In april blaast Geert Wilders het kabinet op, omdat hij de voorgestelde bezuinigingen niet meer kan verantwoorden naar zijn slinkende achterban. Mede door de houding van de progressieve partijen rest demissionair minister-president Mark Rutte niets anders dan vervroegde verkiezingen uit te schrijven. Voor het eerst in de parlementaire geschiedenis verschaft de kiezer Nederland op 20 juni een linkse sociaal-liberale meerderheid. De PvdA slaagt erin met haar ‘realistisch alternatief’ de weggelopen kiezers terug te winnen en blijft met 30 zetels de SP nipt voor als grootste partij. De onderhandelingen tussen PvdA, SP, D66 en Groenlinks over een regeerakkoord verlopen moeizaam. Naast bekende geschillen over de ww en de aow-leeftijd vormt ook de vraag wie van de grootmachten PvdA en SP de minister-president levert een twistpunt. Het feit dat binnen de PvdA menigeen de voorkeur geeft aan Wouter Bos boven Job Cohen, maakt het er niet eenvoudiger op. Maar op 31 augustus staat het sociaal-liberale kabinet op het bordes. Trots presenteert Femke Halsema als eerste vrouwelijke minister-president van Nederland haar team van ministers, waaronder we Wouter Bos, Eberhard van der Laan, Lodewijk Asscher, Jan Marijnissen, Agnes Kant, Lousewies van der Laan, Alexander Pechthold en Andrée van Es ontwaren. Job Cohen wordt opnieuw burgemeester van Amsterdam.

Gisteren hadden we een geslaagde nieuwjaarsreceptie van de gemeente Nijmegen inclusief warm afscheid van burgemeester Thom de Graaf. Namens het college van B&W sprak ik de nieuwjaarsrede uit en bedankte ik Thom de Graaf voor zijn inzet voor Nijmegen in de afgelopen vijf jaar. Dit was mijn toespraak:

Dames en heren,

U bent gewend om vanaf deze plek te worden toegesproken door de burgemeester.
Maar ondanks het feit dat Nijmegen dit jaar, inclusief waarnemer,
maar liefst 3 burgemeesters zal hebben, mag ik hier vandaag met u namens het college terugblikken op 2011 én vooruitkijken.

Dat doe ik als loco-burgemeester, omdat we vandaag niet alleen de nieuwjaarsreceptie voor de stad houden,
maar omdat we tevens afscheid nemen van Thom de Graaf.
Hij blikt straks terug op zijn burgemeesterschap.
Ik neem u kort mee naar het afgelopen jaar en de verwachtingen voor 2012.
En ik zal stil uiteraard staan bij het vertrek van Thom.

Dames en heren,
2011 was een bijzonder jaar.
Het jaar van de Arabische Lente, Occupy, de tsunami in Japan, de wereldwijde financiële crisis en de geboorte van de 7 miljardste burger.

Gebeurtenissen die vrijwel allemaal ook in onze stad voelbaar waren.
Ook de Nijmeegse bevolking groeide.
We passeerden voor het eerst de grens van 165.000 en blijven voorlopig doorgroeien.
Dat is goed nieuws voor de stad, 
hoewel het feit dat we nog steeds een vrouwenoverschot hebben voor sommige twitterende raadsleden nog belangrijker leek.
En een journalist wil graag dat we dit gegeven – dat we meer vrouwen dan mannen hebben in onze stad - inzetten voor onze citymarketing.

Higashimatsuyama – daar heb ik op moeten oefenen - de Japanse stad waarmee we al enkele decennia een vriendschapsband hebben,
voelde - gelukkig slechts in beperkte mate - de gevolgen van de tsunami. 
En Nijmegen heeft natuurlijk zijn eigen Occupy-afdeling.
Hoewel overvloedige regen en kou ervoor hebben gezorgd dat het Valkhofpark niet meer occupied is.

Onze stad kende weer vele hoogtepunten.
Te beginnen met één van onze stadsiconen - de Waalbrug - bestond 75 jaar.
We hadden weer een prachtige editie van de Vierdaagse
Al was het maar omdat ik voor het eerst meedeed – en uitliep; 4×50 kilometer!

Kinderarts Jos Draaisma werd voor het tweede jaar op rij uitgeroepen tot beste kinderarts van Nederland. 
Stichting Whaa kreeg van prinses Máxima een Appeltje van Oranje voor hun project Shake-It Academy.
De beste en mooiste tweewielerzaak ligt in onze stad.

Het Groene Hert werd genomineerd als beste duurzame project in Nederland
en we hebben de beste biologische slagerij in de stad en de duurzaamste kinderopvang
Deze 3 vermeldingen heb ik zelf maar aan het lijstje toegevoegd - want nu ik deze toespraak mag houden grijp ik als wethouder voor duurzaamheid natuurlijk mijn kans.

De in Nijmegen opgerichte band Go Back to the Zoo won de 3FM Award voor ‘beste band’.
De Nijmeegse organist Dirk Luijmes kreeg een Klassieke Edison.
Han Mertens van het Stedelijk Gymnasium won de Nationale Biologie Olympiade.
Het toekomstige stadseiland verdiende in New York de prestigieuze Waterfront Center Award.
En Nijmegen is, net als vorig jaar, de goedkoopste terrasstad.
We hebben er onlangs ook nog gratis parkeren aan toegevoegd.
Zo, dat was een hele waslijst aan hoogtepunten.

Maar er waren helaas ook dieptepunten:
zoals het absurde geweld rond NEC-Vitesse begin vorig jaar.
Wat een groot contrast met de vreugde van gisteren.
NEC boekte een fantastischte historische overwinning tegen Vitesse
In Arnhem!
Maar we hadden het over dieptepunten in 2011.

Zoals ook de ontslagen bij NXP of de laffe overvallen op inwoners en hardwerkende ondernemers.
Met als meest trieste voorbeeld de overval op juwelier Kamerbeek.

Ook de financiële crisis trof onze stad.
Het afgelopen jaar was in financieel opzicht een turbulent jaar.
Niemand ontsnapte aan de financieel moeilijke omstandigheden.
Faillissementen, ontslagen, onverkoopbare huizen, minder gesubsidieerde banen,
ook onze stad werd ermee geconfronteerd. 
We hadden problemen met onze grondexploitaties in Waalsprong en Waalfront.
De rente drukt daar zwaar op de aangegane leningen.
Wat dat betreft kunnen Hannie Kunst, Bert Jeene en ikzelf ook wel met een tentje op het Valkhofpark gaan staan
Bij Occupy.
En het zwaar weer zal helaas aanhouden.
Wij staan opnieuw voor een jaar waarin het voor velen niet gemakkelijk zal zijn, zelfs niet in onze relatief goed draaiende stad.

Toch is er ook alle reden om niet bij de pakken neer te zitten.
Zoals ik al zei, onze stad groeit.
Volgens onderzoekers stijgt ons inwonertal, als een van de weinige steden in Nederland, in de komende 15 jaar fors.
Die groei zorgt voor de dynamiek die een stad nodig heeft.
Het is ook een teken dat Nijmegen nog steeds aantrekkelijk is om in te wonen en te werken.
Dat bleek ook afgelopen jaar toen Nijmegen werd gekozen tot een van de groenste steden in Nederland en we dik in de top 10 van meest aantrekkelijke woonsteden eindigden.
We zijn een aantrekkelijke woonstad voor iedereen en in het bijzonder voor vrijgezellen die op zoek zijn naar een vrouw
Hier heb je die nieuwe citymarketing.

De stad staat dus niet stil en dat biedt perspectief.
Kijk ook maar naar de hijskranen in onze stad.
Het lijken er meer dan ooit.
Plein `44 is in aanbouw,
de contouren van stadsbrug De Oversteek zijn al goed zichtbaar,
de dijkverlegging en het daarbij horende stadseiland gaan echt van start
en ondanks de crisis worden er het komend jaar zo’n 1200 nieuwe woningen opgeleverd.

Van essentieel belang was ook dat Nijmegen als kennisstad van zich blijft spreken.
Bijvoorbeeld met de Spinozapremie voor astronoom Heino Falcke.
En nationale zorgheld 2011 Bas Bloem.
Dhr Bloem is ook een van de kandidaten voor Nijmegenaar van hat jaar.
De Radboud Universiteit werd door studenten gekozen tot de beste van Nederland
Synthon opende een state-of-the-art laboratorium voor biotechnologie
en Heinz bouwt bij de toekomstige Novio Tech Campus aan zijn grootste innovatiecentrum buiten de Verenigde Staten.
Bovendien hebben we landelijk gezien één van de hoogst opgeleide beroepsbevolkingen en zijn we een topstad als het gaat om banen per vierkante kilometer.  

Alle reden dus om te blijven investeren in de toekomst van onze gemeente,
ook al worden we geconfronteerd met de grootste financiële en beleidsmatige uitdagingen van de afgelopen decennia.
De gemeente blijft dan ook investeren in een sociale stad,
in een economisch sterke stad
en in een duurzame groene stad.
Maar we doen en kúnnen dat niet alleen.
Dat kon niet voor de crisis, maar zeker niet tijdens de crisis.
We moeten het dus samen doen.
Samen met bedrijven, kennis- en gezondheidsinstellingen, regionale samenwerkingsverbanden en met de inwoners van onze mooie stad.

In het Nederland van het ‘Doe eens normaal man’ van Rutte en Wilders, is er soms weinig ruimte voor nuance en gezamenlijke oplossingen.
Maar zwart-wit denken en het uitvergroten van tegenstellingen brengen ons niet verder.
Verbindingen zoeken, dat is waar het de komende jaren om draait, constateerde Thom de Graaf vorig jaar al terecht.

2012 is het jaar waarin we die verbindingen verder moeten versterken.
Ja, er moet een groter beroep worden gedaan op de eigen verantwoordelijkheid van alle Nijmegenaren. 
En ja, er moeten lastige keuzes worden gemaakt.
Toch hebben wij daar als stadsbestuur vertrouwen in. 
Nijmegenaren zijn eigenwijs, creatief, ondernemend, veerkrachtig én ze leggen de verbinding.
Of het nou ondernemers zijn die elkaar met een gastoeter alarmeren bij een overval
of Dukenburgers die samen dromen over hun stadsdeel.
Nijmegen puilt uit van de creatieve, goede, vernieuwende ideeën en initiatieven die de stad beter en mooier maken.
Ik wens iedereen dan ook een prachtig jaar toe. 

Alles overziend gaat het ondanks alles best goed met Nijmegen.
En degene die dit de afgelopen vijf jaar onophoudelijk en onvermoeibaar heeft uitgedragen, is…… Thom de Graaf
Thom was een ware promotor van onze stad.
En mede dankzij hem zijn de Nijmegenaren trotser dan ooit op hun stad
Maar aan alles komt een eind;
zo ook aan het burgemeesterschap van Thom.

Toen Thom burgemeester werd in 2007, trad hij in de voetsporen van zijn vader.
Een mooi gegeven; en telkens als Thom in de afgelopen vijf jaar naar zijn werkkamer ging, liep hij langs een portret van zijn vader.
De vrijzinnige sociaalliberaal keek dan naar de strenge ietwat regenteske KVP’er.
Een wereld van verschil.
Thom zal het wel van zijn moeder hebben, denk ik dan.

Thom was de eerste burgemeester van Nijmegen die door de raad werd gekozen uit een voordracht van twee personen.
Hij had natuurlijk liever gehad dat hij de eerste door het volk gekozen burgemeester had kunnen worden.
Maar ja, die beruchte nacht, he……

Toen Thom aantrad, viel hem meteen op hoe groot het cultuurverschil is tussen het deftige Den Haag en het volkse Nijmegen. 
Nijmegen kent een horizontale structuur waar weinig ontzag is voor gezag – iedereen is gelijk.
Zo liep hij in de eerste dagen van zijn burgemeesterschap met een agent door een wijk.
Thom vroeg beleefd aan deze wijkagent: Hoe lang doet U dit werk al?
Ach, zegt de agent: Zeg maar JE, Thom!
Dat typeert onze stad en daar heeft Thom hartelijk om moeten lachen

De connectie met Den Haag is al die jaren wel gebleven.
Thom deed er eerlijk gezegd ook niet veel aan om dat te verbloemen.
Denk aan zijn verkiezing tot Eerste Kamerlid.
En bovendien was zijn Haagse connectie overduidelijk in het belang van de stad, dus waarom zou je dat dan moeten verbloemen?
Zo heeft hij meerdere malen aandacht gevraagd voor Nijmeegse problemen en belangen bij bewindslieden en Kamerleden.

Bij Thom was er ook altijd de oprechte liefde voor Nijmegen.
Even wat harde cijfers en gegevens:
In de afgelopen vijf jaar was hij bij meer dan 800 publieke optredens en werkbezoeken in de stad.
Hij organiseerde etentjes met gewone Nijmegenaren om met ze te praten over wat hen bezighield in de stad.
Hij initieerde de verkiezing van de Nijmegenaar van het Jaar en zometeen zetten we weer zo’n kanjer in de spotlights.
Thom zorgde weer voor rust in sommige wijken door straatcoaches aan te stellen
Hij initieerde de Vrede van Nijmegen Penning met dit jaar Umberto Eco als laureaat.
En hij vertegenwoordigde Nijmegen met verve in onder meer de Euregio, de Veiligheidsregio en het Kennisstedennetwerk.

