De bel ging. Er stonden 2 meisjes voor de deur en het regende hard. Of ze me iets konden vragen? 'Ja hoor, maar kom dan even binnen staan' , nodigde ik. Ze stapten over mijn drempel; of ik ook wist van wie die kat was die om mijn huis liep te miauwen. Ongewild ontsnapte me een zucht.
' Van de buren verderop' , zei ik.
' Oohh, zijn die dan niet thuis?' vroeg de blonde.
' Jawel' , zei ik.
Met oprechte verbazing in haar blauwe ogen, alsof ik het antwoord zou moeten weten, vroeg ze me waarom de kat dan niet binnen was. Het was immers hondenweer.
Ik moest haar het antwoord schuldig blijven.
Haar vriendinnetje had haar capuchon ver over haar hoofd getrokken en ze keek nieuwsgierig mijn halletje rond.
'Geeft u de kat wel eens te eten?'. Ik verbeeldde me het vast, maar haar stem klonk wat streng en haar ogen zochten naar de attributen die bij kattenvoer hoorden.
'Nee' , zie ik ferm, ' daar begin ik niet aan, want dan blijft ze hier komen en dat wil ik niet.'
De blonde nam het verhoor nu over: ' Vindt u het dan niet zielig?'
Ik legde uit dat ik niet wist of ze miauwde om eten en ja, ik vond het wel zielig. Ik vond ik het hartstikke zielig dat dat dier altijd buiten was en kennelijk geen echt onderkomen had. Ik vond het ook vervelend voor mijzelf, want ze zat soms hele middagen voor mijn tuindeur naar binnen te kijken. Stiekem vond ik die mensen liefdeloos. Waarom nam je een dier als je het niet in huis wilde hebben!
Maar ze poepte ook vaak in mijn tuin en daar had ik dan ook weer de smoor over in. En ik zei er niets van, terwijl ik wel wist waar de kat woonde
Dit schoot allemaal door me heen, terwijl die meisjes stralende en natgeregend op mijn deurmat stonden.

Opeens dacht ik aan allerlei onderwerpen waarvoor we onze ogen en oren sluiten, terwijl we weten of vermoeden wat er aan de hand is. Mishandeling van kinderen, dreigende uitzetting van asielzoekers, mensen die worden lastig gevallen; maar ook collega's die je op hun tenen ziet lopen of een buurvrouw die het maar nauwelijks redt in haar huishouden. Om maar wat te noemen. Soms werd er door anderen wel over gepraat.  Natuurlijk waren er ook mensen die  wel handen uitstaken. Maar niet altijd. Niet door mij voor die kat, bijvoorbeeld. Maar ja, wat moest ik dan doen? Een beetje moralistisch mijn vingertje opsteken tegen mijn vriendelijke buren?

Terwijl ik dit allemaal in een nanoseconde stond te overpeinzen zei het meisje met de capuchon dat zij wel even gingen aanbellen. Welke buren waren het? Ik vertelde het ze en vroeg of ze een mandarijn mee wilden. Ze knikten en vroegen er ook 2 voor hun vriendinnetjes nog die buiten waren.
Ze bedankten me heel lief en verlieten mijn halletje op weg naar de buren-van-de-kat. Ik keek ze zo lang mogelijk na en vroeg alle goden en godinnen om hen bij te staan opdat hun missie zou slagen.

Zaterdag was het congres van het CDA, waarin Jacobine Geel voor meer compassie pleitte. De kritiek op dat begrip als leidraad was, dat compassie teveel gaat over mee-lijden. Dat zou ook mijn bezwaar zijn. Ik ben voor mee-leiden en mee-leven. En als ik kijk naar mijn 8-jarige buurmeisjes, stem ik veel liever voor commitment: doen, gaan staan, je verbinden.
Voor mij is dat de doorvertaling van compassie naar 2012. En in die tijd leven we.  

Ineke M. Verdoner


Het CDAcongres vond plaats op 21.01.2012

Bij thuiskomst zie ik mijn buurvrouw in het gras zitten. Tuinieren is haar lust en leven, ook al is ze 78 en loopt ze voorovergebogen met een stok, vanwege een vergroeide rug. Ik groet haar en vraag of ze aan het uitrusten is van vermoeiende handelingen. Ze groet terug en antwoordt verlegen: "eigenlijk niet, ik ben gevallen en kan niet meer overeind komen." Ik schrik, vraag me af hoe lang ze daar al zit en bied mijn hulp aan. Haar verlegenheid wordt groter, zeker wanneer het mij niet lukt en ze mij moet vragen haar man achter in de tuin te halen. Hij had zich al afgevraagd waarom de koffie zo lang op zich liet wachten en we lopen samen naar voren. Wanneer ze ons, maar eigenlijk hem in het oog krijgt begint ze te huilen. "Huil maar niet", zegt de 79-jarige echtgenoot, hij pakt haar van achteren onder de armen en tilt haar voorzichtig op. Haar broek is naar beneden gezakt en snikkend vraagt ze hem om deze op te hijsen. Hij doet dat, maar zegt zacht in haar oor dat hij vroeger veel liever het tegenovergestelde met haar broeken deed. Dan breekt de lach door haar snikken heen.

GroenLinks vindt dat bomen meer bescherming verdienen dan ze in het gemeentelijk beleid krijgen. Daarom stelden we vragen over de kap van een dennenboom in de tuin van de Lutherse kerk in Monnickendam.

lees verder

Een puritein is iemand die door de tuin van het leven gaat om de doornen te plukken en de rozen weg te gooien.

PRIMITIEVE RELIGIES

De Eerste Kamer was zeer kritisch over het initiatief wetsontwerp met een verbod op onverdoofd slachten, ingediend door Marianne Thieme van de Partij voor de Dieren. Dat men zich inspant voor meer dierenwelzijn vind ik persoonlijk prima, maar het mensenwelzijn moet daarbij niet uit het oog worden verloren. Onze Marijke Vos sprak met afschuw over wat zij gezien had in een slachthuis waar kosher geslacht werd en een ander waar halal geslacht werd. Maar over de geestelijke pijn van Joden en Moslims hoorde ik geen woord.

Nu is slachten voor mensen, die er niet aan gewend zijn inderdaad geen prettig gezicht. Het tekent alleen maar weer hoever de moderne mens met een stedelijk leefpatroon verwijderd is geraakt van de praktijk van de voedselproductie. Minder dan een eeuw geleden kwam de huisslacht nog veel voor en de plaatselijke slager (=slachter) had zijn eigen slachterij aan huis. Op elke boerderij, maar ook bij veel landarbeiders en ook bij andere arbeiders op het geïndustrialiseerde platteland werd in het varkenskot een varken gemest. Een keer per jaar kwam de slachter. Het bloed werd zorgvuldig opgevangen om er bloedworst of balkenbrij mee te maken. Voor het hele gezin was het een feestelijke dag. Een mooi stuk vlees ging naar de pastoor of de dominee en ook de bovenmeester profiteerde mee. Bij de toenmalige schamele salarissen was dat maar goed ook. Over verdoving heb ik nooit wat gehoord. De buren van een slager hoorden vaak genoeg het gekrijs van de beesten en waren er aan gewend. Het was allemaal vanzelfsprekend. Voor de vegetariër van vandaag echter een afschuwelijke praktijk.

Toch waren de mensen van toen niet wreder dan wat in de natuur gewoon is. Dieren vormen de prooi van roofdieren. Ik moet zeggen, dat ik er slecht tegen kan als een van de vele katten achter de merels aan zit. Ik vind het prachtig op een mooie zomeravond zittend in de tuin naar het gezang van een merel te luisteren. Maar kattenliefhebbers vinden het doodnormaal als hun kat de zoveelste dode merel aan hun voeten deponeert. Hoeveel dierenliefhebbers kunnen niet genieten van die prachtige natuurfilms op Animal Planet, waar een luipaard of jaguar een jonge antilope achtervolgt, doodt en verslindt? Roofdieren zijn ook zeer inspirerend voor de mens. Een merk sportauto heet niet toevallig Jaguar. De Duitsers noemden hun tanks Tiger en Leopard. Sommige mensen zijn helemaal weg van vechthonden, ontlenen er zelfs status aan.

Zo bezien is de grote aandacht voor dierenwelzijn en de keus voor vegetarisch voedsel of veganisme een breuk binnen onze cultuur. Voor steeds meer mensen wordt het dier op gelijke hoogte gesteld als de mens. Het lijkt of het dier weer als een God vereerd wordt, zoals het Gouden Kalf bij de Israëlieten in de woestijn of de kat bij de Egyptenaren. Wordt dierenliefde een nieuwe religie?

Wat mij opviel in de bijdrage van Marijke Vos bij het debat in de Eerste Kamer was, dat weliswaar aandacht werd besteed aan de Vrijheid van godsdienst, maar in het geheel geen aandacht werd besteed aan het geestelijk welzijn van onze Islamitische en Joodse medeburgers. De moderne seculiere mens lijkt niet meer in staat zich echt in te leven in religieuze gevoelens en overtuigingen. Hij kan er alleen maar in veroordelende zin over denken. Het is allemaal zo primitief en achterlijk en onvrij en het veroorzaakt zoveel ellende in de wereld als godsdienstoorlogen en terrorisme en kindermisbruik. Eigenlijk is alle ellende in de wereld aan de godsdiensten te wijten. Het is helemaal niet moeilijk mensen tot zo’n vijandbeeld te brengen.

Ik was, denk ik vijf jaar. Ik zat bij de nonnen op de kleuterschool. Het was de tijd voor Pasen en de zuster vertelde over die boze Joden, die de lieve Jezus aan het kruis hadden geslagen. Kleine Johnnie was vreselijk boos en vooral op de Joodse buren. Hij schold ze uit voor alles wat lelijk was. Ze begrepen er niets van. Mijn ouders moesten en de buren en mij heel wat uitleggen. Niet veel later begon de Tweede Wereldoorlog en ook die buren werden weggevoerd en zijn niet terug gekomen.

De regels, die voor Joden gelden verwijzen naar het slachten van de offerdieren in de tempel, het huis van Jahweh.  Een verbod treft onze Joodse buren in het hart van hun religie. Ze voelen zich niet meer erkend door ons als wij tornen aan hun diepste overtuiging en ze voelen zich bedreigd, want wat komt er straks nog meer. De geestelijke pijn is niet te verdragen.

Maar daar staat tegenover, wat doe je de dieren aan? Bloederige beelden worden getoond. Afschuwelijk! Opeens moest ik denken aan de terechte verontwaardiging als anti-abortus-activisten met bloederige beelden van de abortuspraktijk komen. Als je als voorstander van de mogelijkheid van abortus zo als een afschuwelijke wreedaard wordt neergezet, dan wordt je terecht boos. Zetten mensen met kritiek op het onverdoofd slachten hun Joodse en Islamitische medeburgers ook zo neer als wreedaards? Zou dat diezelfde pijn veroorzaken?

Misschien schort het ons aan empathisch vermogen om je in te leven in mensen met voor ons onbekende en vreemde gebruiken. Zou in gesprek gaan met elkaar en samen naar oplossingen zoeken geen betere oplossing zijn ook ten gunste van het dierenwelzijn en dan wat los komen van eigen dogma’s aan beide kanten?

Jaargang 4, Nr. 193.

Zaterdag ben ik op pad geweest met KDET, onze Klankbordgroep Dak- en Thuislozen. KDET bestaat uit een aantal mensen die vroeger op straat hebben geleefd in Eindhoven, en zich nu, vanuit hun ervaringsdeskundigheid, inzetten om de belangen van de dakloze Eindhovenaar te behartigen. Zij houden zich onder andere bezig met het ondersteunen van de doelgroep door spreekuren te houden op plekken waar veel daklozen komen, zoals de inloophuizen en de nachtopvang, en door hen op te zoeken op de plekken waar zij zoal vertoeven in de stad. Verder heeft KDET een straatkompas gemaakt, een boekje met alle informatie die een dakloze nodig heeft om in Eindhoven de weg te vinden. En ze begeleiden ‘straatsurvivalroutes’. Een route uitgezet voor bv hulpverleners, ambtenaren én dus gemeenteraadsleden, langs alle locaties die belangrijk zijn voor daklozen in onze stad.

Hieronder een sfeerimpressie van de dag in beeld. Lees mijn verslag door onderaan dit artikel op de link te klikken.

  

‘t Hemeltje, inloophuis in Hemelrijken	De nachtopvang aan de Barrierweg
Hangplekken achter het station en in de Raffeissenstraat
Hangplekken achter de parkeergarage en langs het spoor

  

Lees hier mijn verslag!!!

Het is vroeg op deze zaterdag, om 9.00 worden we verwacht bij de nachtopvang aan de Barrierweg. We hebben geluk met het weer, koud maar zonnig. Ik trek mijn stevige wandelschoenen aan en uitgerust met dikke sjaal en handschoenen ben ik er klaar voor.

Bij aankomst blijken de mensen die gebruik maken van de nachtopvang al vertrokken. De nachtopvang is dan alweer gesloten. Er zijn alleen nog een paar mensen aanwezig die schoonmaken. Dit wordt gedaan door de gebruikers zelf, hiermee kunnen ze een overnachting verdienen. We beginnen met een rondleiding door de nachtopvang. Een prima voorziening, alles ziet er netjes uit. Er is een gezamenlijke ruimte, waar ook gegeten wordt, er is een rookruimte, met computers, en er zijn slaapzalen waar max. 6 bedden in staan. Ik heb jeugdherbergen mogen ervaren die er beduidend minder luxe aan toe waren. Maar het verschil met een jeugdherberg wordt al snel duidelijk. Bij binnenkomst (op vaste tijden, na 8.00 gaat de deur op slot en kom je er niet meer in of uit), dien je al je spullen in te leveren en krijg je een bak met daarin een standaarduitrusting met trainingsbroek, slippers en een fleecetrui. Toch een klein beetje een gevangenisgevoel. De medewerker, een beetje gaar na zijn nachtdienst, legt uit dat op die manier voorkomen wordt dat er drugs ed gebruikt wordt in het huis. Dat is niet de bedoeling. Maar de gebruikers hebben wel zelf inbreng: er is een periodiek overleg tussen de gebruikers en medewerkers van de nachtopvang. KDET houdt hier wekelijks spreekuur. Ook daar kunnen mensen hun signalen kwijt.

