

1. Daarom zeg ik “nee” tegen PSV deal.
2. Kadernota 2011-2014
3. Misbaksels, fietsbakken of een fietsenrek?

Op zaterdag 2 juli 2011 heeft de Stichting Roze Zaterdagen Nederland gekozen voor de Roze Stad van 2013, de stad die in 2013 Roze Zaterdag mag organiseren. Naast Eindhoven hadden ook Utrecht en Arnhem zich kandidaat gesteld.

De organisatie heeft niet voor Eindhoven gekozen, maar voor het bid van Utrecht. “In 2013 zal deze stad niet alleen de vrede van Utrecht herdenken maar ook roze hart van Nederland zijn. We zijn er van overtuigd dat de initiatiefnemers van de stichting Pann buiten de traditionele Roze Zaterdag bezoekers veel extra jongeren naar het evenement Roze Zaterdag zullen trekken.” Aldus Vincent Lorijn namens de stichting Roze Zaterdagen Nederland.

“Bovendien hebben ze laten zien dat ze megafeesten kunnen organiseren en zetten ze zich al meer dan 42 jaar in voor homo-emancipatie, waarbij ze kunnen steunen op een grote groep vrijwilligers. Daarnaast heeft Utrecht de kennis en expertise van de organisatie van het Midzomergrachtfestival, een van de betere jaarlijks terugkerende roze evenementen van Nederland. Deze mix van ervaring, jeugdig enthousiasme en vernieuwing staat voor ons garant voor een succesvol roze jaar en biedt een solide basis voor het evenement Roze Zaterdag in de toekomst.”

Daarmee vallen dus de steden Eindhoven en Arnhem af. Voor de vrijwilligers die het bid in Eindhoven mogelijk hebben gemaakt een diepe teleurstelling. Ook deze keer komt Roze Zaterdag niet naar Eindhoven, waar Roze Zaterdag nog nooit is georganiseerd. Utrecht gaat Roze Zaterdag voor de derde keer organiseren. Op dit moment is het niet duidelijk of het vrijwilligersteam van het bid Roze Zaterdag Eindhoven voor de kwalificatie in 2014 wilt gaan. Daar beraadt het kernteam zich nog op.

Zie ook: www.rozezaterdageindhoven.nl

Gerelateerde blogs:

1. Roze Zaterdag 2013 in Eindhoven?
2. Eindhoven wil eigen roze evenement
3. Bidbook Roze Zaterdag Eindhoven 2013 een feit

Niet zo heel lang nadat Yasmine geboren was kreeg ik ineens te horen dat het niet goed ging met Reijn. Heel erg niet goed. Bijna dood niet goed. Dat was even raar. Ik had pas nog met hem gemaild en hij was nog regelmatig bij de gemeenteraad geweest.

Reijn van der Niet was programmaleider van Gouwestad Radio toen Tom en ik besloten dat we iets leuks op de radio wilden gaan doen, iets met actueel cabaret over Gouda. Dan moest je dus met Reijn bellen. Een vriendelijke maar strenge stem sprak ons toe. Dat ging zomaar niet.

Zo’n eerste kennismaking bepaalt toch je beeld. Een wat strenge man, die niet zomaar in een avontuur springt. Die misschien niet zo radio maakte als dat je als jonge hond zou willen, maar wel met minstens dezelfde passie bezig was met deze hobby. Die trots was op de kwaliteit van Gouwestad, bereikt met alleen vrijwilligers. Waarvan hij een van de belangrijkste was. Reijn was er namelijk altijd. In de studio, maar ook daarbuiten. Als er wat speelde bij je, dan wist hij dat. En hij luisterde alles.

Subtiel kwam hij een keer binnen na een uitzending van Cabaret Sauvignon. het woord “kutsmoesje” was besmuikt gevallen. “Ik hoorde een woord dat ik liever niet hoor”. Verder niets. Het woord viel niet meer in de jaren erna. Toch maar niet.

Toen we daarna een jongerenmagazine gingen maken met alle jonkies van Gouwestad was Reijin, inmiddels bijna met pensioen, vaste luisteraar en Astrid’s grootste fan. Af en toe gebruikte hij voor zijn eigen programma een interview of reportage.