Dames en heren, Thom heeft veel gedaan voor de stad.
Dat moet haast wel de reden zijn dat er maar 9 kandidaten het aandurven om in zijn voetsporen te treden.

Thom de Graaf benadrukt regelmatig dat hij continuïteit belangrijker vindt dan snel scoren of politiek bedrijven.
Een burgemeester moet, volgens hem, vooral boven de partijen staan, een goede voorzitter van raad en college zijn.
Hij moet verbinden, de rechtstatelijkheid en de grondrechten van inwoners beschermen.
“Ik ben geen straattijger, geen zeepkistburgemeester.
Ik ben meer een type Job Cohen, dan een type Gerd Leers”, zei hij zelf ooit in een interview.
Waarschijnlijk zou hij op dit moment zichzelf met geen van tweeën willen vergelijken
Maar het beeld is duidelijk.
Een goede bestuurder.
Niet koste wat kost zich willen profileren; maar er zijn wanneer dat nodig is.
Behulpzaam in het college en gemeenteraad en actief in de stad waar dat maar wenselijk was.
Kritiek, dat hij desondanks geen warme burgervader zou zijn, deed hem wel eens pijn.

En het klopt ook niet.
Thom de Graaf stimuleerde als geen ander het ‘trots op Nijmegen-gevoel’.
Nijmegen is landelijk veel pregnanter in beeld gekomen.
Als dynamische stad en grote stad, voorloper op tal van terreinen.
Altijd Nijmegen, Nijmegen kennisstad, Oudste stad van het land.
Thom de Graaf heeft er hard aan gewerkt om dat gevoel te versterken: buiten de stad en in de stad.
Dat is belangrijk voor het profiel van Nijmegen, maar zeker zo belangrijk is dat Nijmegenaren het zelf ook echt meer zijn gaan voelen.

We zijn trots op het bijzondere karakter van Nijmegen,
Trots op de historie,
onze befaamde onderwijs- en onderzoeksinstellingen,
hoogwaardige gezondheidszorg,
en wereldtoppers op het gebied van wetenschap.
En we zijn trots op baanbrekende Waalprojecten. 

Thom haalde tevens de banden aan met de hoger-onderwijsinstellingen.
Rector Magnificus Bas Kortmann noemt hem niet voor niets de postillion d’amour;
de liefdesboodschapper van het hoger onderwijs in Nijmegen.
Die liefdesboodschapper was hij in vele opzichten voor de stad en die zal hij ongetwijfeld ook blijven.
Want, dames en heren, Thom en zijn lieve vrouw Machteld blijven hier gewoon wonen.
Kortom, ze zijn echte Nijmegenaren en dat blijven ze.

Thom is Guusje ter Horst opgevolgd als burgemeester en hij volgt nu Guusje weer op als voorzitter van de HBO-raad.
Overigens is het maar goed dat Guusje hem nu niet opvolgt als waarnemend burgemeester.
Want dan hadden we hier in Nijmegen een heus Poetin-Medvedevje gedaan.

Beste Thom, straks zul je zelf nog spreken en pas echt afscheid nemen.
Maar ik zeg nu al namens het gemeentebestuur én namens de bevolking van Nijmegen ‘bedankt!’.
Bedankt voor je inzet,
Bedankt voor je steun in het college.
En bedankt voor je liefde voor Nijmegen.
Ik hoop dat je nog lang ambassadeur voor onze mooie stad zult blijven!
Waar ook ter wereld, en zeker in Den Haag.
Thom – bedankt!

Heb je wel eens het gevoel gehad dat de grond je te heet onder de voeten werd? Ik wel.

December was hectisch. Ik werkte tachtig uur per week aan mijn project en dan ook nog in de winkel voor de financiën. Ik zorgde dat alles in orde was voor mijn vertrek naar Oslo. Ik had geen tijd meer voor ontspanning, haalde toch zeker een nacht per week door vanwege de hoeveelheid werk. De deadlines. Die stonden vast. En ik haalde mijn deadlines. Drie presentaties, een in Londen, een in Amsterdam, een in Leiden. Een eindversie van de scriptie over het onderzoek waaraan ik tien maanden heb gewerkt. Geen tijd voor veel dingen die mijn leeftijdgenoten doen. Geen tijd om een boek te lezen. Zelfs geen tijd om mijn blog bij te werken.

Ik voelde hoe de Nederlandse bodem mijn voeten schroeide. Ik probeerde de brand te blussen zonder brandslang in de buurt. Ik probeerde de vloer de dweilen met de kraan open. Daar bovenop kwamen nog enkele valse beschuldigingen. Sommige mensen zijn mijn slachtoffer, schijnbaar. Ik schijn de boel te belazeren. Ik trok het niet meer. Het vuur wakkerde aan. Ik moest afkoelen.

Naar het Noorden. Sneeuw en ijs. Mijn eigen therapie. Een afstudeerproject. Bossen vlak bij mijn woning. Afstand nemen. Herstel van wonden. Rustdagen nemen. Weinig om continu afgeleid te raken. Ontstressen. Onderzoeken, lezen, schrijven of wandelen. Onbetaalbaar eten om allemaal zelf te betalen. Het negatieve geschiedenis laten worden. Negatief-geassocieerden loslaten. Sterker worden. Uitsluitend contact onderhouden met mensen die onvoorwaardelijk om mij geven. Toekomstplannen maken. Focus.

Ik heb het voor elkaar. Het is mij gelukt naar Noorwegen te gaan. Dat heb ik zelf geregeld. Zonder me tegen te laten houden door onzinnig gedoe. Daar ben ik trots op.

IJzige Noorse bodem, breng mij rust, stilte, vrede, voorspoed.

Oslo 15 januari t/m 31 juli 2012.

Gearchiveerd onder:Diaries, Reisverhaal

Beste ANWB, Al vele jaren ben ik lid van uw organisatie. Al sinds 1981 om precies te zijn. Inmiddels dus ruim 30 jaar. Met enige trots moet ik er bij bekennen. En al die jaren ben ik ook in het bezit van een auto. Slechts een korte periode beschikten mijn vrouw en ik over twee auto’s. En het was altijd zo, en zeker in de beginjaren, dat het lidmaatschap van de ANWB weliswaar een persoonlijk lidmaatschap was, maar je profiteerde er beide van. Mijn echtgenote dus ook wanneer ze met de auto onderweg ging. De ANWB kaart is dan ook altijd standaard in de auto aanwezig. Een paar jaar geleden begon echter de discussie; mocht dat wel, met z’n tweeën gebruik maken van 1 kaart? Eigenlijk niet, aldus uw organisatie. Maar, zo leerde mij telefonisch desgevraagd, een ANWB/Wegenwachtmedewerker zou er niet echt moeilijk over doen. En dat deed men ook niet twee of drie jaar geleden toen mijn echtgenote met pech bij een pompstation langs de snelweg stond. Ze werd prompt geholpen. En ik verwachtte ook niet anders. Op ‘mijn’ ANWB kaart stond ook keurig netjes alleen R. Honnef. Nou, daar kun je, m of v, alle kanten mee op. Dit jaar niet meer. Sinds 2012 prijkt er keurig netjes Dhr. R. Honnef op de kaart. En daarnaast is er ineens een reclamecampagne van de ANWB voor het ‘partnerlidmaatschap’ voor nog geen 3 euro per jaar maand (32 per jaar om precies te zijn). Nu is het lidmaatschap van de ANWB + Wegenwacht Nederland 67 euro per jaar. En met de 32 euro per jaar er bij een verhoging van bijna 50%, wanneer je gehuwd bent en beide personen gebruik maken van dezelfde auto. U geeft in de campagne wel netjes aan dat het handig is voor als de partner zelf ook een auto heeft, maar toch, ik ben wel benieuwd naar de uitwerking van én de toevoeging Dhr. op mijn kaart én het nieuwe prijsplan wat u heeft bedacht voor de partner. Het heeft toch alle schijn in zich dat u eerdaags mijn echtgenote binnenkort niet meer laat ‘meeliften’ op wat mijn kaart heet te zijn.

De grote olijfoogst

 

Al toen we voor het eerst onze quinta gingen bekijken hadden we zin in de olijfoogst. 

Nu zijn we de eigenaar (ja echt het is geregeld!!!) en zijn we dus de trotse bezitters van zo’n 40 olijfbomen. Dat bomen moet ik maar gelijk even ontkrachten trouwens.

Dat zit zo. Iedereen kent die prachtige, dikke en grillige stammen van de olijfboom. Prachtig maar hoe wordt ie nu zo? Van zelf dus niet is het antwoord. Doe je niets aan een olijf wordt het grote, dikke en ondoordringbare struik. Alleen door heel veel snoeiwerk van alles wat uit de grond of te laag op de stam groeit creëer je de illusie van en mooie boom. Zaak is dan het bij te houden anders gaat eigenwijze stuk hout gewoon weer vanuit de grond groeien onder het moto: ik ben een struik, ik ben een struik!

Als je dat nu ondercontrole hebt moet je ook nog zorgen dat hij niet te ver naar boven doorschiet want anders drogen de takken gewoon in. 

Op het jonge hout gaat de olijf bloeien en zal hij uiteindelijk olijven gaan dragen. Die zijn rechtstreeks van de boom overigens volstrekt oneetbaar.

Nu was het dan zover. De oogst ging beginnen. Ans en Jacques stonden nog op onze camping en ook papa was over komen vliegen. Ik had ondertussen zeilen voor de grond gekocht dus we konden aan de slag.

 

Al na enkele ogenblikken stond onze buurvrouw op de oprit. Vol interesse keek ze toe op de werkzaamheden. “Muito bom, mas….” / Heel goed, maar…

Na een korte cursus oogsten en een hele lading nieuw materiaal konden we nu echt aan de slag. Conclusie met 4 man een hele dag druk in de weer zijn levert je 53 kilo olijven op. Dat was de oogst van 4 bomen. Dat schiet dus niet op.

 

De volgende dagen was het weer gewoon kl*ten dus geen oogst meer. Onze opbrengst van de eerste dag was toen alleen natuurlijk nog geen olijfolie.

 

Daarvoor moesten we naar Almoster. Daar staat de moinho (molen) voor de olijven uit de streek. Concept is tamelijk eenvoudig. Je brengt er je olijven heen, zij persen die volgens ambachtelijke methode. Wij krijgen dan per 10 kilo 1 liter olie, de rest is voor hen. Zo verdienen zij hun geld.

Het persen gebeurt door de olijven eerst te malen. De pulp wordt op rieten matten gelegd die vervolgens onder grote druk worden geperst. Wat dan overblijft is pulp en olie!

 

Onze 53 kilo leverde een overweldigende hoeveelheid van 5,3 liter ongefilterde olie op. Winkelwaarde ongeveer 7 euro. Maar de smaak is geweldig!!!

 

 

 

Stuk, alles gaat stuk!

 

Nooit heb ik het idee gehad echt in de wieg te zijn gelegd voor oneindig geluk. Het zal ook wel deels liggen aan het afwezig zijn optimisme. Maar ach, optimisten zijn nu eenmaal slecht geïnformeerde pessimisten!

 

Het laatste jaar, of misschien wel gewoon de laatste 2 jaar, waren niet de makkelijkste uit ons leven. Wekelijks verbaas ik me over de groep mensen die meewerken aan bijvoorbeeld “Ik Vertrek” en dan doen alsof wonen in het buitenland hetzelfde is als eeuwig  op vakantie en nooit meer werken. Dat nooit meer werken klopt vaak wel: de werkloosheid is meestal veel hoger dan in Nederland en de mensen met baan zijn meestal niet vooruit te branden. Dat is ook zo in Portugal. Wat mij betreft is de werkloosheid hier nog niet wat ie zou moeten zijn. Regelmatig sta ik in een winkel en denk ik stuur ze allemaal maar naar huis en ik doe het zelf wel. Beter en sneller, easy!

 

Maar veel erger dan dat is het gevoel wat we de laatste tijd steeds vaker hebben: houd het  dan nooit op!?! Echt alles lijkt stuk te gaan of niet meer goed te werken.

Dak net gerepareerd, nu lekt het op dezelfde plek weer.  Muur compleet behandeld, gestuct en geverfd nu loopt het water er gewoon weer harder uit dan soms uit de kraan. Dat komt vooral omdat het kennelijk heel moeilijk is watervoorzieningen zo te maken dat ze gewoon werken. Dat geldt dan nog meer voor stroom. Stroom valt nog steeds regelmatig gewoon uit. Soms een paar seconden en soms gewoon veel langer. Ter compensatie hebben we overigens een flinke IVA (BTW) verhoging van 6 naar 23% gekregen. Echt goed voor bijvoorbeeld computers is dat natuurlijk niet.

 

Opzoek naar de lek in het dak is de conclusie dat alle dakpannen van het dak moeten. Ze moeten helemaal schoongemaakt en opnieuw geïmpregneerd. En als ze dan toch van het dak zijn kunnen we gelijk alle houtdelen vervangen. Die bevatten nu een complete dierentuin. Houtwormen, boktorren, etc..

 

Onze nieuwe houtkachel staat dagelijks heerlijk te branden. Helaas blijkt dat we de pech hebben dat we een exemplaar hebben gekocht dat niet helemaal ontvet is voor het verven. Nu zit de kachel vol vlekken en moet na de winter opnieuw gespoten. Commentaar van de winkel: hij zag er nog niet zo uit toen jullie hem meenamen. 