Na de rondleiding in de nachtopvang gaan we de straat op. Het is zaterdag, meteen de moeilijkste dag voor daklozen. Want op zaterdag zijn er haast geen voorzieningen open waar ze terecht kunnen. De inloophuizen zijn gesloten. Alleen bij het Leger des Heils mogen ze een uurtje binnen op zaterdag voor een kopje koffie.

We lopen de route die de meeste mensen afleggen als ze richting het centrum lopen. Tussen de huizen en de flats door. We zien een man in z’n eentje rondscharrelen tussen de flats. Een bekende. ‘Hier stonden vroeger bankjes’ zegt één van onze gidsen. ‘Maar die zijn weggehaald, vanwege overlastmeldingen uit de omgeving. Maar ja, het zijn ook maar mensen….’

De tocht vervolgt richting de Kruisstraat. Naar de Albert Hein. ‘Daar kon je vroeger gratis koffie krijgen, maar die automaat is weggehaald’. De Albert Hein is voor veel mensen de eerste halte om bier te halen. Een doorgewinterde alcoholist drinkt 24 halve liter blikken per dag. Een collega raadslid, vroeger vakkenvuller op zaterdagochtend had zich altijd al afgevraagd wat die mensen toch moeten met al die blikken Euroshopperbier op de vroege ochtend. Nooit gedacht dat mensen dat bier al op dat tijdstip zouden wegkrijgen….

De tocht vervolgt richting het TU/e terrein. Een favoriete plek voor daklozen in de zomer. Hier werden ze, tot voor kort, met rust gelaten. Tot dat de TU/e begon te klagen over de rotzooi die ze lieten slingeren. Sindsdien worden ze daar weggejaagd.

Naar de overkant dan maar, langs de Bunker, daar ligt ‘het bultje’. Het valt niet op, een heuveltje met wat bomen en struiken erop, grenzend aan de achtertuinen van de straat verderop. Maar het is één van de beste slaapplekken voor in de zomer. Veilig en beschut, uit het zicht van het leven in de huizen en straat. En iets verderop, een groep struiken. ‘Kijk, hier hangt de waslijn! Toen ik hier laatst was hing het helemaal vol’.

Bij het Dommeltunneltje staan we even stil bij de inmiddels overleden Remy. Een bekende op straat. Hij sliep daar altijd. ‘Zelfs als het -10 was, moesten ze ‘m uit die tunnel komen sleuren. Hij wilde niet naar binnen’. Aan de andere kant van de tunnel stond vroeger de keet van Novadic Kentron. Bakkie koffie drinken. Dat kan er nu ook, bij Occupy, die hier met haar tenten is neergestreken. Onder de Occupiers vertoeven een paar bekenden van de straat.

Achter het oude postkantoor laten onze gidsen zien hoe je door het hek kunt, naar een leegstaand pand van de NS, waar een van onze gidsen vaak heeft geslapen. Een rustige plek, waar ze lang gedoogd zijn. ‘Er was in die tijd een technicus bij de groep, die het hele hek had geautomatiseerd. Het leek wel een oprijlaan’.

Door naar de bankjes bij de moerastuin achter de Effenaar. Nu is er geen riet, maar in de zomer zit je best goed uit het zicht. ‘Trof hier laatst nog iemand aan, zover weg, niet meer aanspreekbaar’. De bankjes langs de Dommel, achter de tramstraat waren ook favoriet. ‘Maar na die melding die ik maakte vanuit KDET, toen ik daar een paar keer iemand in een rolstoel zag rondhangen die heel z’n broek vol bloed had zitten, hebben ze niet alleen de dakloze maar ook de bankjes opgehaald. Niet gewenst’.

Waar de mensen wel gewenst zijn, of in ieder geval gedoogd worden, is naast het Regionaal Historisch Archief aan de Raffeissenstraat. Een prima plek om lekker beschut te zitten als het regent. En de eigenaar van het daarachter gelegen café vindt het goed, als ze hun rotzooi maar opruimen.

Op naar de Heuvelgalerie. Met de lift naar boven, naar een verlaten trappenhuis. ‘Ideaal voor de zondagochtend. Komt niemand hier.’ In de Heuvelgalerie zelf zaten vroeger ook veel daklozen, vooral ‘savonds. Maar daar zijn ze weggeveegd. Overlast voor het winkelend publiek.

Het wordt zo langzaamaan tijd voor de lunch. Normaal gesproken gaan ze dan naar het inloophuis van de Catherinakerk, waar een boterham te krijgen is. Maar die is dicht op zaterdag. Wij hebben geluk: we gaan eten op het kantoor van KDET aan de Paradijslaan. Op de tafel in het kantoor staat een foto van Perry. Tot voor kort lid van KDET, maar onverwacht overleden. Ogenschijnlijk gezond, niet aan de drugs. ‘Hij was aan de gelukkigste periode van zijn leven bezig’.

Na de lunch vervolgt de tocht. Verder langs struiken en bosjes die in het najaar goed gesnoeid worden. Nu kale plekken, maar in de zomer goed dichtgegroeid en daarmee goede plekken om te gebruiken of te overnachten. Door de binnenstad lopen we naar het 18 Septemberplein. ‘Hier gebeurt het. Gekkenhuis was het hier af en toe. Dealers en de hele handel’. Dat beeld herken ik, als ik ‘savonds wel eens vanaf het station naar huis ga na een avondvergadering op mijn werk, staan ze daar inderdaad, op de kop van de Nieuwstraat en het 18 Septemberplein. De dealers en hun klanten.

Bij de parkeergarage aan de Mathildelaan gaan we naar het bovenste parkeerdek. Tussen al het winkelend publiek dat rondjes rijdt op zoek naar een parkeerplek, horen we het verhaal van een goede vriend, die daar zijn favoriete plek had. Ook overleden. Tragisch verhaal, een jongen van 35 die in korte tijd helemaal was afgegleden, in het ziekenhuis terecht was gekomen, en vervolgens op straat is overleden. Een aangrijpend verhaal.‘Hij kon altijd terug naar zijn ouders, en de deur stond ook open voor mij, ik heb er een tijd gelogeerd. Ik kan zijn ouders nu niet onder ogen komen, te pijnlijk, daar kan ik nu nog niet mee omgaan’.

Buiten aangekomen staan we stil bij de deur van de nachtopvang ‘het Eindje’. Ik dacht dat die zo genoemd was naar de parkeergarage waar hij onderin gevestigd zit, die heet ook het Eindje. Maar het blijkt de naam te zijn die door de doelgroep zelf zo is verzonnen. ‘Want als je hier zit, is het echt het einde’. In het Eindje staan zo’n dertig bedden voor de cliënten van Novadic Kentron. Zwaar verslaafde mensen, zover heen. ‘Als ik hier terecht was gekomen, had ik het niet overleefd.’

Zigzaggend door de wijk lopen we richting Hemelrijken. Hier zit inloophuis ‘het Hemeltje’. Het Hemeltje is normaal gesproken op zaterdag gesloten. Maar vandaag is er de kerstmarkt van de buurtvereniging. Er zijn activiteiten in het aan de overkant van de straat gelegen SPILcentrum maar de verkoop van de handwerk-artikelen is dit jaar in het Hemeltje. De doelgroep mag vandaag niet binnen. Dit levert veel discussie op. ‘Belachelijk dat de mensen er niet in mogen!’ Maar de coördinator van het Hemeltje legt uit dat ze blij is om het gebouw voor één keer beschikbaar te stellen voor aan de buurtvereniging. ‘Zo komen de buurtbewoners ook eens over de drempel. En het is buiten de openingstijden.’

In de tuin van Hemeltje drinken we koffie en kijken we terug op de dag. Onze gidsen willen graag van ons horen wat we meenemen van deze ervaring. Ik laat de dag in mijn gedachten voorbij gaan. Het opgejaagde gevoel, van nergens welkom zijn, altijd op je hoede. Het was indrukwekkend om de persoonlijke verhalen van onze gidsen te horen, die open over hun eigen ervaringen, en die van anderen hebben gesproken. Verhalen over hoe het leven van mensen kan lopen. Over verslaving, over gebroken gezinnen, over huwelijken die stranden. Over ellenlange hulpverleningstrajecten, waarbij de slechte ervaringen zich op slechte ervaringen stapelen. Over kinderen die op jonge leeftijd niet meer thuis terecht kunnen. Met name het laatste raakt me, dat kinderen soms in omstandigheden opgroeien waarin ze geen eerlijke kans lijken te krijgen.

Ik denk terug aan de verhalen die ik heb gehoord tijdens de hoorzitting naar de maatschappelijke opvang, die de gemeenteraad een paar jaar geleden heeft gehouden. Ik heb veel dakloze mensen en hulpverleners gesproken in die tijd. Het verhaal van die piloot is me het meeste bijgebleven. Iemand met succes in het leven, een goede baan, een mooi huis in België. Tot hij op een dag na het werk zijn straat in reed, en werd ingehaald door een auto, die voor zijn ogen zijn vrouw en dochtertje doodrijdt, die hem op stonden te wachten. De piloot is doorgereden en uiteindelijk op straat terecht gekomen in Eindhoven, aan de drank. Hij heeft jarenlang geen contact gehad met zijn familie.

We praten over de voorzieningen en de hulpverlening in Eindhoven. Wat er nog mist, en wat er beter kan. En wat je van de mensen zelf mag verwachten. ‘Het lijk wel expeditie Robinson op de straat!’ concludeert mijn collega.

Mijn conclusie: Het is een dun lijntje tussen succesvol zijn en niet. Door foute keuzes en een samenloop van omstandigheden kan een stabiel leven ineens opslaan. We denken dat dat ons nooit kan overkomen, dat wij het nooit zover zouden laten komen. Maar uit de verhalen blijkt dat een leven op de rand van de maatschappij in sommige gevallen dichterbij is dan je denkt. Ik vind het zo belangrijk dat we deze mensen niet zomaar afschrijven, maar dat we ons inzetten om hen uit de situatie te helpen waar ze in geraakt zijn, en ook deze mensen aanspreken op wat ze zelf willen en kunnen. Daar gaat het gemeentelijke beleid over.

Onze wegen gaan hier uit elkaar. Ik loop terug naar de nachtopvang om mijn fiets te halen, en ga naar huis. Na een dag koukleumen op straat is thuis de kachel aan en wacht het eten. Ik voel me rijk, maar ook verdrietig. Het duurt nog een uur voor de nachtopvang weer open gaat.

Ringo Starr presenteerde deze week zijn veelkleurige “knotted gun”. Een pistool met een knoop in de loop als symbool tegen geweld. Aanleiding voor Ringo was de 31e verjaardag van de moord op zijn mede-beatle John Lennon op 8 december. Ringo eist zwaardere straffen tegen wapenbezit. Terecht.

Ringo was nooit de meest creatieve beatle. Ook dit keer was hij niet echt origineel. Sinds 1988 staat een grote “knotted gun” voor het gebouw van de Verenigde Naties in New York. No Violence heet dat beeld van de Zweedse kunstenaar Carl Fredrik Reuterswärd, die overigens net als Ringo geïnspireerd was door de moord van Michael Chapman op Lennon.

Reuterwärds boodschap tegen het geweld heeft zich sindsdien over zestien Europese en Amerikaanse steden verspreid. Naast het origineel in New York zijn twee andere originelen in Luxemburg en in het Zweedse Malmö te zien. Daarnaast bestaan er dertien replica’s. In het Olympisch Museum in het Zwitserse Lausanne, bijvoorbeeld. Of in een park in het Zweedse Boras, waar in 2003 Anna Lindh, de minister van Buitenlandse Zaken, werd vermoord. Een mooi symbool tegen een brute moordaanslag.

Begin dit jaar ben ik vergeefs op zoek geweest naar de Berlijnse replica, die volgens mijn informatie ergens in de tuin van het Kanzleramt moest staan. Ook een toeristengids met een groep Japanners kon me niet verder helpen. Uit een foto begreep ik later dat ik aan de verkeerde kant van de Spree had gezocht. De Duitse versie is in 2005 door de kunstenaar aan Duitsland geschonken. De toenmalige kanselier Schröder zei bij de onthulling dat het beeld geen misverstanden toeliet. Hij noemde het een monument voor de vrede. Intussen kijkt Angela Merkel vanuit haar werkkamer tegen het beeld aan. Ik ben benieuwd wat zij ervan vindt. In ieder geval is ze nog nooit in het park bij haar kantoor gesignaleerd, las ik pas. Behalve dan op weg naar de helikopterlandingsplaats in de tuin.

Erik de Graaf

„Ik verklaar deze boom als opgeleverd.’’ Met het planten van een boom gaf wethouder Jan van der Meer van Groen en Water het startschot voor het project ‘Nieuw groen voor OudWest’. De komende jaren investeert de ge­meente Nijmegen 100.000 om de wijken Waterkwartier, Wil­­lemskwartier en de Wolfskuil te ‘vergroenen’.

Het plan is de wijken een groener aanzien te geven door onder meer het planten van bomen en aanleg­gen van groenstroken. Het is de be­doeling dat niet alleen de gemeen­te investeert in het groen, ook de bewoners wordt gevraagd mee te doen. „ Ook de gemeente wordt ge­raakt door de crisis. Wij kunnen niet alles meer zelf doen’’, zei wet­houder Van der Meer.

Bewoners zouden hun eigen tuin of balkon kunnen vergroenen, een pad groen aan kunnen kleden of een boomspiegel, een perkje rond­om een boom, kunnen adopteren. Uit onderzoek is gebleken dat be­woners uit de drie ‘ W-wijken’ het groen in hun wijk een veel lager cijfer gaven dan bewoners van ove­rige wijken. Daarom gaat de ge­meente ervan uit dat bewoners graag na willen denken en ook mee willen doen om de wijk groe­ner te maken.