Nadat ik de raad in ging en mijn Gouwestad-activiteiten op een lager pitje kwamen te staan zag ik Reijn alleen nog op de publieke tribune en bij andere activiteiten rondom de Raad. Altijd alles volgend, altijd vragen hoe het gaat. Een echte gentleman, zo hoorde ik vrijdag als treffende omschrijving.

Ineens zou hij dood gaan, en amper 6 weken verder is hij er niet meer. Je gunt het niemand, maar zeker Reijn niet. Hij was van het soort zoals die nu niet meer gebouwd worden. Hij wordt gemist.

De fractie van GroenLinks heeft zich vanaf het aller eerste begin al verzet tegen een financiële deal met de betaalde voetbalclub PSV. Principieel vinden wij dat een commercieel bedrijf dat miljoenen salarissen uitbetaald niet bij de gemeente hoeft aan te kloppen wanneer zij in financiële problemen komen.

Toch heb ik mijn best gedaan om de deal zoals voorgesteld door de wethouder op de inhoud te beoordelen. Dat vind ik van groot belang.

Op het eerste gezicht lijkt het een prima deal: de gemeente leent geld op de kapitaalmarkt en koopt de grond voor een slordige 48 miljoen euro en PSV betaalt vervolgens bijna 2,5 miljoen euro aan erfpacht voor de komende 40 jaar. Om te zorgen dat PSV ook echt betaalt worden de seizoenskaarten van de club aan de gemeente verpand.

Maar hoe meer informatie boven water komt, hoe meer ik het gevoel heb dat de gemeente zich in een financieel wespennest begeeft wanneer er wordt ingestemd met deze deal.

In het Eindhovens Dagblad van donderdag 16 juni j.l. heeft een opiniestuk gestaan van Dr. Arne Bongenaar over de taxatie van de gronden onder het PSV stadion. Vanuit meerdere kanten in de vastgoed wereld wordt aangegeven dat zijn redenatie correct is. Indien dat zo is, betaalt de gemeente ongeveer 20 miljoen euro teveel voor de grond onder het PSV station.

Daar komt nog bij dat de grond van de Hertgang een overbodige koop is. Acht miljoen euro lenen en betalen voor grond die onderdeel is van de EHS en die geborgd is in bestemmingsplannen is onwenselijk.

Maar laten we voor het gemak uitgaan van het feit dat de taxatie zoals de wethouder hem heeft laten uitvoeren correct is. Dat de grond echt 48 miljoen euro waard is. Ook op dat moment kleven er gigantische risico’s aan de deal.

Zolang PSV zijn seizoenskaarten verkoopt zal er geld zijn om de gemeente te betalen. Maar hoe groot is het risico dat PSV geen seizoenskaarten meer zal verkopen? PSV zal het in de toekomst immers moeten doen met een kleinere begroting. Dik 30% kleiner.

Een kleine begroting zal zijn weerslag hebben op de spelers die zij kunnen kopen. En dat brengt direct het spel en dus de prestaties in gevaar. De supporters roeren zich al, Tiny Sanders heeft al beloofd dat hij méér spelers gaat kopen, maar de wethouder zegt dat PSV zich netjes aan de begroting houd. Hoelang is die situatie houdbaar? PSV gaat immers terug naar een begroting uit 2004, terwijl de rest van het voetbal vooruit gaat met de bedragen die zij uitgeven. Wordt PSV dan een middenmoter in de competitie?

Minder prestaties betekent een lagere klassering en daarmee minder inkomsten uit de seizoenskaarten. Het risico dat PSV minder seizoenskaarten zal verkopen wordt daarmee het risico van de gemeente. En wordt daarmee het belang dat PSV de komende 40 jaar in de top van de eredivisie meedraait niet ook het belang van de gemeente? Daarnaast stel ik mijzelf de vraag of de deal daarmee in het voordeel is van PSV? Of maken we de club hiermee kapot?

En wat doen we dan als gemeente als PSV over een aantal jaren op de stoep staat om die 2,5 miljoen van dat jaar niet te betalen. Of als PSV een betalingsachterstand krijgt? Trekken we dan de stekker ut PSV en vragen we het faillisement aan? Ik denk het niet. Dat zouden we ook niet moeten willen. PSV is van te grote maatschappelijke waarde voor deze stad.

