Eind December 2011 ontving ik een uitnodiging van Ronde Tafel met daarbij de mededeling dat men ook dit jaar weer druk bezig is met de organisatie van de Nieuwjaarsduik 2012. Omdat vooral wij het vorig jaar tot een groot succes hadden gemaakt, hoopten zij vanuit de organisatie dat wij ook dit jaar weer mee wilden doen.

Vanaf eind November en begin December zat ik nog te twijfelen en liet binnen vrienden en familie kring doorschemeren dat ik waarschijnlijk niet mee zou doen of dat ik het nog niet wist (deed ik natuurlijk alleen wanneer ik de vraag letterlijk voorgelegd kreeg).

In Januari 2011 wilde ik een duidelijk statement maken uit protest in de vorm van:”wat nou?”,”Deze ‘zielige’, ‘zwakke’ (vaak afgewen) gehandicapte donderstraal kan meer dan velen denken”

Hoe zat het ook alweer dat ik in omgeving 2007 op eigen initiatief wederom bij het UWV aanklopte voor studie mogelijkheden? Kreeg te horen wat de concrete mogelijkheden waren binnen een termijn van 3 maand en daarnaast de opmerking:”doe rustig aan”,”we kennen je ziektebeeld en daarom zal je ook blijvend in aanmerking komen voor een arbeid ongeschiktheid’s uitkering.” Ter afsluiting kreeg ik destijds ook mee dat ik ervan genieten moest!” Harder dan dat kon er eigenlijk niet in mijn smoel gemept worden (het was goed bedoeld maar toch achteraf gezien).

Natuurlijk was 1 Januari 2011 ook een uitdaging voor mijzelf, een beetje bluffen en grenzen verleggen.. Je zal maar gebluft hebben en een enorme stijfkop zijn, dan laat je toch ook zien wat je waard bent!

Dat bleef eigenlijk onhandig de tong uitsteken naar een ieder die mij allang afgeschreven hadden in welke vorm dan ook met daarbij de vraag doe me dit maar even na :P http://www.youtube.com/watch?v=YWhCuKPA0Sc

Nu 1 Januari 2012-01-12

Halverwege December 2011 begon mijn bloed natuurlijk weer te stromen waar het niet zou kunnen stromen en kreeg zelf wederom weer zin aan een verfrissende duik (gewoon doen dacht ik)!

Dit maal zat ik vooraf wel met 2 vragen:

1. Omtrent mijn gezondheid was het wat minder met mij gegaan afgelopen jaar waardoor ik ook veel minder gaan sporten ben, zou mijn rikketik zo’n sprong dan wel aan kunnen (nuchter gezien maar deels ook een onzinnig argument).
2. Wel heel belangrijk voor mezelf, in 2011 had ik mijn eigen al bewezen wil telkens een stap voorwaarts maken en een herhaling van zetten hoort daar niet bij!

Eind December schoot mij te binnen zal ik mijn eigen (opgesloten) gaan verpakken in een doos waarop diverse teksten gekalkt staan wat mij niet bevalt aan de komende begrotingen, mijn ideeën in die vorm waren te onduidelijk en praktisch gezien niet reëel.

Zelf ben ik bijvoeding nodig om maar zwaarder te worden, zo’n doos paste en past prima tussen mijn hals en net boven mijn kont (ben blij dat het voorlopig nog vergoed wordt)..

Op twitter stelde ik ook de vraag wie een origineel idee had en bij voorkeur zocht ik naar een GroenLinks thema en iets over de zorg. De beste tekst was toch wel (aan de voorkant van het shirt) Help ons ook in 2012 ons hoofd boven water te houden! Stem GroenLinks voor échte oplossingen.

(aan de achterkant) Want – gratis zwemles voor pgb-ers, gratis rondje vliegen in de JSF en 130 met je scootmobiel zijn dat niet! #OPRUTTE

1 januari was het zo ver, tegen 14:00 stapte ik uit mijn nest en ging vlot een hapje eten en wat drinken. Net voor ik vertrekken wilde moest ik ook nog even een noodstop maken op het kleinste plekje van de aarde.. Scheld vloek, geen smoesjes jongen gewoon gaan hardlopen dan kom je nog wel op tijd aan.

Bij aankomst herkende 1 van de organisatoren mij meteen en begeleide mij naar de inschrijf en kleed ruimte, toen ik omgekleed was kon ik binnen aansluiten bij een groepje die nog voor mij stonden die de teksten op mijn shirt wel heel interessant vonden (ff een kort momentje gesproken over hoe alles nu gaat en hoe het zou moeten gaan wanneer GroenLinks het voor het zeggen zou hebben)

Op een bepaald moment mochten we naar het water lopen en per groepjes sprongen mijn voorgangers het water in, tegen de tijd dat het bijna mijn beurt was begon ik al zachtjes te lopen en werd ik tegen gehouden door een van de organisatoren van Ronde Tafel, deze vermelde letterlijk aan mij:”jij mag als laatste”,”en je krijgt een speciale aankondiging dus wacht nog maar even.”

Prachtig dacht ik, zonder iets te zeggen begreep deze organisator van Ronde Tafel mij heel goed. Ik sloot me intussen alvast af van alles en begon mij op het water te concentreren en het start sein van Klaas je mag..




Zodra ik het start sein kreeg liep ik in een stevige looppas naar de rand van het water en keek waar ik ongeveer terecht wilde komen, toen werd ik ook meteen even wakker en dacht bij mijn eigen:”ik weet niet waar de camera’s staan van het grote beeldscherm waarop iedereen mee kon kijken”,”laat ik mijzelf maar langzaam 1x ronddraaien zodat zowel de voorkant als achterkant van mijn shirt goed in beeld komen te staan.” Eenmaal omgedraaid zocht ik weer naar het punt waar ik in het water wilde belanden en maakte de sprong, deze ging meteen een stuk beter dan vorig jaar… ik kwam precies op de plek terecht die ik vooraf ingeschat had, raakte wel koppie onder maar kon nu gelukkig zelfstandig snel genoeg op staan. Ook de weg naar het trappetje was een stuk eenvoudiger te vinden… Ontving divers applaus en er rende ook meteen een journaliste naar mij toe van de Hoogeveense Courant.

Had niet eens de tijd om een beetje overdonderd te zijn in de vorm van yes, dit is precies wat ik wil, nu ff gaan opletten wat ik zeg. Tijdens het lopen naar de kleedkamer vertelde deze in positieve zin ‘exact’ wat er vorig jaar gebeurd was:”vorig jaar was ik de aller eerste duiker”,”dit jaar de aller laatste”,”vorig jaar was het steen en steen koud”,”lag er eis etc;” wat ik allang vergeten was want dat eis was vooraf weg gehaald en herinnerde me alleen een aantal smeltende sneeuw bultjes..

Ze vroeg meteen hoe voelde het water aan waarop ik direct antwoordde dat ik ook het water een stuk minder koud aan vond voelen dan vorig jaar maar dat het ondanks dat best nog wel koud was. Ik plakte er aan vast dat mijn sprong gelukkig al veel beter ging dan vorig jaar.

We naderende aanmeld balie om te springen en ik kreeg de vraag:”Vorig jaar was je de eerste duiker”,”nu de laatste!”,”hoe zit dat?” Intern begon ik wat te grinniken met een gevoel van:”Yes”,”ga je straks met name veel richten op het PGB omdat je je eigen daar het meest kwaad om maakt momenteel!”

Eenmaal binnen aangekomen kregen we het wederom even over vorig jaar waarbij ik aangaf dat ik destijds wilde bewijzen dat ik ondanks mijn handicap ook veel dingen wel kon.. We kregen het over de teksten die op mijn shirt stond en zodra het woordje PGB viel kreeg ik het verzoek om mij eerst even om te kleden en daarna het interview af te maken (heel logisch eigenlijk).