 

Op 12 jan. 2012 stopt de analoge televisie in Portugal. Niet erg opzicht uiteraard. We moesten de antenne en kabels toch al vervangen. Een digitale ontvanger kopen was lastiger. De meeste werken op HDMI en onze tv had slechts scart. Na wat proberen bleek dat de toch al zwakke scart-aansluitingen toch echt versleten waren. Repareren is met een oude tv niet meer aan de orde. Nieuwe dus maar.

 

De rij met kleine zaken is verder oneindig. Maar…. het aller, aller aller ergste was wel het stuk gaan van de espressomachine! Mijn grote vriend begon te lekken en verloor veel van zijn druk. Druk heb je nodig voor een mooie cremelaag. Dat is dus niet wat veel mensen denken te drinken met een Senseo. Dat is badschuim en varkensvet! Ondrinkbaar bocht!

De machine moest bij gebrek aan mogelijkheden hier terug naar Nederland. Dat waren vreselijke dagen, zelfs weken met koffie uit een filter. Het smaakte naar de beste reden om Nederland niet te missen: als donker water met ergens iets in de verte van een koffiesmaak. Gelukkig staat ie inmiddels weer trots op het aanrecht, daar waar hij thuis hoort.

 

Oha. Wat ook stuk gaat zijn mijn kiezen. Geen idee waarom precies maar ze breken spontaan af. Ach laat ook maar…

Tegen een blinde muur aan de Marheineckeplatz in het (toen nog) West-Berlijnse Kreuzberg zag ik ooit een reusachtige tekening van het Berlijnse volksleven in de jaren twintig. Onder de kleurige afbeelding stond de naam van de oorspronkelijke kunstenaar: "Heinrich Zille: 10.1.1858 - 9.8.1929". De Berlijnse volkstekenaar en fotograaf was toen net vijftig jaar dood.

Vandaag is het precies 154 jaar geleden dat graficus, lithograaf, schilder, tekenaar en fotograaf werd geboren. Hij groeide in armoede op, werkte jarenlang in een foto-atelier, maar kwam pas goed aan zijn eigen werk toe toen hij rond zijn vijftigste werkloos werd. "Ga liever de straat op. Kijk om je heen en teken", had zijn leermeester hem gezegd. Zijn sociaal-kritische weergave van het Berlijnse leven van het late keizerrijk en de Republiek van Weimar sloeg in als een bom.


"Moeder, als ik wil kan ik bloed in de sneeuw spugen", zegt een meisje op een van Zilles tekeningen trots tegen haar moeder. Of: “moeder, zet de twee bloempotten eens buiten. Ons Liesje zit zo graag in het groene”. De heersende klasse vond Zilles werk maar niks. "Die kerel ontneemt ons alle levensvreugde", becommentarieerde een officier uit het keizerrijk een Zille-tentoonstelling.

In het Nicolaïviertel in het centrum van Berlijn staat sinds zijn honderdvijftigste verjaardag, vandaag vier jaar geleden, een standbeeld van Heinrich Zille. Om de hoek is een Zille Museum. Alles in het oudste deel van de tegenwoordige wereldstad ademt Zille en zijn Berliner Milljöh. Sinds ik in 1979 de muurschildering op de Marheineckeplatz zag sta ik altijd even stil bij Heinrichs verjaardag. Al die tijd al is hij op de dag af een eeuw ouder dan ik. Proost!

Erik de Graaf

De titel “Politiek twitteraar van het het jaar”  is nipt aan mijn neus voorbij gegaan. Maar teleurgesteld ben ik zeker niet! Geert Wilders haalde 34.8% van de stemmen en ik zelf 33.6%. Een resultaat waar ik trots op ben. Natuurlijk had ik dat extra procent er graag bij gehaald, maar alle reacties en steun waren [...]

Vandaag werd bekend dat ik ben genomineerd als Twitteraar van het jaar in de categorie politiek. Daar ben ik eigenlijk heel trots op! Vooral omdat ik de enige “lokale” politicus ben die is genomineerd. Wie mij een beetje kent weet dat ik gek ben op lijstjes en op competitie (en dat ik (%$&*@@#$ niet ga [...]

De crisis bij de FNV leidt tot nieuwe kansen. De ‘Nieuwe Vakbeweging’ is de werktitel van de beoogde vernieuwingsslag die oud-staatssecretaris Jetta Klijnsma verder mag uitwerken. 2012 lijkt mij dan ook het jaar dat FNV, CNV en MHP (voor middelbaar en hoger personeel) hun hokjesgeest te boven moeten komen. Samen kunnen ze verder gaan als krachtige, postverzuilde vakbeweging: een veelkleurige paraplu voor allerhande kleine vakverenigingen voor uiteenlopende beroepsgroepen en bedrijfstakken.

Zelf ben ik meer dan tien jaar lid van het CNV. Ik werd lid in de tijd van good old Doekle Terpstra. En met overtuiging heb ik later enige tijd gewerkt bij CNV Vakcentrale. De toenemende spanning tussen vakbonden en vakcentrale is – zo heb ik ervaren - beslist niet voorbehouden aan de FNV. En ook binnen het CNV en MHP heeft zich de ontwikkeling voorgedaan van het ontstaan van ‘superbonden’, denk aan CNV Vakmensen, de christelijke evenknie van FNV Bondgenoten. Ook hier werd de afstand tussen de bond en - ironisch - de vakmensen groter. 

Het CNV sprak én spreekt mij aan omdat het christelijk sociaal gedachtegoed voor deze vakbeweging leidend is. Toen het CNV in 1909 werd opgericht stelde deze zich op tegen de klassenstrijd en voor het overlegmodel. Maar dat gold natuurlijk ook voor het Nederlands Katholiek Vakverbond (NKV) dat samen met het Nederlands Verbond van Vakverenigingen (NVV) in 1982 opging in de FNV. En van klassenstrijd is nu allang geen sprake meer. Het overlegmodel is zelfs de institutionele norm geworden in Nederland.   

En soms is het wel erg makkelijk om de redelijk zelve te willen zijn, terwijl FNV-onderhandelaars voor alle werknemers van een bedrijf (inclusief de CNV-leden) de hete kastanjes uit het vuur halen door wél met de vuist op tafel te slaan. Ik merk dat ik vooral trots ben op het CNV op die momenten dat ze óók een keer met de vuist op tafel slaan. En als het moet een staking niet uit de weg gaan. Je bent immers een vakbond of je bent het niet. Ik ben kortom een CNV-lid die staat voor gerechtigheid. Niet voor het in stand houden van een bepaald instituut.

CNV-voorzitter Jaap Smit beklemtoont herhaaldelijk dat het CNV vooral moet blijven bestaan en ondertussen houdt hij met een schuin oog in de gaten wat er bij de FNV gebeurt. Hij zou beslist meer karakter kunnen tonen door de vraag op tafel te leggen: waarom zouden we na ruim honderd jaar CNV ons bestaansrecht niet ter discussie durven stellen? Het gaat immers om werkgelegenheid, een gezonde arbeidsmarkt, goede en op maat gesneden belangenbehartiging, gerechtigheid en solidariteit?

Voordat Jaap Smit begon bij het CNV was hij voorzitter van Slachtofferhulp Nederland, een algemene organisatie die in 2002 – ver na het tijdperk van de verzuiling – het licht zag. Opkomen voor de belangen van slachtoffers kun je het beste doen vanuit een algemene organisatie, zo dacht Jaap Smit en zo denken we nu bijna allemaal. Daarbij kunnen individuele bestuurders en medewerkers natuurlijk allemaal hun eigen levensbeschouwelijke achtergrond en motivatie hebben. Mijn vraag aan de CNV-voorzitter: waarom zou dat niet gelden als je opkomt voor mensen die het slachtoffer zijn van bijvoorbeeld een ontslaggolf of een reorganisatie?

Het CNV zou het lef moeten hebben haar eigen bestaansrecht ter discussie te stellen. CNV-leden die zwaar hechten aan een aparte christelijke organisatie kunnen zich aansluiten bij het orthodox-christelijke Christennetwerk GMV, terwijl de grote groep idealistische en tegelijk meer pragmatisch ingestelde CNV-leden kunnen kiezen voor een specifieke vakvereniging die opkomt voor de belangen van hun eigen vakgebied of bedrijfstak. Uiteraard onder de grote en veelkleurige paraplu van de Nieuwe Vakbeweging.

In 1996 is het Nederlands Christelijk Werkgeversverbond (NCW) samen met het VNO opgegaan in VNO-NCW. Binnen de gefuseerde algemene werkgeversclub is nog steeds een speciale afdeling actief die zich bezig houdt met zingeving en christelijk-sociaal denken. Dat geldt trouwens ook voor de FNV, vanwege de NKV-roots. In die zin hoeft het CNV niet bang te zijn en kan ze juist een waardevolle protestantse inbreng hebben binnen een brede, ontzuilde vakbeweging die kleine vakverenigingen kan faciliteren om maatwerk te bieden aan specifieke beroepsgroepen of bedrijfstakken.

Of komt er straks bijvoorbeeld naast de algemene kappersbond met 2500 leden toch ook nog een christelijke met 700 leden? Natuurlijk moet dat kunnen in een vrij en democratisch land. Ik zou de laatste zijn die dat gaat verbieden. Maar persoonlijk zou ik zo’n ontwikkeling – ook als CNV-lid - een gemiste kans vinden.

Jaap Smit, wacht dus niet langer en laat het CNV – samen met FNV en MHP – meebouwen aan een inspirerende een veelkleurige vakbeweging van de 21ste eeuw.

Een bewerkte versie van dit betoog verscheen op 4 januari 2012 in dagblad Trouw.

30 november 2011

Als wethouder Duurzaamheid is Bart Eigeman er trots op dat het grootste congres over Duurzaamheid in de Brabanthallen bijeen komt. De aftrap is indrukwekkend: de plastic soep in de oceanen is een grote bedreiging voor mensen en dieren.

Daarna zijn er vele workshops, waaronder twee over het Bossche Energie Convenant, dat een energiek voorbeeld is van samenspel tussen gemeente en ondernemers en onderwijs.

Leiden is trots op haar monumenten en er komen er steeds meer bij. Dat is mooi, het Leids cultureel erfgoed is één van de belangrijkste kwaliteiten van de stad. Gelukkig staan er inmiddels ook veel gebouwen uit de 20e eeuw op de lijst van gemeentelijke monumenten. Maar gebouwen uit de wederopbouw periode worden nog te weinig op waarde geschat. Een aangenomen motie van GroenLinks probeert hier wat aan te doen. Het belangrijkst is echter dat de gemeente Leiden zich beseft dat ook naoorlogse gebouwen, mooi of lelijk, onderdeel kunnen uitmaken van de Leidse cultuurhistorie.

Dinsdag 13 december meldde wethouder Jan-Jaap de Haan (Cultuur) trots dat drie bestaande Leidse schoolgebouwen de status hebben gekregen van beschermd gemeentelijk monument: Het Bonaventura College aan de Mariënpoelstraat, het Visser ’t Hooft aan de Kagerstraat en het ROC ID College aan de Groenhazengracht. “Met hun bijzondere baksteenarchitectuur, allerlei decoratieve details en zelfs een oude kapel zijn de kersverse gemeentelijke monumenten een waardevolle toevoeging aan de mooie lijst van al bestaande Leidse monumenten. Verleden en toekomst zijn in deze Leidse schoolgebouwen verenigd.” zegt Jan-Jaap de Haan in het persbericht.

Dat deze drie scholen de monumentenstatus hebben gekregen is te danken aan het zeer volledige rapport: De school “Een sieraad der gemeente” De geschiedenis van de scholenbouw in Leiden Deel 1: 1800 – 1940. Het rapport is geschreven voor de Unit Monumenten en Archeologie Leiden, door Yteke Spoelstra, een architectuurhistorica die onder andere gespecialiseerd is in scholenbouw.

Net als stations, musea, ziekenhuizen, overheidsgebouwen en andere [semi]openbare grote publieke gebouwen kennen scholen vaak een bijzondere architectuur. Schoolgebouwen zijn cultuurhistorisch van groot belang omdat in de architectuur meestal naast de typische architectonische kenmerken ook de onderwijsopvattingen uit die tijd goed afleesbaar zijn.

Daarom vormen scholen een belangrijk onderdeel van ons cultuurhistorisch erfgoed. Vroeger dacht men daar helaas anders over. Aan het einde van het rapport is een lijst opgenomen van alle gebouwde scholen uit de periode 1800 – 1940. Helaas is een groot deel daarvan gesloopt. Veel van de scholen die er nog wel staan zijn inmiddels aangewezen als rijks- of gemeentelijk monument. Daar komen er dus nu drie bij en dat is mooi.

