Hard Gras 74. De zonen van Jan.

Mooie foto op de voorkant van Geret en Youri. Zij gaven deel 74 de titel. In het eerste verhaal vertellen zij over vader Jan, wie beter dan de specialist in Vader & Zoon-verhalen dan Hugo Borst kan zich met zo’n verhaal bemoeien.

Verder verhalen van Janneke van der Horst (erg goed stuk over hoe moeilijk het is om zo maar een voetballer te benaderen voor een interview) en Frank Heinen (goede geschiedschrijving over een Vlaamse arbiter in de jaren dertig), vaste medewerkers, altijd goed voor degelijke kwaliteit. Herman Brusselmans doet gelukkig ook weer eens mee, hij mag over de Belgische trainer van FC Twente (van dat moment) schrijven.

Mijn favoriet van deze aflevering is het verhaal van Jan Luitzen over ‘Zwarte Lowie’, een Zuid Afrikaanse doelman, waarschijnlijk de eerste kleurling in het Nederlands voetbal. Prachtig project, had ik zelf willen schrijven. Archieven doorspitten, mensen interviewen, even naar de andere kant van de wereld vliegen en dan alles netjes op een rijtje zetten, en dat nog goed leesbaar ook. Ik ben jaloers.

Ook een voorpublicatie uit het boek van Hugo Borst (waarom ik van Sparta hou en Aad de Mos haat) is leuk om te lezen. Al ben ik niet zo’n fan van voorpublicaties in Hard Gras. Als het echt interessant is, wil ik het complete verhaal lezen, niet een stukje en dan ooit de rest. Een eerste ‘draft’ is veel interessanter, of een ‘weggesneden stuk’. Maar dat is slechts mijn mening.

Citaat: “Dat Achmed heeft hij hier erbij gekregen. Ik vind dat fantastisch klinken: Achmed Luciano de Abreu. Een combinatie van gillende minaretten en samba. Of van ramadan en carnaval. Ik prevel de naam al een tijdje voor me uit. Ik verheug me erg op de nieuwe buurman.” (p.98)

Nummer: 12-002
Titel: Hard Gras 74. De zonen van Jan
Auteur: Diversen (Judith Spiegel, Jan Luitzen, Niels Posthumus, Sander de Vaan, Wessel Penning e.a.)
Taal: Nederlands
Jaar: 2010
# Pagina’s: 112 (202)
Categorie: Sport (Voetbal)
ISBN: 978 90 468 0815 3

Meer:
73 72 71 70 69 68 67 66 65 64 63 62 61 60 59 58 57 56 55 54 53 52 51 50 49 48 47 46 45 44 43 42 41 40 39 38 37 36 35 34 33 31 30 29 28 27 26 25 24 23 22 21 20

GRENZEN BLIJVEN GRENZEN

Zo’n veertig jaar geleden zagen we de Europese integratie vooral als het wegvallen van grenzen tussen de nationale staten. Die grenzen zouden even onopvallend worden als de grenzen tussen onze provincies of onze gemeenten. Daar zie je soms een bord met welkom in de provincie Utrecht of de gemeente Houten. Soms verandert het wegdek als je een gemeentegrens passeert of krijgt de weg een andere naam. Zo wordt het Bunnikse Oostromsdijkje in Houten het Oostrumsdijkje. De grens tussen de provincies Utrecht en Noord-Holland is bij Hollandse Rading (Rading betekent grens) kaarsrecht, maar je moet echt op de grenspalen letten om de grens ook echt te zien.

Maar de grens tussen Nederland en Duitsland is ondanks het wegvallen van de grenscontrole toch duidelijk waarneembaar. Iets andere verkeersborden, andere plaatsnaamborden, andere wegwijzers, maar ook andere huizen met een andere baksteen, kleinere ramen, dikkere muren en vaak wat andere daken. Bij de autosnelwegen zijn de verschillen minder, maar toch aanwezig.