De gemeente wil ook investeren in de aanleg van parken. ,,Wij vin­den dat iedere inwoner van Nijme­gen binnen 300 meter van een park moet wonen. In de binnen­stad zijn we daar al mee bezig bij de Korenmarkt. Ook bij Zwembad Oost komt een park. En in het Waterkwartier wordt een ook een plek gezocht voor een parkje. Het moet gaan om multifunctionele parken waar jong en oud wil zitten en sporten’’, aldus Van der Meer.

In totaal gaat het om achttien groenprojecten in het Waterkwar­tier en twaalf in de Wolfskuil. Het plan voor het Willemskwartier wordt in mei opgesteld.

Bron: De Gelderlander

In een reeks die gaat over gedichten die mij raken, is het onvermijdelijk dat ik vroeg of laat bij Rutger Kopland uit kom. Ik denk dat er weinig andere dichters zijn die met hun woorden mij zo dicht op en onder de huid zitten. Tegelijk is het werk van Kopland ook in tekst en compositie uitdagend en ontdek ik herlezend telkens weer nieuwe kronkels en inzichten. Tijdens mijn politieke werk heb ik altijd veel gehad aan ‘ Oneindig veel problemen’:

Want alle gebeurtenissen zijn uitzonderingen op
al die regels volgens welke ze niet gebeuren.

Het is dus beter het woord probleem niet te gebruiken
want de problemen die er zijn en die er niet zijn
zijn dezelfde.

Van zijn vroegere werk spreekt Alles op de fiets, waaruit ‘Jonge sla’ waarschijnlijk het bekendste is geworden, mij het meeste aan. De mooiste bundel uit Koplands  grote oeuvre is wat mij betreft Tot het ons loslaat, waarin ook het bovenstaande gedicht staat en daarnaast kunststukjes als ’Een tuin in de avond’, ‘In de morgen’ en ‘Enkele andere overwegingen’.

Het gedicht dat ik heb uitgekozen komt uit de bundel Een lege plek om te blijven.  Ik kreeg het ooit voor mijn verjaardag gedrukt op een kussensloop;  ja, zo eenvoudig kan de aanleiding zijn. Sindsdien is het iets als een lijflied geworden. Het titelloze gedicht vat in vier eenvoudige regels samen wat ik hoop te zijn, voor een ander, voor mezelf:

XIV

Ga nu maar liggen, liefste, in de tuin,
de lege plekken in het hoge gras, ik heb
altijd gewild dat ik dat was, een lege
plek voor iemand, om te blijven.

Het is levensfilosofie en levenshouding in één. Het maakt mij blij in mooie tijden, het troost in moeilijke tijden. Het is fraai geschreven en fraai gecomponeerd. Het is, kortom, een gedicht waarvan ik hoop dat het nog lang bij me wil blijven.

Gisteravond was ik bij een presentatie van HD Projectrealisatie over ‘De tuin van Noord’ oftewel het park en de woningen die zij in samenwerking met andere partijen willen realiseren op de plek waar nu de PI (gevangenis) aan de Noordsingel staat.

Zoals de naam al aangeeft moet het een groen gebied worden. Het Oude Noorden van Rotterdam kan zoiets heel goed gebruiken. Verrassend is dat er vergevorderde plannen zijn om de cellenblokken om te bouwen tot antroposofische ouderenhuisvesting. Andere delen van het complex worden bestemd tot koopwoningen en kluswoningen in zowel duurdere als goedkopere segmenten. Er komt een restaurant, het gerechtsgebouw krijgt een grotendeels maatschappelijke functie en er wordt een halfverdiepte parkeergarage aangelegd.
Dit klinkt allemaal erg goed maar ik blijf toch nog zitten met de vraag hoe duurzaam de te realiseren woningen zullen zijn. De presentator van de avond had hier geen duidelijk antwoord op. Omdat het een rijksmonument is mag er aan de buitenkant van de bestaande gebouwen niet veel gebeuren, maar ik hoop toch dat voor de overige renovatietaken en de nieuwbouw maximaal zal worden ingezet op isolatie en energie-efficiëntie. Misschien kunnen we als GroenLinks in de deelgemeente Noord hier nog wat bijsturen. Diverse schetsen en sfeerimpressies zijn te vinden op http://tuinvannoord.nl/.

Hmm, ‘als bezoekers in je tuin staan te pissen, neemt het draagvlak snel af’. Waarom ik niet ‘urineren’ of gewoon ‘plassen’ heb gezegd tijdens het interviewtje is me even ontgaan. Maar waar is het wel: licht aangeschoten mannen die de vrijheid nemen om hun blaas te legen tegen elk willekeurig verticaal stukje stad zijn een doorn in het oog van velen. Vooral tijdens grote evenementen, zoals de Gay Pride of de huldiging van een willekeurig elftal, zijn wildplassers in grote hoeveelheden te bewonderen. Dat is vies en zorgt voor irritatie bij buurtbewoners en niet-plassende bezoekers. En daarom zouden er meer plasvoorzieningen in de stad moeten komen.

Dit is slechts één van de voorstellen die D66′er Sebastiaan Capel en ikzelf doen in het initiatiefvoorstel ‘Een duurzaam evenementenbeleid: drie kansen voor Amsterdam’. Zo willen we ook graag dat er een app ontwikkeld wordt bij evenementen die verwachten meer dan 5000 bezoekers te trekken, die dan in plaats komt van een toegangskaartje en plattegrond. Dat scheelt weer rotzooi op straat! Ook zou het goed zijn als evenementen beter bereikbaar worden met fiets en openbaar vervoer. Zo is de Westergasfabriek prima te bereiken met de fiets, maar dan moet je wel weten waar je ‘m neer kan zitten. Hetzelfde geldt voor de Parade in Amsterdam Zuid.

Zes-en-twintig voorstellen doen we. Die hoeven echt niet allemaal uitgevoerd te worden: we willen graag met dit voorstel inspiratie geven aan het College van Burgemeester en Wethouders om zelf met duurzame voorstellen te komen die ervoor zullen zorgen dat de grote evenementen in de stad meer rekening houden met de omgeving. Duurzame mobiliteit, duurzaam productbeheer en duurzame communicatie: drie kansen voor Amsterdam. Lees hier het voorstel!

Verander de energieheffing voor coöperatieve verenigingen

In Lochem liggen ruim 17 hectaren voormalig vuilstort te wachten op zonnepanelen. Met een beetje goede wil kunnen 1000 gezinnen er hun duurzame energie van halen. De prijzen van zonnepanelen dalen, hun efficiëntie neemt toe, de elektriciteitsprijzen stijgen… dus waarom liggen die panelen er nog niet? Omdat er een enorm gat wordt geslagen door de regulerende energiebelasting. Dan gaat het makkelijk over ruim 30% van de elektriciteitsrekening. Een belastingmaatregel die bedoeld is om het energiegebruik af te remmen door het een hogere prijs te geven. Voor zonne- en windenergie en voor coöperatieve verenigingen en verenigingen van eigenaren moet een uitzondering gemaakt worden. Als dat gebeurt, dan hebben we een doorbraak, dan verandert er echt iets in onze energievoorziening!

De vergelijking met de slakrop in de volkstuin

Wat is nu de rechtvaardiging voor het afschaffen van de energiebelasting op collectieve zelflevering, dus het leveren van duurzame energie via zonnepanelen van een cooperatieve vereniging die elders (bijvoorbeeld op een voormalige vuilstort) staan. Je bent toch gewoon een energieproducent geworden die haar energie via het publieke net naar een huis transporteert? Wat ben je dan anders dan de Nuons, Essenten en andere producenten van deze wereld. Behalve heel wat kleiner en misschien heel wat duurzamer.

De vergelijking wordt wel getrokken met de volkstuin. Als je lid bent van een volkstuinvereniging, dan heb je een landje waar je je slakropjes kan kweken. Met een beetje geluk komen ze niet allemaal tegelijk op (bij mij bijna altijd wel!). Je snijdt je kropje af en neemt ‘m mee naar huis, over de openbare weg. Je hoeft er niks voor te betalen. Geen fiscus die je land en haar productie op waarde gaat schatten. Tuurlijk betaalde je belasting, toen je de zaden kocht. Maar we maken geen verschil tussen die volkstuin en je achtertuin. Je mag je slaplantje opkweken, over de weg vervoeren en zonder belasting te betalen heerlijk consumeren. Dat zonnepaneel, op die voormalige vuilstort, is een vergelijkbaar verhaal. Je neemt een kavel op de vuilstort, dan paneel is van jou, en als de zon schijnt, dan betaal je iemand (de netwerkbeheerder), om die energie over het net naar je huis te vervoeren. Dat wordt keurig geadministreerd. Wat je kavel op de vuilstort verlaat, komt bij je huis weer binnen. Dus kan je het net zo afrekenen als bij die zonnepanelen die op je huis of in je tuin staan.

De Nuon’s en Essenten van deze wereld, die produceren niet in je voor- of achtertuin, of in je volkstuin. Dat zijn private instellingen die een product op de markt brengen. Net als sla die bij de groentenboer ligt. Daar betaal je wel belasting over. Dat is een ander verhaal.

Onze economie gaat voor!

De energiebelasting (eigenlijk wordt over een ‘heffing’ gesproken) is niet voor iedereen hetzelfde. Grootverbruikers krijgen een groot voordeel. Dat gaat al heel snel. Een verbruik van meer dan 10.000 Kwh levert een voordeel van meer dan 50% op. Ga je 50.000 Kwh of meer gebruiken dan zit je al op een tiende van de energiebelasting van kleingebruikers!

Tot 10.000 Kwh betaal je in 2011 (excl BTW): Euro 0.1121
Van 10.000 tot 50.000 Kwh betaal je in 2011 (excl BTW): Euro 0.0408
Van 50.000 tot 1.000.000 Kwh betaal je in 2011 (excl BTW): Euro 0.0109
Boven de 10 miljoen Kwh (niet zakelijk), betaal je in 2011 (excl BTW): Euro 0.0010
Boven de 10 miljoen Kwh (zakelijk), betaal je in 2011 (excl BTW): Euro 0.0005 

Rechtvaardiging van deze differentiatie is dat grootgebruikers vaak sterk afhankelijk zijn van hun energielasten voor bijvoorbeeld hun productie en export. Daarmee concurreren ze op een markt, ook met het buitenland. Daar gelden andere energietarieven en belastingregimes. Om onze economie niet te frustreren met ongelijke concurrentie wordt de energiebelasting voor grootverbruikers lager gemaakt. Dat doen we, omdat ze belangrijk zijn voor onze economie, niet omdat we zo aardig willen zijn voor deze bedrijven. We zien dat, zo rond Lochem, heel snel. De grote bedrijven betalen nauwelijks iets voor hun energie. Aan hun hoeven we niet te proberen wind- of zonnekracht te leveren. Ze gaan voor fossiel, veel goedkoper!

Dus, het lid van een cooperatieve energievereniging wordt, als kleingebruiker van zo’n 5000 Kwh, gewoon in het toptarief belast. Blijkbaar is de economische bijdrage van deze kleingebruikers nog niet meegewogen in deze, op zich begrijpelijke, argumentatie onder de belastingwetgeving. Het leggen van zonnepanelen, het bouwen en onderhouden van windmolens, de bedrijvigheid van het ‘runnen’ van een lokaal energiebedrijf, levert een zeer hoog rendement voor de lokale economie. We berekenden dat het, voor het kleine Lochemse, wel eens om een jaarlijks bedrag van 10 tot 20 miljoen Euro kan gaan dat recycled wordt in de lokale economie. Dat is voor een gemeente met 13.000 huishoudens substantieel. Het is geen klein bedrijf, maar een collectieve grootverbruiker die een wezenlijke bijdrage levert aan de lokale economie.

Coöperatieve zelflevering, miljoenenmotor lokale economie

Daarbij mag best vermeld worden dat deze omzet sterk verbreed wordt omdat de lokale bedrijven deel zijn van een hecht sociaal/maatschappelijk netwerk waarlangs ook andere producten de consumenten bereiken. In Lochem betrekken we LochemEnergie direct bij het Slimme Netwerk (eigenlijk is het omgekeerd hoor… die mensen van LochemEnergie zijn slimmer dan wij… en ze betrekken ons bij de ontwikkeling van het Smart Grid) en bij energiebesparing in de bestaande bouw. De omzet die daar te bereiken is ligt in de tientalen miljoenen per jaar binnen de gemeente Lochem. Duurzame omzet, omdat het om zeer renderende investeringen gaat die passen bij een duurzame economie. Kortom, deze coöperatieve systemen kunnen in een gemeente als Lochem, met 33.000 inwoners en 13.000 huishoudens tot een jaarlijkse versterking van tientallen miljoenen Euro’s in de lokale economie leiden. Waarom worden cooperatieve verenigingen dan niet vrijgesteld van regulerende energiebelasting als het argument van belang voor de economie het fundament van deze heffing is?

De coöperatieve grootverbruiker!

De coöperatieve vereniging is niet alleen een vereniging van producenten, maar ook van gebruikers. In die zin vormen ze in gezamenlijkheid een grootverbruiker en kan de energieconsumptie van alle leden van LochemEnergie opgeteld worden. Dat is, met ruim 1000 aspirant-leden van LochemEnergie, zo een 4 a 5 miljoen Kwh. Als we boven de 2000 leden uit komen en de gemeente doet ook mee met haar gemeentehuis, openbare verlichting en pompen van de riolering, dan zijn we met elkaar een echte grootverbruiker die nauwelijks meer belasting hoeft te betalen. Met de doelstelling van LochemEnergie, meer dan 60% van de aansluitingen zijn in 2020 lid, een makkelijk haalbaar verhaal.

Nee, zo werkt het natuurlijk niet. Want gebruikers hebben een aansluitpunt, een uniek huisadres. Maar de essentie is toch helder! En het zou me niet verbazen als een aantal slimme fiscaal/juristen hier een antwoord op weten te vinden.

Wat je zeker kan concluderen is dat, naar de intentie van de belastingwetgeving, de coöperatieve vereniging die duurzame energie opwekt en collectief gebruikt minstens gelijk gesteld mag worden met grootgebruikers. Dus in het laagste belastingtarief zouden moeten vallen.