Maar er is ook reden tot zorg. Dezelfde auteur, Yteke Spoelstra, schreef nog een rapport: De school “Een sieraad der gemeente” De geschiedenis van de scholenbouw in Leiden Deel 2: 1945-1965. Ook dit is weer een zeer volledig overzicht, nu van alle gebouwde Leidse scholen uit de wederopbouw periode. Ook deze scholen geven een goed beeld van de architectuur en de onderwijsopvattingen uit die tijd. Veel van ons hebben in deze schoolgebouwen les gehad. Er is zelfs een grote kans dat onze kinderen er nu nog op school zitten. Ook in dit tweede rapport staat aan het eind een overzicht van alle scholen. Een aantal is inmiddels gesloopt maar heel veel scholen staan er nog steeds. Alleen is nu opvallend is dat geen van deze scholen een monumentenstatus heeft. En dit is reden tot zorg. Het lijkt erop dat de gemeente de cultuurhistorische waarde van een aantal scholen uit de wederopbouw nog niet inziet en de gebouwen makkelijk laat slopen wanneer nieuwe ontwikkelingen op de locatie gewenst zijn.

Vlakbij het nieuwe monument het Visser ’t Hooft aan de Kagerstraat staan twee naoorlogse scholen op de nominatie om gesloopt te worden. De voormalige Middelbare Meisjes School Sint Agnes van de Rooms-katholieke Zusters der Liefde aan de Eijmerspoelstraat en de voormalige Mathesis Scientiarum Genitrix (MSG) aan de Dieperpoellaan. Deze twee scholen moeten wijken voor de herontwikkeling van de locatie Dieperhout. Er is duidelijk nooit een poging gedaan om deze twee scholen te behouden of te hergebruiken. Dat is vreemd want in het scholen-rapport wordt het volgende gezegd over het Agnes: “Dit fraaie exemplaar uit 1965/1966 is ontworpen door het Leidse architectenbureau Van Oerle, Schrama en Bos. De ruime groenstrook voor de school aan de Kagerstraat maakt dat het een beeldbepalend gebouw in de buurt is…“ en over de MTS: “De school, die in 1964 ontworpen is door het bekende architectenbureau Jan Lucas en Henk Niemeyer is in 1966 in gebruik genomen. Minister Diepenhorst opende het gebouw dat vier miljoen gulden heeft gekost….. Het gebouw is gaaf zowel in hoofdvorm als in detail en is exemplarisch voor schoolgebouwen voor het technische onderwijs uit de jaren zestig”.

Het is tragisch dat ondanks bovenstaande kwalificaties de gemeente, tegen het advies van de Leidse monumentenselectiecommissie in, besloten heeft de twee scholen niet aan te wijzen als gemeentelijk monument maar ze te slopen. Blijkbaar gaat het monumentenbewustzijn van de gemeente nog niet veel verder dan tot de Tweede Wereldoorlog. Dit is volkomen onterecht. Ook naoorlogse gebouwen maken onderdeel uit van het Leidse cultuurhistorische erfgoed en verdienen soms een monumentenstatus.

Gelukkig is in september een motie van GroenLinks in de gemeenteraad aangenomen die het college verzoekt om bij nieuwe ruimtelijke ontwikkelingen in de stad waarbij sloop van bestaande gebouwen aan de orde is, altijd de Monumentenselectiecommissie te consulteren over de waarde van eventueel aanwezig cultureel erfgoed. Ook verzoekt de motie het college altijd een onderzoek te doen naar de mogelijkheden van hergebruik van een gebouw wanneer dit gebouw door de monumentenselectiecommissie is voorgedragen voor voorlopige aanwijzing als beschermd gemeentelijk monument.

Helaas zal de motie de twee scholen op de Dieperhout-locatie niet van de slopershamer redden. Daarvoor zijn de plannen al te ver gevorderd. Maar er is nog hoop. Gezien de huidige crisis op de woningmarkt is het niet heel waarschijnlijk dat met name voor de MSG-locatie snel een ontwikkelaar gevonden zal worden. Misschien komt hergebruik dan weer in beeld en worden het Agnes en de MSG alsnog als gemeentelijk monument vermeld  op de lijst van scholen, in het nog te schrijven scholen-rapport Deel 3,

Onderstaande tekst droeg ik voor tijdens het Rector on Tour op de beta-faculteit van de Radboud Universiteit, op 13 december 2011. Het lijkt heel wat tekst, maar als ik het voordraag vliegt de tijd natuurlijk ;)

–

De leden van de facultaire studentenraad vroegen mij of ik een column wilde voordragen voor het mooie terugkerende “Rector on tour” programma aan mijn faculteit. En hoewel ik op vrijwillige basis eigenlijk geen columns wil schrijven voor studenten die met een gratis lunch gelokt moeten worden, maak ik voor de komst van onze Rector Magnificus graag een uitzondering.

Mijnheer Kortmann en ik kennen elkaar nog uit de tijd dat ik, als lid van de universitaire studentenraad, met kritische vragen het college van bestuur uit de tent probeerde te lokken, in de hoop dat zij hun beleid van een beter doordachte inhoud zouden voorzien. In die tijd sprak ik Mijnheer Kortmann meestal aan met “Beste heer Kortmann”, maar niet lang daarna had ik een hele inspirerende ontmoeting met zijn broer. Met de kwalificatie “beste” ben ik sindsdien wat terughoudender, maar een aardige man is het zeker, die mijnheer Kortmann. Nooit te beroerd voor een goede discussie, en bovendien rebels genoeg om zijn onvrede over de landelijke koers wat onderwijs betreft te ventileren. Het organiseren van de grootste optocht van hoogleraren in toga uit de Nederlandse geschiedenis, zo’n 1000 stuks, is daarvan een indrukwekkend voorbeeld.

En zo’n betrokken Rector Magnificus is erg prettig, zolang hij voor hetzelfde doel staat als jij tenminste. Het is immers de man bij uitstek die iets in de melk te brokkelen heeft waar het het Radboudiaanse onderwijsbeleid betreft. Trots was ik dan ook toen ik las dat mijnheer Kortmann het door de Vereniging van Universiteiten (voorheen de Vereniging van Samenwerkende Nederlandse Universiteiten) gestelde minimum van 12 contacturen per week eigenlijk nog aan de slappe kant vond. Dat mogen er volgens hem best 15 zijn.

Nu zult u misschien lachen. 15 contacturen. 15 uur hoorcollege, werkcollege of practicum. Daar zit een gemiddelde Beta-student op woensdagmiddag al aan. Sterker nog, ik herinner mij uit mijn FSR jaar dat het faculteitsbestuur het aantal contacturen bij enkele studies juist expliciet wilde reduceren tot maximaal 20 per week, waarschijnlijk met een zalentekort of een bezuinigingsslag in het achterhoofd. Desalniettemin verdient onze rector lof voor zijn stellingname. Want bij veel opleidingen is het onderwijs nog lang niet zo stimulerend als aan onze faculteit. En laten we eerlijk zijn: er zijn maar weinig studenten die zich naast 12 contacturen de volle 28 resterende uren in de werkweek tot zelfstudie kunnen motiveren, wat dat betreft zijn studenten net mensen. Geef ze impulsen en ze komen te leven.

En ondanks de tegenvallende rendementen van ons mensenschuwe exacte betweters – hee, kwaliteit moet je niet overhaasten! -, merken we dat de rector zo nu en dan jaloers is op de inzet van onze studentenpopulatie. Misschien ook niet zo vreemd als je af en toe de zoutzakken bij rechtsgeleerdheid achter hun laptops in de collegezaal ziet zitten. Volgens mijnheer Kortmann worden op FNWI de hele week door fanatiek “SOMMEN GEMAAKT” in groepsverband, die vervolgens in een werkgroep worden besproken. Een methode die zich ook uitstekend zou lenen voor opleidingen als psychologie en rechtsgeleerdheid.

Zelf heb ik bij “sommen maken” een nogal pejoratieve connotatie die weinig blijk geeft van het onderscheid tussen ordinair rekenen en elegante wiskunde. Controleer je een balans, of pas je wat alledaagse statistiek toe, dan maak je volgens de meeste beta’s een ordinaire som.
Een decadente natuurwetenschapper daarentegen vindt zichzelf enkel goed genoeg voor het volwaardig onderzoeken, afleiden en bewijzen van materie. Maar de heer kortmann is een jurist en bedoelt het waarschijnlijk niet verkeerd, maar, heuswaar, juist goed.

En daaruit schemert al een beetje de complexe taak van de rector van een brede universiteit voort. Anno 2011 is niemand meer beta, jurist, econoom, medicus, sociale wetenschapper en geesteswetenschapper tegelijkertijd. Enerzijds wordt er zoveel mogelijk beleid aan de faculteiten overgelaten om het bij hun studenten en vakgebieden te laten aansluiten. Anderzijds ontkomt men er niet aan af en toe juist ook universiteits-brede regels te stellen, en te leren van elkaar. Maar waar wordt wat voor wie besloten?

We willen allemaal een universiteit die meer is dan de som van de faculteiten. Als chemicus wil je in je vrije ruimte ook eens een mooi vak kunnen volgen aan de faculteit der rechtsgeleerdheid. Dat is, echt waar, hartstikke interessant. Ik kan het weten want dat heb ik in mijn Bachelor ook gedaan. Zo makkelijk heb mijn studiepunten bovendien nog nooit verdiend! Maar dat terzijde. Aan de andere kant zitten beta’s niet te wachten op een centraal aangestuurd IT-clubje dat onze goed werkende Linux computers komt herinstalleren met Microsoft-Windows met een teletubbie-interface. Goede bedoelingen maar ontoereikende kennis van domeinspecifieke details kunnen alsnog tot slechte besluiten leiden.

In praktijk worden kritische medezeggenschappers nogal eens van het kastje naar de muur gestuurd: “dat moet van de Rector”, antwoordt de Vice-Decaan onderwijs op een vraag van de facultaire studentenraad, waarop de Rector bij navraag ontkracht “nee hoor, dit is decentraal management, dat mogen faculteiten lekker zelf uitzoeken”. Een effectieve, maar wanneer bewust ingezet, oneerlijke afwimpel-manoeuvre, die betrokken kritische studenten jaarlijks veel tijd en frustraties kost.

In werkelijkheid worden aan dit plaatje nog het ministerie van OCW, de onderwijsinstituten en het ongrijpbare college van decanen worden toegevoegd, zonder heldere referenties naar zwart-op-wit stukken. Daar kan onze universiteit helaas nog veel van leren. Als het nergens controleerbaar staat vermeld, dan heeft het geen waarde. Transparantie. De kernwaarde van iedere zuivere academicus. Zoals een publicatie niet wordt geaccepteerd zonder referenties bij haar statements, zouden studenten het niet langer moeten accepteren als een decaan of vice-decaan weer eens iets over de schutting kiepert zonder referentie waaruit blijkt dat het op dat specifieke niveau ondergebracht is.

En als het college van bestuur niets te verbergen heeft, dan zou het ook de nieuwsredactie weer meer middelen en vrijheden mogen geven en radiostiltes tot het verleden laten behoren. Op een universiteit moeten we niet geheimzinnig doen over wat er gebeurt en waarom dat gebeurt, we moeten juist trots zijn op onze universiteit. Hier wordt fantastisch onderzoek gedaan en ook veel van onze opleidingen zijn van hoog niveau. Dat moeten we juist krachtig ventileren, en publicitaire tegenvallers op de koop toe nemen! Waar komt toch dat verlangen naar achterkamertjes en mediacontrole vandaan? Mijnheer Kortmann, kunt u ons dat vertellen?

Het afgelopen jaar hebben we behoorlijk geïnvesteerd in energiebesparende maatregelen. Ik heb braaf elke maand het energieverbruik bijgehouden en een stukje daarover geschreven op mijn weblog. Inmiddels is de jaarrekening van Greenchoice binnen en kunnen we het hebben over dat deel dat de gemiddelde Nederlander bovenal interesseert: hoeveel geld onze maatregelen hebben bespaard t.o.v. de inschatting door het energiebedrijf. Door de energierekening met een paar buren te vergelijken weet ik inmiddels dat de schatting van Greenchoice behoorlijk adequaat was. Hun schatting was 6.475 kWh elektriciteit (elektrisch koken) en 1.837 m3 aardgas.

Besparing

Het eindresultaat is 2.540 kWh en 919 m3 gas. Dat heeft een energierekening opgeleverd van Euro 1.093,96. We hebben het eerste jaar Euro 829,55 bespaard op de elektriciteitskosten en Euro 520,13 op de gaskosten. Voor het gasverbruik is dat niet helemaal correct, omdat er niet gecorrigeerd is voor graaddagen.

Wat	Verwacht	Werkelijk	Verschil
Groene stroom (zon)	€ 1.357,48	€ 527,93	€ 829,55
Groen gas (boscompensatie)	€ 1.040,84	€ 520,71	€ 520,13
Vastrecht+transport	€ 45,32	€ 45,32	€ 0,00
Verschil	€ 2.443,65	€ 1.093,96	€ 1.349,69

Correctie voor graaddagen

Volgens de graaddagen calculator van mindergas.nl telde de periode van 1 november 2009 tot en met 31 oktober 2010 3043 graaddagen. De periode tussen 1 november 2010 en 31 oktober 2011 telde slechts 2866 graaddagen. Dat betekent dat ik sowieso een lager gasverbruik had kunnen verwachten. Om precies te zijn heeft het betere weer 107 m3 gas bespaart, dat is een besparing op jaarbasis van Euro 60,54 dankzij het weer. De besparing door onze gasbesparende maatregelen wordt daarmee Euro 459,59.