Dan zijn er nog de risico’s bij PSV zelf. Want hoe is het risico van de discontinuïteit van het bestuur van PSV geborgd? Nu is financieel ingrijpen nodig en is men blij met het bestuur. Wat als de sportieve prestaties er onder gaan leiden en men wel meer spelers wilt? Wordt dan – zoals zo vaak in het betaald voetbal – het bestuur aan de kant gezet voor een bestuur dat doet wat de supporters willen? En hoe afdwingbaar is de deal dan nog? Wij hebben als gemeente immers maar één kans.

Ik geloof niet dat dit een verstandige deal is. De risico’s voor zowel de gemeente als voor PSV zijn enorm en ik vind ze onaanvaardbaar.

Gerelateerde blogs:

1. Nog één keer over PSV
2. Kadernota 2011-2014
3. NRE, met de rug tegen de muur?

Gisteren en vandaag verschijnen berichten in de media dat weigerambtenaren niet welkom zijn in de vier grootste Nederlandse steden. Amsterdam, Den Haag, Rotterdam en Utrecht nemen stelling tegen minister Bijsterveldt (Emancipatie) door o.a. in de emancipatienota in deze gemeenten te benadrukken dat weigerambtenaren niet welkom zijn.
De minister stelde onlangs dat ambtenaren die vanwege hun geloof moeite hebben met het huwen van twee mannen of twee vrouwen, dat moeten kunnen weigeren. Dit heeft tot veel ongeloof en verbijstering geleid in de homogemeenschap, ook in Eindhoven.

GroenLinks vindt het van groot belang dat Eindhoven een stad is zonder weigerambtenaren en vindt het van belangrijk dat dit ook door het stadsbestuur wordt uitgedragen. In tijden waarin de minister zo een uitspraak doet en daarmee stelling neemt is het van belang dat ook bestaande uitgangspunten (zoals bekrachtigd bij motie door deze raad op 6 maart 2007) openlijk worden herbevestigd.

Gerelateerde blogs:

1. Tom bij weSP
2. Avond bijeenkomst met Judith Sargentini
3. Zin in Amsterdam Gay Pride

Bezoek

De afgelopen weken en eigenlijk zelfs maanden hebben voor ons voor een groot deel in het teken van bezoek.

Het begon natuurlijk in het begin van het jaar met papa die ons kwam helpen met het verhuizen.

Goed en wel gesetteld veranderde ons landgoed in een camping. Ans en Jaques met in hun kielzog Christ en Engelien kwamen ons net gemaaide grasveld testen.

Dat brengt me bij de eerste uitstap in dit verhaal, het gras. In de maanden voor onze komst was er niets gedaan aan het huis maar ook niet aan de tuin. Aangezien de temperaturen in Portugal ook in de winter zeer redelijk zijn groeit alles eigenlijk gewoon het hele jaar door. Zo ook het gras… Dat stond dus meer dan een halve meter hoog. Nu hebben we een redelijke groot stuk land maar niet een evengrote ambitie. We zijn dus zeker niet van plan om alles helemaal netjes te gaan maken. Natuurlijke begroeiing noemen we dat dan maar! Maar het eerste deel van de tuin bestaat uit een boomgaard (en soms dus een camping). Een geschikte maaier hadden we niet maar wel gelukkig een naam van iemand die wel een bosmaaier heeft en daar ook mee kan omgaan. Twee (!!) volle dagen is hij bezig geweest met het maaien van dit deel van de tuin.

Terug naar het bezoek. De campinggasten wilde, na een paar weken genieten van ons landgoed en de nodige hulp te hebben geboden, ook de Algarve maar eens bezoeken. Dat gaf ons de gelegenheid om de volgende gasten te gaan ontvangen: Carola en Erny.

Kort na vertrek van deze twee kwamen Ans en Jaques weer terug om met ons de verjaardag van Iris te vieren en natuurlijk Marco, Saskia, Tom en Esmee op te vangen. Die kwamen proef draaien voor de zomervakantie. Als zij op ons huis en beestenboel komen passen en wij dat bij hun in Breda gaan doen.

Omdat aan alles een einde komt moesten Ans en Jaques maar weer eens naar huis. Ook MSTE hielden het na een weekje uitrusten weer voor gezien. Hiermee maakte ze plaats voor de tot op dit moment laatste gasten: Kritsa en Priscilla.