Verlies aan inkomsten voor het Rijk?

De landelijke overheid, het Rijk, is natuurlijk bezorgd over de inkomenseffecten. De energiebelasting is een belangrijke inkomstenbron voor het Rijk, en de financiele positie van ons land is niet makkelijk. Het is daarom wel begrijpelijk dat een wijziging met een mogelijk negatief effect voor Rijk’s inkomsten niet positief ontvangen wordt. Het antwoord hierop is tweeledig:

1. Er zijn ook inkomsten. De investeringen, de versterkte lokale werkgelegenheid, de verbetering van besparingsinspanningen met meer energie-efficiency als gevolg, maar ook werkgelegenheid voor installateurs en in de bouw. Een impuls voor de economie, die levert het Rijk meer geld op dan de maatregel kost. Twijfels hierover? Laten we het doorrekenen, bv. in praktijkproeven binnen de experimenteerruimte!
2. De kosten vallen mee omdat het feitelijk om nog een beperkt aantal initiatieven gaat. Het coöperatieve karakter, met eisen richting lokale verdienmodellen, is nog niet breed uitgewerkt. Het aantal serieuze businesscases is beperkt, de  investeringsmogelijkheden voor de investeringen komen langzaam los. Heus… er komt geen vloedgolf. En als het Rijk het wil, dan kan ze beginnen met een plafond, om te voorkomen dat er een ‘open einde’ is. Dus een experimenteerruimte. 

Als coöperatieve energieverenigingen kunnen bewijzen dat ze een economisch, sociaal en milieurendement van betekenis hebben, dan zullen ze de markt gaan bepalen. In Lochem streeft LochemEnergie naar een dekking van meer dan 60% in 2020. Het Rijk mag best richting aan deze ontwikkeling geven, bv. door een voorwaarde te stellen dat deze ontwikkeling moet leiden tot versterking van de economie en tot vergelijkbare inkomsten via andere belastingkanalen dan de regulerende energiebelasting. De eerste stap is het bieden van ruimte om hiermee te experimenteren.

Een stap naar de echte energiebelasting

Deze aanpassing op de belastingwetgeving voor energie is klein vergeleken bij de werkelijke aanpassing die nodig is: namelijk het verwerken van de milieueffecten van het energiegebruik in de prijs. Dat kan en wordt op Europees niveau ook besproken. Door de CO2 inhoud van het energiegebruik te vertalen in kosten. Hoe meer CO2, hoe meer je betaalt! Dat kan je dan ook nog combineren met de afstand van het transport van de energie. Want via al dat transport heb je kostbare en belastende infrastructuur nodig en ook nog stevige verliezen. Hoe dichter bij je energie wordt opgewekt, hoe lager de transporttarieven. Daarmee zou je definitief een eerlijk krachtenveld krijgen waarin wind, zon en biomassa kunnen concurreren met fossiel. De komende jaren zullen in het teken staan van een lobby voor deze, feitelijk onvermijdelijke, aanpassing van de energiebelasting. Een aanpassing die stevig tijd zal kosten, in een krachtenveld waar grote energieleveranciers veel te verliezen hebben. De beperkte aanpassing van de huidige wetgeving om cooperatieve opwek laag te belasten is daarmee een kleine stap in de goede richting.

Professioneel lobby traject

Er zijn al wat pogingen gedaan om de wetgeving aan te passen. Gedeeltelijk zijn ze ook gelukt, want voor Verenigingen van Eigenaren is er licht aan de horizon, hoewel de goedkeuring van de tweede kamer nog steeds niet vertaald is in concrete maatregelen. Om tot een wetswijziging te komen, desnoods met een relatief beperkte experimenteerruimte, is een echte bundeling van krachten en een goede analyse van vragen en eventuele weerstanden nodig. 

Dit gebeurt nu. Initiatieven van diverse partijen worden gebundeld, onderzoeksvragen wordt verzameld en de sleutelpersonen in de politiek worden betrokken in een gezamenlijke zoektocht zodat een meerderheid in het parlement zeker wordt.

Afgelopen week kwamen de Grote 32 gemeenten, de Grote 4 gemeenten, het Interprovinciaal Overleg en VNG bij elkaar voor afspraken over hun lobby traject. Daar werd besloten deze thematiek uit te werken voor een gemeenschappelijke inspanning. Organisaties als het Klimaatverbond en Gemeenten voor Duurzame Ontwikkeling pakken coördinatie op, sluiten die kort met netwerken van lokale initiatieven als e-decentraal. De klimaatambassadeurs, bestuurders die mede de Lokale Klimaatagenda opstellen, maken zich sterk voor het onderwerp. Een netwerk van duurzame bestuurders zorgt voor een achterban van een brede politieke afkomst, om zeker te zijn van de politieke breedte die nodig is om het voorstel door het parlement te laveren. Tenslotte wordt afstemming gezocht met de grote milieu-organisaties en hun lobbyisten om met elkaar een transparant traject in te zetten waardoor we met elkaar het resultaat bereiken dat nodig is.

Daarmee zetten we, gezamenlijk, in op een doorbraak voor collectieve opwek van duurzame energie.

Toen ik 12 dagen geleden iets oppikte over de 'Bezetting van Wallstreet' was mijn eerste associatie die met de val van de Muur in 1989. Na jarenlange dramatische gebeurtenissen, onderhandelingen viel ogenschijnlijk zonder zichtbare grote aanleiding 'opeens' de scheiding tussen Oost en West Berlijn weg.

Hoe De Val precies is ontstaan weet ik niet echt; ik vertrouw op dit soort processen omdat er natuurwetten zijn die laten zien dat iets niet voor altijd uit balans kan zijn. Er komt een moment dat het natuurlijk evenwicht zich moet herstellen. Dat kan even duren en staat onder invloed van allerlei factoren die ik niet zozeer snap, als wel waarneem, versta. We leven in een tijd dat velen zich herkennen in dat gevoel 'dat het niet klopt'. Dat 'het' staat voor van alles, heeft voor ieder ook weer een ander accent.

Zo ken ik iemand die zich inspant voor ´Schwung in de Wajong´, omdat hij ziet dat de nieuwe vorm van ondersteuning van mensen met een arbeidsbeperking zo helemaal niet klopt, dat het voor iederéén in deze samenleving beroerd uitpakt.

Anderen lopen een Pink Ribbon Mars omdat de toename en de onzichtbaarheid van kanker ´niet klopt´, en gaat Kirsten van Hul nogmaals de Vrouwen van de Verenigde Naties toespreken omdat de Rechten en het On-Recht waar vrouwen en meisjes wereldwijd nog altijd mee te maken hebben niet klopt.

Ik sla ademloos ieders inspanning gade om bij te dragen aan het weer her-stellen van de balans.

 

Daarin werd mijn aandacht getrokken door ´een plein´ dat is gecreëerd vlak bij Wallstreet. Naar goed Arabisch model is nu ook in NY een plein, waar mensen samenkomen, praten en demonstreren tegen een over-heersing.

Waar het in de Arabische landen nog letterlijk gaat over het protest tegen de dictatoriale heerser en in Madrid over het onvermogen van de regering om dienstbaar te zijn aan de inwoners, gaat het in Wallstreet over de macht van geld; waar geld en financieel beleid bedoeld is als middel, heeft money-makes-the-world-go-round zich de positie verovert om mensen aan zich te onderwerpen.

Wat me verontrust, is dat de berichtgeving over deze groeiende ´actiegroep´ zoals het vandaag bij de NOS genoemd werd, mondjesmaat en minimaal is. Maar ook hier helpen de nieuwe media om informatie rond te sturen.

Uiteraard zijn de ´oude´ media onderdeel van het systeem zoals wij dat kennen. Zoals ik al constateerde vertoont het systeem op allerlei terreinen disbalans. Om die reden hoop ik bij te dragen aan het rondsturen van informatie die mensen van dienst is, bijdraagt aan het herstellen van de balans, door het publiceren van deze column.

 

Op dit moment schrijven, opnieuw veel jonge mensen, in de ´Occupy Wall Street Movement’ een blues die Cuby (van de Blizzards, die deze week het Aardse voor het Hemelse verwisselde) ze niet verbeterd zou hebben.

Ik stel voor om naar ze te luisteren en dan proberen mee te zingen. Een goede blues heeft 3 akkoorden als basis, ligt goed in het gehoor en tenslotte kan iedereen zingen. Je hoeft alleen je stem maar te gebruiken. Dat kan en doet ieder op haar eigen wijze.

Terwijl ik op deze vreemd zomerse zondagmiddag in oktober de balans in mijn tuin tracht te herstellen neurie ik dat nieuwe lied, the Walstreet Blues.

 

Ineke M. Verdoner

 

Bericht in de NRC

Occupy Wallstreet Timeline

Dit was ooit de titel van een liedje van Joan Armatrading in de jaren '80.

              I sit here by myself

              And you know I love it

Deze woorden geven me een opstapje naar de onderwerpen waarover ik de laatste maanden regelmatig met mensen in gesprek ben.

Allereerst maar even een voor de hand liggende reactie voorkomen; met 'Me, Myself & I' doel ik op iets anders dan op egoïsme en egocentrisme. Vanuit onze calvinistische ondergrond kunnen we snel de associatie maken met louter op zichzelf gerichtheid als ik het heb over Ik en Zelf. Dat Calvinisme is ook debet aan de moeite om echte aandacht te zien als investering in Jou Zelf en de wereld om je heen. Hoewel we steeds beter gehoor geven aan eigen behoeften, wil ik toelichten waarom het juist nu van belang is om Ik en Zelf op een meer overstijgende wijze centraal te stellen.

 

Zoals ik de jonge moeders ooit vertelde dat goede zelfzorg haar doorwerking had op haar kinderen en anderen die van haar afhankelijk zijn, zo wil ik nu bepleiten dat we nog bewuster zelf bepalen wat echt belangrijk is. Dat is niet eenvoudig, want het gaat niet over ikke-ikke-en-de-rest-kan-stikke. De krant meldt ons elke dag het effect van die liefdeloze en onverantwoordelijke ik-gerichtheid, die annex is met macht en hebben.

Ik doel op het tegenovergestelde; over Liefde en Verantwoordelijkheid voor Je Zelf en daarmee voor de Ander. Ik schrijf dat expres met Hoofdletters, want ik wil deze woorden wat boven hun veel gebruikte en misbruikte betekenis verheffen.

In de gesprekken kwamen deze voorbeelden ter tafel:

• *  Ik heb weinig geld, maar wil graag gezond eten en ben me bewust van mijn macht als consument. Besteed ik mijn budget bij de supermarkt of bij de natuurvoedingswinkel?

• *  Ik heb een goede baan, maar voel me steeds ongelukkiger. Het is een slechte tijd

om te solliciteren. Blijf ik of ga ik toch verder zoeken, met als uiterste stap om mijn ontslag te nemen?

• *  Ik heb een lieve familie en we hebben leuke tradities. Maar ook verwachtingen.

Kies ik voor de familiedag – waar ik niet mag ontbreken! - of ga ik toch naar dat weekend van de cursus mindfulness waar ik dit jaar aan deelneem?

• *  Ik wil eigenlijk naar een andere bank overstappen, één die niet belegt in het militaire complex. Maar mijn gezin vindt dat onzin; we zijn al eeuwen bij die bank.

 

Het lijken eenvoudige vragen. Een ànder weet ook vaak meteen wat jìj moet doen. Het kan ook lijken of je in dit soort situaties alleen maar meer assertief moet handelen, opkomen voor jezelf, of logisch moet nadenken. Als dat zo is, dan is een gesprek met een vriendin of vriend of een leuke cursus vast behulpzaam.

Ik doel op een dieper gelegen besef, het voelen van je Verlangen. Werkelijk kiezen gaat erover om je Hart te volgen. In het Hart is een Weten aanwezig en verbinding met die energie brengt je bij een ander bewustzijn.

Dan krijgt 'Me, Myself & I' een andere reikwijdte en een krachtige betekenis.

Het leverde deze uitkomsten op:

• *  Ik ben met anderen in de buurt een biologische eetbare tuin begonnen. Daarmee bezorg ik mijzelf en de anderen een goede basis. De rest van mijn inkopen doe ik overeenkomstig mijn budget. Ik ben erg tevreden met dit begin.

• *  Ik heb ontslag genomen; na goed overleg heb ik een half jaar de tijd om een andere baan te vinden. Ik voel me heel opgelucht en heb er veel vertrouwen in dat het me gaat lukken.

• *  Ik heb mijn familie uitvoerig verteld over de cursus die ik volg en wat het voor mij betekent. Ze waren erg geïnteresseerd en zullen de volgende familiedag in overleg met mij plannen.

• *  Ik heb een eigen rekening geopend bij de Triodos Bank. We zijn daardoor ook begonnen om een andere financiële ordening te maken in ons gezin. Dat werd eigenlijk hoog tijd!

 

Juist in deze tijd, nu er zoveel verandering op ons afkomt, is Bewust Zijn een goede raadgever. Een beetje ondersteuning om die verdieping te bereiken kan helpen, maar ik merk ook dat veel mensen moeiteloos hun eigen toegang vinden.

Een diep gevoelde wens om te willen weten wat Je werkelijk Wilt is vaak een goed begin.

Met zulke investeringen komen we de financiële crisis te boven en nog véél meer.

 

Ineke M. Verdoner

 

Ter inspiratie de column 'Joy' van Janosh

 

 

Inmiddels zijn we weer opgedroogd na onze totaal verregende vakantie in Nederland. Op dit moment is het hier een graad of 30 met prachtige strak blauwe lucht. Niet echt weer dus om een blog te schrijven. Maar, omdat ik weet dat jullie graag lezen hoe het hier is ga ik toch voor jullie achter de computer zitten voor deze update.

Voor iedereen die liever in plaatsjes denkt is er ook op deze site een aantal foto's van ons huis. En je hoeft niet eens te zoeken want HIER is de link.

 

Keuken

 

HET terugkerende onderwerp. Maar…zou dat veranderen?

