In Amerika Engeland en Duitsland zijn Energy Service Companies (ESCo’s) al een vast verschijnsel, maar in Nederland (nog) niet. Dat de formule ook in Nederland succesvol kan worden toegepast laten de gemeente Rotterdam en mijn werkgever Strukton. Zij hadden vorig jaar de primeur om een energie service bedrijf (ESCo op z’n goed Nederlands op te richten voor het onderhoud en beheer van negen Rotterdamse zwembaden. Strukton heeft samen met haar partner Hellebrekers een tienjarig onderhoud- en energieprestatiecontract afgesloten. Dit contract past goed bij de ambities die de gemeente Rotterdam heeft geformuleerd in de Samenwerkingsovereenkomst Duurzaam Vastgoed.

Kern ESCo contract

De kern van het contract tussen de gemeente Rotterdam en Strukton is dat de ESCo Strukton het energieverbruik van de zwembaden sterk zal terugdringen en het onderhoud en beheer geheel van de gemeente Rotterdam overneemt. In totaal levert dit een gegarandeerde besparing op van 4,5 miljoen euro. Concreet gaat het om:

• 43% minder gas
• 24% minder elektriciteit
• 9% minder water
• Betere waterkwaliteit
• Beter binnenklimaat
• Betere luchtkwaliteit

Toegepaste technieken

Om de afgesproken besparingen te realiseren, investeert de ESCo onder andere in warmtepompen, aanwezigheidsdetectie en ECO-verlichting. Al deze investeringen leiden tot een reductie van de CO2-uitstoot van 2.000 ton per jaar. Dit staat gelijk aan de uitstoot van 500 woningen. Daarnaast investeert de ESCo in meer comfort voor de zwembadbezoeker. Dankzij de installatie van een UVC-reactor hoeft bijvoorbeeld minder chloor in het zwemwater te worden gebruikt.

Strukton & ESCo’s

Binnen Strukton zijn we van mening dat een ESCo breder inzetbaar is dan enkel voor zwembaden. De ESCo formule is goed toepasbaar voor het ontwerpen en realiseren van revitalisatie van vastgoed. Het vastgoed wordt hierdoor moderner, energiezuiniger, comfortabeler en daarmee aantrekkelijker voor huurders. De waarde van het vastgoed neemt toe en de exploitatieduur kan worden verlengd. Een ESCo combineert revitalisatie met meerjarig onderhoud, beheer en energiemanagement. Indien gewenst wordt ook de financiering georganiseerd.

Hoe werkt het?

Uniek aan een ESCo is dat de opdrachtgever geen (financieel) risico draagt. De ESCo geeft, voor een of meer gebouwen, in een prestatiecontract garanties af op de kosten en kwaliteit van de revitalisatie, de energiebesparing, de kosten voor onderhoud en beheer en de comfortverbetering. De ESCo investeert in (energiebesparende) maatregelen om de overeengekomen prestaties te realiseren. Daarna verdient de ESCo de investeringen terug uit het rendement dat de maatregelen opleveren. Zo wordt de ESCo sterk geprikkeld om meerjarig te voorzien in een duurzame huisvesting met een optimale kwaliteit en tegen minimale kosten.

In onderstaande filmpje wordt op hoofdlijnen uitgelegd hoe de ESCo in z’n werk gaat:

Het Nieuwe Werken

Een revitalisatie kan goed worden gecombineerd met de implementatie van Het Nieuwe Werken. De implementatie van Het Nieuwe Werken beinvloedt de haalbaarheid van een revitalisatie doorgaans positief. Implementatie van Het Nieuwe Werken kan een sterke stimulans zijn voor de huurder(s) van het vastgoed om het gebruik voor langere tijd te continueren.

Meer informatie

Meer informatie over de ESCo formule van Strukton (inclusief contactpersonen) vind je in de factsheet ESCo(pdf). Of vul ondestaand contactformulier in dan nemen mijn collega’s Michel Heijnekamp en Jeroen Mieris contact met je op.

[contact-form-7]

Disclaimer: als consultant maatschappelijk verantwoord ondernemen hou ik mij binnen Strukton onder andere bezig met het promoten van duurzame oplossingen.

Voor ArnhemDichtbij schreef ik op 1 december over de paniekerige reacties op de terugkeer van Martin van Meurs in de Arnhemse gemeenteraad.

Martin van Meurs komt terug, zoveel is wel duidelijk na de interviews die hij de laatste weken heeft gegeven. En hij komt niet zomaar even terug, maar hij komt ècht terug. De Arnhemse gemeenteraad reageert verdeeld en is in verlegenheid gebracht.

Met opgeheven hoofd zal Martin van Meurs op 19 december de Raadszaal binnenlopen, na een jaar celstraf te hebben uitgezeten voor gebruik en handel in kinderporno. In de Nederlandse rechtsstaat kennen we aldus Van Meurs het tweede-kans-uitgangspunt. Daar is geen speld tussen te krijgen en je zou van volksvertegenwoordigers mogen verwachten dat deze verstandig zouden omgaan met zo’n heikele zaak.

Tot nu toe heb ik echter alleen van Addy Plieger (ChristenUnie), Hans Giesing (D66) en nota bene van oud-fractiegenoot Ton van Beers(ProArnhem), die ook nog eens persoonlijk belazerd is, verstandige commentaren gelezen. Voor het overige schieten de reacties alle kanten op en lijkt er nauwelijks regie in te zitten. Een soort onbehaaglijkheid maakt zich meester van de Arnhemse raadsleden. En op zich is daar niets mis mee, niets menselijks is gelukkig ook gemeenteraadsleden vreemd, maar waarom hebben de fractievoorzitters niet de regie gepakt. Men had er bijvoorbeeld voor kunnen kiezen om tot een gezamenlijke verklaring te komen. Nu was het via verschillende media (papier danwel digitaal) vrijwel iedere dag weer een ander raadslid dat uit de bocht vloog.

Eminent politicus
Heeft men het niet onderschat, is ook een vraag die deze affaire bij me oproept. Als het hier om Jan, Piet of Klaas zou gaan was deze affaire mogelijk ook snel overgewaaid maar we hebben het hier over mogelijk de meest eminente Arnhemse politicus ooit. Bijna 25 jaar raadslid, 8 jaar wethouder en daarnaast ook nog eens auteur van enkele werken over historisch Arnhem. Men had beter moeten weten, en diegenen die het niet weten komen daar snel genoeg achter.
En Van Meurs keert, zoals hij in het interview met Arnhem dichtbij zegt, voorbereid en wel terug. Het is uitkijken naar zijn verklaring in de gemeenteraad, ik sluit niet uit dat het memorabel wordt.

De druk op vrijwilligers wordt verhoogd onder het motto ‘eigen kracht’, maar de waardering van de gemeente voor de vrijwilligers maakt geen onderdeel meer uit van het subsidiebeleid. Een verkeerd signaal! De gemeente moet haar waardering juist nu blijven tonen.

Tijdens de commissievergadering werd deze wijziging afgedaan als een technisch detail. Vrijwilligers zijn geen onderdeel meer van de subsidiëring van verenigingen, maar daar komen extra mogelijkheden voor projectsubsidie voor in de plaats. Maar in het licht van de ontwikkelingen en de toenemende druk op vrijwilligers is dit een slecht signaal. De gemeente trek zich terug en geeft taken terug aan de samenleving zelf. Mantelzorg, welzijnstaken etc. steeds meer worden deze zaken door vrijwilligers opgepakt in plaats van door professionals. Zelfs op de professionele ondersteuning van deze vrijwilligers wordt bezuinigd. Deze inzet mag dan ook wel gewaardeerd worden!

De subsidie die verenigingen de afgelopen vier jaar hebben gekregen voor vrijwilligers is geen vetpot. Sowieso bleek uit eerdere onderzoeken dat subsidie een belangrijke, maar meestal niet de belangrijkste inkomsten van verenigingen zijn. Maar uit het feit dat de gemeente vrijwilligers subsidieerde bleek wel de waardering voor deze vrijwillige inzet. Juist nu de inzet van vrijwilligers harder nodig is deze regeling schrappen is een verkeerd signaal. Reden voor PvdA-GroenLinks om tijdens de raadsvergadering een motie in te dienen om als gemeente vrijwilligersinzet te blijven waarderen. Een motie die unaniem werd aangenomen.