Inmiddels is de relatieve rust weer neer gedaald in onze quinta. Maar niet voor lang…

Opmerking:

reserveren is nog mogelijk. Informeer vooraf naar de mogelijkheden. Ontvangst op de quinta is alleen mogelijk indien niet reeds geboekt door anderen. Echter: tegen elkaar opbieden is altijd mogelijk, beheerders zullen dan aangeven welke Hollandse lekkernijen nodig zijn voor een goede kans op een bed en ontbijt.

Huis

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: de papieren zijn nog steeds niet in orde. Om het kort samen te vatten is er het volgende aan de hand.

Finanças (Belastingdienst) heeft in al zijn wijsheid besloten dat ons huis bestaat uit 1 huis. Klinkt logisch en dat is het ook. Maar…. wij hebben 2 huizen gekocht. We hebben ook twee hypotheken, twee cardanetas (Kadaster-inschrijvingen) en twee notariële akten. Dat er een tussendeur in de twee huizen zit die ze verbind doet daar niets aan af.

De dame van Finanças vond dat helemaal geen probleem: “dan ga je toch naar de bank voor een nieuwe hypotheek en die schrijf je dan opnieuw in bij de notaris”. Onze reactie komt, laat ik het maar samenvatten, neer op: ECHT NIET!!!

Voor de rest gaat het prima hier in het huis. Het is heerlijk om te wonen op een vakantie bestemming. De vogels vliegen af en aan (soms is het er een minder met dank aan Fonz) en onze eigen beestenboel is dolgelukkig. De bomen groeien vrolijk verder maar worden regelmatig voor bij gegroeid door het weelderig groeiende onkruid.

Het weer is dit jaar voor Portuguese begrippen wat wisselvallig. Lees niet constant warm en er valt ook regelmatig wat regen. Eigenlijk prima dus.

Neemt niet weg dat we de BBQ al bijna aan stukken hebben gestookt.

Verder is de keuken nog lang niet klaar. Het keukenblad juist opmeten en installeren lijkt werkelijk te moeilijk voor de mannen van Ikea en TNB.

Korte updates:

De kanaries die een nest hadden in onze conifeer hebben de jongen inmiddels  zien uitvliegen….Fonz ook.. 

De kippen groeien als kool maar leggen nog geen eieren.

Van de buren krijgen we echter meer dan voldoende eieren.

Onze groenten groeien hard, maar die van de buren harder. Dat betekent dat we vaak kilo's sla, snijbonen en tuinbonen krijgen. Ook de kippen worden door de buren niet vergeten. Regelmatig ligt er bij onze thuiskomst een halve moestuin in de kippenren.

Werk

Een van de onderwerpen die bij iedereen altijd erg leeft is hoe staat het met de zoektocht naar werk van Léon. Leuk dat iedereen zo meeleeft maar er is geen en ik herhaal geen zoektocht naar werk. Het werk stapelt zich hier dagelijks op. Naast het bijhouden van de dagelijkse zaken die normaal zijn in een huis geeft de omvang van ons landgoed ook wel voldoende afwisseling. Zo zijn daar maaien, snoeien, hakken, zagen, verven, schuren, vegen, etc..

Bovendien betaalt deze baan relatief goed in vergelijking met de rest van het land. Ik krijg namelijk kost en inwoning.

Dank dus voor het meeleven maar ik ben niet op zoek naar de speld in de hooiberg die werkloosheid heet, voldoende te doen.

Volgens Elsevier is de SP de trouwste bondgenoot van de PVV in de Tweede Kamer. De partij zou het vaakst van alle oppositiepartijen meestemmen met de PVV. Elsevier-columnist Syp Wynia trekt in een bijgevoegd filmpje een snelle conclusie: SP en PVV kunnen maar beter zo snel mogelijk fuseren, want grote inhoudelijke verschillen zijn er niet. Als het inderdaad waar zou zijn dat de SP en de PVV vrijwel altijd hetzelfde stemmen, valt daar misschien iets voor te zeggen. Het is echter totale onzin.

Het achtergrondartikel in Elsevier weekblad waarnaar wordt verwezen geeft de achterliggende cijfers. Het betreft de analyse van het stemgedrag in de Tweede Kamer in de periode oktober 2010 tot maart 2011, in totaal 987 moties, in samenwerking met de Dienst Informatievoorziening Tweede Kamer. Deze cijfers zijn niet vrijelijk beschikbaar, maar zijn wel te reconstrueren aan de hand van de Handelingen van de Tweede Kamer. Wij komen in de periode 14 oktober 2010 tot 1 maart 2011 op in totaal 961 moties – niet precies hetzelfde aantal als Elsevier, maar het is onwaarschijnlijk dat dit verschil tot wezenlijk andere inzichten leidt.