Anderhalve eeuw geleden waren de grenzen van weinig betekenis. Het waren staatkundige grenzen met aan weerszijden een ander politiek-juridisch systeem en een ander staatkundig gezag. Er was nog weinig internationale handel en nauwelijks toerisme, dus weinig grensoverschrijdend verkeer en ook weinig grensoverschrijdende spoorlijnen, verharde straatwegen of kanalen. Aan beide zijden werd hetzelfde dialect gesproken. Men bezocht elkaars kermissen en schuttersfeesten en bijgevolg werd er ook over de grens getrouwd en zocht men aan beide zijden naar werk.

Dat veranderde met de Industriële Revolutie. Massafabricage betekende behoefte aan veel grondstoffen en steenkool voor de stoomaandrijving van de machines en behoefte aan een grotere afzetmarkt. De internationale handel nam sterk toe. Alles vroeg een politiek antwoord met wetgeving op economisch gebied. Scholing van de beroepsbevolking werd steeds meer nodig. Er kwam volksonderwijs en in Nederland werd ABN en in Duitsland Hoogduits onderwezen. Grenzen werden economisch van betekenis en werden taalgrenzen. De omvang van de overheid nam en neemt toe, want er moet steeds meer geregeld en gecontroleerd worden. Aan beide zijden van de grens ontstond een geheel verschillende ambtelijke cultuur met eigen regelgeving. Dat gaat nog steeds door. Zeer veel terreinen van wetgeving blijven voorbehouden aan de nationale staten en daar waar Europese richtlijnen worden omgezet in nationale wet- en regelgeving heeft ieder land toch weer een andere bestuursstijl en een ander wetgevingssysteem. Europese integratie heeft er niet toe geleid, dat de verschillen verdwijnen.

In de grensgebieden van de EU bestaan zogenaamde Euregio ’s. Ze krijgen een beperkt budget van de EU om de samenwerking te faciliteren, maar grensoverschrijdende projecten kunnen er niet uit betaald worden. Bij een bijeenkomst van de Europawerkgroep in Nijmegen hoorden we van Florian Gödderz hoe moeilijk samenwerking kan zijn. Een gezamenlijke bijeenkomst van ouderen is moeilijk doordat er in Duitsland geen ouderenbonden met plaatselijke afdelingen zijn. Discriminatiebeleid is in Duitsland over allerlei instanties verdeeld, bij de Kreis of zelfs bij de Bond. Een praktisch voorbeeld is de poging om de vroeger zeer belangrijke spoorlijn Amsterdam-Amersfoort-Rhenen-Kesteren-Nijmegen-Kleef tussen Nijmegen en Kleef te reactiveren. Dat zou als tram of als tramtrein of als kleine trein kunnen. Studenten reizend naar station Nijmegen Heyendaal zouden ervan kunnen profiteren. Of er vanuit Groesbeek, Kranenburg en Kleef veel vraag naar is, werd niet zo duidelijk, maar er zijn rapporten over. De kosten zijn niet erg hoog in vergelijking met andere infrastructurele projecten, dertig miljoen. Het zou een manier zijn om meer grensoverschrijdende interactie te krijgen. Eigenlijk had ik daarover veel meer willen horen.

Er is wel een opvallend verschijnsel. Veel Nederlanders gaan in Duitsland wonen, waar de huizenprijzen veel lager zijn. In Kranenburg zijn het er zoveel, dat het onderwijs op de Volksschule tweetalig is geworden. Maar als de kinderen naar het Nederlandse secundair onderwijs willen, krijgen zij de boeken niet gratis. Dat wordt dus een dure liefhebberij. De Nederlanders in Kranenburg doen al veel mee met het dorpsleven. Ze zijn lid van sportclubs en een Nederlandse vrouw is lid van de gemeenteraad.