Wat	Verwacht	Werkelijk	Verschil
Groene stroom (zon)	€ 1.357,48	€ 527,93	€ 829,55
Groen gas (boscompensatie)	€ 980,30	€ 520,71	€ 459,59
Vastrecht+transport	€ 24,93	€ 24,93	€ 0,00
Verschil	€ 2.362,72	€ 1.073,57	€ 1.289,15

Investeringskosten

De besparing op elektriciteit is voor een groot deel het gevolg van het hotfil aansluiten van de vaatwasser en wasmachine (naar schatting Euro 60 besparing), led-lampen, energiezuinige apparatuur en gedragsverandering (lampen uit, zo min mogelijk apparatuur op standby). De eerlijkheid gebied te zeggen dat ik verwacht dat ons elektriciteitsverbruik komend jaar ongeveer 300 kWh hoger uit gaat vallen, omdat we vorig jaar november en december nauwelijks thuis zijn geweest.

Afgelopen jaar hebben we vooral geïnvesteerd in het verlagen van de gasrekening. De belangrijkste maatregelen die we hebben genomen zijn het vervangen van de cv-ketel en het installeren van een zonneboiler (inclusief hotfil voor de vaatwasser en de wasmachine). Een compleet overzicht van de door ons genomen maatregelen vind je hier.

De totale investeringskosten voor de cv en zonneboiler bedragen Euro 7.800 (Euro 2.200 voor de cv ketel en Euro 5.600 voor de zonneboiler). Door het voortijdig stopzetten van de subsidieregeling duurzame warmte (onderdeel van de oude SDE) is dat Euro 1.100 hoger dan verwacht. Een forse tegenvaller, die de voorlopige terugverdientijd van de cv en zonneboiler op 15 i.p.v 12 jaar zet (exclusief financieringskosten, inclusief de geschatte besparing van de hotfill aansluitingen).

Aan de andere kant de terugverdientijd is nog altijd beter dan die van mijn mobiele telefoon. Verder ben ik er trots op dat we nu zelf duurzame warmte opwekken en CO2 reduceren. Al was dat laatste een stuk goedkoper geweest via het CO2 emissiehandelssysteem. Naar mijn mening een goede besteding van de hypotheekrenteaftrek die de Nederlandse belastingbetaler ons vorig jaar gegeven heeft (en ook alsnog met enige vertraging voldaan aan mijn goede voornemen voor 2009). We zijn nog niet volledig om, maar wel een aardig eind op weg.

Dit bericht is ook geplaatst op Duurzame Buren.

Decembergiften. Bij toeval kom ik op een mooie site terecht. Eco, bio en mooi zijn de trefwoorden voor deze site. Mijn eigen rimpels en verdwijnende grijze haren bepalen al langer mijn uiterlijk. Ik doe het er mee en ben er tevreden mee. Tegelijkertijd kijk ik met veel plezier naar vrouwelijk schoon. En elke vrouw die met aandacht voor haar uiterlijk trots rondloopt heb ik een liefdevolle gliml...

Ach ‘t Loon! Als ik vroeger bij mijn oma logeerde aten we met ontbijt beschuit. Beschuit met ontbijt..dat was vreemd want ik was boterhammen gewend. De grote klok tikte, de kanarie piepte, de kachel zoemde en wij deden ‘krak’. De eettafel stond bij het raam. Na het raam was er een smal balkonnetje en dan begon het grote niets. Tot de gevel van ‘t Loon. Het parkeerdek. En onder dat parkeerdek was de entree. Daar was een rode slagboom druk in de weer auto’s naar binnen en naar buiten te laten. Mijn oma en ik bekeken dat gefascineerd. Die drukte, die beweging, de schaduw waar de voertuigen in verdwenen of juist uit opdoken. In het winkelcentrum zelf kwam ik nooit. Te ver weg van de flat waar mijn oma woonde. Ik vermoed dat ik niet eens wist dat het ‘t Loon heette. Ik denk dat ik daar pas jaren later weet van heb gekregen.  Toen het zo maar een winkelcentrum was. Net zo lelijk en onvriendelijk van de buitenkant als Hoog Catharijne. Waarschijnlijk een Trots van Heerlen en tegelijk een Verdriet. Net als in Utrecht.

Zo kan mij blog eindigen. Mijn oma is al vele, vele jaren geleden de flat ontstegen. We zullen maar zeggen dat ze vanaf een wit wolkje nu, beschuitjes knagend, naar ‘t Loon kijkt. Hoofdschuddend, ongetwijfeld, tsjongejonge zeggend. Maar ik had niet gerekend op mijn tante. Inmiddels is zij ook een eind in de tachtig en woonachtig in dezelfde flat. Een etage hoger, meen ik. Uit dit laatste mag u begrijpen dat mijn familiebanden niet overal even sterk zijn. In het acht uur journaal verscheen mijn tante opeens in beeld. Als ‘een bewoner’. Ik heb eigenlijk niet onthouden wat haar commentaar was, zo verbouwereerd en blij verrast was ik haar te zien, staand op dat bekende smalle balkonnetje, kijkend, wijzend…ja, daar is het: ‘t Loon. Zie die parkeerentree. Goh. En daarmee meegevoerd worden naar die ochtenden met mijn oma en dat uitzicht, dat ooit was en nooit meer zal zijn. Nu fundamenteel definitief.

Met stofzuiger en een soppende doek maak ik samen met andere vaders en (vooral) moeders één keer per jaar het klaslokaal van mijn zoontje grondig schoon. Door het samen te doen zorgen vrijwel alle ouders dat het lokaal het hele schooljaar hygiënisch op orde blijft. Vorige week nam een moeder het initiatief om de klas in Sinterklaas-stijl te versieren. De school had geen geld zodat ouders zelf de handschoen oppakten. Prachtig. Iedereen was trots en blij. Zo wordt de basisschool een dragende gemeenschap waaraan ouders hun steentje bijdragen.     

Ik begrijp onderwijsminister Van Bijsterveldt wel. Ouders moeten hun schoolgaande kinderen meer begeleiden en zelf ook meer betrokken zijn bij de school. Dat schrijft ze vandaag in een brief aan de Tweede Kamer. De CDA-politica verwacht van ouders dat zij de schoolprestaties in de gaten houden en helpen verbeteren en ook meer deel worden van de schoolgemeenschap. ’Het gaat om een mentaliteitsverandering bij alle betrokkenen. De rol van de ouder is te zeer een vergeten rol; veel ouders zijn in een consumentenrol terechtgekomen,’ aldus de minister. En ja, ze heeft groot gelijk.

‘Scholen moeten ouders op hun verantwoordelijkheid aanspreken, maar daar staat ook iets tegenover: de ouders krijgen inzicht in de voortgang die hun kinderen boeken en in de cijfers die ze halen. Ouders en scholen zouden hun afspraken moeten vastleggen in niet-vrijblijvende overeenkomsten,’ aldus de bewindsvrouw. Ik vind dat beslist geen gek idee.

Minister Van Bijsterveldt heeft het gelijk aan haar kant. Een school is meer dan een dienstverlener en vormt een cruciaal onderdeel van de maatschappij waarvoor mensen samen verantwoordelijkheid (moeten) dragen. De prikkels daartoe mogen groter worden. Maar ze maskeert met haar boodschap een groter probleem. Namelijk dat dit kabinet volstrekt onvoldoende wil investeren in het basisonderwijs, denk bijvoorbeeld aan het passend onderwijs. De voorgenomen bezuinigingen in het passend onderwijs krijgen in 2013 een omvang van ruim 300 miljoen euro. De meest kwetsbare leerlingen zijn de dupe.

Op zorgleerlingen en hun begeleiding wordt keihard gekort. Bezuinigingsdrift is sterker dan een doordachte beleidsvisie. Eerst worden de experts het passend onderwijs uitgebonjourd en daarna moeten leerkrachten de bijscholing in om te leren omgaan met zorgleerlingen. Alsof een leerkracht tijd heeft om alle leerlingen aandacht te geven met klassen van dertig kinderen waarvan enkelen beslist extra zorg nodig hebben. Zoals de Algemene Onderwijsbond (AOb) onlangs stelde: ‘We praten over het werk van vele duizenden mensen die zich de afgelopen jaren hard hebben ingezet om zorgleerlingen de kans te geven op een toekomst. Net als het onderwijspersoneel, zullen veel van die zorgleerlingen straks thuis komen te zitten.’

Misschien moet minister Van Bijsterveldt eens laten berekenen hoeveel geld de inzet die ouders nu al tonen op de basisscholen van hun kinderen, de staatskas jaarlijks oplevert. Zou dat forse bedrag niet bestemd kunnen worden voor de zorgleerlingen? Zo wordt solidariteit concreet en tastbaar. De klas schoonmaken, actief zijn als voorleesouder en meedoen in de ouderraad om zo primair de school van je kind te ondersteunen en secundair – collectief via een omslagberekening door het Rijk – ook zorgleerlingen een kans te bieden.

Natuurlijk zijn er ouders die de kantjes eraf lopen. Betrokkenheid van ouders verdient stimulering. Maar denkt de minister de categorie luie en ongeïnteresseerde ouders nu werkelijk met een tour door het land en met een Facebookpagina op andere gedachten te kunnen brengen? Deze campagne is misschien goed bedoeld, maar zou weleens een beledigende kant kunnen hebben. Dan denk ik vooral aan die actieve vaders en moeders van zorgleerlingen die straks in de kou staan.

Eigenlijk kun je Wide Sargasso Sea alleen lezen, als je Jane Eyre kent. De roman van Jean Rhys is daar namelijk een reactie op. Maar ik houd nu eenmaal niet zo van melodrama in de Engelse middenklasse, terwijl de exotische setting van Wide Sargasso Sea me wel trekt. Bovendien schrijft Rhys, die met dit boek op 76-jarige leeftijd doorbrak, veel bondiger.

Wide Sargasso Sea beschrijft de lotgevallen van een jonge Antoinette Cosway in de Caraiben aan het begin van de negentiende eeuw. De slavernij is net afgeschaft en dat heeft de verhoudingen in het gebied overhoop gegooid. De oude (min of meer) blanke slavenhouders, waartoe Antoinette’s familie behoort, zijn hun trots kwijt. De bevrijde zwarte bevolking telt nog steeds niet mee. Een nieuwe golf blanke gelukzoekers voert de boventoon. Als Antoinette trouwt met een man uit de nieuwe elite, voelt ze zich onbegrepen en vervalt ze langzaam tot waanzin.

Het plot van Wide Sargasso Sea is eigenlijk niet zo belangrijk. Het korte, laatste deel van het boek, dat zich afspeelt in Engeland, is zelfs overbodig. Het gaat om de sfeertekening in de eerste twee delen: Antoinette als kind op de oude plantage, en als jonge vrouw op huwelijksreis in een buitenhuis van de familie op een ander eiland.

Het verval, de vijandigheid van de omgeving, bezwerende rituelen en de lusteloosheid vermengen tot een dreigende atmosfeer waarvan je je goed kunt voorstellen dat je er gek van wordt. Dat is het knappe van Wide Sargasso Sea: het slaagt erin zonder te psychologiseren, maar uitsluitend door de veranderende omstandigheden te schetsen, een scherp portret van Antoinette neer te zetten.

Vandaag ontving ik een zeer serieuze en vriendelijke mail van ene heer Mage, medewerker van de Bank of Scotland, een voormalig gerenommeerd instituut dat de internationale tak van onze nationale trots, de ABN AMRO bank, heeft overgenomen. Nu zit ik toch in diepe dubio, lees de mail, wat zou jij doen?

Verzoek om een hulp.
Geachte heer,
Gelieve Ik heb uw antwoord, ik ben Patrick Mage (de heer), manager en
hoofd van de informatica-afdeling hier in onze bank, Bank of Scotland.
Ik heb alleen geschreven om uw begrip en hulp te zoeken. Ik wens een
overplaatsing die een enorm bedrag van € 20.000.000,00 te maken.
(Twintig miljoen pond sterling).
Ik ben voor om deze transfer te maken naar een aangewezen bankrekening
van uw keuze. Dus, voor uw geduld en steun, ik stel voor een
aanbieding van 40% van het totale bedrag dat de jouwe kunnen zijn,
nadat de overdracht is met succes afgerond.
Vriendelijk antwoord mij met vermelding van uw interesse, en ik zal u
te voorzien van de details en de noodzakelijke procedure met die om de
overdracht. Gelieve ik ben in afwachting van uw reactie via deze mijn
e-mailadres pattrickkmage@latinmail.com
bedankt,
Patrick Mage (de heer)

Wat mij met name opvalt is dat het gebruik van Google Translate niet tot goede resulaten leidt. De beste man had natuurlijk een zeer mooie mail geschreven in een of andere obscure Afrikaanse of Latijns Amerikaans-Indiaanse taal en deze door Google Translate gegooid. Nu worden die talen zo slecht vertaald dat er dit soort emails uit komen.

Wat mij nou in dubio plaatst is het volgende: hoe zou ik een leuk, informatief spel kunnen ontwikkelen op basis van dit soort emails en Google translate? Het idee is dat je op basis van bovenstaande tekst raadt uit welke taal het komt.

Uitdaging zit 'm in het feit dat:

• Men een mail als deze daadwerkelijk door Google translate kan gooien, op te lossen door dit soort teksten als png op de spelsite aan te bieden?
• Het eigenlijk geen leuk idee is, wie gaat er zo'n spel spelen, op enkele taalpuristen na?
• Welk verdienmodel valt er omheen te bedenken? Want die € 20.000.000,00 (20 miljoen pond sterling *met Euro teken*) wil ik wel verdienen

Vandaag werd ik toevallig twee keer aangeschreven als Karen. Dit was opvallend. Karen is mijn tweede naam.