In de motie wordt het college opgeroepen om vrijwilligers onderdeel van de subsidieregeling te houden of op een alternatieve wijze vrijwilligers te ondersteunen om zo waardering te laten zien. De kans dat het college vrijwilligers toch nog opneemt voor het subsidieprogramma is zeer klein, maar dan moet het college een andere manier vinden om haar waardering te tonen.Voorheen heeft de gemeente bijvoorbeeld voor sportverenigingen cursussen sportEHBO gefaciliteerd. Een ander goed voorbeeld is een collectieve vrijwilligersverzekering. Eenvoudige en nuttige investeringen waardoor de gemeente vrijwilligers kan waarderen en ondersteunen, juist nu de vrijwilligers meer dan ooit onmisbaar worden.

8 december 2011

Wethouder Bart Eigeman neemt de 1000ste E-laadpaal in ontvangst, bijzonder genoeg van de voorzitter van de Stichting E-laadpaal Ton Rombouts. De ondernemende aanpak van de Bossche wethouder heeft tot een kettingreactie van Elektrisch Vervoer geleid. De E-busjes, gemeentelijke auto’s, E-Greenwheel, Zoem-deelauto’s en E-carpool in Paleiskwartier.

De 1000ste laadpaal staat bij De Gruyterfabriek, waar ondernemers elkaar gestimuleerd hebben ook met een E-deelauto te gaan werken.

Op 13 oktober 2010 pleitte ik voor het openbreken van de markt van lokale media in Amsterdam. Eerder dat jaar was de fusie tussen RTV Noord-Holland en AT5 (weer) afgeketst, waardoor de twee lokale zenders op eigen houtje verder zouden gaan. Doodzonde mijns inziens, want beide partijen hebben ongeveer hetzelfde afzetgebied. En beide partijen worden door de lokale overheid betaald: RTV NH krijgt zo’n 15 miljoen van de provincie, en AT5 krijgt zo’n 4,5 miljoen van de gemeente. Dat moest en kon slimmer, dacht ik. Daarin werd ik vanaf het begin gesteund door VVD-collega Marja Ruigrok.

Na veel debat in de gemeenteraad met de andere woordvoerders lokale media besloten we een belangstellingsregistratie uit te schrijven. Misschien dat andere partijen dan AT5 (zoals RTV NH, maar ook het Parool, of de Balie, of BNN) ‘onze’ lokale nieuwszender zouden kunnen verzorgen voor minder geld. Het bedrag dat we aan AT5 overmaakten, nam namelijk ieder jaar met een aantal ton toe. En nog was het niet genoeg: de nieuwe Raad van Commissarissen claimde dat een bedrag van wel 6 miljoen per jaar nodig zou zijn om AT5 overeind te houden.

Kan het beter, en kan het goedkoper: met die vraag stuurden we een overheidscommissaris op pad. Vanmiddag maakt hij zijn voorstel openbaar: de AVRO, het Parool en RTV NH willen gaan samenwerken om AT5 nieuw leven in te blazen. Ik ben vooralsnog enthousiast over het voorstel. Eindelijk wordt er gebruik gemaakt van de vele kansen die samenwerking tussen verschillende mediapartijen met zich meebrengen. Zo’n samenwerking is efficiënter, biedt schaalvoordelen, geeft een impuls aan de kwaliteit en is bovendien een stuk goedkoper.

In de raadscommissie op 15 december zullen we met de wethouder in debat over de juridische en financiële onderbouwing van het plan. Zo is het idee om de redactie van onze ‘nieuwe’ lokale zender samen met de AVRO in het Vondelpark te vestigen, maar daar is weinig plek. En waarom kost het nog steeds 2,8 miljoen euro per jaar, terwijl RTV NH eerder claimde dat het voor 2 miljoen per jaar te doen was? Welnu, we zullen het snel vernemen. Feit is dat er eindelijk beweging zit op dit dossier na zoveel jaren van stilstand. Dat is goed voor de stad en goed voor de lokale media!

Greenpeace Nederland is vandaag de actie gestart “Win een megaton… kernafval!” waarbij inwoners van gemeenten die kans maken op tonnen aan kernafval hun wethouder kunnen mailen met het verzoek zich hiertegen te verzetten.

Helaas geldt ook voor Dronten dat onze gemeente behoort tot de ‘gelukkigen’ die kans maken op de tonnen van Verhagen. GroenLinks maakt zich hier dan ook grote zorgen over en heeft dit in april al aan de orde gesteld in de gemeenteraad. Hoewel wethouder Van Amerongen toen beloofde een brief aan minister Verhagen te sturen en het antwoord aan de gemeenteraad aan te bieden voor een nieuw debat is het tot nu toe stil.

Via de actiesite van Greenpeace kunnen inwoners van de gemeenten die kans maken op het afval hun wethouders vragen zich hiertegen te verzetten. GroenLinks vraagt iedereen deze oproep aan wethouder Van Amerongen te versturen!  (Vul op de Greenpeace site uw postcode en huisnummer in en u komt meteen bij de brief aan wethouder Van Amerongen).

Op 8 november behandelde de gemeenteraad de begroting voor 2012. Lees hieronder mijn betoog….

Betoog begroting 2012 GroenLinks

GroenLinks vindt dat het college goed op weg is om de erfenissen uit het verleden en de opgaven voor de toekomst het hoofd te bieden. De begroting is al een heel stuk beter ‘helder en op orde’. We zijn er echter nog niet. Nog té vaak wordt de begroting dichtgereden met kasschuiven, alternatieve inzet van reserveringen, verlengen van afschrijvingstermijnen en voorsorteren op mogelijke kansen en te verwachten voordelen. Wij verwachten dan ook van het college dat zij dit blijft aanpakken.

Het grootste deel van de ruim 56 mln bezuinigingen heeft onze goedkeuring. Heel belangrijk vinden we het extra geld in armoede en de Wmo. Wij zijn ook erg tevreden met de investering in duurzaamheid. Met een beperkt budget weliswaar, maar doordat we dat niet inzetten om allerlei losse projecten op te tuigen maar het investeren in scholing en goede randvoorwaarden, kiezen we voor een fundamentele aanpak waarmee we ons tot de koplopers in de wereld scharen. Daar zijn wij trots op.

Bij een aantal voornemens hebben wij in de commissie en eerder dit jaar kritische kanttekeningen geplaatst. Ik noem er hier een paar:

- De leges, die willen we kostendekkend, maar toen bleek dat de procedures erg duur en omslachtig zijn. Maar onder druk wordt alles vloeibaar is gebleken. In ieder geval bij de horeca. Wij willen dat de andere dossiers zo ook worden doorgelicht.

- Het innovatieprogramma. We zijn het eens met de doelstellingen, maar niet met een structurele financiering voor Brainport Development hierin.

- Cultuur. Voor het CKE zien we positieve ontwikkelingen. Bij de voorstellen over de bibliotheek en de backoffice hebben we nog ernstige twijfels over de haalbaarheid. Hoe denkt de wethouder dit op te lossen?

- Tot slot de sporttarieven, waarover we nog in discussie gaan, maar waarbij wij op basis van het dossier wel het gevoel hebben gekregen dat de taakstelling haalbaar is. We zijn blij dat de ijsbaan toch open zal blijven.

Als we terugkijken op al deze discussies, dan vragen wij ons af wat nu echt het allerbelangrijkste is voor de komende jaren. Wat is het toekomstperspectief waar we voor gaan? Voor GroenLinks is dat meedoen en kansen voor iedereen. Kansen op onderwijs, ontwikkeling, werk en een gezond leefklimaat. Een van de belangrijkste speerpunten in ons verkiezingsprogramma én in ons coalitieakkoord, maar ook het grootste risico in onze meerjarenbegroting.

Deze coalitie heeft ‘werk voor iedereen’ als belangrijk doel gesteld . Maar door de rijksbezuinigingen worden de gemeenten de kansen ontnomen om mensen daar op een goede manier bij te ondersteunen. Gedachten om mensen met een arbeidshandicap gewoon in reguliere bedrijven aan het werk te helpen zijn mooi, maar het gebeurt niet vanzelf! Zonder financiële middelen blijven deze doelen slechts van papier.

Voor die mensen voor wie betaald werk nog een brug te ver is, stelde onze coalitie dat sociale activering of vrijwilligerswerk wenselijk is. Omdat meedoen en ergens bijhoren beter is dan eenzaam thuis achter de geraniums zitten. Door de bezuinigingen van het Rijk op het participatiebudget vervallen deze mogelijkheden. GroenLinks vindt dit erg zorgelijk, wij vragen ons af of het lukt om ook deze mensen een alternatief te bieden. Wij komen hierop terug bij de behandeling van het participatiebudget. En wij verwachten van dit college dat zij er alles aan doet om onze afspraken uit het coalitieakkoord overeind te houden!