Stemt de SP vaak hetzelfde als de PVV? Nee. De SP stemde in 35% van de stemmingen over moties hetzelfde als de PVV, dit is minder dan VVD, CDA, SGP, ChristenUnie, D66 én PvdA. Alleen de PvdD en GroenLinks stemden nog vaker anders dan de PVV. De echte bondgenoten van de PVV zijn CDA en VVD. Dat is ook niet verwonderlijk: de PVV steunt het kabinet van CDA en VVD omdat ze inhoudelijk verwant zijn. De PVV week soms wel af van het stemgedrag van CDA en VVD, maar minder vaak dan D66 dit deed tijdens kabinet Balkenende-II.


De claim van Elsevier dat de SP de sterkste bondgenoot van de PVV is, is gebaseerd op de stemmingen waarin de coalitie verdeeld was (of beter gezegd: waarin de PVV afwijkend stemde van CDA en VVD). In deze gevallen stemde de SP volgens de gegevens van Elsevier 86 keer mee met de PVV en 79 keer met CDA en VVD. Maar de SP is niet de enige partij die in zo’n geval regelmatig met de PVV meestemde. Onderstaande grafiek presenteert de gevallen waarin de coalitie verdeeld was (dus ook als CDA of VVD niet hetzelfde stemmen) . Het beeld is hetzelfde als dat bij Elsevier, alleen de Partij voor de Dieren stemde in onze analyse even vaak mee met de PVV als de SP dat deed. Geen van de partijen stemde in meer dan de helft van de gevallen met de PVV mee, ook de SP niet. Als ze niet met de oppositie mee stemt staat de PVV dus relatief geïsoleerd. De verschillen in ‘steun’ voor de kant van de PVV zijn niet erg groot: bij een conflict in de coalitie stemde ook GroenLinks en de PvdA in bijna 40% van de gevallen met de PVV mee: toch niet echt partijen waartussen een fusie voor de hand ligt.


Een betere maat voor ‘bondgenootschap’ met de PVV is de mate waarin partijen moties waarvan de PVV eerste indiener was, steunden. Staat een partij achter de voorstellen van een andere partij? De SP deed dit het vaakst: in iets meer dan 50% van de gevallen steunde de SP de PVV-moties. Dit is iets vaker dan andere partijen, maar de verschillen zijn niet groot: de PvdD steunde ruim 45% van de PVV-moties en de PvdA meer dan 40%. Dat VVD en CDA niet vaker voor PVV-moties stemden komt omdat de PVV vooral moties indiende als zij het oneens is met het kabinet; partijen dienen bijna nooit moties in als zij het eens zijn met het kabinet. Dit geeft dus een overschatting van de overeenkomsten tussen SP en PVV en een onderschatting van de overeenkomsten tussen PVV en CDA/VVD. Het is zeker waar dat de SP op een aantal terreinen vaker voor PVV-voorstellen stemde dan andere oppositiepartijen, maar de verschillen tussen SP en andere oppositiepartijen zijn niet bijzonder groot.



Als PVV en SP echt twee handen op een populistische onderbuik zouden zijn, dan zou de partij ook de moties van de SP vaak moeten hebben gesteund. Dit is niet het geval: minder dan 30% van de SP moties werd door de PVV gesteund. Dit is weliswaar duidelijk vaker dan CDA en VVD, maar ongeveer hetzelfde als de steun van de SGP voor PVV-moties. Alle andere partijen steunden SP-moties veel vaker dan de PVV dat deed. Met name linkse partijen als de PvdD en GL tonen een zeer grote verwantschap met de SP. De SP stelt met name noties voor die onacceptabel zijn voor het CDA en de VVD die de PVV dus niet kan steunen zonder haar rechtse bondgenoten in het tegen zich in het harnas te jagen.