In de kleed ruimte aangekomen kreeg ik diverse complimenten in de vorm van:”jij bent wel koppie onder gegaan”,”respect man!” Waarop ik wel eerlijk antwoord gaf dat dat niet mijn bedoeling was maar dat de sprong mij in verhouding met vorig jaar behoorlijk mee viel en ik had het ook niet eens koud..

Op het moment dat ik mijn t shirt uit wilde trekken kreeg ik het in ene wel steen koud, had het gevoel dat ik in mijn blootje in de sneeuw lag en het iets te kleine t shirt kon ik ook amper uit krijgen… Was bijna geneigd om te roepen:”wie wil mij even helpen om dit shirt over mijn schouders heen te trekken!”

Niet doen Klaasje, je bent een grote sterke vent met een grote mond die zo zelfstandig mogelijk wenst te blijven.Vanuit mijn eigen situatie zeker sinds het 1e kwartaal van 2011 drong tot mij door dat ik echt een PGB regeling nodig zou gaan krijgen.

Meneer Rutte snapt dat niet, aldus Rutte kan ik wel ondersteuning blijven ontvangen d.m.v. het CAK mits ik een eigen bijdrage lever, en dat noem ik nu juist geld verspilling pur sang omdat ik telkens maar enkele maanden per jaar hulp nodig ben in bijvoorbeeld de huishouding.

Dit kabinet snapt dat niet, komt geld tekort en moet gaan bezuinigen (wat GroenLinks ook zou gaan doen) en plukt zomaar overal geld vandaan om de huidige begroting matchent te maken (iets wat GroenLinks zeker niet wenst in deze vorm).

Dit kabinet schuift huidige problemen die spelen gewoon door naar de toekomst, wie dan leeft wie dan zorgt heet dat! Zelf ben ik een GroenLinkser met diverse liberale ideeën, maar wat er nu gebeurd kan echt niet!

Na het omkleden was ik nog even blijven rondhangen bij de soep stand, met een aantal mensen gesproken over de sprong en nog even gewacht op de journaliste die mij nog verder wenste te interviewen.

Al met al een geslaagde dag

Ik ben in de tweede helft van 2011 begonnen met het bloggen voor ArnhemDichtbij. Meestal gaan deze over politiek maar het eerste blog op 8 oktober was een verslag van de Banenmarkt.

Evenals de afgelopen jaren werd de Landelijke Banenmarkt in Arnhem gisteren op het Stadhuis gehouden. Buiten stond weer het Jongerenpaviljoen opgesteld, alwaar diverse ambachten werden uitgebeeld. En dit alles onder de leus ‘Pak je kans’.

Laat jezelf zien, het werkt! Dat was het thema van de Banenmarkt en die slogan kwam ook terug in de diverse workshops die door medewerkers van UWV WERKbedrijf en verschillende externe partners werden gegeven. Zo heb ik zelf de workshop Social Media gegeven, over de ontwikkelingen van de nieuwe media op de arbeidsmarkt. Daarnaast werden er workshops verzorgd voor 45-plussers, die een groot deel van het ingeschreven bestand aan werkzoekenden bij UWV vormt, vond er verder een speedmeet plaats, een stagemarkt en een workshop zelfstandig ondernemen (door UWV en Kamer van Koophandel gezamenlijk) voor werkzoekenden die voor zichzelf willen beginnen.

Veel werkgevers en intermediairs stonden in de ruim 50 stands met hun vacatures, terwijl er ook informatie over opleidingen te vinden was. Werkcoaches van UWV WERKbedrijf begeleidden werkzoekenden en assisteerden bij het in gesprek komen met werkgevers. Iedere match die zo tot stand komt is een succes want de meeste mensen zijn zeer gemotiveerd om weer aan de slag te gaan.

4200 bezoekers telde de Banenmarkt in Arnhem dit jaar, weer aanzienlijk meer dan vorig jaar. Dat geeft meteen ook de thermometer van de economie aan. We wachten dan ook gespannen af hoe de arbeidsmarkt gaat reageren op de huidige crisis.

Van af 27 Oktober j.l., was ik gestart met mijn eerste Wajong Werkt Presentatie voor grotere groepen, had wel eens vaker grote groepen toe gesproken maar niet met een ingestudeerde tekst wat mij overigens wel goed af ging ten opzichte van 1a 2 toeschouwers.

Even in vogelvlucht: Op 27 Oktober had ik naar mijn idee de beste Wajong Werkt presentatie gegeven, ik kwam hier door vervoersproblemen later aan en door mijn verloren tas had ik ook mijn spiekbriefje niet bij mij.. Toen ik binnen kwam kon ik gelijk mijn jas uit trekken en starten met presenteren. Dat ging best vloeiend zeker voor een eerste keer, ik had gewoon de tijd niet vlak vooraf om na te denken wat als dit of dat nou mis gaat etc;

3 November bezocht ik vanuit CrossOver het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport om alle werknemers daar uit te nodigen voor een lunch en een discussie (vind plaats op 10 November) die hen erop zou wijzen dat de Wajongers niet vergeten mogen worden en sterker nog dat zij de Wajongers nodig zijn!

Tijdens die dag gingen we in groepjes van 3 alle afdelingen bij langs en nadat de eerste 2 uitnodigingen verstrekt waren greep ik ook mijn momenten (een vertegenwoordiger van CrossOver tipte mij om ook mijn eigen ding aan te grijpen), liet weten dat ik als Wajonger actief bezig was binnen GroenLinks (legde de nadruk op Chronisch Zieken en Gehandicapten), dat ik vanuit het CNV(j) Wajong Werkt Promo Team de misschien toekomstige werkgevers bezoek om aan hen voorlichting te geven wat Wajongers wel kunnen en zouden willen, wat de financiële voordelen zijn voor de werkgever zijn wanneer deze wel een Wajonger in dienst nemen ook wanneer deze niet naar verwachting zou kunnen presteren en voor mezelf sloot ik telkens af met mijn WSW indicatie (zelf sta ik op een wachtlijst voor betaald werk, ben tegen die tijd 64 of zo), mijn vrijwilligers werk binnen stichting de Zonnebloem en mijn bezigheden binnen de Netwerk Marketing…

Beetje vuil van mezelf misschien, in de 1e plaats was het een (zogenaamde) schreeuw om hulp gevolgd door een aantal trigger punten waar wel over na gedacht mag worden:
- Onderdelen hiervan moeten de 2e kamer gewoon beter bereiken en ikzelf ben bezig om mij hierin ook beter te ontwikkelen.
- Aangeven hoe handig het CNV(j) Wajong Werkt Promotie Team is, ik schrijf nu op persoonlijke titel maar wij informeren toekomstig werkgevers over de huidige regelgeving aan iedere werkgever die ons uitnodigt! Doel is de werkgever beter op de hoogte te stellen, tegelijkertijd hebben wij als Wajonger wel de mogelijkheid om ons eigen visitekaartje achter te laten
- Promotie voor mezelf in de ruimste zin van het woord, mijn eigen kwaliteiten, producten of desnoods adviezen maar even gaan verkopen.

7 November stond er een Wajong Werkt presentatie op de agenda in Leeuwarden voor het UWV, dat kwam mezelf ergens vrij slecht uit i.v.m. tijdsdruk, had nadien een andere afspraak wat ik net op het randje zou kunnen halen wanneer het openbaar vervoer goed zou verlopen. Een kleine week vooraf kreeg ik de bevestiging dat ik ruim op tijd weer de trein Naar Hoogeveen kon pakken om om 14:15 weer terug te zijn in Hoogeveen (zat met trein keuzes, 12:00 retour was goed, 13:00 retour zou ik moeten rennen). Anderzijds, zelf wil ik natuurlijk het CNV(j) Wajong Werkt Promo Team ook dichter in mijn eigen omgeving op de kaart zien te krijgen.