Samenwerken met de Grünen blijkt hier moeilijk, maar in Twente vinden actiegroepen aan weerszijden van de grens elkaar wel. In Kurort Bentheim zullen ze net zo goed last hebben van een opwaardering van vliegveld Twente. Daar hebben ze ook last van een militair oefenterrein, waar men piloten traint in het afwerpen van bommen. Over en weer bezoekt men elkaars demonstraties.

Een Luchthaven Twente zou veel werkgelegenheid opleveren. Het bedrijfsleven stimuleert het sterk. Oad zou er vakantievluchten kunnen laten vertrekken. Maar op geringe afstand zijn er concurrerende luchthavens. Er zouden zich bedrijven kunnen vestigen, die de laatste montage doen aan elektronica, maar probeer maar eens te concurreren met Schiphol, dat veel meer intercontinentale verbindingen heeft. Ik herinner mij ons zomerkamp in 1949 in Lonneker. De eerste dag zeiden sommige jongens, dat ze het wel leuk vonden, dat er steeds Meteor straaljagers over kwamen. De rest van de week vervloekten ze het lawaai. Zo zouden de vele toeristen ook uit Twente weg kunnen blijven en dat zou een groot verlies aan werkgelegenheid opleveren. Doordrammen van de luchthavenplannen zou Twente wel eens veel geld kunnen kosten en weinig opbrengst opleveren.

Mijn conclusie voor deze avond was, dat grensoverschrijdende samenwerking soms leuke dingen oplevert, maar dat er nog zoveel hinderpalen zijn. Op allerlei niveaus moet daaraan gewerkt worden.

Jaargang 5, Nr. 207.

Mooie titel van een oude Elvis-plaat. Het argument wordt sindsdien steeds vaker gebruikt. Alsof de massa per definitie gelijk heeft. BZN speelde eerst hardrock, maar scoorde 50 hits toen ze voor het grote publiek gingen spelen. Boer zoekt vrouw trekt meer dan vier miljoen kijkers. 1,6 miljoen mensen stemden in Nederland ooit op een lijk. Aldi verkoopt wijn in een pak en velen drinken het zelfs. Alles wat uit Volendam komt, wordt bekeken.

Vorige maand ging ik twee avonden na elkaar van huis. Op woensdag zat ik in gezelschap van zo’n 200 anderen te kijken naar Jeroen van Merwijk. Een dag later zat ik met meer dan 20.000 anderen naar FC Twente – Steaua Boekarest te kijken. Het kaartje kostte beide avonden ongeveer hetzelfde. Toch zat ik op woensdag comfortabel op een stoel met pluche, lekker temperatuurtje naar een geweldig artiest te kijken, terwijl ik op donderdag in een plastic kuipje een erg slechte wedstrijd onderging terwijl het ook nog eens erg koud was.

Nu bleek Jeroen van Merwijk het zwaar te hebben. Aangezien de staatssecretaris heeft besloten dat cultuur flink moet bezuinigen, besloot hij maar eens op zoek te gaan naar een baan. Als columnist van de Telegraaf bleek hij niet geschikt. Een weekje later legde hij dat nog eens uit bij Pauw en Witteman.

Toch is het vreemd. Een goede artiest, al jarenlang iemand die geweldige liedjes schrijft mag niet een beetje indirecte subsidie kosten (voor de 200 bezoekers kun je het gebouw eigenlijk niet opendoen en warm stoken), maar een kilometer of tien verderop krijgen de heren Tiendali, Cornelisse en Bajrami tonnen per jaar, terwijl de belasting er voor zorgt dat er genoeg politieagenten rondom het stadion lopen. Het gaat nu goed met FC Twente, maar nog niet eens zo heel lang geleden moest de gemeente Enschede miljoenen lenen om de club van een faillissement te behoeden. Slechts 4 jaar geleden leende het 20 miljoen om het stadion uit te breiden en nog geen jaar geleden vroeg de voetbalclub om nog meer dan 4 miljoen extra.