Werk voor iedereen. Maar tegelijkertijd behalen we onze doelstellingen door ‘beter te handhaven en de poortwachtersfunctie’. Natuurlijk moeten we fraude bestrijden, daarover is geen discussie. Maar als mensen recht hebben op een uitkering, moeten ze die gewoon krijgen. Als je mensen duurzaam aan het werk wilt hebben, is een goede motivatie erg belangrijk. Iemand met wantrouwen tegemoet treden zal dan niet helpen. Wij willen mensen aanspreken op hun kwaliteiten en hun eigen kracht. Behandel hen dan ook zo, ga naast hen staan ipv boven hen, dat levert zoveel meer resultaat!

Ondertussen wordt de situatie van mensen met een minimum inkomen of een beperking er niet beter op. Zij worden door de rijksmaatregelen vaak dubbel of zelfs driedubbel gepakt. De effecten van deze stapeling van maatregelen, landelijk én lokaal zijn niet te overzien. Hoe kunnen wij dan goede afwegingen maken? Daarom zijn wij voornemens een motie mee in te dienen met onder andere het OAE om de stapelingen van effecten in kaart te brengen, en hier passende maatregelen op te nemen. Want GroenLinks vreest voor de toekomst van bv alleenstaande ouders met kinderen. Die moeten we ontzien!

Maar is het dan alleen maar doemdenken?

Nee. In al deze ontwikkelingen horen we ook heel veel positieve, hoopvolle geluiden. Deze Raad maakt zich zorgen om de draagkracht van de samenleving, of er wel genoeg vrijwilligers zijn om al die dingen te gaan doen die de overheid niet meer wil regelen. Een aantal partijen heeft haar oordeel al klaar. Dat gaat nóóóit lukken. Maar toch hebben bv de vrijwillige hulpdienst, of Humanitas geen enkel gebrek aan vrijwilligers. De zelfhulpnetwerken, waarbij veel gebruik gemaakt wordt van ervaringsdeskundigen, zijn nog nóóit zo succesvol geweest. Bij uitstek voorbeelden van hoe vrijwilligers aanvullend kunnen zijn op professionele zorg. En bij het vrijwilligerspunt melden zich élke week een kleine 20 mensen voor vrijwilligerswerk! Prachtige en hoopvolle voorbeelden. Het gaat er dus ook om hoe je mensen aanspreekt en wat je ze kunt bieden.

Een ander voorbeeld. GroenLinks baalt er stevig van dat het Rijk met de WWnV niks wil doen om de werkgevers te verplichten om mensen met een arbeidshandicap in dienst te nemen. Want doen ze dat vanzelf? Nee, het grootste deel doet dat waarschijnlijk niet vanzelf. Maar ze zijn er wel, die betrokken ondernemers die vanuit een maatschappelijk besef mensen met een grote afstand tot de arbeidsmarkt in dienst nemen. Zo sprak ik laatst de directeur van van Asperdt, hier op de Hurk, die vanuit een maatschappelijke betrokkenheid een huismeesterproject is gestart en daarmee mensen uit een moeilijke doelgroep weer perspectief bood. Wat doen wij om deze werkgevers te ondersteunen? Burgemeester van Gijzel, bijna een jaar geleden deed u een oproep in uw nieuwjaarstoespraak aan werkgevers. U zei toen: ‘Wij hebben klaargestaan toen u ons nodig had. Nu moet het andersom’. Wat heeft ú tot nu toe gedaan om de werkgevers te betrekken bij deze maatschappelijke vraagstukken? Wij roepen u én wethouder Brink op: Zoek de werkgevers in de wijken op, niet alleen in China!

In tijden van financiële krapte moeten we op zoek gaan naar maatschappelijk rendement. Als we toch investeren, plak er dan een maatschappelijke doelstelling aan vast, twee vliegen in één klap! GroenLinks heeft hier allerlei ideeën over. Wij geven hier één voorbeeld.

Met deze begroting besluiten we om bijna 2 ton in het expatcenter te steken. In de commissie legde wethouder Brink uit dat dat geld nodig is om onze gemeentelijke taak te regelen. Maar zien wij onze taak alleen maar als het uitleggen van wetten en regeltjes? Of gaan we voor het welzijn van mensen in onze stad? Het vrijwilligerspunt heeft een project om kenniswerkers te koppelen aan oudkomers (ook weer vrijwilligers) om hen wegwijs te maken in Eindhoven en de integratie te bevorderen. Van die kennisuitwisseling worden beide partijen beter, daarom wordt momenteel gekeken of het project bij het expatcenter kan worden aangehaakt. Twee vliegen in 1 klap. Wij vragen de wethouder om zich in te zetten voor dit project. Als nodig dienen wij hier een motie voor in.

Tot slot voorzitter. Het perspectief waarin we deze begroting beoordelen is er eentje van een samenleving in verandering. We hadden, ook zonder de landelijke bezuinigingen, nooit alles kunnen laten zoals het was. De komende 20 jaar verandert onze bevolkingssamenstelling en de behoefte van de mensen drastisch. Dit had hoe dan ook geleid tot een verdere stijging van het gebruik van bv Wmo en welzijnsvoorzieningen. Door de bezuinigingen wordt het veranderingsproces moeilijker en sneller. Maar de verandering was hoe dan ook nodig geweest. GroenLinks kan en wíl daarom niet garanderen dat alles blijft zoals het was. Wij geloven in de kracht van de samenleving. En wij geloven in de kracht van mensen en het teruggeven van de regie. Het is dan ook zaak om als overheid de goede keuzes te maken om deze ontwikkelingen te faciliteren.

Besturen in deze tijd vraagt om lef. Lef om keuzes te maken, te stoppen met wat was en ruimte te geven aan het nieuwe. Deze coalitie, en dit college maakt in onze ogen de juiste keuzes, binnen de mogelijkheden die zij nu heeft.

———————————————————————————————————

Dubbele loyaliteit van allochtone raadsleden.

In de regionale kranten Dagblad De Limburger en Limburgs Dagblad van 12 november 2011 staat een tweepaginagroot stuk over de dubbele positie die veel allochtone (Turkse en Marokkaanse) gemeenteraadsleden hebben. Ik mag hier spreken uit ervaring omdat ik anderhalve periode in Heerlen raadslid ben geweest met wijlen Mohamed Ben Moussa.
Het vertegenwoordigen van de allochtone achterban gaat meestal goed samen met het vertegenwoordigen van de politieke partij waarvoor men gekozen is. Over het algemeen zijn er geen zwaarwegende inhoudelijke conflicten en draagt men gewoon bij aan de meningsvorming van de fractie. Mohamed voelde zich op de eerste plaats vertegenwoordiger van de Marokkaanse gemeenschap. En allochtonen zien over het algemeen hun vertegenwoordiger als een belangenbehartiger, wat overigens zeer verklaarbaar is vanuit de oorspronkelijke politiek cultuur maar ook hier vaak opgeldt doet.
Mohamed was echter uitermate loyaal aan GroenLinks totdat GroenLinks wilde vernieuwen. Mohamed kreeg vanwege het risico om met voorkeurstemmen rechtstreeks gekozen te worden, geen plek aangeboden op de kieslijst van 2006. En dus stapte hij over naar opponent Leefbaar Heerlen, waarvoor hij met voorkeurstemmen werd gekozen.

Politiek bedrijven is proberen om zo veel mogelijk van je politieke doelstellingen te verwezenlijken. Die doelstellingen zijn bijvoorbeeld opgeschreven in een partij- of verkiezingsprogramma. Maar vaak is het ook beslissen op basis van algemene uitgangspunten. En bij coalitiepolitiek is het eerder regel dan uitzondering dat men compromissen moet sluiten. Daar staat tegenover dat men ook niet te vast gebonden mag zijn aan een partijlijn en dat dus afwijkend stemgedrag, zeker bij principiële kwesties mogelijk moet zijn zonder dat het tot een breuk leidt.

Raadsleden en dus ook allochtone raadsleden hebben hierin een eigen verantwoordelijkheid. Het uit de fractie stappen vanwege inhoudelijk meningsverschillen is gelukkig uitzonderlijk. En als het gebeurt, dan is er vaak meer aan de hand. Uit de partij stappen vanwege een meningsverschil dat niet behoort tot de eigen verantwoordelijkheden, zoals het verbod op onverdoofd ritueel slachten (Tweede Kamer) gaat nog een stap verder. Vanwege dat éne standpunt wil men de partij niet meer vertegenwoordigen. Als men indertijd met overtuiging gekozen heeft voor die partij, dan laat men dus het overgrote deel van de uitgangspunten van die partij los. Dan is het meningsverschil wel heel principieel of de loyaliteit ten opzichte van de eigen achterban wel erg groot. Of een andere partij dat verschil wel duurzaam kan overbruggen? De overige politieke standpunten zullen dan niet zo zwaar meetellen? En dus kan men ook gemakkelijk van partij wisselen.