Tijdens de trein reis vanaf Meppel naar Leeuwarden werd ik opgebeld door mijn diëtiste waarbij deze aangaf onze huidige afspraak ook wel wilde doorschuiven naar de 21e.. Mooi ;-)

Zelf arriveerde ik om 10:15 op locatie zoals afgesproken was, mijn collega kwam wat later i.v.m. reistijden, op zich geen ramp want de presentatie startte toch pas om 11:00

Had een uur de tijd om onze spullen alvast klaar te zetten, 10 minuten zijn veelal voldoende, tijdens dat wij aan het woord zijn voor grotere groepen starten wij met een Powerpoint introductie, gevolgd door een filmpje en daarna gaan we tijdens het spreken weer verder met de Powerpoint presentatie.. Het was ff puzzelen, betreffende computers speelden het filmpje veel te langzaam af dus uiteindelijk hadden wij (iemand van het UWV en ik zelf) de beamer maar gekoppeld aan een laptop.

Tijdens het werken aan oplossingen en ook nadien werd er gevraagd aan mij moet je nog oefenen, nee niet nodig was mijn antwoord.. Hoe lang denken jullie bezig te zijn? Antwoordde zelf dat de hele presentatie zo’n 15 minuten zou duren exclusief vragen die wij zouden kunnen gaan krijgen…

Ik overhandigde mijn presentatiemap met daarbij de informatie mijn collega start het gesprek, zelf ga ik daar verder, mijn collega vervolgd weer.. Daar, daar en daar vertellen we samen wat en zelfs de ingestampte teksten kende ik gewoon uit mijn hoofd.

Vanaf het moment dat mijn collega ook arriveerde, wij onderling nog even bij gepraat hadden etc; waren we beiden rustig klaar voor de start..

Mijzelf voorstellen ging prima, de onderdelen waarbij ik met persoonlijke voorbeelden kon komen van mijzelf of wat ik allemaal gezien en gehoord had gingen vloeiend.. Bij de rest liet ik het een en ander over aan mijn collega of ik ging mijn delen bijna voorlezen.

Wij kregen nadien de feedback dat wij een hele goede presentatie neer hadden gezet,
Zelfs bij navraag waarbij ik eerlijk was over mijn mistakes en fouten kreeg ik de feedback dat ik juist die prima had opgelost en dat juist dat een soort van wil toonde!

Het werkgevers congres op 8 November ging ik voor,
Aldus de programmering duurde deze van 12:00 tot 15:25
Tussen 13:55 en 14:25 konden wij onze presentatie geven.

Zelf mocht ik van af 12:00 aanwezig zijn of gewoon vanaf 12:45 om de Lunch mee te pikken, beetje overleg met een coach van het CNV(j) Wajong Werkt Promotie team.
Het gehaast had ik niet zo’n trek aan, het Flevoziekenhuis licht op 10 minuten loop afstand van Almere Centrum…

Zelf kon ik kiezen uit een trein rit Hoogeveen – Hilversum – Almere Centrum, Hoogeveen - Zwolle – Amersfoort – Almere Centrum of Hoogeveen – Hilversum – Almere Centrum maar dan heel weinig looptijd overhouden in een onbekende plaats.

Zelf nam ik de trein van 9:42, arriveerde om 11:55 voor het FlevoZiekenhuis,
Leuk moment om nog even wat nicotine te downloaden en bij binnenkomst trof ik de persoon met wie ik de Wajong Werkt presentatie zou gaan geven.

Nadat we ons aangemeld hadden konden we koffie pakken, genieten van een muziekspel en nog even voor clown spelen. We zaten onderling wat te bluffen om deze op te zetten tijdens de presentatie, gelukkig moesten we de neuzen na de lunch weer inleveren dus had ik meteen een goede smoes om mij niet aan mijn woord te houden ;-)



Onderling hadden we nog even het een en ander overlegd, hij zelf zou zijn eerste presentatie geven. Ik zelf had een houding van we gaan nu misschien 14 a 20 mensen toespreken wat wel een drempel voor mezelf was bij aanmelding, maar tijdens een Werkgeverscongres i.v.m., de week van Chronisch zieken wilde ik er zelf graag bij zijn..

1. om maar bij te leren
2. contacten te leggen
3. Presenteren, een Wajonger hoeft niet aan de kant gezet te worden!
4. Politiek gezien ideeën uit te wisselen

Off topic, terug naar afgelopen presentatie van 8 November.
Tegen de tijd dat wij aan de beurt waren vanuit het CNV(j) Wajong werkt promotie team, mochten wij zo’n 72 mensen te woord staan..

Zelf schrok ik even van het aantal toeschouwers, op advies van onze Coach van het Wajong werkt promotie team vermelde ik na het mezelf voor gesteld te hebben voor een groot publiek.. ff te laten weten dat het gebeuren nieuw voor mij was.

Tijdens de presentatie voor veel meer mensen dan dat ik vooraf verwacht had,
Konden zowel mijn collega Wajongere als ikzelf ons eruit redden met een grapje tussendoor waardoor onze presentatie wel heel duidelijk over kwam!

Slot resultaat was dat ik vanuit het CNV(j) visitekaartjes kon uitwisselen met een aantal mensen, uitgenodigd ben om een presentatie te geven in Schiedam met mijn nieuwe collega waar ik ook zeker graag op in ga!

Onze huidige presentaties lopen tot Juni/juli 2012 als ik mij niet vergis, uit eigen belang hoop ik samen met een collega van mij ook meerdere presentaties te mogen geven bij alles wat boven Zwolle licht ;-)

Meer weten?
Neem gerust contact met mij op.

De Cliëntenraad de Brug houdt zich bezig met het gemeentelijk beleid op het gebied van uitkeringen, sociale werkvoorziening, arbeidsreïntegratie en armoedebestrijding. Deze raad is een onafhankelijke adviesraad die op komt voor Bredanaars met een uitkering, werkzoekenden, mensen die aangewezen zijn op sociale voorzieningen of moeten rondkomen van een minimuminkomen. De Cliëntenraad bestaat uit 11 leden, waarvan 6 leden zelf een uitkering ontvangen. De Gemeente Breda en het UWV zoeken wegens vertrek twee individuele leden voor de Cliëntenraad.

lees verder

Al een poosje heb ik een behoorlijke blog achterstand terwijl er juist nu blog voer voldoende aanwezig is denkende aan de WMO, Wajong het PGB etc; Ook ‘mijn nieuwe’ bed bevalt mij prima, nu moet ik er nog voor zorgen dat deze echt van mij wordt want heb hem nu in bruikleen van Icare.

Komende dagen en weken hoef ik mij ook niet te vervelen, thuis wil ik diverse ruimtes gaan schilderen en daarnaast een aantal websites van mijzelf een nieuwe look gaan geven.

Donderdag 27 Oktober ga ik naar een netwerkbijeenkomst van MEE Zuid-Hollandse Eilanden, oud-politicus dhr. Rouvoet geeft een korte inleiding in de veranderingen in de Wet sociale werkvoorziening en de Wajong uitkering. Ikzelf samen met iemand anders van het CNV jongeren (Wajong Werkt Promotieteam) geven een presentatie door Dhr. van Gorsel, directeur Wsw de Welplaat Spijkenisse geeft presentatie over de veranderingen in de Wet sociale werkvoorzieningen. Dhr. H. Blom, bestuurder van de MEE Plus Groep, zal vertellen over de werkzaamheden van MEE Zuid-Hollandse Eilanden het gebied van arbeid op dit moment en in de toekomst. Na de verschillende presentaties zal er de mogelijkheid zijn om vragen te stellen aan de sprekers en nadien zoek ik natuurlijk de mogelijkheid om nog een beetje te gaan netwerken.

Vrijdag 28 Oktober ga ik naar Schoonebeek voor een basiscursus voor ‘nieuwe’ vrijwilligers van stichting de Zonnebloem om iets meer te leren over de achtergronden van de doelgroep waarmee ik werk plus de visie van stichting de Zonnebloem zelf.