Het zal wel weer met perceptie te maken hebben, maar zelfs als voetballiefhebber kan ik er niet bij dat er niet een paar miljoen naar cultuur kan, maar wel miljoenen naar betaald voetbal. Slechts weinig clubs in Nederland kunnen overleven zonder directe of indirecte hulp van de overheid. Volgens mij zetten we de prioriteiten in dit land toch weer eens verkeerd.

Tonight, I was elected president of the PhD Network of the University of Twente (P-NUT). I am very proud to be able to fulfill this role, and look forward to doing so with a superb team of board members. Over ...

Morgen spelen Feyenoord en Ajax weer tegen elkaar. ‘De enige voetbalklassieker van Nederland’ wordt her en der geroepen. En dat klopt wanneer je kijkt naar de omvang van de supporterslegioenen, de stadions en de media-aandacht. Is het ook een klassieker op sportief historische gronden zoals bijvoorbeeld Barcelona – Real Madrid, twee clubs die ieder jaar [...]

DE PERIFERIE VAN NEDERLAND EN EUROPA

In Nederland bestaat een scherpe tegenstelling tussen de Randstad en de grensgebieden van Nederland, Zeeuws Vlaanderen, Limburg, de Achterhoek, Drenthe en Groningen. Alleen Noord-Brabant, de regio Arnhem-Nijmegen, Twente en de stad Groningen vormen een uitzondering. Het gaat er economisch goed. Noord-Brabant heeft veel, vaak hoogwaardige industrie en is gunstig gelegen tussen de Randstad en de Belgische Stedendriehoek. Merkwaardig dat Zuid-Limburg, ook zo gunstig gelegen tussen het Ruhrgebied en de Belgische Stedendriehoek daarvan niet profiteert. Ik vermoed, dat in Zuid-Limburg een ondernemerscultuur grotendeels ontbreekt en dat bovendien veel capabele jonge mensen jaar in jaar uit de streek verlaten hebben. Men verlangde naar de veel vrijere sfeer van de Randstad, vermoed ik. De regio Arnhem-Nijmegen profiteert van de ligging tussen de Randstad en het Ruhrgebied en in Twente vind je wel een klassieke ondernemersgeest, die door de Technische Universiteit Twente gestimuleerd is en wordt.

Maar de echte perifere gebieden kennen al heel lang een vertrekoverschot. Het zijn juist de initiatiefrijke jonge mensen, die vertrekken. Een negatieve selectie blijft achter. Daar valt niet veel van te verwachten. De ouderen blijven. De bevolking vergrijst. Het geboortecijfer daalt. De scholen lopen leeg en de verenigingen. Winkels sluiten bij gebrek aan klandizie. Als het verzorgingsniveau terug loopt, vertrekken nog meer mensen. Dan gaat het allemaal nog verder achteruit. De achterblijvers worden ontevreden. Ze voelen zich achtergesteld. Dan zie je opeens, dat een partij als de PVV hoog scoort en in Limburg zelfs met twee gedeputeerden in GS zitten.

Je zou verwachten, dat de PVV als gedoogpartner van de huidige coalitie ervoor zorgt, dat de regering maatregelen gaat nemen tegen deze ontwikkelingen. Niets is minder waar. Het omgekeerde gebeurt. Rijksdiensten, die daar vroeger in het kader van het regionaal-economisch beleid zijn gevestigd, worden er nu weg gehaald en alle diensten worden geconcentreerd in een beperkt aantal grote steden. Het opleidingsinstituut voor rechters vertrekt uit Zutphen en verhuist waarschijnlijk naar Utrecht. Daar wordt het bestaande vestigingsoverschot nog versterkt en moet er ruimte worden gevonden om al die mensen te huisvesten. Dat gaat dan weer ten koste van het aantrekkelijke woon- en leefklimaat, dat voor hoogwaardige werkgelegenheid een belangrijke vestigingsvoorwaarde is. Of je krijgt nog weer meer lange afstand pendel en de dan verbrede A12 slibt elke dag weer vol. Tsja, Mark, het verstand komt met de jaren. En intussen pleegt de PVV verraad aan zijn kiezers in de grensgebieden. Een onbetrouwbare partij of een partij, die ondanks de gedoogsteun bij dit rechtse kabinet weinig klaar speelt.