In de politiek moet men vaak kiezen, en dus ook als er sprake is van een knellende dubbele loyaliteit. Principes of dat ene belangrijke punt kunnen dan in de weg zitten. Vooraf kan men wellicht een inschatting maken welke partij het best bij je past, maar dat geldt ook andersom. De wervers voor kieslijsten zouden daar meer rekening mee kunnen houden. En in iedere partij, ook bij een partij voor alleen allochtonen, zal men keuzes moeten maken die niet 100 % aansluiten bij de persoonlijke visie of doelstellingen. Iemand die geen compromissen kan sluiten, is niet geschikt voor de politiek.

Gisteren organiseerde Urgenda voor de derde keer de Dag van de Duurzaamheid. Strukton kon deze dag uiteraard niet ongemerkt voorbij laten gaan en organiseerde een aantal activiteiten en was onder andere aanwezig bij het congres Nieuwe energie in  Bestaande bouw.

Zelf was ik aanwezig bij de activiteiten die Strukton organiseerde bij het hoofdkantoor in Utrecht. Daar werd de eerste elektrische laadpaal bij ons hoofdkantoor geopend en ter gelegenheid daarvan konden medewerkers ook een ritje maken in een van de speciaal aanwezige elektrische auto’s. Daaronder bevond zich onder andere de Fisker Karma. Verder waren er uiteraard een Nissan Leaf, een Think! City, een aantal elektrische vrachtauto’s, elektrische scooters en elektrische fietsen.

Naar mijn mening was het een geslaagde bijeenkomst, met veel belangstelling om een rondje te mogen rijden in de verschillende auto’s. En op de elektrische fietsen. Goede kans dus dat het aantal locaties en projecten waar gebruik wordt gemaakt van elektrisch vervoer op relatief korte termijn uitgebreid kan worden. Op dit moment zet Strukton Worksphere elektrische scooters in binnen de gemeente Den Haag en Strukton Rail zet elektrische auto’s onder andere in bij de aanleg van de HanzaRail.

Hieronder vind je een kleine foto impressie. Het was vrij koud, dus mijn fimpjes zijn mislukt (veel te veel getril van mijn koude handjes

Lochem staat voor uitdagingen waarop ze, binnen haar huidige werkwijze, werkelijk geen antwoord heeft. Om er maar een paar te noemen: De wegen in ons buitengebied vragen, wil je ze tiptop onderhouden, een budget van 5 miljoen jaarlijks. We hebben 8 ton beschikbaar. Om ons persriool in het buitengebied, van enorme omvang, in functie te houden moeten we jaarlijks steeds meer geld in de energierekening stoppen. Onze pompen vragen om groot onderhoud, een investering van vele tonnen. Onze openbare verlichting kunnen we, binnen het huidig budget, amper onderhouden. Laat staan dat we deze versneld kunnen renoveren naar energiezuinige systemen. Terwijl de woonlasten t.a.v. het energiegebruik snel toenemen zijn we nauwelijks in staat om een deuk in dit pakje boter te slaan bij de bestaande bouw. Het gaat wel om meer dan 40% van onze CO2 emissies. Dat kan anders, maar dan moeten we onze rol als overheid veranderen. Dat gaat verder dan vrijblijvende samenwerking met maatschappelijke organisaties en bedrijfsleven. Dat vraagt om een vertrouwenspact, een structurele aanpak waarbij we elkaar versterken.

De bestaande bouw is een goed voorbeeld. In Lochem staan zo’n 14.000 woningen. Het grootste deel is van de jaren negentig of ouder. Uit een periode dat energieprijzen en klimaatproblematiek nog niet de agenda bepaalden. Daar wonen mensen die elk jaar hun energierekening zien stijgen terwijl ze nauwelijks in staat zijn dat structureel aan te pakken. Ja, via een subsidie van 500 Euro van de gemeente, voor isolatiemaatregelen. Dat is goed, maar we hebben veel meer nodig! Een omslag naar zeer energiezuinige renovatie in de bestaande bouw. Naar lage temperatuursverwarming, energiemuren, warmtewisselaars, energie uit het riool, zonneboilers op alle daken en ga zo maar door. Dan gebeurt er echt iets. Dat vraagt enorme investeringen. 50.000 tot 100.000 Euro per woning. 9000 woningen duurzaam renoveren kost dan tussen de 450 en 900 miljoen Euro! Ok, nu hebben we het eindelijk over substantiele investeringen. Die slaan echt een deuk in dat pakje boter.

Maar die kleine overheid, een milieuafdeling met 4 tot 5 mensen, die kan dat toch niet los krijgen? Nee, met de huidige werkwijze is dat onmogelijk. Maar als we het nu eens heel anders aan pakken? Als we kijken naar bedrijven en financiers die bij een dergelijke investering belang hebben, die daar een rol in kunnen en moeten spelen? Dat zijn bedrijven in de bouw, installatietechniek, gespecialiseerde isolatiebedrijven, ontwerpers en architecten. Dat zijn banken, pensioenfondsen, beleggers. Het zijn het Waterschap en de waterleverancier Vitens. Als die nu eens bij elkaar gingen zitten en hier een actieplan van zouden maken? Want er is geld in te verdienen! Er is werk van te maken.

Geld verdienen aan achterstand?

Stel, we doen niks. Dan stijgen de woonlasten, zeker op de lange duur als olie schaars wordt en het klimaat verder verandert. Aan de electriciteit kunnen we nog wat doen, door zonnepanelen en windmolens te plaatsen. De schaarste wordt het voordeel voor duurzame energie, dus voor LochemEnergie. Maar de huizen moeten verwarmd worden en ook gas zal duurder worden. Die vraag is veel lastiger in bestaande bouw. Kortom… kosten van het wonen stijgen. Duurzame woningen worden meer waard, niet-duurzame woningen dalen in waarde. En het allergrootste bestand, de bestaande woningen waar weinig mee gebeurt, dalen dus in waarde. De economie is al kwetsbaar, voor huiseigenaren en hypotheekverstrekkers is dit geen prettig vooruitzicht. Ook in markt van huurwoningen ontstaan problemen. Nu al, in Rotterdam, zien cooperaties een toenemende groep die hun woonlasten niet kan opbrengen. En kies je dan voor de warmte, dus voor het betalen van de energierekening. Of kies je voor de huur? De huurders hebben het moeilijk, de cooperaties merken het nu al.

Kortom, er is een belang bij het investeren in duurzaamheid, ook een economisch. De maatregelen, zoals lage temperatuursverwarming, een extra isolerende schil, zonneboilers, die verdienen zichzelf terug. En met die verdiensten, kan je de investeringen betalen zonder dat de lasten substantieel stijgen. Dan moet je wel afschrijven op de langere termijn. Je sluit als het ware een hypotheek af op duurzaam wonen. Die hypotheek levert de burgers investeringsruimte, en die investeringsruimte versterkt de lokale en regionale economie. Door werkgelegenheid in de duurzame renovatie, door innovatie in techniek.

Wat moet je dan veranderen?

Waarom gaan we er dan niet voor? Zet al die bouwers, architecten, installateurs en financiers aan het werk! Zo simpel is het natuurlijk niet. In Lochem, en overal in Nederland, kijken we bij dit soort werken naar onze aanbestedingsregels. De overheid gaat ontwerpen, maakt plannen. En dan zoeken we de bedrijven erbij die dat kunnen uitvoeren. Via een complex aanbestedingstraject. Natuurlijk huren we ook bij het ontwerpproces deskundigen in. Maar we houden wel heel strak de regie. Goed toch? Want daarmee bewaken we het publieke belang, de kwaliteit en zorgen we ervoor dat geen enkel bedrijf met slechte bedoelingen of kwaliteit aan de slag kan. Het systeem bestaat uit ‘checks en controls’ omdat we de partners (onderzoekers en uitvoerders) niet echt vertrouwen. We houden het stuur stevig vast.