Donderdag 3 November ga ik vanuit mezelf, een Twitter vriendin van het UWV en CrossOver naar het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport om de medewerkers persoonlijk uit te nodigen voor een speciale bijeenkomst op 10 november en daarbij vertel ik natuurlijk ook wel een beetje mijn persoonlijke (politieke) praatje en het praatje voor vele anderen.

Zelf zit ik dus niet stil ;-)

Verwacht geen samenhangend stuk tekst. Ik ben net wakker. Ik lag zoals ik meestal doe als ik wakker word opgerold in bed Twitter bij te lezen. Maar zojuist ben ik boos opgestoven en naar de kamer gelopen, vuurspuwend en vloekend. Aanleiding? Het m.i. nogal stupide stuk van iemand waarvan ik werkelijk niet geloofd zou hebben dat ze op Zuid woont of gewoond heeft als ze het er niet bij verteld had.

Spuugzat ben ik de negatieve berichtgeving over Zuid, en ik heb er al eerder over geschreven over mijn eigen wijk. Pendrecht in beeld bij Secret Millionaire Nederland, daar kon ik nog wel om lachen – zeker om de beelden met een plein vol politie terwijl ik hier nog nooit een agent heb gezien. Toen weer een of ander toneelstuk in een halfgesloopte flat, waar ze speciaal Pendrecht voor uit hadden gezocht omdat het over een slechte wijk moest gaan. Steeds weer wordt het stempeltje slechte buurt op allerlei wijken in Zuid gedrukt.

Is er niets mis dan? Ja, natuurlijk wel. Pendrecht is een suf dorp – er is geen levendige horeca, er zit maar een restaurant en verder kun je er alleen snacks van mishandelde kippen halen, we hebben een versteend plein met winkels die het er moeilijk hebben, en nog een paar rijtjes slechte woningen. Maar dat is niet het beeld wat opgeroepen wordt als het gaat over slechte buurten op Zuid: criminaliteit, allochtonen, armoede, daar gaat het over in het nieuws.

Brenda Stoter Boscolo kan het op Joop.nl ook niet laten er nog wat bovenop te gooien; volgens haar is het hier op Zuid zo waanzinnig slecht dat zelfs rellen als in Londen hier zouden kunnen ontstaan. Redenen daarvoor noemt zij de bezuinigingen en de stijgende werkeloosheid. Ten opzichte van een jaar geleden is de werkloosheid in Rotterdam 1% gestegen, maar de laatste cijfers van het UWV van 1 mei geven aan de de werkloosheid ten opzichte van de maand daarvoor gedaald is. Ja, het is crisis, maar de werkloosheid in Nederland ligt nog altijd ver onder het gemiddelde in de Eurozone.

Volgens Brenda zou de woede in Rotterdam onder jongeren ontstaan omdat zij geen werk hebben, geen opleiding en geen toekomstperspectief. Ze noemt voorbeelden van allochtone jongeren die zo gediscrimineerd worden dat ze blij mogen zijn als ze een baantje in de supermarkt vinden. Daarmee legt ze ergens een oorzaak neer – afkomst – zonder hier bewijs voor te hebben en bovendien suggereert ze hiermee dat een bijbaantje in een supermarkt minderwaardig is. Veel jongeren, allochtoon of autochtoon, werken ook gewoon in een supermarkt omdat dit een van de weinige plekken is waar je kunt werken als je vijf dagen op school zit. Kantoren zijn meestal niet open ‘s avonds, logisch dus dat je al snel bij winkelwerk uitkomt als bijbaantje. En dat jongeren daar dan moeten werken om zelf dingen te betalen komt echt niet alleen maar voor bij allochtonen. Ook sommige autochtonen wonen niet in villa’s namelijk.

Ik heb zelf naast mijn studie ook in een supermarkt gewerkt en ook mijn eigen verzekering betaald. Dat maakt je niet arm en zielig en vatbaar voor een relschoppersmentaliteit als het goed is, maar zelfstandig en handig met geld. Uit haar artikel spreekt echter een mentaliteit dat iedereen geld van pappie en mammie moet kunnen krijgen en zielig is als dat niet kan, in plaats van waardering voor mensen die ondanks het feit dat ze niet in een villawijk geboren zijn hard werken om iets van hun leven te maken. Je zou juist trots moeten zijn op die jongeren, waar ze ook vandaan komen, en niet moeten proberen om slachtoffers van ze te maken.

Toen ik zelf langer in een supermarkt werkte, werd ik assistent afdelingsmanager. Toen ik als jonge, blanke hoogopgeleide geen werk kon vinden – want daar hoef je dus echt niet zwart voor te zijn of slecht opgeleid – heb ik er zelfs fulltime als afdelingsmanager gewerkt. En dan zie je allerlei jongeren: blank, zwart, of ergens er tussenin. Soms werken ze goed, soms slecht, soms ergens er tussenin. En wat ik daar heb gezien doet me toch vermoeden dat het meer met opvoeding dan met ethnische afkomst of geld te maken heeft of je goed terecht komt. Ik heb allochtone en autochtone jongeren uit minder welgestelde gezinnen keihard zien werken, zonder ook maar een spoortje van woede richting de samenleving. En ook jongeren, al dan niet allochtoon, al dan niet arm, die de kantjes eraf liepen en als ze ontslagen werden de oorzaak buiten zichzelf zochten. Het is toch een beetje makkelijk om steeds maar weer de oorzaak bij huidskleur en de inhoud van de portemonnee te leggen. Zorgt een lege portemonnee voor slecht gedrag? Of zou het eigenlijk niet andersom zijn?

Het is ook niet duidelijk over wie BSB het nu eigenlijk heeft in haar artikel en dat maakt het lastig om er echt zinnig op te reageren; de probleemgroep die ze noemt wisselt steeds van samenstelling. Ze heeft het over die arme Mohammed op Zuid. Maar die is wel afgestudeerd. Terwijl ze het eerst heeft over jongeren die boos worden en gaan rellen omdat ze geen opleiding hebben. En over jongeren in supermarkten, maar die kunnen ook blank zijn, zegt ze. Dus nou ja, iets met jongeren en de suggestie van ethnische problemen of zo.

Laat het duidelijk zijn, je zal me niet horen ontkennen dat je het moeilijker hebt met werk zoeken als je een Arabische achternaam hebt dan wanneer je Janssen heet. Ook ik heb collega’s gehad die geen allochtonen aannamen of mensen op andere afdelingen horen klagen dat ze zich daar gediscrimineerd voelden, waar ik me echt wel iets bij voor kon stellen. Maar het is wel een beetje makkelijk scoren om alles wat fout gaat maar bij discriminatie neer te leggen.

Het is ook niet eerlijk naar allochtonen toe. Want eigenlijk zeg je daarmee tegen ze dat wat ze ook doen, hoe hard ze ook werken, niet uitmaakt; ze zullen nooit Nederlands worden en daarmee dus altijd kansarm blijven. Terwijl het ook voor allochtonen zo is dat je met een opleiding verder komt dan zonder opleiding, en dat je met televisies uit winkels stelen geen diploma verdient. Terwijl allochtonen misschien wel gediscrimineerd worden, maar vrouwen ook, of homo’s, of gehandicapten. Om een of andere reden lijken we het op een bepaald niveau ‘begrijpelijk’ te vinden dat allochtone jongeren boos zijn en zouden willen rellen, maar achten we het niet waarschijnlijk dat homo’s, kunstenaars en mensen die hun PGB verliezen ruiten gaan ingooien. Eigenlijk zegt dat ook al iets over hoe ‘we’ denken over allochtonen en jongeren. Het zogenaamd goedbedoelde medelijden met die groepen is misschien wel het allerergste wat je ze kunt tonen.