Op welke onderwerpen zijn de PVV en de SP verwant? We kunnen moties en amendementen die zijn ingediend tijdens de begrotingsbehandelingen op grond van hun nummer indelen naar ministerie: van ELI (Economische Zaken, Landbouw en Innovatie) tot VWS (Volksgezond, Welzijn en Sport). Voor elk ministerie kijken we weer in welke mate partijen hetzelfde stemmen. PVV en de SP zijn het het meest eens zijn op het gebied van volksgezondheid: in iets meer dan 50% van de stemmingen over moties en amendementen die ingediend zijn over de VWS-begroting stemmen de PVV en de SP hetzelfde. De PVV stelt zich wat betreft zorg en ouderen relatief sociaal op. De PVV en de SP stemmen het minst vaak hetzelfde als het over economische zaken gaat: daar stemmen ze in bijna 20% van de gevallen hetzelfde. Het gaat hier om onderwerpen als marktwerking. Het verzet tegen marktwerking is de kern van de linkse politiek van de SP, maar dit vindt weinig weerklank bij de PVV, zo bleek onder andere bij de stemming over de verplichte aanbesteding van het openbaar vervoer in de steden. De SP en PVV stemmen ook vaak hetzelfde over Binnenlandse Zaken (Antillianen, ambtenaren en inburgering) en Defensie (militaire missies). Over Buitenlandse Zaken (Israel of ontwikkelingssamenwerking) en Veiligheid zijn de partijen het juist vaak oneens. De PVV kan dus niet zonder meer links op sociaaleconomisch terrein genoemd worden: ze is misschien wel sociaal op het gebied van zorg, maar kiest -anders dan de SP- niet voor een sterk overheidsingrijpen in de economie.

ELI: stemmingen over moties en amendementen ingediend bij de begroting EZ, LNV en Financiën; BuZa: Buitenlandse Zaken; J&V: Justitie; I&R Verkeer & Waterstaat, VROM en het Infrastructuurfonds; OCW: Onderwijs, Cultuur en Wetenschap; VWS: Volksgezondheid, Welzijn en Sport; Def: Defensie; BZK: Binnenlandse Zaken, Koninkrijksrelaties, Wonen, Wijken en Integratie en Algemene Zaken; VWS: Volksgezondheid, Welzijn en Sport en Jeugd & Gezin.

Het stemgedrag van de SP en PVV in de afgelopen periode was verre van identiek. PVV en SP stemmen minder vaak samen dan PVV en PvdA. Alleen als het gaat om moties van de PVV en stemmingen waarin de coalitie verdeeld was, vonden de SP en de PVV elkaar relatief vaak. Dit zijn de gevallen waarin de PVV afweek van de regeringspartijen en de SP haar kans schoon zag om ‘in te breken’ op de coalitie. Ook andere partijen deden dit. Dat de SP wat vaker optrekt met de PVV dan bijvoorbeeld PvdA en GroenLinks lijkt voornamelijk een gevolg van hun posities inzake gezondheidszorg waarbij de SP en PVV beide een ‘sociaal’ standpunt innemen. Dit neemt niet weg dat SP en PVV op veel meer thema’s verdeeld zijn en dus anders stemmen. Waar het bijvoorbeeld gaat om economische zaken stemt de PVV heel anders dan de linkse partijen.

Het “wilde idee” van Wynia dat SP en PVV wel zouden kunnen fuseren omdat ze “zoveel op elkaar lijken” raakt kant noch wal. Alsof Elsevier en de Groene Amsterdammer wel samen zouden kunnen gaan omdat ze beiden wel eens een kritisch artikel over de overheid schrijven. Als het stemgedrag in de Tweede Kamer al aanleiding zou geven tot een fusie, is dat een fusie op rechts: de coalitie is het in verreweg de meeste gevallen roerend eens.

Dit artikel is samen geschreven met Simon Otjes en verschijnt gelijktijdig ook op zijn weblog.


Update 6-5: Op verzoek* maken we de dataset die we hebben verzameld en gebruikt voor de bovenstaande analyse openbaar, zodat iedereen onze gegevens kan controleren en de analyse kan repliceren. De gegevens zijn verzameld met behulp van een script dat stemmingen op officielebekendmakingen.nl download en verwerkt. Mocht je onvolkomenheden tegenkomen in de data, dan horen we dat graag. De dataset is beschikbaar onder een Creative Commons 3.0 Attribution-ShareAlike Licentie. Vermeld bij gebruik de namen en websites van Tom Louwerse (http://www.tomlouwerse.nl) en Simon Otjes (http://www.simonotjes.nl). 