Maar wat als je tegen een complex aan loopt dat zo groot en uitdagend is dat je met alle goede wil van de wereld die regie niet aan kan? Je hebt te weinig geld om te laten onderzoeken wat werkelijk mogelijk is. Je krijgt proefprojecten niet los omdat je zelf niet kan investeren. De marktpartijen houden de handen in de zak, want ze weten niet of ze een opdracht krijgen. Waarom zouden ze zich zwaar inspannen terwijl je zomaar de opdracht aan een concurrent kan geven. Dan investeer je maar zuinig voor. Daar komt de innovatiekracht niet vandaan. Het is als de Tour de France waarbij niemand even koploper wil zijn en iedereen elkaar aan kijkt. Het peleton valt stil. Want er kan maar één winnaar zijn en de rest verliest.

We draaien het om!

Stel, we bouwen een coalitie met het doel om een deel van Lochem te verduurzamen. Een wijk van 800 woningen bijvoorbeeld. We zeggen in die coalitie dat al het denk- en ontwikkelwerk ook omgezet zal gaan worden naar feitelijke opdrachten. De installateur, de bouwer, de architect, de financier… ze denken allemaal concreet mee en zullen dan ook in het werk de opdracht krijgen. Geen ingewikkelde open aanbesteding. We besluiten aan de voorkant van het proces met wie we de coalitie vormen, verkennen elkaar heel goed, spreken af binnen welke randvoorwaarden en met welke doelen we dit gaan doen en stellen een onafhankelijke ‘controler’ aan die zorgt dat we het met elkaar goed doen. Dan gaan de bedrijven voor-investeren. Dan gaan ze hun kennis delen en gaan ze innoveren. Want hier is, als je het goed doet, 40 tot 80 miljoen Euro aan omzet. Daar wil je deel van zijn. En als de eerste slag gewonnen is, dan ligt een markt van 450 tot 900 miljoen Euro voor je open, alleen al in het kleine Lochem!

Dat vraagt om vertrouwen. En vertrouwen is een werkwoord. Dat moet je verdienen. Als je het verdient, dan ben je spekkoper. Verlies je het… dan lig je uit de markt. Dit zijn marktmechanismen die kunnen werken. Mits je de kwaliteit van de coalitie verzekert, met elkaar doelen stelt en voortgang transparant controleert.

Het vertrouwenspact

Vanochtend sprak ik hierover. Met mensen uit de praktijk. Bedrijfsmensen, onderzoekers en adviseurs. Ze willen een Stichting Vertrouwenspact op gaan richten. Om hiermee de beweging te realiseren die nodig is. Als service naar gemeenten, om de garanties te bieden dat deze processen goed gaan. Met de noodzakelijke vrijheid in regelgeving, zodat we ruimte vinden om een keer de regels te veranderen en het spel anders te spelen. Zodat we de uitdagingen van onze gemeente, en die van alle andere gemeenten, wel durven op te pakken. We praten hierover met de provincie. Want overheden moeten gezamenlijk die ruimte geven.Vol ongeduld kijk ik uit naar het moment dat we de coalities smeden.  

Dit stukje gaat over de bovengrondse steenkoolvoorraad in de VS. In de VS wordt 45% van de elektriciteit opgewekt door steenkoolcentrales. Zonder steenkool ligt het land vrijwel plat. De afgelopen 2 jaar is de bovengrondse steenkool aan het afnemen. In augustus 2009 bedroeg de totale voorraad nog 191 miljoen ton. In augustus 2010 was dat [...]

Ik geef toe het is minder spectaculair nieuws dan het lekken van emails van onderzoekers. Toch zou je wat meer aandacht verwachten voor het recente BEST onderzoek dat laat zien dat het klimaat verandert en dat het veroorzaakt wordt door de mens. Vooral omdat het betreffende onderzoek gefinancierd is door een aantal klimaatontkenners. Aan de andere kant, je kan je er beter om vermaken dan al te druk om maken… Iemand een idee hoeveel seconden of centimeter persaandacht dit onderzoek in Nederland heeft gehad?

Oh ja, en het antwoord op de vraag uit de titel van dit stuk is dus dat sceptici geen ontkenners zijn.

Voor wie serieuzere stukken wil lezen op z’n vrije zondag:

• Daily Show Blasts Media for Failing to Cover Study that Confirms Climate Change (Video)
• Yes, It’s Still Us, and It’s Still Bad
• Sceptics say “Global Warming is Happening”

Bron: Climate Progress

Rita Verdonk heeft de politiek verlaten. Ze was natuurlijk al maanden van het politieke toneel verdwenen, maar nu is het officieel. IJzeren Rita ‘has left the building’. In een congres van Trots op Nederland dat volgende maand plaats moet vinden, krijgen de leden de gelegenheid te beslissen over het lot van ToN. Volgens anonieme bronnen adviseert Rita ze alvast een overstapje naar de PVV te wagen. Boze tongen beweren bovendien dat Rita voor deze lobbypraktijken door de PVV weleens beloond kan worden met een ministerschap in Wilders 1.

Of dat waar is valt te bezien, natuurlijk, de kans is reëel dat het vuilspuierij is van een van haar partijgenoten. Verdonk heeft in haar korte politieke bestaan immers genoeg ‘Vrienden van Rita’ verzameld; die heeft echt geen vijanden meer nodig. Direct na de gemeenteraadsverkiezingen verlieten de lokale afdelingen bij bosjes het landelijk platform. Zelfs de fractie van haar woonplaats Nootdorp besloot al snel de vlag met voetballogo in de wilgen te hangen. Arme Rita.

Volgens EenVandaag had ze last van huilbuien gehad, maar was ze wel erg blij met het huidige kabinet. Sterker nog, volgens Rita neemt de PVV haar ideeën over. En dus is haar politieke rol uitgespeeld, zegt ze. Haar nieuwe website, voor de volgende incarnatie ‘Rita de Ondernemer’ is in de lucht. Ze gaat coachen, adviseren en als ‘sprankelende iron lady’ (haar eigen tekst!) lezingen geven.

Wat zullen we haar missen. Want wie herinnert zich niet dit prachtige filmpje? “Het water staat ons aan de lippen”, schreewde Rita fel. En wie herinnert zich niet die andere gevleugelde woorden “Niet links, niet rechts, maar rechtdoorzee”? Compleet met rood colbert en dito krukken beet ze haar slogan toe aan de ondernemers in de RAI. Wie herinnert zich niet dat norse gezicht met furby-ogen? De talloze imitaties en parodieën? Wat te doen zonder deze hilarische zelfbenoemde vox populi?

Ik hoop stiekem dat de boze tongen een beetje gelijk hebben. Niet omdat ik zit te wachten op Wilders 1. Maar als dat kabinet er dan toch moet komen, verzacht dan mijn pijn een beetje met de terugkeer van IJzeren Rita. Als Geert het voor elkaar krijgt, dan wil ik Rita terug. Die politieke pitbull. Die sjacherijn met haar staccato oneliners. Die prachtige mega-furby. Rita, het ga je goed!

16 vooraanstaande Nijmeegse bedrijven en instellingen, verenigd in het Nijmeegs Energie Convenant (NEC) hebben de afgelopen drie jaar fors bespaard op energie en uitstoot van broeikasgassen. Dit deden zij onder andere door energiezuinig te werken, het wagenpark zuiniger te maken en te investeren in nieuwe technieken. Het resultaat, 905 duizend ton CO2, staat gelijk aan het totale jaarlijkse energieverbruik (gas en elektra) van zo’n 181.000 woningen.

De deelnemers aan het Nijmeegs Energie Convenant (NEC) bespaarden gezamenlijk veel meer dan de op 13 maart 2008 afgesproken drie procent per jaar tussen 2007 en 2010. In plaats van 356.028 ton CO2 werd het 905.121 ton. Hiermee hebben de bedrijven en instellingen ruimschoots hun doel bereikt. Gezamenlijk willen de bedrijven en instellingen van Nijmegen een stad maken die op kop loopt met de vermindering van CO2-uitstoot en zo een wezenlijke bijdrage leveren aan de bestrijding van de klimaatverandering. Voor deze insteek is het Nijmeegs Energieconvenant voor meerdere prijzen genomineerd.

Zonnepanelen en biomassa
De deelnemende bedrijven en instellingen aan het NEC zijn zeer divers en hebben ieder op een andere manier invulling gegeven aan de energiebesparing. Zo zijn er nieuwe productielijnen opgezet waarbij er minder energieverlies is, liggen er op vele panden zonnepanelen, wordt er waar mogelijk minder gereisd, rijden wagens op groengas, zijn er nieuwe technieken om broeikasgassen om te zetten in minder milieubelastende stoffen en wordt er biomassa in plaats van kolen gestookt voor de energieopwekking.
De hoeveelheid CO2 die met deze maatregelen gezamenlijk bespaard is, telt op tot ruim 905 duizend ton. Het overgrootte deel hiervan komt op conto van Electrabel. Uitgaande van 5 ton CO2 uitstoot per huishouden aan gas en elektra is de opbrengst gelijk aan het jaarlijks energieverbruik van zo’n 181.000 woningen, bijna drie keer het aantal Nijmeegse woningen.
Oorspronkelijk, drie jaar geleden, dachten de deelnemers dat ze nog meer CO2 konden besparen, 1,2 miljoen kilo CO2, maar nog niet alles wat in de pijplijn zit is al gerealiseerd. De komende jaren gaat bijvoorbeeld de ARN nog veel meer biomassa vergisten dan in 2010 (het laatste jaar dat meetelde voor het convenant).