Laten we even een kort overzicht maken. Op 17 december besloten we dat we niet konden wachten met het bestellen van een keuken en dus ook niet met het keukenblad totdat alles met het huis rond zou zijn. Immers wonen in een huis zonder keuken leek ons niet een goed vooruitzicht. Overigens kom ik op het huis ook nog even terug iets verder op, even doorlezen dus.

Ergens half februari was Ikea klaar voor de eerste poging, die zoals bekend nogal is mislukt. Na wat opnieuw meten en opnieuw installeren en dat alles maar 3 keer in de herhaling was het vorige week weer zover: Ikea kwam het keukenblad installeren.

Om zeker te weten dat het goed zou komen deze keer hadden ze zelf besloten gewoon alles opnieuw te bestellen. Drie nieuwe delen dus, dat is inclusief het enige deel dat al in orde was. De mannen reden de oprit op en en opende de vrachtwagen en liepen naar de keuken. Al snel, na 3 seconden, hoorden we het gebruikelijke gezucht en gemompel. 

Kleine inspectie in de vrachtwagen van ons leerde dat er 1 deel inlag en dus niet de bestelde 3! Na wat op en neer discussiëren is besloten dat ze de volgende dag zouden terugkomen.

De volgende dag stonden ze weer op onze oprit. Die, en dat is ook bijzonder, voor de eerste keer door hen zelf en dus zonder hulp was gevonden.

 

Na een uur of wat feitelijk gewoon de keuken afbreken en weer opbouwen hebben we nu een keuken MET keukenblad. Helemaal perfect is het niet maar het is geleverd in minder dan een jaar en dat is ook wat!

 

 

Papeis e mais muito mais Papeis

 

Zoals beloofd in het vorige stukje kom ik ook nog even terug op de papieren van het huis.

Welke papieren weet ik ook niet meer, het zijn er zoveel dat wij zeker verantwoordelijk zijn voor een groot deel van de ontbossing van Europa.

Om maar te beginnen met de slot conclusie: het is nog steeds niet helemaal rond. Met andere woorden: het huis is nog steeds niet helemaal officieel van ons.

Dat is niet erg want wij hebben de sleutels maar toch.

Wat is er gebeurd?

 

Het begon met het ontbreken van maar liefst 48m2 grond. Niet dat je ze ziet maar uiteraard wel belangrijk. Tijdens een inspectie kwam Finanças er achter dat we helemaal niet 2 huizen hadden gekocht maar slechts 1 dat bestaat uit 2 huizen en weer 1 huis is. Het is waar…dat wel. Dus begonnen zij de procedure voor het samenvoegen van deze 2 huizen tot 1. Hierdoor konden we niet overgaan tot inschrijven van de huizen op onze naam. Inmiddels is dat afgerond. Maar dat is in Portugal niet gelijk aan klaar zijn. Nu we 1 huis hebben vonden de papiervullers van de belastingen dat ze dan ook wel gelijk even ons grond opnieuw konden indelen en nummeren. Uiteraard breng je de eigenaar, volgens goed gebruik hier in Portugal, niet van op de hoogte.

Het ziet er naar uit dat nu alles wel bedacht is door Finanças en dat we dus bijna klaar zijn. Wij hopen het maar weten het niet zeker.

 

 

Het dagelijkse leven

 

Omdat onze tuin niet bepaald recht is lijkt een goed idee om de boel is eens om te laten ploegen. Met de hand is het me toch wat te veel. De buurman kent gelukkig iemand die dat wel even zou doen want zo gaat dat hier.

Op zondagochtend 8 uur komt er een SMS van de buurman. Er komt vandaag iemand de grond omploegen. Een paar minuten later gaat de telefoon, waar we blijven. Wij meenden toch in Portugal te wonen eigenlijk. Je weet wel waar alles altijd heeeeel lang duurt omdat het kan. Twee minuten later, ja zolang moeten wij lopen in onze tuin, staan we in de tuin van de buren toe te kijken en nog een half uur later is onze hele boomgaard omgeploegd. Kosten voor deze service: 15 euro.

 

Het weer, laten we het daar ook maar even over hebben. Het weer is hier namelijk net zo saai en voorspelbaar als in Nederland. Altijd maar weer zon en lekker weer. Het moest verboden worden! Einde weerpraatje

 

Na de dood van Fonz is Tippie helaas al snel gesprongen in het gat dat Fonz achterliet. Ze wilde al snel alle aandacht hebben. Omdat wat te regulieren hebben we nu 2 nieuwe jongen poezen uit het asiel gehaald. Tippie haat ze en vermoedelijk vind ze ons ook wat minder lief nu…. In een andere blog zal ik wat meer schrijven over deze nieuwe stuiterballen.

 

Lucky heeft een goede vriendin gevonden in de mini hond van de buren Milou. Milou was loops maar kon volgens de buren niet zwanger raken. Daar hadden ze een even geniale als eenvoudige oplossing voor bedacht. Milou werd namelijk aan de ketting vastgelegd.

Anticonceptie is dus waarschijnlijk toch cultureel bepaald. Vreemd genoeg lijkt het ook nog gewerkt te hebben.

 

Portugal is een land in crisis en dat merk je makkelijk om je heen. Zonder echt te zoeken zie je de gevolgen. Dat komt natuurlijk ook omdat Brussel de verplichting heeft dat Portugal gaat bezuinigen. Oplossing die de regering kiest is de salarissen naar beneden, de IVA (BTW) flink omhoog, de kosten voor openbaar vervoer 15% verhogen, energie wordt duurder door een hogere BTW tarief etc.. Vermogen wordt dan weer niet belast. Het geeft te denken over hoe het kan dat sommigen zeggen dat Links hier aan de macht is, niet?

Grappig genoeg zal wijn niet duurder worden want dat is volgens de regering een primaire levensbehoefte en valt dan ook in de lage belasting. Minder dus dan energie….

Even in perspectief plaatsen. Een glas wijn kost hier in het café maar liefst 25 cent in een klein glas (zou in NL een goed gevuld wijnglas zijn) en een groot glas wordt geheel tot de rand geleverd voor 45 cent, maat longdrink. Koffie is een wat grotere uitgave, dat kost wel 50 cent en bier is helemaal belachelijk duur. Per flesje kost dat wel 65 cent.

Onze dagelijkse uitgaven worden sterk gereduceerd door de buren. Haast dagelijks staan de buren op de oprit (nooit binnen, daar doen Portugezen niet aan) met een tas appels, bonen, pompoen, een emmer paprika, 5 kilo tomaten etc.. Ze zullen wel denken dat ze die arme Hollanders toch moeten helpen.

 

 

Verder kan je natuurlijk altijd en iedere dag het een en ander volgen via Twitter, de balk hier rechts op de site of Facebook. Hyves gaat binnen nu en een paar dagen op slot.

 

Beweegtuinen zijn speeltuinen met outdoor-fitnesstoestellen waar je verschillende spiergroepen kunt trainen. Populair in het buitenland, maar ook steeds vaker in Nederland te vinden. Beweegtuinen stimuleren niet alleen het bewegen, ze vormen ook een vanzelfsprekende ontmoetingsplek voor verschillende generaties. Zo versterken ze de vitaliteit van de gemeente.

Ook Bosschenaren bewegen te weinig, terwijl bewegingsarmoede gevaarlijk is voor de gezondheid, van jongeren en ouderen. En de mensen die wel bewegen doen dat tegenwoordig graag op een tijd en plaats die hen uitkomt en dikwijls niet meer in verenigingsverband. Dat kan natuurlijk uitstekend in een laagdrempelige beweegtuin in je omgeving, samen met anderen uit de buurt. Op gebruiksvriendelijke toestellen, die hufterproof zijn.

GroenLinksgemeenteraadslid Ufuk Kâhya ziet de beweegtuinen daarom graag ook in Den Bosch. Hij kwam deze week met een voorstel voor de aanleg ervan in West en aan het Zuiderpark in Zuid.

INITIATIEFVOORSTEL
Beweegtuinen

Status
Op basis van het in de Gemeentewet opgenomen recht, dient de fractie van GroenLinks een initiatiefvoorstel in om sport en bewegen te stimuleren en daarbij ook de sociale cohesie te bevorderen in de wijken van ‘s-Hertogenbosch door middel van “beweegtuinen”.

1. Samenvatting
GroenLinks dient dit initiatief in om de beweging, sport en sociale cohesie in de wijken van de gemeente ’s-Hertogenbosch te bevorderen. Een beweegtuin stimuleert bewegen en vormt ook een ontmoetingsplek die de burgers van de gemeente ’s-Hertogenbosch dichter bij elkaar brengt.

Het is haalbaar, ook in deze tijden van financiële schaarste, om op creatieve wijze onze ambities te realiseren. Op het gebied van gezondheid en sociale cohesie moet onze ambitie onveranderd hoog blijven. Het college wordt gevraagd twee beweegtuinen te realiseren en te bezien wat dat in beweging brengt.

2. Aanleiding
In de gemeentelijke Sportvisie is aangegeven dat de volksgezondheid een punt van toenemende zorg is. Het percentage jeugdigen met overgewicht en obesitas en volwassenen met cardiovasculaire aandoeningen neemt de laatste jaren toe. Bewegingsarmoede is een belangrijke risicofactor voor onze gezondheid. Bewegen is van grote invloed op de ontwikkeling van kinderen.

Uit de sportstatistieken van het Sociaal en Cultureel Planbureau blijkt dat bij 1 op de 7 kinderen sprake is van overgewicht. Voor Den Bosch betekend dit 15.5%. Ook blijkt uit de sportstatistieken dat sportdeelname van allochtonen, lager opgeleiden en mensen met lagere inkomens fors achter blijft ten opzichte van de rest van de bevolking. Ook speelt dit initiatiefvoorstel in op het tendens van individualisering en informalisering. Steeds meer mensen die willen wel bewegen, maar niet in verenigingsverband. Dit initiatiefvoorstel wil op een laagdrempelige wijze burgers stimuleren en faciliteren om meer te bewegen.

Het is belangrijk dat in deze tijd zowel ontmoeting en dialoog als bewegen wordt gestimuleerd. Natuurlijke ontmoetingsplekken nemen in hoog tempo af wat bijdraagt aan de afname van de sociale cohesie. Parken en speeltuinen vormen ook belangrijke ontmoetingsplekken in deze gemeente. Dit initiatiefvoorstel ‘Beweegtuinen’ gaat over het stimuleren van sport en bewegen, maar benadrukt en bevorderd tevens het aspect van sociale cohesie.

3. Beweegtuinen
Beweegtuinen zijn als het ware speeltuinen met outdoor-fitness toestellen die verschillende spiergroepen trainen. Beweegtuinen zijn in het buitenland veelvuldig te vinden. Ook in Nederland begint het zich succesvol te verspreiden. In steden zoals Haarlem, Amsterdam, Doetichem, Rotterdam, Zoetermeer, Den Haag, Maassluis en Tilburg zijn al openbare sportparken gerealiseerd. Uit onderzoek van de Gelderse Sportfederatie blijkt dat beweegtuinen niet alleen het bewegen stimuleren, maar ook een positieve rol spelen bij sociale ontmoeting van verschillende generaties. Beweegtuinen versterken de vitaliteit van de gemeente.

Gebruiksvriendelijkheid
De toestellen op de beweegtuinen zijn gebruikersvriendelijk,
zowel voor kinderen als voor ouderen. Sommige toestellen zijn
ook rolstoelvriendelijk. De toestellen zijn ook hufter-proof.

Beweegtuinen;
- stimuleren bewegen (met name ook die groepen die nu een bewegingsachterstand hebben zoals allochtonen, laag opgeleiden en mensen met lage inkomens),
- zijn laagdrempelig en toegankelijk voor jong en oud,
- kunnen overal worden ingepast in de openbare ruimte, zowel in groene omgevingen waar zich al veel bewegers bevinden, als in een meer stenige omgeving.
- zijn grotendeels ook toegankelijk voor mensen met bepaalde fysieke beperkingen,
- zijn natuurlijke ontmoetingsplekken,
- bevorderden zowel de volksgezondheid als de sociale cohesie.

4. Financiën
Creatieve mogelijkheden
Het is aan te bevelen om in deze tijden van financiële schaarste de mogelijkheden van samenwerking met en/of sponsoring vanuit de markt te onderzoeken. Vanuit het maatschappelijk verantwoord ondernemen is het denkbaar dat bedrijven en ondernemers interesse kunnen tonen. Sponsoring van dergelijke toestellen zijn voor bedrijven en ondernemers namelijk deels fiscaal aftrekbaar. Daarnaast zou een mogelijkheid gecreëerd kunnen worden om op het toestel de naam van de sponsor te vermelden. Dit zal op een bescheiden wijze moeten gebeuren, het is namelijk niet de bedoeling dat de toestellen worden getransformeerd tot reclamezuilen. Het eerste ‘Bossche Benkske’ in
’s-Hertogenbosch is door sponsoring vanuit de markt gerealiseerd.
Dit is ook goed denkbaar voor beweegtuinen.

Kosten
Een beweegtuin kan in omvang verschillen. Een gemiddelde beweegtuin bevat
ongeveer 6 – 10 toestellen wat de mogelijkheid biedt voor een volledige work-out
waarbij alle spiergroepen getraind kunnen worden. Toestellen bedragen circa
€ 2.000.- per stuk, waarbij de prijzen per toestel variëren.
De plaatsing en transportkosten voor een beweegtuin varieert afhankelijk van de locatie en de aantal toestellen. Indicatieprijs van het realiseren van een beweegtuin met 6 toestellen is € 15.000,-. Deze prijzen zijn gebaseerd op de informatie die is verschaft door één aanbieder en kunnen per leverancier verschillen. Het College zal als uitvoerder zelf bij de realisatie prijsafspraken moeten maken met een van de aanbieders. Ter indicatie is er een prijzenlijst opgevraagd bij een van de aanbieders. Tot slot zijn er onderhoudskosten die vergelijkbaar zijn met de onderhoudskosten van een reguliere speeltuin. Voor het realiseren van twee beweegtuinen zal een investering vragen van circa € 40.000,-.