In een artikel als waarheid stellen dat agenten je voor allerlei onzin aanhouden, maar niet helpen als je ze nodig hebt, vind ik het beneden peil van een journalist. Vervolgens stellen dat jongeren en autochtonen daardoor de samenleving niet begrijpen al helemaal. Dat ze daardoor niet om kunnen gaan met woede en rare dingen gaan doen is nog erger. Gooi alle groepen op een hoop. Geef ze een onjuist excuus. Negeer vooral alle andere groepen met dezelfde problemen.

BSB praat over allerlei groepen jongeren in het algemeen, en begint dan een relaas over arme zielepieten die geen geld hebben voor dure sportscholen en wekelijkse bioscoopbezoeken. Als je een beeld op wilt roepen van mensen die de steun van de overheid nodig hebben, is dit niet bepaald de manier om het te doen. Het zorgt er alleen maar voor dat ik me afvraag in wat voor vreemde wereld zij leeft dat geen geld voor een dure fitness en wekelijks naar Pathe blijkbaar de eerste voorbeelden zijn die haar te binnen schieten om duidelijk te maken dat gesubsidieerde culturele instellingen nodig zijn. Het zorgt er niet bepaald voor dat ik meteen denk: ja! revolutie! alle jongeren hebben recht op een filmabonnement!

Ze maakt een vergelijking tussen een wijk in London en Rotterdam Zuid. Ik ken die wijk in Londen niet, dus kan niet zeggen of de vergelijking logisch is. Maar ze roept een beeld op van een Rotterdam Zuid waarin arm en rijk gesegregeerd leven: ze plaatst ze in haar artikel letterlijk tegenover elkaar, de duurdere woningen op de Kop van Zuid en de armeren in de Peperklip. Het is een suggestief voorbeeld, wat voor de rest van Rotterdam Zuid wat mij betreft niet opgaat. Voor mijn eigen buurt kan ik niet eens bedenken waar hier de ‘rijken’ wonen of de ‘armen’. Er wonen hier gewoon mensen, en allerlei soorten door elkaar. In mijn straat wonen mensen die huren en mensen die gekocht hebben door elkaar, zelfs in hetzelfde flat. Mensen die chronisch ziek zijn, mensen die werken, mensen die klaar zijn met werken; mensen met kinderen en mensen die daar al uit zijn of er nooit aan zijn begonnen;allochtoon en autochtoon; er zitten woningen tussen voor mensen die niet zelfstandig kunnen wonen; en mensen die hier een huis hebben gekocht omdat het voordelig is en ze niet zo’n behoefte hebben aan een groot huis met hoge maandlasten, ook al kunnen ze dat betalen. Ook waar ik eerder woonde, in Vreewijk, heb ik nooit het gevoel gehad in een gesegregeerde samenleving te wonen (behalve dan toen de vrijwel geheel blanke Nieuwe Dalenwijk in het nieuws kwam omdat Janmaat goed scoorde bij de verkiezingen en ik me afvroeg hoe dat was voor mijn overbuurvrouw, de enige zwarte vrouw in de straat volgens mij). Daarnaast zegt fysieke locatie niet per se iets: in de VINEX-wijk Carnisselande, waar ik helaas zo’n zes jaar heb gewoond, staan dure woningen vlakbij sociale huurwoningen, maar ik heb nooit de illusie gehad dat de miljonairs daar gezellig op de thee gingen bij hun minder rijke overburen.

Uiteindelijk sluit BSB af met het verhaal dat ze hoopt dat het smsje dat een vriendin kreeg, met een oproep tot rellen, van een rare eenling was. Dat ze hoopt dat het er niet van komt. Dat het eng is dat er mensen zijn die eraan denken. “En dat tegen de achtergrond van een tijd waarin de media steeds gretiger roept dat het hier ook kan gebeuren.” Het getuigt wel van lef om dat te zeggen als je artikel geplaatst wordt onder de kop “Rotterdam ruikt naar rellen” en je net duizend woorden hebt gewijd aan een beeld van een angstaanjagende Rotterdamse ghetto waar rellen net zo waarschijnlijk zijn als in Londen.

Journalisten zonder zelfreflectie die suggestieve, ongefundeerde pulp uitbraken en dan doen alsof het aan een ander ligt. Gelukkig hoeven we daar tegenwoordig in ieder geval geen bomen meer voor om te hakken, dat scheelt in ieder geval een paar slachtoffers. En nu ga ik ontbijten, en hopen op een mooie revolutie, beginnend met een protest van bejaarde lesbische kunstenaars die hun PGB kwijt dreigen te raken. Die gun ik wel een plasmascherm, of een filmabonnement.

Toen ik vorig jaar toetrad tot de OC WERKbedrijf, de medezeggenschap van deze divisie van UWV, was nog niet geheel duidelijk wat er allemaal stond te gebeuren. Natuurlijk, de crisis was voorbij en het crisisbudget zou worden afgebouwd, dus een krimpende organisatie. Maar verder, de verkiezingen werden vlak na onze installatie gehouden. En we weten allemaal hoelang het vervolgens heeft geduurd alvorens er een kabinet was gevormd.

Vlak na de zomer kwam de directie UWV WERKbedrijf met een programma genaamd de Tweede Oplevering, waarin de organisatie die als CWI bestond en per 1 januari 2009 in UWV opging zou gaan uitbouwen. Een organisatorisch logische stap, anderhalf jaar na de fusie. Echter de inkt hiervan was nog nauwelijks droog of de donkere wolken trokken zich al samen boven de publieke diensten. Het kabinet van CDA en VVD gedoogd door PVV begon plannen te ontwikkelen om rigoreus en nietsontziend in te grijpen op alles wat naar overheid neigt.

De bemiddelingstaak behoort in hun zienswijze zeer beperkt tot het publieke domein, als iemand werkloos wordt is zijn of haar rexefntegratie eigen verantwoordelijkheid. Niet alleen het zoekproces maar ook de financiering, de rexefntegratiebudgetten worden per 2012 namelijk geheel afgeschaft.

Met dit scenario is UWV WERKbedrijf aan de slag gegaan en heeft de directie het Redesign ontworpen. Een ombouw van de gehele organisatie. Daarmee zijn een hele kruiwagen adviesaanvragen gemoeid die nu een voor een op het bordje van de OC terecht komen. Zeer boeiend allemaal en heel veel werk, maar het meest moeilijke van dit proces is dat het hele proces vertrouwelijk moet plaatsvinden. Af en toe polsen van collega’s op kleine onderdelen kan maar zo’n onderhandelingsproces over de adviesaanvraag speelt zich grotendeels af achter gesloten gordijnen. Gelukkig zijn de eerste aanvragen inmiddels publiek en komen we volgende week met onze adviezen naar buiten. Dan vakantie en vervolgens gaan we weer verder want we zijn nog lang niet klaar.

Dan kan ik ook eindelijk eens inhoudelijk terugblikken op mijn OC-activiteiten, want dat had ik aan het begin beloofd.

Toen ik vorig jaar toetrad tot de OC WERKbedrijf, de medezeggenschap van deze divisie van UWV, was nog niet geheel duidelijk wat er allemaal stond te gebeuren. Natuurlijk, de crisis was voorbij en het crisisbudget zou worden afgebouwd, dus een krimpende organisatie. Maar verder, de verkiezingen werden vlak na onze installatie gehouden. En we weten allemaal hoelang het vervolgens heeft geduurd alvorens er een kabinet was gevormd.

Vlak na de zomer kwam de directie UWV WERKbedrijf met een programma genaamd de Tweede Oplevering, waarin de organisatie die als CWI bestond en per 1 januari 2009 in UWV opging zou gaan uitbouwen. Een organisatorisch logische stap, anderhalf jaar na de fusie. Echter de inkt hiervan was nog nauwelijks droog of de donkere wolken trokken zich al samen boven de publieke diensten. Het kabinet van CDA en VVD gedoogd door PVV begon plannen te ontwikkelen om rigoreus en nietsontziend in te grijpen op alles wat naar overheid neigt.