Karen gaat voor zeven maanden naar Oslo in januari, en daar in vrijheid werken aan een onderzoeksproject, onder eigen beheer van haar financiën, en onder eigen beheer van vrije tijd aldaar. Karen leeft en wordt niet geleefd. Ze heeft de borg over de kamer die ze aangeboden heeft gekregen al betaald, geheel zelf, nadat ze zelfstandig heeft gesolliciteerd naar woonruimte. Over niet al te lange tijd zal ze het enkeltje boeken.

Karen is trots en verliest haar trots niet. Ze is er trots op dat ze het gebeuren in Oslo doorzet. Het is fijn om iets op haar C.V. te kunnen zetten over dat ze een wetenschappelijk onderzoek in het buitenland heeft uitgevoerd in haar studietijd. Het zal een leuke en interessante ervaring worden die ze niet laat bederven door tegenslag.

Karen heeft al het sombere en al haar tegenslag bij Alice in Nederland achtergelaten en begraven wanneer ze naar Oslo vertrekt. Ze wil niet overladen worden met verdriet, een ballast die haar bootje tot zinken zou kunnen brengen. Ze heeft al het water weggepompt in de oceaan, een koude, noordelijke oceaan waarvan ze de organismen zal gaan bestuderen. Karen is vaak vrolijk en haar gemoedstoestand is in rust.

Karen struikelt wel eens, maar staat altijd, altijd weer op. Daar is ze trots op. Door naar Oslo te gaan bevestigt ze dat ze hiertoe in staat is en zelfstandig haar toekomst kan bepalen, een toekomst die het dichtst bij haar echte wil ligt. Ze wil haar wetenschappelijke achtergrond verrijken, maar ziet het vertrek ook als een retraite, om afstand te nemen en orde op zaken te stellen.

Sterker dan ooit zal Karen vanuit Noorwegen naar Nederland terugkeren en zich verenigen met Alice. Ze zal haar warm omhelzen en verzekeren van een goede, glansrijke en liefdevolle toekomst.

Karen laat zich niet stoppen en niet breken. Ze kiest voor zichzelf. Karen houdt van de mensen die haar dit gunnen en geeft om hen. Gedurende haar verblijf in Oslo zal zij met die mensen in contact blijven, omdat zij ze gaat missen. Van de anderen zal ze afstand nemen.

Maar Karen blijft Alice, en Alice blijft Karen. Alice Karen.

Gearchiveerd onder:Diaries, Reisverhaal

Een aantal jaar terug brak de discussie los. Trots op Nederland-lijsttrekker Rita Verdonk streed vol vurigheid voor het behoud van ‘s lands meest gevierde feest, Sinterklaasavond. Voor een groot deel was Nederland echter niet trots op Rita. Een zichzelf serieus en capabel achtend kandidaat-fractievoorzitter die als één van haar belangrijkste speerpunten de conservatie van een niet-bestaande oude man en zijn slaafse knechten uitroept. Het was toch een schande dat onder druk van een groepje elitaire racismebestrijders, wij Sinterklaas zouden moeten opgeven? Inspelend op de nationalistische gevoelens, hoopte Verdonk zo veel stemmen binnen te halen. Die kwamen er niet; plaatsvervangende schaamte en een zekere hilariteit richting IJzeren Rita daarentegen wel.

De hilariteit was afgelopen week, terecht, echter ver te zoeken, terwijl de plaatsvervangende schaamte tot ongekend niveau steeg. Buitensporig politieoptreden tegen een duo idealistische bezoekers van de intocht van Sinterklaas in Dordrecht lieten de gêne voor de intolerantie in Nederland tot een nieuw dieptepunt zakken.

Quincy Gario en Kno’ledge Cesare, twee Nederlandse dichters met Antilliaanse roots, bezochten afgelopen zaterdag de aankomst van Sinterklaas in Dordt. Gehuld in shirt met daarop de tekst “Zwarte Piet is racisme” stonden zij langs de route. Niet omdat ze tegen het Sinterklaasfeest zijn, maar om de dialoog over de racistische aspecten hiervan op een vreedzame manier aan te gaan. Die vredelievende werkwijze lag kennelijk niet binnen het denkvermogen van de plaatselijke politie. Omdat de artiesten weigerden hun onschuldige shirts uit te trekken, werden ze bruut door de agenten gearresteerd. Voor het oog van vele kinderen duwde de politie het tweetal agressief op de grond en bleef hen met overdreven overmacht hardhandig het gezicht en lichaam tegen de stenen aandrukken. De agenten deelden zelfs stompen uit. Een absurde handelwijze tegen nota bene een vredige invulling van de vrijheid van meningsuiting.

Klaarblijkelijk is een van de meest gekoesterde verworvenheden in ons land, deze vrijheid van meningsuiting, ernstig in het geding op het moment dat het Nederlandse tradities dreigt aan te tasten. We zijn in Nederland veel te bekrompen en krampachtig (geworden). Waarom kunnen we niet gewoon erkennen dat Zwarte Piet inderdaad racisme is? De historische versie van Sinterklaas, een katholieke goedzak uit Turkije, leefde eeuwen voor de introductie van Zwarte Piet. Hij had niets van doen met dit verzonnen figuur. Zwarte Piet verscheen namelijk pas in 1852, elf jaar vóór de afschaffing van de slavernij in Nederland, voor het eerst ten tonele. Zijn rol? De knecht van Sinterklaas zijn, die op slaafse wijze de klusjes van de goedheiligman moest opknappen. Maar dat was niet alles. Met hun huidskleur als middel moesten de Zwarte Pieten zich eng gedragen om kinderen de stuipen op het lijf te jagen. Geen racisme? Please, get yourself together!

Niemand in Nederland wil Sinterklaas afschaffen. Wel is het zinnig om de feestvierders te wijzen op de racistische achtergrond van bepaalde kenmerken en deze misschien maar helemaal te verwijderen. Begrijpelijk, als je het mij vraagt. Maar het belangrijkste is om in ieder geval bewustzijn te creëren voor de racistische elementen en te erkennen dat de slavernij een even beschamend, verwerpelijk als wezenlijk onderdeel van onze vaderlandse geschiedenis is. Dat de twee woordkunstenaars hier in Dordrecht op vreedzame wijze geen uiting aan mochten geven, typeert het nog altijd onvolwassen ongemak van Nederland met haar eigen foute verleden.

Zwarte Piet is inderdaad racisme. Maar met het scheppen van bewustzijn en wellicht enkele aanpassingen kunnen we gewoon Sinterklaas blijven vieren. Daarom eet ik nu mijn laatste, etnisch verantwoorde chocoladekruidnoten op; ze zijn immers zwart, bruin én wit!

Als afsluiting hieronder nog een toepasselijk nummer op de situatie: Blessed Are Those Who Struggle van The Last Poets. Net als Quincy en Kno’ledge “spoken-word” dichters. Het refrein vertelt het verhaal:

Blessed are those who struggle

Oppression is worse than the grave

Better to die for a noble cause

Than to live and die a slave

Op 8 november behandelde de gemeenteraad de begroting voor 2012. Lees hieronder mijn betoog….

Betoog begroting 2012 GroenLinks

GroenLinks vindt dat het college goed op weg is om de erfenissen uit het verleden en de opgaven voor de toekomst het hoofd te bieden. De begroting is al een heel stuk beter ‘helder en op orde’. We zijn er echter nog niet. Nog té vaak wordt de begroting dichtgereden met kasschuiven, alternatieve inzet van reserveringen, verlengen van afschrijvingstermijnen en voorsorteren op mogelijke kansen en te verwachten voordelen. Wij verwachten dan ook van het college dat zij dit blijft aanpakken.

Het grootste deel van de ruim 56 mln bezuinigingen heeft onze goedkeuring. Heel belangrijk vinden we het extra geld in armoede en de Wmo. Wij zijn ook erg tevreden met de investering in duurzaamheid. Met een beperkt budget weliswaar, maar doordat we dat niet inzetten om allerlei losse projecten op te tuigen maar het investeren in scholing en goede randvoorwaarden, kiezen we voor een fundamentele aanpak waarmee we ons tot de koplopers in de wereld scharen. Daar zijn wij trots op.

Bij een aantal voornemens hebben wij in de commissie en eerder dit jaar kritische kanttekeningen geplaatst. Ik noem er hier een paar:

- De leges, die willen we kostendekkend, maar toen bleek dat de procedures erg duur en omslachtig zijn. Maar onder druk wordt alles vloeibaar is gebleken. In ieder geval bij de horeca. Wij willen dat de andere dossiers zo ook worden doorgelicht.

- Het innovatieprogramma. We zijn het eens met de doelstellingen, maar niet met een structurele financiering voor Brainport Development hierin.

- Cultuur. Voor het CKE zien we positieve ontwikkelingen. Bij de voorstellen over de bibliotheek en de backoffice hebben we nog ernstige twijfels over de haalbaarheid. Hoe denkt de wethouder dit op te lossen?

- Tot slot de sporttarieven, waarover we nog in discussie gaan, maar waarbij wij op basis van het dossier wel het gevoel hebben gekregen dat de taakstelling haalbaar is. We zijn blij dat de ijsbaan toch open zal blijven.

Als we terugkijken op al deze discussies, dan vragen wij ons af wat nu echt het allerbelangrijkste is voor de komende jaren. Wat is het toekomstperspectief waar we voor gaan? Voor GroenLinks is dat meedoen en kansen voor iedereen. Kansen op onderwijs, ontwikkeling, werk en een gezond leefklimaat. Een van de belangrijkste speerpunten in ons verkiezingsprogramma én in ons coalitieakkoord, maar ook het grootste risico in onze meerjarenbegroting.

Deze coalitie heeft ‘werk voor iedereen’ als belangrijk doel gesteld . Maar door de rijksbezuinigingen worden de gemeenten de kansen ontnomen om mensen daar op een goede manier bij te ondersteunen. Gedachten om mensen met een arbeidshandicap gewoon in reguliere bedrijven aan het werk te helpen zijn mooi, maar het gebeurt niet vanzelf! Zonder financiële middelen blijven deze doelen slechts van papier.

Voor die mensen voor wie betaald werk nog een brug te ver is, stelde onze coalitie dat sociale activering of vrijwilligerswerk wenselijk is. Omdat meedoen en ergens bijhoren beter is dan eenzaam thuis achter de geraniums zitten. Door de bezuinigingen van het Rijk op het participatiebudget vervallen deze mogelijkheden. GroenLinks vindt dit erg zorgelijk, wij vragen ons af of het lukt om ook deze mensen een alternatief te bieden. Wij komen hierop terug bij de behandeling van het participatiebudget. En wij verwachten van dit college dat zij er alles aan doet om onze afspraken uit het coalitieakkoord overeind te houden!

Werk voor iedereen. Maar tegelijkertijd behalen we onze doelstellingen door ‘beter te handhaven en de poortwachtersfunctie’. Natuurlijk moeten we fraude bestrijden, daarover is geen discussie. Maar als mensen recht hebben op een uitkering, moeten ze die gewoon krijgen. Als je mensen duurzaam aan het werk wilt hebben, is een goede motivatie erg belangrijk. Iemand met wantrouwen tegemoet treden zal dan niet helpen. Wij willen mensen aanspreken op hun kwaliteiten en hun eigen kracht. Behandel hen dan ook zo, ga naast hen staan ipv boven hen, dat levert zoveel meer resultaat!

Ondertussen wordt de situatie van mensen met een minimum inkomen of een beperking er niet beter op. Zij worden door de rijksmaatregelen vaak dubbel of zelfs driedubbel gepakt. De effecten van deze stapeling van maatregelen, landelijk én lokaal zijn niet te overzien. Hoe kunnen wij dan goede afwegingen maken? Daarom zijn wij voornemens een motie mee in te dienen met onder andere het OAE om de stapelingen van effecten in kaart te brengen, en hier passende maatregelen op te nemen. Want GroenLinks vreest voor de toekomst van bv alleenstaande ouders met kinderen. Die moeten we ontzien!

Maar is het dan alleen maar doemdenken?

Nee. In al deze ontwikkelingen horen we ook heel veel positieve, hoopvolle geluiden. Deze Raad maakt zich zorgen om de draagkracht van de samenleving, of er wel genoeg vrijwilligers zijn om al die dingen te gaan doen die de overheid niet meer wil regelen. Een aantal partijen heeft haar oordeel al klaar. Dat gaat nóóóit lukken. Maar toch hebben bv de vrijwillige hulpdienst, of Humanitas geen enkel gebrek aan vrijwilligers. De zelfhulpnetwerken, waarbij veel gebruik gemaakt wordt van ervaringsdeskundigen, zijn nog nóóit zo succesvol geweest. Bij uitstek voorbeelden van hoe vrijwilligers aanvullend kunnen zijn op professionele zorg. En bij het vrijwilligerspunt melden zich élke week een kleine 20 mensen voor vrijwilligerswerk! Prachtige en hoopvolle voorbeelden. Het gaat er dus ook om hoe je mensen aanspreekt en wat je ze kunt bieden.