* van ene 'Anoniem'

Beste Hyvers,

het is al weer te lang geleden dat ik een blog schreef, maar afscheid nemen (bij Carinova) kost ook behoorlijk wat tijd en ook de politieke wissel Sonja-Marco heeft natuurlijk ook wel enige voorbereiding gekost. En dan heb ik het nog niet eens over de reguliere raadsvergaderingen en Oriënterende rondes...... Verleden week ben ik er trouwens nog wel even lekker uit geweest (met Mieke) naar Zuid-Limburg: opnieuw hadden we geluk met prachtig weer! De zaterdag erna hebben we als GroenLinksers gezorgd voor meer groen in Hardenberg, oftewel we hebben de Kruserbrink wat groener aangekleed met extra boompjes en plantjes. Leuke actie! Inmiddels ben ik alweer bezig om de steunfractie van dinsdag a.s. voor te bereiden, maar morgen ook even aandacht voor de Koninginnedag: oranje Tom poesen e.d. (altijd leuk in Baalder!).

Kees

Duidelijkheid kan de Leidse SP niet ontzegd worden. De SP is per definitie tegen sloop in de Zeeheldenbuurt. Dit standpunt wordt kracht bijgezet met een aantal spandoeken in de wijk en een grote hoeveelheid SP-posters achter de ramen met de slogan ‘Slopen = Bezopen’. De SP laat hiermee zien dat zij een echte actiepartij is. Dat is haar goed recht. Maar is deze actie niet wat vooringenomen en wellicht zelfs contraproductief?

Het voornemen van Portaal om vrijwel haar hele woningbezit in de wijk te slopen en te vervangen door nieuwbouw veroorzaakt grote onrust in de wijk. Dat is begrijpelijk. Het zou een enorme ingreep betekenen in een typischs Leidse volksbuurt met een, in alle opzichten, hechte samenhang. Ik heb dan ook grote twijfels bij dit voornemen van Portaal.

Maar het is ook duidelijk dat er iets moet gebeuren met ‘De Waard’. Veel huurwoningen in de Zeeheldenbuurt voldoen niet meer aan de eisen van deze tijd en hebben te maken met groot achterstallig onderhoud. Het verouderde bedrijventerrein is toe aan een grondige herstructurering. Om alle toekomstige ontwikkelingen te combineren en te structuren wordt daarom de gebiedsvisie ‘De Waard’ opgesteld. Vanaf het begin zijn alle belanghebbende partijen betrokken bij het schrijven hiervan.

Vorige week werd de vaststelling van de agenda voor deze gebiedsvisie ‘De Waard’ in de commissie Ruimte en Regio behandeld. Alle insprekers, waaronder de bewonerscommissie, die de huurders van Portaal vertegenwoordigd, maakten bezwaar tegen grootschalige sloop. Wat mij opviel was dat alle insprekers, ondanks hun bezwaren, bereid waren mee te blijven werken aan de gebiedsvisie en aangaven niet per definitie tegen sloop van bepaalde delen van de wijk te zijn.

De SP denkt daar dus anders over en vindt dat er in de Zeeheldenbuurt geen huis in de tegen de vlakte mag. Ik vind dit een vooringenomen en contraproductief standpunt.

Het is vooringenomen omdat er, in opdracht van de bewonerscommissie, nog een onafhankelijk onderzoek komt naar de sloopplannen van Portaal. Hierin wordt niet alleen gekeken naar de kwaliteit van de woningen in de Zeeheldenbuurt, maar ook naar de sociale gevolgen van grootschalige sloop.. Er kan nog van alles uit dit onderzoek komen, maar de SP vindt zo’n onderzoek blijkbaar zinloos. Hun standpunt staat vast.

Het standpunt van de SP is daarom ook contraproductief. Argwaan en woede zijn begrijpelijke reacties uit de buurt. Maar deze onrust mag niet leiden tot een groot conflict tussen de huurders enerzijds en Portaal en de gemeente anderzijds. Daar is niemand bij gebaat. Het is de taak van Portaal en de bewonerscommissie, maar zeker ook van de Leidse politiek om zo’n conflict te voorkomen.

De actie van de SP doet het tegenovergestelde. De actie polariseert. Het lijkt mij dus verstandig dat ook de SP constructief aan het participatieproces gaat meewerken en het protest aan de bewoners zelf overlaat.