De bemiddelingstaak behoort in hun zienswijze zeer beperkt tot het publieke domein, als iemand werkloos wordt is zijn of haar reïntegratie eigen verantwoordelijkheid. Niet alleen het zoekproces maar ook de financiering, de reïntegratiebudgetten worden per 2012 namelijk geheel afgeschaft.

Met dit scenario is UWV WERKbedrijf aan de slag gegaan en heeft de directie het Redesign ontworpen. Een ombouw van de gehele organisatie. Daarmee zijn een hele kruiwagen adviesaanvragen gemoeid die nu een voor een op het bordje van de OC terecht komen. Zeer boeiend allemaal en heel veel werk, maar het meest moeilijke van dit proces is dat het hele proces vertrouwelijk moet plaatsvinden. Af en toe polsen van collega's op kleine onderdelen kan maar zo'n onderhandelingsproces over de adviesaanvraag speelt zich grotendeels af achter gesloten gordijnen. Gelukkig zijn de eerste aanvragen inmiddels publiek en komen we volgende week met onze adviezen naar buiten. Dan vakantie en vervolgens gaan we weer verder want we zijn nog lang niet klaar.

Dan kan ik ook eindelijk eens inhoudelijk terugblikken op mijn OC-activiteiten, want dat had ik aan het begin beloofd.

Mijn opinie over de naxefviteit van college en gemeenteraad in Arnhem stoelt voor een belangrijk deel op onvoldoende zicht op de problematiek van armoede. Hier een toelichting.

Een van de grootste misverstanden in liberale en conservatieve kringen is dat armoede wordt opgelost door werk. Het tegendeel is vaak waar. De laatste decennia zijn er steeds meer werkende armen gekomen, althans mensen die aan de onderkant van het loongebouw steeds moeilijker de eindjes aan elkaar kunnen knopen.

Belangrijke oorzaak hiervan is dat andere kosten sterk zijn gestegen in combinatie met gebroken gezinssituaties. Het NCIS (kenniscentrum van en voor steden in Nederland) is bezig met een onderzoek dat eind van de zomer zal worden gepubliceerd, maar men signaleerd reeds de toenemende trend. In 2008 werden naar aanleiding van een artikel in dagblad Trouw nota bene door CDA-kamerleden Van Hijum en Spies nog kamervragen aan de minister van SZW gesteld over het toenemende aantal werkende armen.

Daar zijn in de afgelopen jaren de ZZP-ers bijgekomen. Vanaf de crisis begin van deze eeuw zijn met name 45-plussers die niet meer in loondienst aan de bak kwamen voor zichzelf begonnen. Daarmee is ook een nieuw soort flexwerk ontstaan. De bouwsector is daar een goed voorbeeld van. Met de veel ingrijpendere financixeble crisis die in 2008 ontstond hebben die kleine zelfstandigen echter veel opdrachtgevers verloren, waarmee fors is ingeteerd op het eigen vermogen. Echter datzelfde eigen vermogen en andere bezittingen zorgen ervoor dat men geen beroep kan doen op ondersteuning in de vorm van uitkeringen. Dit in tegenstelling tot grotere ondernemingen (en hun werknemers) die met bijvoorbeeld de deeltijd-WW wel zijn ondersteund in deze periode.

In 2007 realiseerde 59% van de ZZP-ers een winst uit eigen onderneming lager dan x8020.000. Dat zal in de afgelopen jaren fors zijn gedaald waarmee snel kan worden uitgerekend dat veel ZZP-ers kortere of langere tijd onder het sociaal minimum hebben verkeerd. Gevolg is dan dat men gaat lenen, er worden schulden opgebouwd en als de bom echt barst meld men zich vaak pas bij de sociale dienst.

Naast deze groep ZZP-ers en de flexwerkers dreigt daar met de beoogde Wet Werken naar Vermogen (WWNV) een nieuwe groep bij te komen. De mensen die vanwege een arbeidshandicap niet (geheel) in hun eigen levensonderhoud kunnen voorzien en niet te vergeten hun families. Zij vallen voor de uikering onder hetzelfde regime als de huidige WWB (bijstandswet). Dus indien vader en moeder qua inkomen op of boven het sociaal minimum zitten krijgt men geen uitkering en daarmee neemt de zelfstandigheid af en vervallen de re-integratie-instrumenten.

Over de flexwerkers zal ik in een latere opinie nog terug komen.

De re-integratiemiddelen voor bijstandsgerechtigden worden fors ingeperkt. Arnhems gemeenteraad en wethouder moeten dit beter onderkennen.

Het Arnhemse college van burgemeester en wethouders is van zins het bestuursakkoord van VNG en kabinet over de invulling van de nieuwe Wet werken naar vermogen (WWNV) te verwerpen. Dat klinkt heel dapper maar is eigenlijk bittere noodzaak want uitholling van de sociale werkvoorziening en een zwaardere belasting van de dienst Inwonerszaken door de instroom van Wajongeren in de nieuw beoogde WWNV zou desastreuze gevolgen hebben voor het armoedebeleid.
Dan de bezuinigingen. De gemeenteraad is na enkele maanden discussie en na een paar chaotische debatten op 19 april tot besluitvorming gekomen. Maar er zit nog een aantal open eindes in het voorstel van het college. Ik wil me hier richten op de bezuinigingen ten aanzien van de armoedeagenda en de oplossing die hiervoor is bedacht.

Wethouder Van Wessem wil met minder geld hetzelfde voorzieningenniveau realiseren. Dat is een loffelijk streven, maar is het realistisch?
Volumereductie, dus minder uitkeringen verstrekken, lijkt het toverwoord. In de raadsvergadering van 18 april en in een brief aan de raad staat dit op nummer 1. Het is een beproefd liberaal recept, onder het motto ‘de beste weg uit armoede is de weg naar arbeid’. Soms is dat zo, echter niet altijd. Zo zijn er ook veel werkende armen waar het stadsbestuur verantwoordelijk voor is.
Er is de verwachting, of is het de hoop, om een meer dan gemiddeld aantal mensen van een bijstandsuitkering (WWB) naar werk te helpen. Laten we voor het gemak ervan uitgaan dat de economische groei zich voortzet. Dan is het de vraag welke middelen de gemeente ter beschikking heeft om deze mensen aan het werk te helpen.
Begin januari verscheen een rapport van de Rekenkamercommissie Arnhem over het re-integratiebeleid. Op de inhoud en de gevolgde methodiek van de commissie valt een hoop aan te merken. De hete hangijzers worden omzeild en de tijdspanne die is genomen om tot valide resultaten te komen is veel te kort. Re-integratie is iets voor middellange termijn en vergt meerjarig onderzoek alvorens steekhoudende uitspraken over de effectiviteit van beleid kunnen worden gedaan.
Zo wordt bijvoorbeeld in het rapport geen woord over de omgeving van de gemeente gerept. En daar is veel gaande. Zo worden de re-integratiegelden bij UWV volledig bevroren en dat zal grote gevolgen hebben voor de klanten die na afloop van een WW-uitkering naar de bijstand gaan.
De re-integratiemiddelen voor de gemeenten zelf worden ook fors ingeperkt waardoor het maar zeer de vraag is of een aantal projecten kan worden voortgezet. De grootste groep WWB’ers heeft een grote afstand tot de arbeidsmarkt waardoor begeleiding, re-integratie en/of scholing de enige succesfactor is om duurzaam uit de uitkering te komen.
Ik wil de gemeenteraad en de wethouder dan ook adviseren eens grondig over dit rapport te debatteren en realisme te betrachten in plaats van de rooskleurige beelden die we nu krijgen voorgeschoteld.

(Mijn opiniestuk gepubliceerd in De Gelderlander op zaterdag 21 mei jl)

Kopie artikel

In volgende bijdragen zal ik enkele punten nader uitdiepen.