Een ander voorbeeld. GroenLinks baalt er stevig van dat het Rijk met de WWnV niks wil doen om de werkgevers te verplichten om mensen met een arbeidshandicap in dienst te nemen. Want doen ze dat vanzelf? Nee, het grootste deel doet dat waarschijnlijk niet vanzelf. Maar ze zijn er wel, die betrokken ondernemers die vanuit een maatschappelijk besef mensen met een grote afstand tot de arbeidsmarkt in dienst nemen. Zo sprak ik laatst de directeur van van Asperdt, hier op de Hurk, die vanuit een maatschappelijke betrokkenheid een huismeesterproject is gestart en daarmee mensen uit een moeilijke doelgroep weer perspectief bood. Wat doen wij om deze werkgevers te ondersteunen? Burgemeester van Gijzel, bijna een jaar geleden deed u een oproep in uw nieuwjaarstoespraak aan werkgevers. U zei toen: ‘Wij hebben klaargestaan toen u ons nodig had. Nu moet het andersom’. Wat heeft ú tot nu toe gedaan om de werkgevers te betrekken bij deze maatschappelijke vraagstukken? Wij roepen u én wethouder Brink op: Zoek de werkgevers in de wijken op, niet alleen in China!

In tijden van financiële krapte moeten we op zoek gaan naar maatschappelijk rendement. Als we toch investeren, plak er dan een maatschappelijke doelstelling aan vast, twee vliegen in één klap! GroenLinks heeft hier allerlei ideeën over. Wij geven hier één voorbeeld.

Met deze begroting besluiten we om bijna 2 ton in het expatcenter te steken. In de commissie legde wethouder Brink uit dat dat geld nodig is om onze gemeentelijke taak te regelen. Maar zien wij onze taak alleen maar als het uitleggen van wetten en regeltjes? Of gaan we voor het welzijn van mensen in onze stad? Het vrijwilligerspunt heeft een project om kenniswerkers te koppelen aan oudkomers (ook weer vrijwilligers) om hen wegwijs te maken in Eindhoven en de integratie te bevorderen. Van die kennisuitwisseling worden beide partijen beter, daarom wordt momenteel gekeken of het project bij het expatcenter kan worden aangehaakt. Twee vliegen in 1 klap. Wij vragen de wethouder om zich in te zetten voor dit project. Als nodig dienen wij hier een motie voor in.

Tot slot voorzitter. Het perspectief waarin we deze begroting beoordelen is er eentje van een samenleving in verandering. We hadden, ook zonder de landelijke bezuinigingen, nooit alles kunnen laten zoals het was. De komende 20 jaar verandert onze bevolkingssamenstelling en de behoefte van de mensen drastisch. Dit had hoe dan ook geleid tot een verdere stijging van het gebruik van bv Wmo en welzijnsvoorzieningen. Door de bezuinigingen wordt het veranderingsproces moeilijker en sneller. Maar de verandering was hoe dan ook nodig geweest. GroenLinks kan en wíl daarom niet garanderen dat alles blijft zoals het was. Wij geloven in de kracht van de samenleving. En wij geloven in de kracht van mensen en het teruggeven van de regie. Het is dan ook zaak om als overheid de goede keuzes te maken om deze ontwikkelingen te faciliteren.

Besturen in deze tijd vraagt om lef. Lef om keuzes te maken, te stoppen met wat was en ruimte te geven aan het nieuwe. Deze coalitie, en dit college maakt in onze ogen de juiste keuzes, binnen de mogelijkheden die zij nu heeft.

———————————————————————————————————

Toen vrijdagochtend rond 1.30u, na bijna 12 uur vergaderen, de begroting door Westland Verstandig, CDA en GBW werden vastgesteld was dit de formele afsluiting van een kille rekenexercitie.
De cijfertjes klopten.
Bovengenoemde collegepartijen schaarden zich; zoals gebruikelijk, achter hun college.

Wie had anders verwacht?

Natuurlijk was er aan de kant van de collegepartijen enig gepruttel in de vorm van enkele ingediende moties. Deze moties werden eerst “kritisch” door het college tegen het licht gehouden maar; na een schorsing waarin uiterst “duaal”de plooien worden gladgestreken, blijken het ineens “zeer sympathieke” moties te zijn.
Wethouder Bogaard ( Westland Verstandig) maakt het in dat opzicht doorzichtig bont door in zijn eerste termijn nog te eisen dat Zwembad de Waterman voor een “marktconforme” huurprijs privé mocht gaan, maar na een schorsing werd dit toch het symbolische bedrag van één euro zoals het CDA in haar motie eiste.

Zoals verwacht was er dus weinig bezwaar tegen deze ingediende coalitiemoties.
Dat is al jaren zo want op deze wijze verschaffen de collegepartijen zich het nodige advertentievoer. In de lokale media kunnen zij dan in zelfbetaalde advertenties de Westlandse samenleving laten lezen “wat ze allemaal bereikt hebben” en wekken ze de onterechte indruk zich kritisch op te stellen tegenover het college. 

Hoe anders gaat het met de moties van de oppositie.
Ook deze worden steevast kritisch tegen het licht gehouden en dan vooruitgeschoven of  afgeraden.
Op de inhoud en de  afwegingen wordt nauwelijks serieus, maar altijd wel “even snel voor de bühne”, ingegaan.
Het is immers van de oppositie en dus op voorhand onmogelijk.
Soms; in een royale bui, worden er wat kruimeltjes weggestrooid ,“als een groots gebaar van welwillendheid”.
Ook dit keer was dit het geval.

De kracht van een college kan men afmeten aan de wijze waarop men met de oppositie omgaat.
De oppositie was eensgezind.
Het overgrote deel van hun moties (21) werden gezamenlijk ingediend.
Een groot deel van de Westlandse samenleving wordt dus door deze partijen gerepresenteerd.
Door hautain ieder oppositievoorstel te negeren negeert dit college ook een deel van de Westlandse samenleving.
Mohammed el Mokaddem als woordvoerder voor Progressief Westland gaf dit in zijn algemene beschouwing treffend aan:
“Dit College geeft de Raad geen enkele ruimte en dat is al enkele jaren het geval, dit is een zeer zorgwekkende situatie.”

Dit college staat met de rug naar de Westlandse samenleving.
Verenigingen en andere instellingen mogen pas meepraten en meedenken over bv. het intrekken van hun jarenlang ontvangen subsidies al het besluit al genomen is.
Meepraten waarover?
Over de kruimeltjes die Wethouder Bogaard vanuit zijn frictiepotje als een vervroegde Sinterklaas mag rondstrooien?Aan wie trouwens? Volgens welke criteria?

Of  Wethouder Weverling (GBW) die trots komt melden dat de infantiele “Groene onzin Mannetjes “ tot het verleden behoren. Glimmend geeft hij aan dat het een succes was.
Het bekt lekker maar is puur voor de bühne en de media.
Hij weet heel goed dat iedereen deze onzincampagne belachelijk vond en poetst het nog even op zodat het beëindigen ervan een reden krijgt.
Waar het natuurlijk wel om gaat is dat Wethouder Weverling 100.000 euro aan “internationalisering” en 4000.000 euro voor “gebiedsmarketing” per jaar gaat uitgeven.Nimmer is aangetoond dat dit tot enig resultaat leidt gaf Jan Prins een jaar geleden al aan. Het wachten is dus op nieuwe stickers,andere campagnes, andere gekleurde mannetjes.
Ik hoop dat deze Wethouder zich bij iedere China-reis realiseert dat zijn vliegtuigstoel betaald wordt van het geld waarmee we bv. verenigingen en vakleerkrachten hadden kunnen steunen.
Is het profijtbeginsel, waar dit college de mond vol van heeft, dan niet op dit soort posten van toepassing?

Door het college werd donderdag aangegeven dat er maar liefst 15.000 reacties waren op de ‘Inspired byWestland” verkiezing. Maar kort daarvoor had Wethouder de Goeij (CDA) zo’n 12.000 handtekeningen van bezorgde ouders mogen ontvangen.Ouders die hun verontwaardiging kenbaar maakten over de voorgenomen maatregelen ten aanzien van het vakonderwijs gymnastiek.
Met het vaststellen van deze begroting wierp ze deze stapel in de vuilnisbak.
Voor welk getal wil je enthousiast zijn?

De collegebegroting is dus door de collegepartijen vastgesteld.
Alleen Westland Verstandig ,GBW en het CDA steunden deze begroting.

Alle oppositiepartijen stemden tegen.
Progressief Westland stemde tegen vanwege de totaal onwenselijke maatschappelijke effecten die deze begroting veroorzaakt.
Samen met CU/SGP,VVD,LPF en LEO 2.0 dienden we een tegenbegroting in.
(D66 was helaas vanwege trieste privéomstandigheden afwezig)

Dit deden we pas toen na urenlang vergaderen bleek dat dit college keer op keer hautain en vanuit een ivoren coalitietoren alle oppositievoorstellen regentesk van tafel veegde.
Uiteraard was het van te voren al duidelijk dat dit voorstel het niet zou gaan halen.
Maar het signaal is duidelijk. Het kan anders.

Het college heeft de cijfertjes op orde.
Hun begroting is er door. Hun doel is bereikt.
De wethouder financiën kan tevreden zijn.
Boekhoudkundig klopt het allemaal.

Maar er is ook een keerzijde.
De verhouding met de oppositie is totaal verstoord.
Het cement van de samenleving  te diep uitgekrabt.

Ik wens dit college veel maatschappelijk draagvlak tot de verkiezingen van 2014.

Ulbe

                                                                                

Lomp en dom. Zo stond de Hollander anno 1600 bekend, niet alleen bij de Spanjaarden en de Vlamingen, maar ook bji zichzelf. Want hij was er trots op. Er is in al die jaren niet veel veranderd. PVV-kamerlid Raymond van Roon vindt het nodig om van 'etnische zuivering' te spreken, ten aanzien van de Koptische christenen in Egypte. Deze zeer beladen term moet je niet zomaar gebruiken en de vraag

Ja, ik ben al lid van GroenLinks sinds het oprichtingscongres en daarvoor al van een van de voorlopers (de oudste van de drie als je het echt weten wilt). Partijgenoten heb je in soorten: oudere (niet zo veel meer langzamerhand), jongere (steeds meer natuurlijk), die waar je het mee kunt vinden en een paar waar je het nooit mee eens wordt: zo was het altijd al en je denkt dat het zo simpel zal blijven.

Intussen beschouw ik mezelf natuurlijk niet als oud(er). Zelfs niet op mijn verjaardag, terwijl ik half september toch echt 57 werd. Zo heel af en toe kun je er niet meer onder uit, als je samen gaat plakken bijvoorbeeld en je nieuwe plakmaatje vertelt dat zijn vader een paar jaar jonger is dan jij: die jongen behoort duidelijk tot een nieuwere generatie. Maar meestal doe je het politiek werk met veel plezier en bedenk je ondertussen helemaal niet dat een heleboel gebeurtenissen en ervaringen van vroeger die je als vanzelfsprekend en bekend vooronderstelt dat helemaal niet zijn voor een heleboel partijgenoten.

Die hadden indertijd misschien een heel andere hobby, woonden niet aan deze kant van de Maas of waren zelfs niet eens geboren. Zulke GroenLinksers nodigen iemand uit voor een praatje op de komende ledenvergadering omdat die vast iets van communicatie weet en zijn er onkundig van dat de man ooit tien jaar lang een hele goede voorzitter was van onze Bossche afdeling. Die weten niets van de Vereniging Linkse Samenwerking, de jarenlange oppositie onder leiding van fractievoorzitter Evelien van Onck, de strijd voor behoud van het woonwagenkamp aan de Vlijmenseweg, de agitatie tegen een nieuwe concertzaal met de (gepast populistische) actie “Eerst riolen, dan violen.” Die kunnen niet al onze raadsleden van de afgelopen vijfentwintig jaar opsommen, die denken wellicht dat Bart Eigeman altijd al wethouder geweest is. En dat mag je ze ook niet kwalijk nemen, want niemand heeft hen ooit verteld daarover.

Daarom is het een goed idee binnenkort eens een avond uit te trekken om de geschiedenis van GroenLinks Den Bosch te schrijven. Kort, bondig, feitelijk en zakelijk , op twee A-viertjes. Om die tekst daarna op de website van de afdeling) te plaatsen, www.groenlinksdenbosch.nl. De namen van onze vroegere raadsleden en afdelingsbestuurders, gecombineerd met een selectie uit de activiteiten van de afdeling. Want GroenLinks Den Bosch bestaat al even en we kunnen best een beetje trots zijn op de zaken die we ondernamen en de mensen die zich daarvoor hebben ingezet.

Aanstaande donderdag is de grote wedstrijd. Vooral de aanvallers zijn nu al met hun warming-up bezig. Rechts in de aanval staat Joop van Orsouw van Trots Op Nederland(hoewel hij daar zelf al lang niet meer trots op is). Hij is de rechtse luis in de pels met een sociaal hart. Zijn kwinkslagen zijn soms wel onder de gordel maar aanvallen doet hij zeker. Hij ontvangt veel applaus van publiek voor zij...