Financiering
Voor de financiering kan er gezocht worden naar ruimte binnen bestaande budgetten zoals wijkspeelplaatsen, aanpak buurtpleinen en bewegen voor ouderen. Uit een verkenning blijkt dat binnen de huidige begroting in de hier genoemde posten de ruimte en mogelijkheid bestaat om de eerste twee beweegtuinen uit te financieren.

5. Realisatie
Het College draagt zorg voor de realisatie van beweegtuinen. De realisatie van beweegtuinen kan op verschillende wijze vormgegeven worden. Het is de verantwoordelijkheid van het College om dit effectief en efficiënt vorm te geven.

Locatie
Een belangrijk aspect bij het realiseren van beweegpark is de locatie. Goede locaties zijn parken in wijken waar ook speelgelegenheid is en langs (hard)looproutes in wijken. Ook is het van belang om te kijken naar de demografie van de wijk. Voorkeur zou uit moeten gaan naar wijken waar de doelgroepen die momenteel volgens de sportstatistieken een beweegachterstand hebben zich veelvuldig zetelen. Voor de eerste twee beweegtuinen valt daardoor te denken aan de Westerpark of de Wijdonklaan in West en aan het Zuiderpark in Zuid.

Inpassen in bestaand beleid
Na realisatie van twee beweegtuinen zal bezien moeten worden wat het in beweging brengt. Bij succes kunnen er meer beweegtuinen gerealiseerd worden in de openbare ruimte en zou onderdeel kunnen worden van regulier beleid. Bij verdere uitbreiding is het van belang om in overleg te gaan met de sportalliantie, bewonersraden en andere organisaties zoals de seniorenraad om geschikte locaties te bepalen. Daarnaast zal ook de nabijheid van grotere voorzieningen moeten worden overwogen, zoals sociaal-culturele voorzieningen en onderwijsinstellingen.
Bij het ontwikkelen van wijkspeelplaatsen kunnen beweegtuinen als optie worden meegenomen en in overleg met bewoners kan bezien worden of realisatie mogelijk is.

6. Voorstel
Wij stellen u voor het bijgaand ontwerp-besluit vast te stellen.

De fractie van GroenLinks ’s-Hertogenbosch,
namens deze,
Ufuk Kâhya

De gemeenteraad van ‘s-Hertogenbosch in zijn openbare vergadering van 11 oktober 2011 ;
gezien het initiatiefvoorstel van de fractie van GroenLinks van 6 september 2011,

gelet op de Gemeentewet en artikel 37 van het Reglement van Orde voor de vergaderingen van de gemeenteraad;

Besluit:

1. Sport en bewegen te stimuleren door het realiseren van beweegtuinen in de wijken van de gemeente ’s-Hertogenbosch.

2. Als pilot 2 beweegtuinen te realiseren, waarbij het college de opdracht krijgt om de samenwerking met (markt)partijen te bewerkstelligen.

3. De realisatie van de twee beweegtuinen, circa € 40.000,-, te financieren uit het budget wijkspeelplaatsen, aanpak buurtpleinen en/of bewegen voor ouderen.

De gemeenteraad voornoemd,
De griffier, De voorzitter,

drs. A. van der Jagt mr. dr. A.G.J.M. Rombouts

klik hier voor het initiatiefvoorstel in pdf.

De tolerantie ten opzichte van kinderen neemt af

Uit een onderzoek blijkt dat de tolerantie ten opzichte van de omgeving afneemt. Niet zo’n verbazingwekkend nieuws. Dat wisten we toch al. En hoe dramatisch is het? Valt het onder de zomerberichten die ieder jaar terugkomen: spelende kinderen, samenkomende jongeren, scheurende brommers en ander lawaai? Waar ligt de grens: bij iedereen verschillend blijkbaar. Je zult maar bij een trapveldje wonen. Maar het geluid van spelende kinderen is geen overlast. Kinderen moeten de ruimte krijgen om te spelen en elkaar te ontmoeten. Dat hoeft wat mij betreft niet alleen in een speeltuin te zijn.
Waar liggen dan de maatschappelijk te stellen grenzen? Bij het overtreden van de wet natuurlijk. Maar hoe zit dat met de gemeentelijke wetten ofwel de plaatselijke verordening? Die stelt de gemeenteraad vast. En daarmee ook gedragsnormen van kinderen in de openbare ruimte. En hier botsen het normbesef van ouderen en kinderen.

Ik ga eens terug naar mijn jeugd, zoals ik me die herinner: we kwamen bij elkaar bij een muurtje op de hoek van de straat. Een tuinafscheiding van een huis waarin een alleenstaande vrouw woonde. Ik denk dat ze oud was, maar dat ben je al gauw in de ogen van een tiener. De kinderen van onze straat schoolden er samen. Die mevrouw lied ons begaan. Ik denk niet omdat ze bang voor ons was. Althans dat hoefde ze niet te zijn. We trapten er een balletje met op de muur van het rangeerterrein van de mijn Emma de goal getekend. En in de herfst ‘flepten’ we kastanjes met een ‘kuul’. Als er verkeer kwam, dan stopten we natuurlijk. Soms bleef dat stuk hout in de boom hangen , totdat het eruit werd gegooid of vanzelf waaide. Ik denk niet dat er sprake was van overlast. We werden tenminste getolereerd.
Ook wist je toen wie in de straat minder vriendelijk voor kinderen was. Waar je moest zorgen dat de bal niet in de tuin kwam. Maar ik weet niet meer of we daar dan ook wegbleven, of toch lekker spannend een balletje trapten.
Mijn vriendjes en ik behoorden tot de gelukkigen die ook een ruig speelterrein hadden bij garageboxen en in tuinen achter winkels die helemaal niet werden beheerd. Boomhutten maken, vuurtje stoken en piepers bakken. Het kon daar allemaal en het mocht van de omgeving. Maar ons gedrag liep dan ook niet de spuigaten uit.

Het onderzoek toont aan dat de tolerantie afneemt. Blijkbaar meetbaar, ook ten opzichte van wat jaren geleden. Het is een teken aan de wand. Onze samenleving verruwd. Geleidelijk, vanaf de individualisering van de jaren ’70 van de vorige eeuw. Met de toenemende materiële welvaart en de gedachte dat je een ander niet meer nodig hebt om het zelf goed te hebben. Het is ook vaak een zichzelf versterkend effect. En van plaats tot plaats verschillend. Waren het eerst eilandjes van intolerantie in de straat en krijgt het tegenwoordig meer de overhand? Het heeft alles te maken hoe we tegenover elkaar staan. Wat onze omgangsvormen zijn. En die veranderen niet zo snel. Ook niet terug de goeie kant op.

Berichten in de kranten Limburgs Dagblad en Dagblad De Limburger van 9 juli 2011.

 

Gisteren hebben we een moeilijk besluit moeten nemen.

De gezondheid van Fonz ging de laatste dagen steeds verder achteruit. Ruim twee dagen lang had hij niets meer willen eten. Onze ooit zo mooie grote kater van meer dan 6 kilo woog niet veel meer dan 2 kilo.

Wel heeft hij nog de hele dag van het liggen op de putdeksel in de tuin genoten, genietend van de zon. Hij leek dus niet vreselijk veel te lijden en dat was dus voor ons het moment.

Samen met de dierenarts hebben we tussen onze tranen door besloten dat dit Fonz zijn laatste bezoek aan een dierenarts zou worden. Het ging niet meer. Na een welgemeend: “dag manneke”, hebben we de deur dichtgetrokken…

Fonz was volgens zijn paspoort geboren op 11 april 1997. Een paar jaar later leerden wij hem kennen bij een studiegenote van Iris, Martine. In haar appartement kregen we tijdens het drinken van een glas wijn altijd al de nodige aandacht van die kater met witte haren. Die haren kwam je dan nog dagen lang tegen op al je kleren als een soort van reminder.

Zo nu en dan waren wij ook degene die Fonz en Tippie eten gingen geven als Martine er niet was. Toen om diverse redenen Fonz en Tippie een nieuw huis nodig hadden was het voor ons geen twijfel: ze kwamen bij ons wonen.

Anders dan Tippie was Fonz altijd “aanwezig”. Als aan een touw liep hij door het huis achter ons aan. Heel de dag door ging dat samen met een hoop gebabbel. Helaas hield Fons meestal 's nachts niet op met mauwen en zelfs schreeuwen als hij niet gehoord werd.

Fonz was dominant, irritant, aanwezig, babbelziek maar toch vooral een onvoorwaardelijke vriend die er altijd voor je was. Vanaf 's ochtend zijn kopjes terwijl je nog half slaapdronken op de wc zat tot bedtijd, Fonz was er. Boven op je krant, op je schoot, op een doos, op de was, op het toetsenbord, hij was er.

Ook hebben we nooit een Skype-gesprek gevoerd zonder dat vroeg of laat Fonz ook even kwam meekijken.

Dat wordt vanaf nu dus anders….

Helaas begon na verloop van tijd ook wel te blijken dat de gezondheid van Fonz niet geweldig was. Afgezien van de normale jaarlijkse vaccinaties heeft Fonz een positieve invloed gehad op de omzet van dierenartsen, farmaceutische bedrijven en apothekers.

Vloog er ergens een virus door de lucht, dan had Fonz er last van. Heel wat antibiotica heeft hij geslikt en ingespoten gekregen. Maar ook pillen tegen het overmatig overgeven, druppels voor zijn ogen, druppels voor zijn oren, behandelingen voor zijn talgbobbel op zijn staart, etc..

Verder had Fonz al jaren last van schildklier en hart. Dat betekende voor ons 3 pillen per dag toedienen, fijngestampt in wat melk of slagroom. Gelukkig hielp Fonz ons altijd herinneren aan zijn melkje. En als mauwen niet hielp waren er ook andere methoden.

De verhuizing naar Portugal was onze katten zwaar gevallen. Pas na maanden hebben zij hun draai kunnen vinden in het appartement.

Pas na de volgende verhuizing naar onze huidige quinta waren ze weer gelukkig. De vrijheid en ruimte deden Fonz goed. Uren lag hij op de veranda in de zon.

 

Nooit zullen we Fonz vergeten. Tenslotte zijn alle huisdieren altijd speciaal, maar Fonz was nu eenmaal meer speciaal.

Bezoek

De afgelopen weken en eigenlijk zelfs maanden hebben voor ons voor een groot deel in het teken van bezoek.

Het begon natuurlijk in het begin van het jaar met papa die ons kwam helpen met het verhuizen.

Goed en wel gesetteld veranderde ons landgoed in een camping. Ans en Jaques met in hun kielzog Christ en Engelien kwamen ons net gemaaide grasveld testen.

Dat brengt me bij de eerste uitstap in dit verhaal, het gras. In de maanden voor onze komst was er niets gedaan aan het huis maar ook niet aan de tuin. Aangezien de temperaturen in Portugal ook in de winter zeer redelijk zijn groeit alles eigenlijk gewoon het hele jaar door. Zo ook het gras… Dat stond dus meer dan een halve meter hoog. Nu hebben we een redelijke groot stuk land maar niet een evengrote ambitie. We zijn dus zeker niet van plan om alles helemaal netjes te gaan maken. Natuurlijke begroeiing noemen we dat dan maar! Maar het eerste deel van de tuin bestaat uit een boomgaard (en soms dus een camping). Een geschikte maaier hadden we niet maar wel gelukkig een naam van iemand die wel een bosmaaier heeft en daar ook mee kan omgaan. Twee (!!) volle dagen is hij bezig geweest met het maaien van dit deel van de tuin.

Terug naar het bezoek. De campinggasten wilde, na een paar weken genieten van ons landgoed en de nodige hulp te hebben geboden, ook de Algarve maar eens bezoeken. Dat gaf ons de gelegenheid om de volgende gasten te gaan ontvangen: Carola en Erny.

Kort na vertrek van deze twee kwamen Ans en Jaques weer terug om met ons de verjaardag van Iris te vieren en natuurlijk Marco, Saskia, Tom en Esmee op te vangen. Die kwamen proef draaien voor de zomervakantie. Als zij op ons huis en beestenboel komen passen en wij dat bij hun in Breda gaan doen.

Omdat aan alles een einde komt moesten Ans en Jaques maar weer eens naar huis. Ook MSTE hielden het na een weekje uitrusten weer voor gezien. Hiermee maakte ze plaats voor de tot op dit moment laatste gasten: Kritsa en Priscilla.

Inmiddels is de relatieve rust weer neer gedaald in onze quinta. Maar niet voor lang…

Opmerking:

reserveren is nog mogelijk. Informeer vooraf naar de mogelijkheden. Ontvangst op de quinta is alleen mogelijk indien niet reeds geboekt door anderen. Echter: tegen elkaar opbieden is altijd mogelijk, beheerders zullen dan aangeven welke Hollandse lekkernijen nodig zijn voor een goede kans op een bed en ontbijt.

Huis

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: de papieren zijn nog steeds niet in orde. Om het kort samen te vatten is er het volgende aan de hand.

Finanças (Belastingdienst) heeft in al zijn wijsheid besloten dat ons huis bestaat uit 1 huis. Klinkt logisch en dat is het ook. Maar…. wij hebben 2 huizen gekocht. We hebben ook twee hypotheken, twee cardanetas (Kadaster-inschrijvingen) en twee notariële akten. Dat er een tussendeur in de twee huizen zit die ze verbind doet daar niets aan af.

De dame van Finanças vond dat helemaal geen probleem: “dan ga je toch naar de bank voor een nieuwe hypotheek en die schrijf je dan opnieuw in bij de notaris”. Onze reactie komt, laat ik het maar samenvatten, neer op: ECHT NIET!!!

Voor de rest gaat het prima hier in het huis. Het is heerlijk om te wonen op een vakantie bestemming. De vogels vliegen af en aan (soms is het er een minder met dank aan Fonz) en onze eigen beestenboel is dolgelukkig. De bomen groeien vrolijk verder maar worden regelmatig voor bij gegroeid door het weelderig groeiende onkruid.

Het weer is dit jaar voor Portuguese begrippen wat wisselvallig. Lees niet constant warm en er valt ook regelmatig wat regen. Eigenlijk prima dus.