Volgens het regeerakkoord gaat het huidige kabinet in de komende jaren flink bezuinigen op het gebied van sociale zaken, werkgelegenheid en inkomen. Deze bezuinigingen hebben enorme invloed op het gemeentelijke niveau en Gouda merkt en voelt het al. In de afgelopen maanden zijn er verschillende nota's en debatten in de Goudse raad geweest. De aanleiding was mede de landelijke bezuinigingen en de extra taken die gemeente daarbij krijgt "meer taakstelling met minder geld". De belangrijkste nota's en debatten waren onder andere de nieuwe participatienota, mantelzorgnota, de kadernota voor informatie, advies en cliëntondersteuning en binnenkort verwachten we jeugdbeleid.
Een van de belangrijkste bezuinigingen van de huidige regering betreft het UWV en dat gaat op landelijk niveau €500 miljoen kosten. Hiervan heeft circa 450 miljoen betrekking op het uitvoeringsbudget. Het gaat dan onder ander om re-integratiebudget voor WW-ers en bemiddelingsactiviteiten voor werkzoekenden en dat kost alles bij elkaar €200 miljoen. Ook komt er een regeling voor de onderkant van de arbeidsmarkt waarmee een effectiviteitsbezuiniging van €490 miljoen is gemoeid. Dit gebeurt o.a. door samenvoeging van de re-integratie- en begeleidingsbudgetten Wajong, WSW, en het Werkdeel in het Participatiebudget. Dit gaat ten koste van aantal locaties van UWV Werkbedrijf die wordt later teruggebracht van 100 naar 30 regiovestigingen. WW-ers krijgen voortaan grotendeels te maken met digitale dienstverlening in plaats van face-to-face contact. Een van de organisaties die dat gaat voelen is Promen.
Gezien deze nieuwe toestand heeft gemeente Gouda gekozen voor een "één integrale aanpak" als de oplossing voor de gehele onderkant van de arbeidsmarkt. Deze integrale aanpak betreft de volgende wetgevingen: de Wet Werk en Bijstand (WWB), Wet Sociale werkvoorzieningen (Wsw), Wet arbeidsongeschiktheid jonggehandicapten (Wajong) en Wet Investeren in Jongeren (WIJ) (de 4w's). Daarnaast worden de voorwaarden en sancties bij de Wet Investeren in Jongeren (WIJ) verscherpt. Andere maatregelen zijn bijvoorbeeld afschaffing van Wet werk en inkomen Kunstenaars (WwiK) en de gemeente gaat in de komende tijd het Work First van Promen overnemen.
De AWBZ is ook niet ontzien. In het huidige akkoord staat heel duidelijk dat de toegang tot AWBZ-zorg wordt beperkt tot mensen met een IQ lager dan 70. De grens lag daarvoor op een IQ lager dan 85. Deze verlaging van de IQ-grens betekent dat mensen met een lichte verstandelijke beperking geen zorg en ondersteuning meer kunnen krijgen vanuit de AWBZ. De gevolgen van deze maatregelen kunnen erg fors zijn vooral omdat een deel van deze doelgroep de ondersteuning en begeleiding men nodig heeft kwijt raakt. Normaal gesproken kunnen ze terecht bij het WMO loket,maar in praktijk blijkt dat zij de weg naar het loket niet makkelijk kunnen vinden. Door het wegvallen van bijvoorbeeld dagbesteding dreigen deze mensen in een sociaal isolement te komen. Met andere woorden: Gemeente Gouda (als andere gemeenten in het land)krijgt er nieuwe taken bij, maar krijgt hier geen extra geld voor.
Mijn grootste zorgen gaan naar de positie van de meest kwetsbare doelgroepen in de Goudse samenleving en in het bijzonder laag opgeleide mensen, allochtonen en mensen die in het isolement verkeren. Deze doelgroepen zijn niet makkelijk te bereiken en zijn niet assertief genoeg. Door die mindere assertiviteit bestaat de kans dat zij minder ondersteuning krijgen dan dat noodzakelijk is. Met de uitvoering van dit nieuwe beleid is er geen enkele garantie op succes bij de uitvoering. Voor de meeste instellingen zorgen deze bezuinigingen voor grote financiële klappen, daarnaast zullen er enorme culturele omslagen gemaakt moeten worden.

Mohamed Amessas

Afgelopen weken had ik een vrij volle agenda met diverse afspraken die al ruim vooraf gepland waren en een aantal afspraken die kort vooraf werden aangekondigd (Astbest controle om verbouwvergunning te verstreken aan mijn verhuurder bijvoorbeeld).

Aangezien ik vrij actief ben voor het CNV(J) en ook in het netwerk GroenLinks Chronisch Zieken en Gehandicapten zit, had iemand van het CNV(J) mij getipt over de lezing van studeren op maat, men zocht nog sprekers en het liefst met praktijk ervaring. Binnen GCZ is de WAJONG regeling 1 van mijn kerntaken, vanuit het CNV(J) bezoek ik samen met een andere WAJONGER werkgevers uit heel het land om uitleg te geven dat WAJONGERS niet vies van werken zijn, wat hen kwaliteiten zijn en hoe eenvoudig de regelgeving zou kunnen werken bij het in dienst nemen van een WAJONGER.

Zo’n kans liet ik natuurlijk niet liggen en zeker nu niet met de idiote plannen van het huidige kabinet omtrent bezuinigingen op o.a. de WW, SW en de WAJONG regeling etc;
o.a. mijn privé en soort gelijk ervaringen aan de kaak stellen en daarbij ook goede alternatieven aandragen vanuit mezelf en deels GroenLinks gedachtegang.

14 April mocht ik mee werken aan een lezing over studeren op maat, vooraf wilde ik natuurlijk veel voorbereiden wat niet gebeurd was, op 14 April schreef ik snel een spiek briefje ter aanvulling op de lezing van 30 minuten die ik zou willen geven.. Men zou vanuit het publiek maar aan komen met technische vragen over diverse regelingen en je kunt de juiste term niet vinden als antwoord ;-)

Hier in Hoogeveen was het vrij warm voor de tijd van het jaar, trok dus een dun T-shirt aan met een nette dunne blouse die je niet hoeft te strijken, pleurde in mijn rugzak 1 extra tshirt, broek, ondergoed en lichamelijke verzorging’s producten en ik was klaar voor vertrek naar Den Haag (Zou in Den Haag blijven i.v.m. uitnodiging DWARS met een discussie en workshop over Democratie op 15 April).
Naarmate ik dichter in de buurt van Den Haag kwam verdween de zon steeds meer en werd het ook een stuk koeler, begon steeds meer spijt te krijgen dat ik niet iets dikkers aangetrokken had.

Bij aankomst in Den Haag nuttigde ik eerst een bak koffie, nam iets te eten en bracht mijn nicotine verslaving weer op pijl. Vervolgens liep ik door naar de Haagse Hoogeschool en bij aankomst op locatie zocht ik de juiste zaal op. Mezelf even netjes voorgesteld aan iedereen die mee werkte aan de lezing en vooraf kort nog even overlegd met de organisator van de lezing wat mijn plannen waren.

Tegen 14:15 ging de lezing van start en ik vond het best koud toen ik stil zat ;)

Bart de Bart (voorzitter studeren op maat) opende de lezing, gaf een korte uitleg over het doel van de lezing en kondigde de sprekers aan.

Ans Pelzer (beleidsmedewerker FNV) mocht als eerst van start gaan, zij vertelde over de problemen waar jonge werknemers met een functiebeperking tegenaan lopen. Tevens liet zij door een actrice een voorbeeld uit haar boek uitbeelden waarbij iemand een geestelijke beperking had maar best wel ‘goed’ zou kunnen functioneren. Damn, dat deed ff pijn. Er werd een persoon uitgebeeld met een (lichte) hersenbeschadiging waarbij met name het korte termijngeheugen slecht is maar het lange termijn geheugen vrij goed, zij werkte al heel lang bij haar broer in de winkel en deed dat ook met plezier wanneer ze zo nu en dan maar eens duidelijke instructies kreeg en vooral veel structuur natuurlijk. De broer vertrok naar het buitenland, de personage uit dit voorbeeld kreeg een nieuwe baas die geen structuur kon bieden, gehaast was en collega’s dreven alleen maar een beetje de spot met omschreven personage aan. Wat omschreven personage moest doen deed ze eigenlijk wel goed, iets langzamer misschien, soms even wat extra aandacht aan schenken maar het maakte haar wel volledig mens.

