One of the interesting perks that comes with being a prospective academic is the conferences you can manage to get yourself invited to. So a week ago, I had the opportunity to attend the annual conference of UK Project On Nuclear Issues (UK PONI), although admittedly, it was more a symposium than a conference. Nonetheless, [...]

Met enige verwondering zie ik deze dagen een discussie woeden over de vier mei herdenking en of daar wel of geen Duisters, dan wel Nederlandse overlopers (mogen) worden herdacht. Zie hier, hier en daar.

Op wikipedia vind ik het volgde over de 4 mei herdenking: “Men herdenkt tijdens de Nationale Herdenking allen – burgers en militairen – die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog (men gaat hierbij uit van 10 mei 1940), in oorlogssituaties en bij vredesoperaties.”
In deze definitie wordt geen onderscheid gemaakt aan welke ‘kant’ iemand stond tijdens de oorlogssituatie waarin men slachtoffer werd. Ik vind het echt wonderlijk dat er niet ook mensen kunnen worden herdacht die in onze ogen, een half mensenleven ná de oorlog, aan de verkeerde kant stonden.

Voor mij, maar dat is wellicht persoonlijk, staat voorop dat we ieder mensenleven herdenken dat verloren is gegaan in de zinloosheid van oorlog en gewapende conflicten. Dat we stil staan bij de vrijheid die wij iedere dag en dat het ons (in vergelijking met heel velen in de wereld) verschrikkelijk goed gaat in dit land.

In Dronten herdenken we ieder jaar in het bijzonder de Airgunners, de boordschutters van de Engelse luchtmacht, waarvan er vele zijn omgekomen toen ze in de zee storten die onze gemeente toen nog was. Na het Wilhelmus klinkt ieder jaar ook meteen het Britse God save the Queen dat evenzeer uit volle borst wordt meegezongen. Dat vind ik ieder jaar weer een ontroerend moment.

Het zou voor mij een wens zijn dat we bij de herdenking naast ons eigen Wilhelmus ook het Europese “Alle Menschen werden Brüder” (Ode an die Freude) gaan spelen. Het volkslied van de Europese Unie die ons al 60 jaar vrede, veiligheid en welvaart heeft gebracht met de oude vijanden van weleer waarmee we nu ‘gebroederlijk’ samenleven. Met hen delen we deze verschrikkelijke geschiedenis. Het zou goed zijn deze ook met hen te gedenken vanuit dezelfde gedachte waarmee ooit de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal werd opgericht: “nie wieder krieg”.

Met enige verwondering zie ik deze dagen een discussie woeden over de vier mei herdenking en of daar wel of geen Duisters, dan wel Nederlandse overlopers (mogen) worden herdacht. Zie hier, hier en daar.

Op wikipedia vind ik het volgde over de 4 mei herdenking: “Men herdenkt tijdens de Nationale Herdenking allen – burgers en militairen – die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog (men gaat hierbij uit van 10 mei 1940), in oorlogssituaties en bij vredesoperaties.”
In deze definitie wordt geen onderscheid gemaakt aan welke ‘kant’ iemand stond tijdens de oorlogssituatie waarin men slachtoffer werd. Ik vind het echt wonderlijk dat er niet ook mensen kunnen worden herdacht die in onze ogen, een half mensenleven ná de oorlog, aan de verkeerde kant stonden.

Voor mij, maar dat is wellicht persoonlijk, staat voorop dat we ieder mensenleven herdenken dat verloren is gegaan in de zinloosheid van oorlog en gewapende conflicten. Dat we stil staan bij de vrijheid die wij iedere dag en dat het ons (in vergelijking met heel velen in de wereld) verschrikkelijk goed gaat in dit land.

In Dronten herdenken we ieder jaar in het bijzonder de Airgunners, de boordschutters van de Engelse luchtmacht, waarvan er vele zijn omgekomen toen ze in de zee storten die onze gemeente toen nog was. Na het Wilhelmus klinkt ieder jaar ook meteen het Britse God save the Queen dat evenzeer uit volle borst wordt meegezongen. Dat vind ik ieder jaar weer een ontroerend moment.

Het zou voor mij een wens zijn dat we bij de herdenking naast ons eigen Wilhelmus ook het Europese “Alle Menschen werden Brüder” (Ode an die Freude) gaan spelen. Het volkslied van de Europese Unie die ons al 60 jaar vrede, veiligheid en welvaart heeft gebracht met de oude vijanden van weleer waarmee we nu ‘gebroederlijk’ samenleven. Met hen delen we deze verschrikkelijke geschiedenis. Het zou goed zijn deze ook met hen te gedenken vanuit dezelfde gedachte waarmee ooit de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal werd opgericht: “nie wieder krieg”.