Neemt niet weg dat we de BBQ al bijna aan stukken hebben gestookt.

Verder is de keuken nog lang niet klaar. Het keukenblad juist opmeten en installeren lijkt werkelijk te moeilijk voor de mannen van Ikea en TNB.

Korte updates:

De kanaries die een nest hadden in onze conifeer hebben de jongen inmiddels  zien uitvliegen….Fonz ook.. 

De kippen groeien als kool maar leggen nog geen eieren.

Van de buren krijgen we echter meer dan voldoende eieren.

Onze groenten groeien hard, maar die van de buren harder. Dat betekent dat we vaak kilo's sla, snijbonen en tuinbonen krijgen. Ook de kippen worden door de buren niet vergeten. Regelmatig ligt er bij onze thuiskomst een halve moestuin in de kippenren.

Werk

Een van de onderwerpen die bij iedereen altijd erg leeft is hoe staat het met de zoektocht naar werk van Léon. Leuk dat iedereen zo meeleeft maar er is geen en ik herhaal geen zoektocht naar werk. Het werk stapelt zich hier dagelijks op. Naast het bijhouden van de dagelijkse zaken die normaal zijn in een huis geeft de omvang van ons landgoed ook wel voldoende afwisseling. Zo zijn daar maaien, snoeien, hakken, zagen, verven, schuren, vegen, etc..

Bovendien betaalt deze baan relatief goed in vergelijking met de rest van het land. Ik krijg namelijk kost en inwoning.

Dank dus voor het meeleven maar ik ben niet op zoek naar de speld in de hooiberg die werkloosheid heet, voldoende te doen.

Drie keer raden welke primeur ik vandaag gegeten heb!
Asperges?
Nee!
Aardbeien?
Nee!
Aardappels?
Nee!

Jonge dennennaalden (granskott). De dennenbomen zijn hier aan het uitlopen. Aan het uiteinden van de takken ontspruiten nu de jonge frisgroene nieuwe dennennaalden in mooie kleine bosjes. Ik had nooit bedacht dat je dat kan eten, maar Zweden zijn experts in bosdingen die je kan eten en een Zweedse collega had zijn tuin leeggeplukt en meegenomen, dus toen moest ik proeven. Dat viel niks tegen. Zurig, bijna citrusachtig en bossig. Goed in salades kan ik me indenken. Maar volgens mij snacken Zweden het vooral tijdens boswandelingen.

Een kijkje achter de virtuele schermen

Bestaat er zoiets als een ‘blogetiquette’, een set van regels waaraan je je als blogger dient te houden?
Nee, mijn blog is sowieso niet conformistisch. Natuurlijk zal ik geen mensen bij name beledigen of dood en verderf schreeuwen, maar dat geldt sowieso voor gedrag in het algemeen en niet alleen voor het schrijven op een blog in het bijzonder. Verder zie ik absoluut geen limitaties in wat voor een content ik hier op plaats. Mijn schrijfstijl zelf lijkt me sowieso niet te aanstootgevend te zijn.

Kan je het als blogger echt over alles hebben?
Ik ben niet van de taboes, ben open wat dat betreft. Wel zijn sommige zaken meer privé dan andere, en dat blijkt uit het feit dat ik hier sommige berichten wachtwoordbeveiligd heb gemaakt. Deze onderwerpen zijn het waard om uitgewerkt te worden, maar zo persoonlijk dat ik ze niet voor het hele wereld wijde web beschikbaar stel. In plaats daarvan kan het wachtwoord op verzoek worden opgevraagd en dan beslis ik of diegene het krijgt. Het is maar een select groepje dat kan inloggen bij deze beveiligde berichten.

Publiceer je wel eens een ouder postje opnieuw, of is dat not done?
Als een blogpostje opnieuw gepubliceerd wordt alleen maar vanwege een ziekelijke neiging tot zo veel mogelijk volgers, vind ik het een beetje achterlijk, eerlijk gezegd. Bloggers moeten dat zelf weten, maar ikzelf publiceer niet gauw een oud postje opnieuw. Ik val niet graag in de herhaling, maar ontwikkel graag verder. Een andere manier is om de datum van een al bestaande post te wijzigen, maar de vraag is dan natuurlijk wel hoe actueel dat bericht of het onderwerp dan nog is. En of er niet nog iets nieuws over gezegd kan worden, want dat kan ik wel waarderen.

Wat maakt je blog boeiend, of omgekeerd waaraan herken je een saaie blog?
Saaie blogs kennen te weinig variatie en doen ook niet echt iets unieks, maar soms wel aan een overdosis aan promotie. Ik sta eigenlijk helemaal niet stil bij de vraag of mijn blog boeiend is voor anderen. Voor mij is hij boeiend genoeg omdat ik er mijn gang kan gaan en het voor mij een persoonlijke geschiedenis vormt ook, al die berichten bij elkaar, als een soort peiler van mijn persoonlijke groei, waarin mijn referentiekader dynamisch is gebleken met de tijd, en waarop berichten zijn geplaatst die niet getekend zijn door een perceptie van een later tijdstip, tenzij het flashbacks betreft, hoewel ik niet zeer vatbaar ben voor vertekening. Mijn blog is verder als een verzamelplek voor inzichten, als een manier om writing skills op peil te houden. Dagboeken, korte verhalen, poëzie, essays. Realiteit, dromen en fictie, maar ook research. Lange verhalen zijn er ook, maar dan in de maak, en op aanvraag zijn daarvan fragmenten te lezen.

Is je schrijfstijl belangrijk om lezers aan je blog te binden?
In mijn schrijfstijl zullen sommige mensen zich vast kunnen vinden, maar anderen ook niet, denk ik. Het is soms vrij specifiek. Dat is mijn manier van schrijven. Hier geldt dat ik niet actief bezig ben met de kwestie: wat moet ik doen om mijn blog vooral voor een zo breed mogelijk publiek toegankelijk en boeiend te maken, mede door de schrijfstijl te versimpelen of uitsluitend populaire onderwerpen te kiezen. Ik schrijf datgene wat in me opkomt. En dat gebeurt in vlagen en impulsief, kan soms rauw zijn en scherpe randjes hebben, maar ik ben een voorstander van het specifieke, dat ik verkies boven een zeer brede toegankelijkheid, die het mijn inziens alleen maar oppervlakkiger zal maken. Dat past niet bij mij.

Hoe houd je de discussie op gang zonder te provoceren?
Ik ben scherp, kritisch, rauw, maar weet ook mijn grenzen van hoe ver ik wil gaan. Ik ben geen beroepscynicus en zal dat ook niet worden. Discussies moeten niveau hebben, en doordat mijn blog niet de meest laagdrempelige is, gebeurt dat vanzelf wel.

Vraag je toestemming aan de eigenaar wanneer je diens blog wil toevoegen aan je blogroll?
De linksectie. Dat ligt eraan hoe kwetsbaar iemand zich op zijn of haar blog opstelt. Acht ik iemand kwetsbaar, dan zal ik dat zeker vragen. Wil iemand vooral veel lezers, dan vraag ik dat niet, maar dan betwijfel ik ook weer of het iets toevoegt aan mijn blog, om de link naar betreffende blog in mijn blogroll te plaatsen.

Hoe stimuleer je lezers om te reageren?
Het valt wel mee hoe veel reacties ik krijg. Wel krijg ik van een select groepje trouwe lezers frequent reacties. Dat kan ik erg waarderen. Ook hier geldt dat het me niet zozeer om de veelheid aan reacties te doen is, maar eerder om inhoudelijkheid, of mate van aanmoediging door dat selecte groepje mensen. Dat motiveert ook weer.

Is commentaar van lezers welkom op je blog of juist niet, wat is voor jou een reden om een lezerscommentaar niet te publiceren?
Commentaar, kritische kanttekeningen. Natuurlijk, zo lang het maar niet doelbewust een poging is om mij te beledigen. Ik weet heel goed welke stappen in dan zal ondernemen. Weigeren is een optie. Bij ernstig misbruik lijkt me dat niet voldoende, zeker niet bij oude bekenden. Maar kritische kanttekeningen die verder geen persoonlijke aanval vormen, zal ik gewoon toestaan.

Reageer je op elke commentaar van elke lezer? Wat was de leukste reactie die je ooit kreeg op een stukje?
Zeker, mede als blijk van waardering. De meeste reacties zijn ook erg leuk, ik noem geen specifieke reacties. Het is helemaal zo dat veel bloggers maar wat langs elkaar heen bloggen, in de zin van dat ik niets terug hoor op een reactie van mij op andermans blog, in de zin van een tegenreactie daar of een reactie terug op mijn blog. Daar kom ik dan niet meer terug. Die mensen moeten maar bij anderen zijn om aan hun trekken te komen van bezoekersaantallen, als ze daar zo verslaafd aan zijn.

Wat zijn de manieren om je blog te promoten zonder het van de daken te schreeuwen of al te opdringerig over te komen?
Ik vind het eerlijk gezegd een beetje wanhopig of sneu overkomen wanneer bloggers een instelling hebben als het van de daken schreeuwen en opdringerig overal aanwezig trachten te zijn. Sommige bloggers willen, om vooral altijd in de schijnwerpers te staan, per se elke dag een bericht schrijven. Dat vind ik allicht de grootste dooddoener aan een blog. Soms is er gewoon even geen nieuws, of geen ander boeiend onderwerp om op een inspirerende wijze over te schrijven. Dan laat ik het gewoon. Zo komt het voor dat ik twee weken nagenoeg niets plaats, en dan weer zes berichten binnen een week. Dan moest er blijkbaar veel opgeschreven worden. Huis-tuin-en-keuken-bloggers zijn er meer dan genoeg, en spreken meestal wel meer mensen aan door uitsluitend concrete gebeurtenissen en zaken te beschrijven waarin meer mensen zich herkennen, liefst elke dag. Ik doe het juist met alle plezier net even wat anders. Ik maak ook geen deel uit van een hecht groepje bloggers dat elkaar steevast volgt en terug volgt. Misschien is dat ietwat eigenzinnige, onaangepaste een eigenschap die het maakt dat mijn blog veel mensen enerzijds totaal niet boeit en anderzijds een select groepje trouwe lezers trekt. Ik ben nou eenmaal geen hielenlikker van de eeuwige meerderheid. Daar ligt voor anderen misschien een uitdaging in, maar voor mij allerminst. Sommige dagen vormen uitzonderingen waarbij de statistieken ineens pieken vertonen. Maar ik ben niet verslaafd aan de statistieken van mijn blog. Die pieken bestaan dan grotendeels uit browsers die geen blijvertjes zijn, die mijn blog toevallig vinden op een bepaalde zoekterm in google, en er dan doorheen bladeren.
Concrete promotiemiddelen gebruik ik vrij weinig. Mijn blog staat op de feed van Planeetgroenlinks aangesloten, maar ik weet niet of ik dat wel wil blijven doen, hoewel het concept daarvan okee is. Er wordt zo langs elkaar heen geblogd. Dat wil ik mijn blog niet aandoen. En ik heb het lang niet altijd over politiek, alleen soms over algehele trends die ik waarneem. Ik ben het helemaal niet altijd met die partij eens, maar het is wel de enige partij die zo een blog heeft die eigenlijk is opgebouwd uit feeds van vele blogs die erop zijn aangesloten. Dat vind ik slim bedacht. Ik ben van geen enkele politieke partij lid. Ik baseer mezelf veelal op common sense, zou nooit een foto van mijn hoofd met daaronder een partijlogo als avatar gebruiken. Dat gaat mij veel te ver, en het impliceert een doorgedraaide volgzaamheid, dunkt me. Verder, alle respect voor de mensen die uitdragen waarvoor ze oprecht staan. Ik geef het eerlijk toe als ik niet oprecht ergens achter sta, of niet meer sta. Ik waan mij weer partijloos, maar heb absoluut mijn standpunten, en zal telkens kijken welke partij het beste bij me aansluit wanneer er weer verkiezingen zijn, en ook zeker stemmen. Maar wat ik beslist niet kan, is iets uitdragen, promoten, waar ik het van binnen eigenlijk niet mee eens ben, evenals over zaken waar ik dan weer niet alles van weet continu een ongezouten mening te spuien. Zeker niet op mijn blog. In dit geval ben ik ervan overtuigd dat ik genoeg referenties heb.
Ik heb mijn Twitter-account opgeheven, dat ik eerder vrijwel uitsluitende gebruikte om automatisch shortlinks naar blogartikelen te genereren wanneer ik weer iets nieuws had geschreven. Ik vond het vreemd klinken toen het een hype werd, wat kan je nou met zo een netwerksite, waar smartphonende politici en andere ogenschijnlijk heel belangrijke figuren zich naar de lazarus twitteren? Wonen ze al hun debatten dan nog wel bij, of zitten ze gewoon te tweeten omdat hun baan zo onwaarschijnlijk saai lijkt? Enfin, ik heb mij dat natuurlijk afgevraagd, en besloot toch om een account aan te maken en te testen wat dat nou precies is, Twitter. Anders vind ik niet dat ik het recht heb om er mijn mening overheen te laten gaan. Ik heb het account aangemaakt, er mijn blogfeed op aangesloten zodat er elke keer een shortlink zichtbaar werd zodra ik een blogbericht plaatste. Wederom promotie. Deze verzopen echter een beetje in de tweets van velen die circa elke tien minuten een tweet laten – vergelijk met de scheet, voor beiden geldt dat iets minder frequent prettiger is. En ik heb uiteraard enkele sociale experimenten uitgevoerd met behulp van mijn Twitter-account. Dat kon ik niet laten. Gewoon om te kijken welke belangrijke politieke bollebozen me terug zouden followen, en om te kijken wat er gebeurt als ik iets zeg met daar achteraan de tag #PVV. Maar nu heb ik gezien wat er gebeurde, en gelachen om de uitkomst van mijn zeer subtiel uitgevoerde experimenten, en daarmee verder ook besloten dat behalve dit lolletje Twitter geen enkele toegevoegde waarde heeft voor mij en mijn blog.
Eigenlijk zijn de enige zinnige actieve promoties die ik nu nog maak het af en toe handmatig plaatsen van een link naar een van mijn blogposts op Facebook, als ik denk dat er daar een zinnige discussie uit kan voortkomen, en het regelmatig deelnemen aan een Blogkermis. Dat is een nieuw concept waarbij een initiator via die website een bepaald thema aandraagt, waar vervolgens verschillende andere bloggers op kunnen reageren door een link te sturen naar een daaraan gerelateerd blogbericht. Die worden vervolgens in een verzamelbericht op het blog van de initiatiefnemer geplaatst, die het tot een geheel maakt.
Ik kan publiceren en toch zelf een beetje anoniem blijven, juist door sommige zaken universeler te maken. Misschien hebben anderen daar ook wat aan, ik weet het niet. Al met al vind ik het fijner dat dit door een select groepje nadenkende mensen wordt gelezen en niet door een boel oppervlakkige – huis, tuin en keuken en dat is dan de hele leefwereld – figuren. Dit blog heeft überhaupt niet als doel om oppervlakkig te zijn. Mede daarom promoot ik het nauwelijks nog – het is zonder dat sterk genoeg. Overigens zie ik in dat de mate van promotie ook afhangt van het doel dat iemand voor ogen heeft met het blog. Hierin moet men zich echter niet verliezen, dan komt het wanhopig over.