MEE Zuid-Hollandse Eilanden organiseerde op 27 Oktober een netwerkbijeenkomst in Spijkenisse. Het thema van deze bijeenkomst was Arbeid, en met name de aanpassingen in de Wet werken naar vermogen en de Wajong uitkering. Op deze bijeenkomst kwamen wethouders, beleidsmedewerkers en directeuren van bv. sociale werkvoorzieningen. Andre Rouvoet trad op als dagvoorzitter en ook wij vanuit CNV Jongeren Wajong Werkt Promotieteam waren daarvoor uitgenodigd om iets meer te vertellen over wat wij deden en een presentatie te geven.

Alles wat afgelopen Donderdag mis kon gaan was ook bijna allemaal mis gegaan, ik wilde eerst met de trein van 7:40 richting Rotterdam vertrekken maar had al door dat dat net niet lukken zou en met de trein van 8:06 zou ik ook nog steeds ruim op tijd in Spijkenisse zijn.

7:50 zag ik hoe lang de rij bij de kassa was en bedacht mij, had mij voor genomen om daar naast het treinkaartje een Metro en Bus kaart te kopen en misschien wat extra geld te pinnen maar aangezien de rij zo groot was ging ik maar naar een treinkaartjes automaat.

De rit Hoogeveen - Zwolle verliep goed, de trein richting Amersfoort en dus ook Rotterdam Centraal vertrok helaas 5 minuten later dan was bedoeld, op zich niet zo’n probleem want dan zou ik in Rotterdam nog voldoende overstap tijd over houden. Na de laatste stop richting Amersfoort begon ik mij minder gemakkelijk te voelen, de trein begon veel zachter te rijden en er werd ook periodiek omgeroepen:”excuses dat wij zo zacht rijden”,”er is niets aan de hand maar voor ons rijd een langzame trein”

Zelf startte ik maar een gesprek met een mede passagier over het openbaarvervoer Rotterdam en het was tijdens de rit zo gezellig dat zij ook automatisch een Wajong Werkt presentatie kreeg zonder dat ik spiekte in mijn map (achteraf gezien erg handig).

In Rotterdam aangekomen had ik intussen een ruime 15 minuten vertraging opgelopen, kocht dus snel een metro kaart waar je 2x mee mocht reizen, vervolgens pinde ik elders 20 Euro en toen ik richting de Metro liep en de tijden zag vreesde ik geen aansluiting meer te kunnen krijgen met de bus die ik wilde hebben. Belde dus meteen naar mijn contact persoon van het CNV Jongeren maar die kon ik niet bereiken, geen nood dacht ik en besloot te bellen naar het CNV en vroeg toestemming om maar een taxi te pakken.

Voor dat ik de taxi instapte melde ik aan de chauffeur:”ik heb 20 Euro bij mij”,”moet naar adres x in Spijkenisse”,”ga ik dat redden”. “Nee” was het antwoordt, “Dat gaat je zo’n 80 Euro kosten!” ik liep snel terug naar het pinautomaat en ik kreeg meteen een rood scherm met daarbij de mededeling:”u heeft vandaag al teveel ge-pint”,”pin eerst weer bij uw eigen bank”

Besloot terug te gaan naar betreffende chauffeur en vroeg aan hem of hij onderweg bij een SNS bank langs zou komen, voor een ritje van 80 Euro zou dat wel moeten kunnen. Eerst werdt ik bij een bank afgezet die niet meer bestond en daarna was hij door gereden naar de Coolsingel in Rotterdam, liet mijn GroenLinks tas met presentatie mappen en overige inhoud achter als bewijs dat ik terug keren zou. De Chauffeur zou een stukje door reiden na het mij afzetten omdat waar wij stonden mocht hij niet stil staan.

Nadat ik bij een SNS automaat ge-pint had was de taxi nergens meer te vinden, een poosje rondjes blijven door de Coolsingel en tussendoor wat in de ronde gebeld en uiteindelijk maar een andere taxi genomen.

Ik kwam echt exact op tijd aan, Andre Rouvoet vroeg nog of ik behoefte had aan een kop koffie vooraf wat ik zelf niet nodig vond. Wij, de persoon waarmee ik de Wajong werkt presentatie gaf en ikzelf kregen een glas water en geloof het of niet.. De presentatie verliep vrij soepel.. Normaal gesproken heb ik een spiek briefje bij mij met wie wat gaat zeggen en daarnaast wat steekwoorden voor mezelf. Ook voor mij was het weer een nieuwe presentatie die ik nog niet kende van vorige keren (best een beetje trots op mezelf)

Na onze presentatie volgde er nog een kort afrondend gesprek over wat anders en beter zou kunnen qua werkgelegenheid voor mensen met een handicap. Zelf plaatste ik niet veel opmerkingen want wat ik dacht zou al aan de orde geweest kunnen zijn toen ik er niet was.

Na de afsluiting had ik nog even apart met Andre Rouvoet gesproken waar ik zelf tegenaan liep en wat ik van een aantal werkgevers weet waarom deze zelf liever geen Wajonger in dienst nemen ondanks de voordelen voor hen.

Zelf loop ik tegen scholing aan, ik mag pas naar school zodra ik een werkgever gevonden heb die mij in dienst neemt. Theoretisch en praktisch dus bijna onhaalbaar voor mezelf, ook had ik ooit een werkgever gevonden die de regels wel kende en kon het ook redelijk goed vinden met deze qua aanpak van diverse dingen bij hen op de werkvloer.. Werd binnen daar afgewezen op mijn ziektebeeld, bij NF2 kunnen er tumoren op zenuwen gaan groeien, zelf heb ik last van een aantal tumoren die in mijn rug zitten.

“Klaas”,”bij jou ziektebeeld groeien tumoren op zenuwen zeg jij”,”in je hoofd heb je toch ook zenuwen zitten?” Dat was destijds een beste klap in mijn gezicht, zou kunnen idd maar ik ga er niet vanuit dat daar iets groeien gaat.

Zelf heb ik ook meerdere werkgevers gesproken die de regels wel kennen maar meerdere malen een negatiever ervaring hadden gehad met een Wajonger dus daar liever niet weer aan beginnen, zeker binnen bepaalde sectoren zoals bijvoorbeeld de zorg stelt men een vast personeelsbestand ook wel op prijs.

Andre Rouvoet vroeg mij naar mijn leeftijd waarop ik aangaf bijna 34 te zijn en deze gaf bij mij aan dat mijn leeftijd voor werkgevers ook steeds meer in de weg zou kunnen gaan staan.

Van sommige mensen namen we nadien afscheid en ik bleef achter met 3 dames (gezellig) waarvan er 1 een Jobcoach is. Nog veel na gepraat over o.a. praktijk voorbeelden waar men allemaal tegen aanloopt en wat anders zou kunnen.. Nog ff wat gegeten en nadien werd ik naar het Metro station gebracht In Spijkenisse.

Toen ik met de Metro aangekomen was op trein station Rotterdam Centraal vloog ik als eerste naar de taxi parkeerplaats, sprak diverse chauffeurs met de vraag of ze een oproepje wilden doen over een verloren tas etc; gelukkig trof ik betreffende chauffeur ook… Deze was best wel ‘kwaad’, hij had wel minstens 4 uur op mij staan wachten aan de Coolsingel te Rotterdam en ik zou hem 20 Euro moeten betalen.. Nam mijn tas met inhoud aan, legde een tas met bloemen en een cadeautje wat ik ontvangen had op de grond met de intentie om de 20 Euro gewoon te betalen onder voorwaarde dat ik een bon zou krijgen.. (let op!! het was toen 15:30)

De vervolg vragen waren van wie ik de bloemen en gekregen had en hoe ik wel op de juiste locatie was aangekomen, zelf antwoordde ik netjes dat ik de bloemen plus een presentje had gekregen naar aanleiding van de presentatie die ik gegeven had (de chauffeur was daarvan op de hoogte). Er kwamen 2 chauffeurs bij staan en ik hoefde niet meer te betalen waarop ik betreffende chauffeur een hand gaf en hem bedankte. Wederom begon hij te foeteren, “ik heb minsten 4 uur op je staan wachten”,”mijn hele dag is stuk”,”hoe ben je er gekomen dan?”

Dacht bij mijn eigen meteen:”niet zo zeuren”,”greep naar mijn portemonnee met de intentie om wel een prijs afspraakje te maken” en antwoordde:”55 Euro” (de Coolsingel ligt op loop afstand van station Rotterdam Centraal). Wederom kreeg ik een aantal vragen:”Met welke taxi was je dan naar Spijkenisse gegaan”,”wie was de Chauffeur?”,”Hoe zag deze eruit?”, “mag ik de bon zien?”

Nadat ik de bon had laten zien kreeg ik wederom een kruis verhoor, voelde mezelf deels lullig want we zouden elkaar rond 13:00 wel over het hoofd gezien kunnen hebben en om die reden zou ik zelf ook niet lullig doen over genoemde 20 Euro, vond het alleen vreemd dat meneer beweerde 4 uur te hebben gewacht aan de Coolsingel terwijl toen ik hem weer trof amper 3 uur verder te zijn wat ik niet melde.

Betreffende Chauffeur vroeg weer:”hoe zag de chauffeur eruit die jou vervoerd had?”,”hoe zag de wagen eruit waarin je vervoerd werd?”, “waar zat de taxi meter?”,”zat deze in het dashbord of hing deze aan het plafond?” waarop ik de kleur van de taxi en bekleding van de taxi vermelde waar ook navraag over gedaan werd en vertelde erbij dat de meter op een paaltje op het dashboard stond.

Op dat punt begon ik mijn eigen een beetje te irriteren maar hield mij nog in, betreffende chauffeur zou best 10 minuten op mij gewacht kunnen hebben immers. Wederom voor de 3e keer kreeg ik de vraag wat ik in Spijkenisse had gedaan? In mijn beantwoording vermelde ik aan hem dat ik vanuit het CNV Jongeren een Wajong werkt presentatie moest gaan geven zoals met hem in de taxi al besproken was, vervolgde mijn betoog alleen richtte mij op zijn collega om het een en ander duidelijker toe te lichten.

Ik zei:”ik ben gehandicapt”,”ik wil aan het werk”,”er zijn meer mensen met een handicap die graag zouden willen en kunnen werken” Zelf ratelde ik hoe en waarom ik in aanraking kwam met CNV Jongeren Wajong werkt promotie team en stelde als voorbeeld:”Stel jij bent werkgever”,”ik kan aan jou uitleggen wat jou financiële voordelen zijn wanneer jij mij in dienst gaat nemen”

Zelf werd ik er een beetje ‘agressief’ in en gaf de Wajong werkt presentatie gewoon aan betreffende collega… Maakte van de voordelen van de werkgever gewoon zijn voordeel waarop de chauffeur die mij vervoerd had zijn eigen terug trok en nogmaals zij die 20 Euro hoef je mij niet te betalen en het werd een hand geven in de richting van onze vuisten lichtjes tegen elkaar aanstoten.

Om deze hele preek even met een lachertje, de terug reis Rotterdam Centraal – Hoogeveen verliep prima, vanaf Rotterdam centraal naar de eerst volgende halte scoorde ik een zit plek bij de trein deuren met een stel gezellige dames (studentes).

Bij de eerst volgende halte sprinte ik naar een 4 persoons zitje die beschikbaar was, tegenover mij kwamen 2 gezellige gesprekspartners te zitten en naast mij iemand die in slaap viel op mijn schouder.

Bij de overstap richting Hoogeveen hoefde hoefde ik mijn eigen ook niet te vervelen en het was wederom erg gezellig maar daar zal ik het niet over gaan hebben :P

Op 29 oktober is in New York de Waterfront Center Award 2011 toegekend aan het plan ‘Ruimte voor de Waal’ bij Nijmegen. Het plan is onderdeel van het landelijke project Ruimte voor de Rivier, dat met meer dan 30 rivieringrepen de risico’s op overstromingen bij hoogwater moet verminderen. In Nijmegen wordt de dijkverlegging gecombineerd met de aanleg van een rivierpark in het hart van de stad. De jury van de Waterfront Center Award roemt de wijze waarop omwonenden zijn meegenomen in de planvorming, de innovatieve combinatie tussen hoogwaterbescherming en gebiedsontwikkeling en de kennisdeling met riviersteden in de buurlanden.

Jan van der Meer reageert verheugd als verantwoordelijk wethouder: “Er is in de afgelopen jaren keihard gewerkt om een goed plan voor Nijmegen en Lent te maken. Deze prijs is een bijzondere waardering van onze aanpak in de planfase. Maar het is vooral ook een stimulans om de ambities waar te maken in de uitvoering van het project.” De dijkverlegging, het graven van de nevengeul en de aanleg van het eiland dienen uiterlijk in 2016 klaar te zijn. Daarna zal de inrichting van het eiland, waaronder bebouwing plaatsvinden.

In de afgelopen jaren ging de Waterfront-prijs onder andere naar waterprojecten in Sydney, Dallas en New York. “We zijn trots dat Nijmegen nu in deze lijst van wereldsteden voorkomt. Deze Award toont aan dat de Nederlandse kennis van watermanagement internationaal sterk onderscheidend blijft”, zegt Ingwer de Boer, programmadirecteur Ruimte voor de Rivier.

De Waterfront Center Award is een internationaal instituut dat de ontwikkeling van stedelijke waterfronten wil stimuleren en onder de aandacht wil brengen. De organisatie houdt jaarlijks een congres in New York en reikt er awards uit aan succesvolle waterprojecten. Ruimte voor de Waal bij Nijmegen heeft de Top Honor Award gewonnen in de categorie ‘planvorming’.