Compenseren en doorgaan
Het merendeel van de 16 deelnemers aan het NEC heeft de ambitie om drie jaar lang drie procent per jaar te besparen ruim gehaald.
De gemeente Nijmegen heeft haar doelstelling niet gehaald. Dit komt doordat het isoleren van gebouwen en het verminderen van elektraverbruik nog niet volledig is gerealiseerd. Dit vraagt extra investeringen en zit nog in de planning. Wel heeft de gemeente de afgelopen jaren groene stroom ingekocht.

Afgelopen jaar blijkt ook dat stadsbreed, alle Nijmeegse bedrijven en huishoudens bijna vier procent minder energie hebben verbruikt. Dit tegen de landelijke trend van verdergaande groei in. De grote klimaatbewustwordingscampagne ‘Het Groene Hert’ zal hier zeker aan hebben bijgedragen. De gemeente Nijmegen zal de kilo’s CO2 die ze te weinig bespaard heeft, compenseren. Hiervoor is het nieuwe compensatiefonds van Het Groene Hert uitgekozen, waarmee vervolgens Nijmeegse projecten op het gebied van groen en zonnekracht zullen worden gerealiseerd. De convenantperiode van het Nijmeegs Energieconvenant is nu na drie jaar verstreken. Bijna alle bedrijven kiezen er voor om door te gaan met de verbintenis en kennis uit te blijven wisselen om ook in de toekomst zoveel mogelijk energie te kunnen besparen. Het NEC staat ook open voor nieuwe deelnemers.

Deelnemende bedrijven en organisaties
Alewijnse, ARN, Binnenlandse Container Terminals Nederland (BCTN), DAR, Dura Vermeer, Electrabel, gemeente Nijmegen, Hogeschool Arnhem Nijmegen, N.E.C. BV, NXP Semiconductors, Radboud Universiteit, Royal Haskoning, Smit Draad, Synthon BV, Talis en UMC St Radboud.

De resten van de middeleeuwse St.-Janskapel op de Nijmeegse Korenmarkt en de drie grafkelders die ooit in de kapel lagen, krijgen een herkenbare plek in het parkje dat hier de komende weken wordt aangelegd. Volgens GroenLinks-wethouder Jan van der Meer komt bovenop de kapelresten een glasplaat te liggen.

Het gaat hier om een kerk van de Johannieters, een militaire ridderorde die vanaf 1196 in Nijmegen een hospitaal, klooster en kapel hadden. De Johannieters waren kruisridders die het Heilige Land hielpen veroveren. In Nijmegen stond het oudste klooster van de Johannieters, de Commanderie (in de oorlog verwoest en eind jaren zestig heropgebouwd).

Voor de visualisering van de grafkelders wordt nog naar een juiste aanpak gezocht. Afdekken met eveneens een glasplaat is een optie. Er wordt ook nagedacht over herbouw van een koepeltje boven de graven. Bij alle vondsten komen verder teksten met uitleg.

De twee 13e eeuwse kelders bij de Smidstraat blijven niet zichtbaar. Ze blijven wel liggen maar er komen bassins voor het opvangen van het water van een ‘beekje’ dat in het parkje komt. De inrichting van het parkje kost bijna 3 ton.

Bron: De Gelderlander

Hans is toe aan zijn achtste burgemeester van Strijen. Hij kwam in 1978 in de Raad. VVD’er A. ten Oever (1965-1985) was toen burgemeester. Na zijn pensionering kwam Hans in de vertrouwenscommissie. De liberaal S. van Schaijck kwam en bleef acht jaar. Na zijn vertrek in 1993 naar Geldermalsen deed Nanny Peereboom haar intrede. Hans: “Een zeer erudiete vrouw, met wie ik het heel goed kon vinden. Zij was duidelijk een maatje te groot voor Strijen. Peereboom is in heel de geschiedenis van Strijen de de enige vrouwelijke burgemeester geweest.” In 1998 vertrok zij naar Zaltbommel. ( In 2004 ging zij met pensioen, ze is inmiddels 70 jaar.) Ze werd opgevolgd door  waarnemer Van den Bergh, die al snel plaats maakte voor PvdA’er Jaap Gelok. Na zijn vertrek naar Borsele nam VVD’er Ton Oster de honneurs waar. Brabander Jac. Klijs was tot vandaag zijn opvolger. Hans: “Hij begon meteen goed en is de afgelopen jaren alleen maar gegroeid in zijn rol als burgemeester.” Donderdag 1 september begint waarnemer Huub van der Meer (CDA). Over een half jaar zal duidelijk zijn wie de volgende kroon benoemde burgemeester van Strijen wordt. Hans: “Het gaat vanzelfsprekend om de beste kandidaat. Maar als dat een vrouw zou zijn, ben ik daar erg blij mee. Dat mag onderhand wel eens in dit “mannenbolwerk.”

De gegevens voor dit stukje zijn ontleend aan een interview in het AD/ Hoeksche Waard van 30 augustus 2011.

Als u iets wil weten over de geschiedenis van Nanny Peereboom kunt u surfen naar: Nanny Peereboom

Tijdens de vakantie kostte het uploaden van foto's op mijn blog teveel tijd. Vandaag ben ik de foto's aan het uitzoeken. Er zitten een paar hele mooie bij van Yellowstone park. Daarom hier een tweede poging met nog wat plaatjes van dit fascinerende gebied. En dan laat ik die van de bisons, beren (een zwarte vlek in het groen), the Old Faithful en de 'gewone' mooie berggezichten, rivieren en watervallen nog achterwege.
Straks misschien nog wat foto's van andere plekken.
En, ter geruststelling van anderen met een zwavelallergie: op sommige plaatsen in Yellowstone stinkt het enorm naar zwavel, maar ik ben er niet ziek van geworden.

Het college wil de mogelijkheid bieden aan de groen-onderhoudbedrijven om chemische middelen in te zetten bij de onkruidbestrijding. Alleen op de zogenaamde harde ondergrond (wegen, fietspaden, voetpaden). De methode die men daarbij gebruikt, geeft volgens het college de garantie dat de milieubelasting minimaal is. Uiteindelijk wil men hiermee ruim vier ton bezuinigen. Gezien de financiën binnen de gemeente natuurlijk een aanlokkelijke variant. De fabrikant van het middel glyfosaat, het middel dat gebruikt mag gaan worden, verklaart daarbij dat dit chemische middel goed afbreekbaar is. Maar er zitten een paar adders onder het gras: de fabrikant is reeds meerdere malen via rechtzaken gedwongen haar beweringen over afbreekbaarheid terug te nemen. Uit internationaal onderzoek blijkt dat glyfosaten uiteindelijk op mens en dier een negatieve invloed hebben. Kanker, ADHD zijn o.a. risico's die gepaard gaan met dit middel. Waterleiding bedrijven geven miljoenen per jaar uit om de residuen weer uit te filteren. Ook als je het alleen gebruikt op een harde ondergrond komt het uiteindelijk in het grondwater terecht. Bij regen verdwijnt het daarnaast in het oppervlakte water. Uit het feit dat er niet in de buurt van de putten in de straten gespoten mag worden, blijkt dat dit middel minder onschuldig is dan de fabrikant en het college ons doet willen geloven. Je vraagt je af wat belangrijker is voor het college: het geld of de gezondheid van haar burgers.

Volslagen flauwekul deze hele redenering.
Ik ben juist vertrokken van de HBO opleiding tot docent VO
vanwege de onnoemelijk slechte kwaliteit van het onderwijs daar.
De Educatieve Minor geeft mij een “beperkte” tweedegraads mogelijkheid
waarna ik vanuit een baan mijn Master en eerstegraads bevoegdheid kan halen.
Wat erger is is dat scholen bezuinigen op leerkrachten terwijl het wordt toegestaan
dat onderwijsmanagers tot twee ton verdienen.
Degenen die dus NIET op de tocht staan zijn de bestuurders en managers !
Dit gaat aantoonbaar ten koste van de kwaliteit van het hele onderwijs in Nederland,
en met het huidige kabinetsbeleid zal er dan ook niet snel verandering komen.
JJP

Handen af van de kinderboerderij!