Sta je open voor gastbloggers op je blog en hoe pak je dat aan?
Mijn blog is een onderdeel van mijn persoon geworden. Een soort territorium. Een ander zou beter een eigen blog kunnen beginnen. Een gastblogger zou bovendien behoorlijk wat content moeten aanleveren om niet te verzuipen in mijn blogberichten. De kleur, de uniciteit van dit blog wil ik graag waarborgen, en ook aanmoedigen bij anderen. Mocht ik in een groepje willen bloggen, dan zou ik een ander blog starten. Maar mijn blog zou hiervoor nooit opgeheven worden, dit is mijn online plekje.

Gearchiveerd onder:Diaries

Dit weekend is het Guerrilla Gardening weekend. En worden veel braakliggende terreintjes een beetje groener. Dat is heel fijn! Ik hoop dat deze groene enthousiastelingen vooral ook even stilstaan bij de keuze van planten. Op de website die de guerrillos op weg moet helpen worden concreet alleen Tijm en Lavendel genoemd als sterke planten die toekunnen met weinig zorg en water. Op foto’s over Guerrilla Gardening zie ik weinig Lavendel en Tijm maar juist vaak planten die wel de nodige aandacht vragen. Iedereen die wel eens planten in tuin of op balkon heeft gehad weet dat veel plantjes zonder een beetje extra zorg doodgaan.  Veel mensen lukt het al niet een potje kruiden op hun aanrecht in leven te houden.

Al het verse groen staat nu wel leuk op de foto voor op internet en in de krant, maar hoe ziet het er over 3 weken uit? Soms is Guerrilla Gardening vooral bedoelt om een statement te maken, te laten zien dat het ook groener kan, onder de aandacht brengen dat een terrein niet gebruikt wordt.  Als dat zo is, zorg dan ook goed voor de plantjes en geef ze na je fotomoment een plek waar wel voor ze gezorgd wordt.

Zorg dus dat je zorgvuldig geschikte planten kiest. Vraag advies aan mensen die er verstand van hebben. Kijk verder dan wat het leuk doet op de foto. Maak indien nodig afspraken over onderhoud. En zorg dat je actie meer is dan een eenmalige PR stunt met als oogst dood groen. Een groen en fleurig Guerrilla Gardening weekend gewenst! 

Dertig jaar geleden, op 12 april 1981, kwam Matthias Domaschk in een Stasigevangenis in het Oost-Duitse Gera om het leven. Nog geen 24 jaar oud. Twee dagen eerder was Matz, zoals hij door vrienden genoemd werd, met een vriend vanuit Jena met de trein naar Berlijn vertrokken. Doel was een verjaardagsfeestje, maar tot zijn dodelijke pech vond dat weekend ook het Tiende Partijcongres van de Sozialistische Einheitspartei Deutschland (SED) in de hoofdstad plaats.

Uit angst voor verstoring van het partijcongres werden Matz en Blase door de Stasi uit de trein gehaald en voor verhoor naar Gera overgebracht. Daar stierf hij na urenlange verhoren onder nog steeds niet opgehelderde omstandigheden. Maar de Stasi had duidelijk iets te verbergen. Snel en stiekem moest Matz in april 1981 worden begraven. Dankzij een zich per ongeluk versprekende buurvrouw kwamen zijn vrienden erachter dat Matz dood was, zodat er toch enkele tientallen vrienden op zijn begrafenis aanwezig waren. Een paar dagen later zouden het er zeker honderden zijn geweest.


Op zijn eerste sterfdag in april 1982 plaatsten zijn vrienden een beeld van de kunstenaar Michael Blumhagen op Mats’ graf. Vier dagen later werd het beeld in een “Nacht und Nebel”-actie door de Stasi weggehaald. Roland Jahn, tegenwoordig opperbeheerder van de Stasi-archieven, fotografeerde die Stasi-actie heimelijk vanuit de bosjes in een tuin naast de begraafplaats. Het beeld is nooit meer teruggevonden.

Door de dood van Matz radicaliseerde de vredesbeweging in het Oost-Duitse Jena. Hij was er nooit meer bij, maar toch altijd voelbaar aanwezig. Vandaag is Matz dertig jaar dood. De hele week wordt hij officieel herdacht in Jena. Vanmiddag wordt een nieuwe grafsteen onthuld. De stad Jena heeft zijn graf tot eregraf uitgeroepen.

Erik de Graaf

PS: drie jaar geleden schreef ik ook over Matz

In deze aflevering van Ik Vertrek volgen wij de ontwikkelingen een jaar na de verhuizing van Iris en Léon uit Tilburg naar Portugal.
De laatste keer zagen we dat ze de verhuizing naar hun nieuwe quinta toch lieten doorgaan, ondanks dat de papieren nog alles behalve in orde waren. Hoe zal het hen deze keer vergaan…(denk hier zelf het passende muziekje en neem 10 sec om daar naar te luisteren of neem deze TIP).

De escritura

Na maanden wachten op de papieren hadden we na de verhuizing plots minder haast. We hadden tenslotte de sleutels en betaalden niets. De bal lag bij de verkopers.
Toch waren daar eind februari dan plots de papieren. Nadat we op donderdag contact opnamen met de bank moesten we op maandag al naar de notaris. Er was dus plots haast!
Vreemd genoeg hebben de verkopende partij niet meer gezien, die werden vertegenwoordigd door hun verkopende makelaar. Je weet wel, die van de papieren die er nooit zijn… Maar we hebben ze niet gemist. Vele honderden euros en een half uur later stonden we weer op straat. Was dat nu al die maanden dat gedoe!! Nu konden we op weg naar ons eigen huis.

Gaten

De werkzaamheden aan het huis waren al een tijdje aan de gang. Daar hebben we vader en zoon Cunha voor gevraagd. Nu heten ze Cunha maar die naam lijkt niet juist. Hun werkmethode is namelijk vrij uniek. Het gaat zo. Wij hebben een probleem of een vraag over de staat van het huis. Zij antwoorden daar vrijwel altijd gelijk op: vamos fazer um buraco, voor de Nederlandse lezers: laten we een gat maken. De filosofie is dat je dan in dat gat kan zien hoe de situatie ter plaatse echt is. Uiteraard is dat soms een goed plan maar soms zit je dan alleen met een extra gat. Gelukkig hebben ze dan ook altijd weer de oplossing voor het gat: massa ofwel cement. Daar kan je kennelijk ook alles meedoen.
Eerlijk is eerlijk, de zaken die ze zeggen op te lossen worden ook werkelijk opgelost. Maar het blijft wennen die werkwijze.

Beestjes

De studeerkamer heeft nog steeds last van de natte gevel. Dat neemt niet weg dat we toch wilden beginnen met het verven en inrichten van de kamer. De natte wand komt dan deze zomer aan de beurt.
Uitruimen en opruimen dus zodat we kunnen gaan verven in het weekend. Het leek me een goed idee om in de bovenkamer de plinten te verwijderen.
Na een stortvloed aan woorden die ik hier niet ga herhalen daalde de stof (ja stof!) neer op de houten vloer. Het was alleen niet slechts stof. Die stof was gemaakt van hout, mijn houten plinten om precies te zijn. Verantwoordelijken voor deze geste: houtwormen, heel veel houtwormen. Leuk zo op je houten vloer en bij je mooie grote houten balken.

Nu een paar weken later hebben we in de balken mooie witte dopjes zitten. De overblijfselen van een dagje ongedierte laten bestrijden. De firma die dat kwam doen heeft alle balken geïnjecteerd en de rest van het hout ingesprayed.
Ze deden dat zonder enige vorm van bescherming. Dat hield mij wel bezig en ik besloot dat maar eens te gaan vragen. “Nee hoor het is niet schadelijk, anders zouden we wel mondkapjes dragen”. Op dat moment vliegt er een grote wesp naar binnen door het open raam. Na 2 meter valt het dier spontaan uit de lucht, kruipt een paar seconden over de vloer en is dan dood. Niet gevaarlijk dus!
Voor de zekerheid heb ik de rest van de dag maar doorgebracht in de tuin.

Putdeksels zoeken

Langzaam aan kom je dan in de fase dat je denk het zal allemaal wel over zijn dat gedoe.
De badkamer maar eens schoonmaken dus. He, het bad loopt niet echt lekker door. Dat moeten we dus in de gaten gaan houden.
De volgende dag was de conclusie dat het bad eigenlijk helemaal niet meer loopt, en het water ook al niet.
Ontstopper blijkt niet te werken, heet water met soda ook al niet. Het ouderwets ploppen heeft wel effect: blaren op mijn handen en het water loopt het bad nu in en er niet meer uit. Dat wordt dus de loodgieter maar eens bellen.
Die komt op zaterdagmiddag in de verwachting dat die rare Hollanders ook echt niets zelf kunnen.
Echter na 5 minuten horen we al zuchten en klagen, we hebben een probleem. We gaan naar buiten. Het blijkt dat we een putdeksel hebben naast / onder ons terras. Die zit helemaal vol met de wortels van onze jasmijn. Dat zal dus het probleem zijn. De loodgieter gaat gewapend met zijn blote handen op jacht door 2 jaar menselijk uitwerpselen na de laatste blokkade. Opgelost! Niet dus, het bad loopt nog steeds niet. Dan moet er nog een deksel zijn?! Na wat zoeken met de inmiddels aangekomen Cunha (vamos fazer um buraco) blijkt die te liggen onder het grindpad naast de haag bij de waslijnen. Best handig dat gaten graven. Na een gelijke behandeling blijkt begint ook hier het water weer te lopen samen met allerlei dingen die je normaal na het doortrekken van de wc niet meer hoopt te zien. Maar nog geen beweging in het bad! Dan zit er maar 1 ding op: een nieuw gat maken! Hier bleek het probleem ook niet te zitten.
Om een lang verhaal niet al te saai te maken: er was nog een gat nodig en toen bleek het probleem zo goed als opgelost. Zo goed als, want nu ligt de hele tuin en het terras open.

Inmiddels zijn de gaten weer gedicht en is het terras weer in orde. Ook hebben we nu kippen en een mini camping…maar dat is voor de volgende keer.

De lente is gelukkig begonnen en in mijn tuin is dit goed te zien. Zowel mijn appelboom als mijn kersenboom staan lekker in bloei. Ik kan eigenlijk niet wachten tot ik de heerlijke vruchten kan proeven. Aan de andere kant … Continue reading →

Kranten, politici van rechts en van links, twitteraars en bloggers willen mij laten geloven dat Nederland op de rand van de afgrond balanceert: het fatsoen is weg, de zwakkeren betalen de rekening, het milieu verwoest de economie, honderd boerka’s zijn erger dan honderdduizend mishandelde koeien, onze veiligheid is ons grootste goed en onze vrijheid loopt gevaar. Ik lees en hoor het allemaal, wordt er somber van. Intussen fluiten de vogels in de tuin een concert. En de kogels om de oren van Libische demonstranten.

Egmond Binnen. Eenvoudig zomerhuis met eigen, ruime tuin in zeer groen, kindvriendelijk, rustig vakantiepark. x80 375 per week, tweede week x80 300. Je loopt vanauit het park zo het Noordhollands Duinreservaat in. Een El Dorado voor natuurliefhebbers. Je fietst in 15 minuten naar het strand en in 5 minuten naar het dorp. Slaapkamers met tweepersoonbed en stapelbed. Zonnige tuin van 100 m2, windluw tussen de heggen. Beschikbaar vanaf 18 tot en met 25 juni en van 2 tot 23 juli. Wij verhuren het per week. Zaterdag wisseldag. Geen huisdieren. Fietsen te huur.

Zie de foto's.

Bel of sms naar 06 43477981.

Foto's van bloemen in de tuin: http://feikovanderveen.web-log.nl/photos/schoonheid_in_eigen_tuin/

Na het eten op de fiets naar Oud Zuylen om de tuin water te geven.
Het is heerlijk, alleen het pad naar de sloot is dichtgegroeid.
De plantjes en ik leven helemaal op.

Rond half tien weer naar huis in het oranje avondlicht, dat bomen goud en meeuwen roze kleurt.
De mensen op het terras zien er zwoel en zonnig uit.
Boven de oude boekbinderij op het Demkaterrein is het feest met smartlappen en ballonnen.
Drie bochten verder ineens het Amsterdam-Rijnkanaal als een verstilde spiegel.
Rust en rumoer liggen dicht bij elkaar vandaag.
Voor mij uit een schaatser op rolletjes. Handen losjes op de rug.
Hij gaat bijna even hard als ik en mijn snelheid mag er best wezen.
We hebben dan ook wind mee.

Bijna thuis lijkt de flat aan de overkant van het kanaal in vuur en vlam te staan.
Gelukkig is het slechts de weerspiegeling van de laatste zonnestralen.

Ik heb niets met oranje,
behalve dat van de avondzon!