Lonneke Jansen (bemiddelingsconsulent Emma At Work) was als 2e spreekster van start gaan, was ik even blij dat ik toen niet hoefde te spreken want mijn tekst was ik even helemaal kwijt. Lonneke Jansen gaf ongeveer het zelfde aan, voor dat ze begon met spreken melde ze eerst weer even tot haar zelf wilde komen omdat ze geraakt was door voorgaande voorbeeld (1 minuutje).

Emma At Work is een non-profit uitzendbureau, opgericht door het Emma
Kinderziekenhuis AMC, die jongeren met een chronische lichamelijke ziekte of beperking helpt met hun eerste ervaringen op de arbeidsmarkt. Lonneke Jansen vertelde vanuit haar werk als bemiddelingsconsultant over haar ervaringen met jongeren en bedrijven en de mogelijkheden voor jong gehandicapten.

Karen van der Haar (bemiddelingsconsulent CAP 100) nam het stokje van Lonneke Jansen over en vertelde veel over CAP 100 en wat deze doet.
CAP 100 koppelt kandidaten met een fysieke functiebeperking aan potentiële werkgevers. Vanuit haar werk gaf Karen van der Haar een visie geven op de struikelblokken en kansen die zij tegenkomt voor mensen met een fysieke functiebeperking.

Ter afsluiting was ik zelf aan de beurt als ervaringsdeskundige, mijn deel van de lezing moest deels in gaan op de verhalen vanuit de vorige 3 spreeksters en het moest over mezelf gaan omdat ik het hele traject al doorlopen had. Ik begon ‘rustig’ in vogelvlucht te vertellen sinds wanneer ik Chronisch ziek was geworden (15e), wel mijn Mavo diploma wilde afmaken en dat ik v.a. mijn 18e meteen WAJONGER was. Vervolgens gaf ik aan omdat het stukken beter met mij ging het thuis zitten maar niets vond en een herkeuring bij het UWV had aangevraagd omdat ik mijzelf niet gehandicapt vond, ja ik had mijn beperkingen maar kon ook heel veel wel.. ik hoopte op een studie maar werd weer naar huis gestuurd in de vorm van je hebt een ziekte, wees blij met je uitkering etc; (ergens was die opmerking heel logisch, zelf was ik ook te vaag en onduidelijk omtrent mijn vraag).

Ik vervolgde mijn betoog dat ik rond 1997/1998 nog een keer naar het UWV was gestapt, dit maal destijds met een hele duidelijke vraag: Ratelde op dat ik handig met computers was, hoe goed het wel niet met mij ging en dat ik dus graag weer naar school zou willen met als doel om aan het werk te kunnen gaan.

Vertelde in vogelvlucht dat ik v.a. 1998 een BBL opleiding mocht volgen (MBI 3), 1 jaar school en 1 jaar stage, en wilde laten merken dat je gewoon wel duidelijk moest wezen in je vraagstelling aan het UWV. Over het 1e jaar school had ik niet veel verteld behalfe dat dat gewoon 5 dagen school waren en een halve dag daarvan praktijk lessen.

Ik begon naar mijn eigen idee wat duidelijker te worden over mijn stage verzoek, ik als assistent systeembeheerder wilde namelijk stage lopen binnen de zorg.. Dat kan toch niet? Reken maar van Yes, binnen de ICT is vraag gestuurd werken een heel belangrijk onderdeel gaf ik aan en mede daardoor kon ik stage lopen binnen de zorg. Snel ging ik verder met vertellen dat cliënten, collega’s en ook de cliënten raad zeer tevreden waren over mijn functioneren en mij tipten om maar te gaan solliciteren wat mij ook direct een baan opleverde na het behalen van mijn diploma op MBI niveau 3 en 4.
Vatte heel kort samen wat mijn taken waren tussen 2000 en 2006 zodat mijn kwaliteiten duidelijk naar voren kwamen, zoiets als een job-coach ook benoemd werd om aan te geven welke mogelijkheden er zijn/waren en ging mijn betoog verder met per wanneer ik ontslagen was (2006), doorstroom naar de sociale werkvoorziening met lange wachtlijsten, opnieuw studie aanvragen met daarbij de opmerking dat deze voor mij afgewezen was etc; Bovenstaande wat ik vertelde was redelijk voorbereid door mezelf, had immers vooraf een aantal onderwerpen waarover ik iets zou gaan vertellen in een powerpoint presentatie gezet.

Bij de afsluiting miste ik nog een tabblad, nu al klaar dacht ik bij mijn eigen, dat kan niet!
In een fractie van 1 seconde vroeg ik mij af heb je verteld wat je binnen GroenLinks doet, voor het CNV(j) doet, stichting de Zonnebloem (en overig vrijwilligers werk) en lichtjes het MLM gebeuren.. Ja dacht ik bij mijn eigen maar ik mis toch nog steeds iets wat ik graag kwijt wilde.

Ik kreeg een waas voor mijn ogen, dacht bij mijn eigen ga niet vertellen waarop je je ‘voorbereid’ had, vertel ter afsluiting wat je van dit alles vind in het hier en nu!

Ik stelde duidelijk dat ik er begrip voor had dat er (op diverse posten) bezuinigd zou moeten gaan worden, dat ik het van de zotte vind dat diverse regelingen samen gevoegd moeten worden, uitkeringen 5% procent omlaag en het werkelijke probleem niet aanpakken. Ik zij letterlijk:”Geef mij 1500 Euro”,”dan ga ik nu een jaar naar school gevolgd door een jaar stage en ik kom zeker aan het werk” Melde erbij in vogelvlucht dat ik niet op de hoogte was van nieuwe studie prijzen, maar dat ik daar logischerwijs op doel.

Ik zij ook letterlijk:”Er zijn WAJONGERS die werkelijk niets meer kunnen”,”daar ga je toch niet op bezuinigen?!”,”stop geld in WAJONGERS die wel willen en kunnen!”
Ik noemde ook zonder schaamte mijn netto loon en benadrukte hoe duur de WAJONG is op maand basis wanneer men zo door blijft sukkelen en dat ik het niet accepteren kan dat een WAJONGER die echt niets meer kan flink geraakt zal gaan worden.

Doe mijn maandloon maar x 12, wat tevens geldt voor diverse overige WAJONGERS die een beetje tussen wal en schip vallen. 80 tot 100% afgekeurd, wel enkele fysieke beperkingen hebben maar dat mag zeker geen drempel kunnen zijn om wel aan het werk te komen.

Op het moment dat ik het gevoel kreeg dat ik nog dingen kwijt wilde in eigen woorden onvoorbereid kapte ik mezelf gewoon af, rekenen is leuk maar wenste niet in herhaling van zetten te spreken.

Ontving een goed applaus en nadien ook diverse complimenten wat altijd leuk is om te horen, maar het visite kaartjes delen met zowel sprekers als een aantal bezoekers is helemaal mooi mee genomen ;-)

Tijdens en voor de borrel ben ik iig met 4 mensen in contact gekomen waarvan 1 misschien een vacature weet die bij mij past, 1 die mij misschien toch wel weer naar school kan sturen, 1 die diverse overige opties heeft etc;

Wat heb ik hier mee bereikt, want ik had met een goed gevoel de Haagse Hogeschool verlaten.. Zelf misschien aan de studie, aan het werk, kennis delen etc;
Dat is wederom een sterke kant van mijzelf, mocht ik qua kennis niet alles in huis hebben wat ik nodig zou hebben ben ik wel een geboren netwerker ;-)