Er is een merkwaardige parallel op Europees niveau. Ook daar perifere gebieden met al lange tijd een internationaal vertrekoverschot, want er zitten heel wat mensen met Italiaanse, Griekse of Spaanse voorouders in Amerika en Australië. Nog steeds vertrekken daar de slimme initiatiefrijke jonge mensen. Rijke Grieken brengen hun kapitaal in veiligheid en vestigen zich massaal in Londen. En weer zie je de egocentrische opstelling van de PVV. Geen cent naar die luie Grieken. Zoals er ook geen cent gaat naar de Nederlandse vertrekgebieden. En de welvaart concentreert zich in de centrumgebieden. Daar is veel goed betaalde werkgelegenheid, een hoog voorzieningenniveau, een lagere werkloosheid. Zo werkt het kapitalisme. De sterksten winnen en de zwaksten verliezen en dat is hun eigen schuld. Moeten ze maar harder werken.

Jaargang 4, Nr. 189.

Het blijft bijzonder, als raadslid iets uit de pers te moeten vernemen wat je volgens mij toch echt gewoon vooraf hoort te vernemen. Of is het een vorm van arrogantie? Enige weken geleden stelde ik al vragen over de opvolging van de afgetreden wethouder Bouma. 3 tot 4 weken, zo luidde het antwoord. Nou, dat klopt ongeveer wel denk ik. Vorige week was er nog een “update”. De naam van de kandidaat kon nog niet bekend gemaakt worden i.v.m. nog af te stemmen zaken met de werkgever van de persoon in kwestie. Men was er dus al uit, dat was het positieve. En dan het plotselinge vertrek van het raadslid en fractievoorzitter Jager. Insiders leggen een link met de wethoudersbenoeming, “onenigheid” heet het te zijn binnen het CDA. Er waren dus geen geschikte kandidaten in de fractie. Maar het gaat wel een beetje in tegen wat gebruikelijk is. En dan vanmiddag de bekendmaking van de naam. Inderhaast via een mailbericht aan de raadsleden bekend gemaakt omdat het al in DeKrant staat: Hans Morssink, 58 jaar, geboren in Twente en opgegroeid in Gelderland. Hij heeft tussen 1982 en 1998 in de gemeenteraad van Groningen gezeten, waarvan 12 jaar als wethouder. De laatste 12 jaar was hij algemeen directeur Hulpverleningsdienst Groningen (GDD en Brandweer). Op internet kwam ik het volgende tegen: [Bron]“Nu was Hans Morssink vanuit het niets als een vuurpijl binnen het CDA omhoog geschoten. Een week raadslid geloof ik en toen wethouder. Trouwens een van de beste wethouders die Groningen ooit heeft gediend.” Dat beloofd veel goeds en ik ben dan ook benieuwd naar een kennismaking met hem. Wat me nog niet duidelijk is of ik nu met een CDA man van linkse of rechtse signatuur te maken heb. Want laten we eerlijk zijn, van het rechtse smaldeel binnen die partij kan iedereen zo langzamerhand wel spugen. En aan Hans, heel veel succes! Er staan je zware tijden te wachten.

The PhD Network at the University of Twente (P-NUT) aims at providing an easy and detailed platform for PhD-related issues: professional as well as personal. P-NUT stays in close contact with the University Board, Personnel Department (PA&O) and National PhD-representatives ...

I presented a poster presentation called “Do children keep their mother from working?” at a Ph.D. conference at the Institute for Innovation and Governance Studies, University of Twente. I won the ‘Best Poster Award”! The jury was pleased with a ...