Het college heeft het onzalige plan opgevat om de helft van de kinderboerderij weg te bezuinigen. De kinderboerderij Papenhoeve is een handtekeningenactie begonnen en er zijn 4.300 handtekeningen opgehaald. Het college bedenkt dat deze basisvoorziening wel even met de helft minder kan, een ton minder! Nee, het blijft gratis toegankelijk, of toch niet, gaan we entree heffen? Oh nee, we gaan kinderfeestjes geven. Daar kun je gemakkelijk een ton op binnenhalen, toch? Je verdient per couvert zo’n 2 euro. Er zijn zo’n 3000 basisschoolleerlingen in Papendrecht. Als deze allemaal 1x op een feestje in de kinderboerderij komen, levert dat 6000 euro op. Nou, dan moeten dus alle Papendrechtse basisschoolleerlingen 16 keer per jaar op een kinderfeestje komen in de kinderboerderij om de ton aan bezuinigingen te compenseren. (zucht…) Nee, dan sponsoring, ook een leuke. Mevrouw Den Hartog van de PvdA heeft hoop ik genoegzaam uitgelegd dat bedrijven gek worden van alle sponsoraanvragen en dat die bedrijven op dit ogenblik weinig te makken hebben. Entree heffen dan maar? Laten we zeggen een euro per keer. Dat betekent 100.000 bezoekers per jaar en zo’n 280 betalende bezoekers per dag. (zucht…) Gaat hem niet worden. Dom. Onzalig plan. De kinderboerderij moet vrij toegankelijk blijven voor alle lagen van de bevolking. De medewerkers moeten er kunnen blijven werken. Natuur dichtbij. Geef de kinderboerderij geen genadeslag, maar geef de kinderboerderij terug aan de Papendrechters! Dit is het belang van de Papendrechters!
Als GroenLinks hebben we aangegeven dat er goede alternatieven zijn om op te bezuinigen. Lees de algemene beschouwingen op onze GroenLinks Papendrecht site: www.papendrecht.groenlinks.nl.

 
Ik weet niet wat ik nu de meest schokkende ervaring in het Geldermalsense vond de afgelopen 24 uur. Het raadslid dat in de rondvraag van de gemeenteraad van zijn vrouw moest vragen waarom zij niet mede uitgenodigd was voor de fesstelijke opening van het heraangelegde marktplein? De sticker achter op een Dacia: "Vegetarians drive like animals"? Of de mevrouw die daadwerkelijk als een beest reed, geen richting aangaf en mij verrot schold omdat ik niet op haar richtingverandering anticipeerde.

Gisteren bezocht ik voor het eerst als belangstellende de gemeenteraad van Geldermalsen. Dit in het kader van mijn inburgering en omdat ik met een aantal enthousiastelingen ga proberen om in Geldermalsen de afdeling GroenLinks nieuw leven in te blazen. Deze "kiss of life" voor de afdeling is hard nodig en ik hoop eigenlijk dat de revitalisering van Groenlinks op lokaal niveau ook bijdraagt aan een levendiger dorpscultuur.

Het aanschouwen van de gemeenteraad leverde vermakelijke taferelen op. Een in zijn kuif gepikte CDA-er, een mevrouw van de PvdA die niet uit de voeten kon met de lopende zaken binnen het samenwerkingsverband rivierenland en ongelooflijk veel gesteggel over een "kluifrotonde". RroRail lijkt dat graag te willen, maar lokaal ziet niemand er echt iets in en zelfs de burgemeester vindt het maar niets en nam alvast afstand van het college dat de "kluifrotonde-variant" als enig overgebleven alternatief voor een goede ontsluiting van de brandweerkazerne verder wilde uitwerken. 

Even dreigde er een "kluifrotonde-oproer" vanuit de VVD waar men de afgevallen varianten in de overweging mee wilde nemen, maar met enkele soepele toezeggingen van de wethouder en de belofte er in de commissievergadering nog een keer over te praten, werd het collegevoorstel soepel door de raad geloodst.

De lokale politiek boeit. Dat weet ik als oud-raadslid als geen ander. Iedere gemeente heeft gelukkig haar eigen raad met haar eigen politieke mores en cultuur. Voor de raad van Geldermalsen geldt hetzelfde als voor de dorpskern. Er mag wel wat leven in de brouwerij.

Na de minimalistische beantwoording van mijn schriftelijke vragen over het Mirliton Theater heb ik het geagendeerd voor bespreking in de commissie Stad en Ruimte. Er zijn twee mensen serieus bezig met een tweede leven voor dit roemruchte theatertje. Wethouder Everhardt zegde toe met Corio om de tafel te gaan en volgende week eens praten met onze wethouder Lintmeijer van cultuur. Hieronder een leuk artikel uit het AD/UN van 18 mei j.l.

De laatste weken hoor ik steeds vaker dat ik geen pensioen meer hoef te verwachten. Als ik al wat zou krijgen is dat vele malen minder dan waar ik volgens mijn laatste pensioenoverzicht recht op zou hebben. En hier baal ik van. Ik betaal al zeker 10 jaar iedere maand premie. Als ik de 40 vol zou maken zou ik makkelijk een ruime ton (120.000 euro) gespaard moeten hebben, en dan reken ik niet eens de rente mee. Continue reading →

Uit de film Jery Maguire komt de beroemde quote "show me the money". Een citaat dat ook in de dagelijkse politiek vaak terug komt. Bij elk mooi plan komt het (gebrek aan) geld ter sprake. Dat speelt nu in de discussie rondom de bezuinigingen, maar ook in de reguliere uitgaven knelt het soms. Op dit moment speelt bijvoorbeeld de doorkijk naar 2017 voor het groot onderhoud van de stad: ophogingen van wegen, vervanging van speeltoestellen, bruggen, lantaarnpalen etc.

Deze Lange Termijn Investeringen (LTI) geven een onthutsend beeld. Als we dezelfde kwaliteit van de openbare ruimte willen behouden komen we over een paar jaar structureel 2 miljoen euro tekort. Dat is al rekening houdend met wat meer wateroverlast op straat, want in het Waterplan dat ook in deze periode wordt besproken is al aangekondigd dat we niet aan de norm kunnen voldoen dat de straten maar eens per 100 jaar onder water mogen komen te staan.

Deze problemen komen voort uit de slappe bodem vam Gouda. Dit heeft al eens geleid tot de beruchte Artikel 12-status, begrotingstoezicht door het Rijk. Die status is jaren geleden al afgekocht. We kregen een eenmalige zak geld voor achterstallig onderhoud (nou ja, de helft) en een extra uitkering via het Gemeentefonds voor de normale structureel hogere uitgaven van bijna 3 miljoen. Dat geld wordt ook keurig in de grond gestopt, maar is dus niet genoeg.

Er zijn verschillende oplossingsrichtingen mogelijk, waarbij elk nadeel zijn nadeel heeft. Je kan speeltoestellen niet vervangen. Dan kom je in de knoei met je eigen norm voor speeltuinen. Je kan minder groot onderhoud plegen. Dan storten bruggen in, vallen lantaarnpalen om en wordt je groenstrook vanzelf een sloot. Je kan de belasting verhogen (2 miljoen is 30 euro per inwoner per jaar). Je kan bezuinigen op groenonderhoud, maar dat doen we ook al met het dagelijkse onderhoud en dan wordt het groen dus dubbel gepakt. Dat doen we dus allemaal niet.

De nu voorgestelde oplossing is tweeledig. Ten eerste wordt een weg niet meer automatisch opgehoogd na 40 jaar, maar alleen als de weg echt teveel is verzakt. Dat is in Gouda overigens wat meer dan gebruikelijk (tot 20cm boven grondwaterpeil). Dat mag niet ten koste gaan vade veiligheid, en die harde toezegging heeft GroenLinks gekregen. De tweede oplossingsrichting is het kapitaliseren van het groot onderhoud. In plaats van het geld voor een nieuwe brug in 1 keer uitgeven sluit je dan een lening af die je in een bepaalde periode aflost, met rente. Op korte termijn geeft dat veel ruimte in de groot onderhoudspot, want in plaats van een paar ton of paar miljoen geef je er in 1 jaar maar 1/10 of zelfs 1/40 van dat bedrag uit. Op lange termijn komen die kosten wel ieder jaar terug en komen de rentelasten erbij. Daardoor "verdwijnt" straks maximaal een miljoen euro uit de onderhoudspot, want die blijft even groot zodat dit voor de begroting neutraal is.

Geen fijne gedachte, want het blijft een hypotheek op de toekomst. Zelfs met de wetenschap dat dit systeem in andere gemeenten al veel langer wordt gebruikt. De andere oplossingen laten wel het duivelse dilemma zien: dit lijkt de minst erge manier om toch de kwaliteit en veiligheid van de openbare ruimte in stand te houden.

www.youtube.com/watch?v=CVvGIWaogqk

Verhoog de kilometergrens van het leerlingenvervoer van twee naar vier kilometer. Dat was het voorstel van het college om ook op het leerlingenvervoer een bezuiniging van een ton in te boeken op een totaal budget van 1,9 miljoen euro. Er leek aanvankelijk weinig mis met het voorstel. De verordening bood namelijk ruimte om voor kinderen met een handicap een uitzondering te maken.

Het leerlingenvervoer is ooit ontstaan vanuit de gedachte dat voor kinderen die te ver van school wonen, busvervoer werd aangeboden. Het gaat dan om kinderen die om wat voor reden dan ook niet om de hoek op school kunnen. Het gaat in de praktijk om kinderen die vanwege een leerprobleem of een verstandelijke of fysieke beperking een speciaal onderwijstype volgen, zoals de Mytylschool. Maar ook om kinderen die de ouders om religieuze redenen naar een school van een bijzondere denominatie sturen. Of leerlingen die naar de Vrije School gaan.

En daar wringt de schoen. Kinderen met een beperking kunnen niet kiezen voor de school om de hoek. Zij zullen bijna altijd verder van hun school afwonen. Het is dus logisch dat voor deze leerlingen vervoer wordt aangeboden op het moment dat zij niet zelfstandig of met hun ouders/verzorgers naar school kunnen. Maar wat mij betreft houdt die overheidsverantwoordelijkheid op bij leerlingen waarvan de ouders kiezen voor een bijzonder onderwijstype of een excentrieke denominatie. Waarom zou de gemeente het vervoer moeten betalen voor ouders die hun kind persé naar, pak ‘m beet, gereformeerde Basisschool in Almerk willen sturen.

Bij het al dan niet toekennen van Leerlingenvervoer zou niet de afstand tussen school en thuis de bepalende factor moeten zijn, maar de vraag of leerlingen wel of niet zelfstandig of met hun ouders/verzorgers op school kunnen komen. Niet de kilometergrens dus, maar de individuele noodzaak. En met dit idee in het achterhoofd ging ik, samen met VVD-collega Thierry Aartsen (waarvoor hulde) aan de slag.

Nu laat de wetgever ruimte aan gemeenten om de kilometergrens zelf te bepalen, met een maximum bij zes kilometer. Of we hoog of laag springen, we komen er niet onderuit de leerlingen die naar Almkerk moeten, tegemoet te komen in de kosten. Maar voor alle leerlingen die korter dan zes kilometer van school wonen, geldt een bepaalde gemeentelijke beleidsvrijheid. Ons idee was dan ook om de kilometergrens niet ‘slechts’ naar vier, maar de maximale zes kilometer op te rekken, en op basis van individuele toekenningen de gevallen die vervoer nodig hebben te blijven faciliteren. Net zoals we dat nu al doen met vervoersaanvragen die in het kader van de Wet Maatschappelijke Ondersteuning (o.a. gehandicaptenvervoer) vallen.

Nu is het van belang de groep die alsnog leerlingenvervoer krijgt, goed te bepalen. Allereerst is de mate van beperking een belangrijke factor. Als een kind met rolstoel vervoerd moet worden, is vaak aangepast vervoer nodig. Kinderen met alleen een verstandelijke handicap kunnen vaak veel makkelijker door de ouders zelf gebracht worden. Maar als dat zelfde kind een agressieve stoornis heeft, of heel druk is, kan dat niet zonder begeleiding en is leerlingenvervoer weer wel geboden. Elk geval moet dus goed in beeld komen. Toegegeven, het zal niet één-twee-drie in kaart gebracht zijn.

De wethouder was aanvankelijk niet enthousiast. Maar werd dat meer en meer. CDA en D66 waren niet meteen enthousiast en vreesden te veel bureaucratie die zou leiden tot extra kosten. En PvdA en SP waren wel enthousiast, maar vreesden dat er mensen buiten de boot zouden vallen door een te strenge toepassing. Dus aan het begin van de vergadering was het nog zeer de vraag of het idee een meerderheid zou halen. Het was sjorren, trekken, duwen en lullen als brugman. Maar aan het eind van de vergadering is het voorstel van GroenLinks en VVD, tot mijn eigen verrassing, unaniem aangenomen.

Daarmee heeft de gemeenteraad in mijn ogen een goed en belangrijk besluit genomen. Daarmee heeft de wethouder een boeiende opdracht meegekregen. En daarmee heeft Breda straks als eerste gemeente een moderne, eerlijke, houdbare en goedkopere regeling voor het leerlingenvervoer.

Lees de Motie Leerlingenvervoer (pdf).

Aangezien Goede Vrijdag een feestdag is, heb ik vandaag al de halve dag vrij gekregen (niet vragen, zo werkt dat gewoon in Zweden). Ik kan dus fijn vroeg naar huis om spullen te pakken, want we gaan een weekend naar Wenen om een bruiloft bij te wonen (het is ongelofelijk hoeveel mensen van mijn generatie tegenwoordig trouwen, maar dat is een ander onderwerp dat misschien wel eens een eigen blog waard is).

Dus geen Zweeds Pasen voor mij. Geen paasheksen, geen gekleurde paasveren in struiken en bomen en vooral ook geen overdaad aan snoep. Want snoep (godis) is het voornaamste kenmerk van Zweeds Pasen. Kinderen (maar ook volwassenen) krijgen een groot ei gevuld met snoep voor Pasen. Volgens de lokale tandartsenbond eten de negen miljoen inwoners van Zweden rond Pasen gezamenlijk zo'n 6000 ton snoep (!!!).

Zweden eten sowieso ongelofelijke hoeveelheden snoep. Elke zaterdag is het bijvoorbeeld heel gebruikelijk dat kinderen snoep krijgen. Wederom volgens de Zweedse tandartsen eet het Zweedse volk elk jaar zo'n 153 miljoen kilo snoep. Dat is gemiddeld 17 kilo per persoon. Behoorlijk ongelofelijk. Ik denk dat ik misschien net aan 1 kilo kom. En dan moet ik zeggen dat de hoeveelheid snoep die ik eet exponentieel toegenomen is sinds ik in Zweden woon. Gewoon omdat het veel beschikbaarder is (in de supermarkt) en iedereen het steeds eet (bijvoorbeeld op kantoor).

Glad Påsk!

Wat een commotie. Twee ton voor een korpschef. Is die Jorritsma op haar achterhoofd gevallen? Opstelten wist niet hoe snel hij in moest grijpen. Want dit kon hij aan zijn, vermeende, achterban niet verkopen. De PVV in Almere, en de SP in de Tweede Kamer roken bloed. Aanpakken zo'n burgemeester, dat is wat het 'volk' wil. De Telegraaf scoorde in ieder geval. Deze week moesten we er in de gemeenteraad ook iets van vinden. In de ogen van de PVV had Jorritsma schade aan het imago van Almere toegebracht. Om dat nog eens niet ongemerkt aan de Nederlander voorbij te laten gaan was er een heus interpellatiedebat waarin Toon van Dijk het over een graaiende korpschef had. Het waarheidsgehalte mag natuurlijk geweld aan gedaan worden, daar let ondertussen niemand meer op (?). Het ging om een adviseur die tijdelijk voor 2 1/2 dag per week ingehuurd zou worden omdat minister Opstelten na maanden nog geen kandidaat korpschef had aangedragen (waar komt die man zijn verontwaardiging toch vandaan?). De Telegraaf rekende dat even door naar een niet misselijk te noemen jaarsalaris. SP sloeg aan, toen kon de plaatselijke PVV niet achter blijven. Jorritsma haalde snel een succes binnen want Opstelten had nu ineens wel kandidaten (uit de spierballentaal-hoge hoed getoverd). Maar de PVV bleef bloed ruiken en, goedkope(?), politieke winst. Het interpellatiedebat draaide echter uit op een discussie over het salaris van Raymond de Roon, die naast raadslid ook nog kamerlid is en daarmee ruim 120.000 euro per jaar opstrijkt. Wellicht net zo'n onzinnige discussie als de discussie over de adviseur van Jorritsma....