"dag meneer. wil u meewerken aan een onderzoek van het inisterie van Veiligheid en Justitie?" In het begin is het grappig, zon dom meisje die geen idee heeft wat voor vargenz e van haar scherm voorleest. maar bij vraag 10 lag ik in een deuk. Wat een bizar onderzoek. "kunt u, op een schaal van 1-10, zeggen wat u van coffeeshops vindt." WTF? wat is dat voor vraag? Al in jaar 1 van mijn studie had ik nooit een voldoende gekregen voor een onderzoeksopzet met zon vraag. Maar dan wordt het eng. Elke dag spuwen Opstelten en Teeven een partij persberichten naar De Telegraaf met kloeke taal. Heb ik nou meegedaan aan een suggestief onderzoekje dat hen weer de held van veiligheid moet maken, met meer onzin beleid gebaseerd op onzin onderzoek? heb ik er nu aan meegwerkt dat de te tevreden roker (geen onruststoker) verder wordt gecriminaliseerd, en de politie daar mee bezig blijft ipv het vangen van echte boeven? Als betrokken burger toch maart een vraagje gesteld aan Ivo. benieuwd naar het antwoord.... Continue reading

De vrouw wijst naar het grote espressoapparaat achter haar. Tussen ons in, op de toonbank staan drie bleke kopjes koffie. Op geen enkele wijze beantwoorden die aan het beeld dat we hebben van 'café noissette'; een espresso met een drupje melk, om de sterke koffie wat te kalmeren.
Koffie is overal anders. In Nederland geniet ik graag van een cappuccino of een koffie-verkeerd, maar in Parijs kwamen we erachter dat een noissette het dichtst in de buurt kwam van mijn smaak.
En nu kregen we zo'n melk bakkie! Op onze opmerkingen daarover sloeg de vrouw die ons hielp met een groot gebaar van machteloosheid haar handen in de lucht en wees de schuldige aan: la machine!
Zìj kon er niets aan doen. Vervolgens wendde ze zich naar de volgende klanten, niet van plan en waarschijnlijk ook niet in staat, nog iets aan onze onvrede te doen.

Nadenkend over het incident, kwam in me op dat deze ene, machteloze zin, veel van de huidige problemen samenvatte. Ik spreek veel mensen in werksituaties, in de politiek, ondernemers, die ervaren hoe ze moeten manoeuvreren tussen regels, afspraken, procedures, gewoontes etc.
Echt, sommige van die zaken hebben bestaansrecht. Een afspraak over rechts rijden is heel dienstbaar aan veiligheid op de weg. Andere zaken lijken bestaansrecht te hebben, maar als je doorvraagt of verder kijkt, blijkt de meerwaarde van de regel niet echt iets toe te voegen.
Zo wilde een leidinggevende niet dat het in- en uitklokken werd afgeschaft, omdat er een modern bereikbaarheid-systeem aan was gekoppeld. Even doordenkend, bleek de bereikbaarheid zonder grote kosten op veel andere manieren geregeld te kunnen worden. De verdenking dat de persoon in kwestie andere belangen had bij het vasthouden aan het bestaande, bleek achteraf gerechtvaardigd.
Naast deze twee voorbeelden zijn er tig regeltjes en procedures waar (bijna) niemand meer de bestaansreden van weet; vaak voortgekomen uit het repareren van een onvolkomenheid in een systeem. Dan bestaat de verklaring alleen nog maar uit 'zo moet het'. Punt.

Een andere hobbel die ons allen bekend is, vooral bij de telefonische dienstverlening, zijn de zinnetjes:
'Dan moet u bij onze huppeldepupafdeling zijn, mevrouw' of
'Het spijt me, maar daar gaan wij niet over; die dienst is uitbesteed aan dieendie. Ik kan u daar het telefoonnummer wel van geven...?'
'Nee, alleen tussen 9 en 10 uur dus probeert u het morgen nog eens!'
Tanden knarsen.

Op de televisie worden deze ergernissen én frustraties omgebouwd tot entertainment en, zeg nou zelf, als de situatie niet jou zelf betreft is het ook een grote slapstick.
Ik vind het een goede zaak om de miscommunicatie en mismanagement én het leed dat dat teweegbrengt onder de aandacht te brengen. De VPRO doet dat bijvoorbeeld op maandagavonden met het programma 'De slag om Nederland'. Daarin belichten ze niet alleen het leed van de individuele burger, maar ook de doorwerking van de waanzin, de oogkleppen en gladde praatjes van grote bedrijven en bestuurders. Met miljoenen aan schade; dus nadelig voor elke gewone burger.

Wij vonden een antwoord op de onmacht van de koffiemevrouw: een extra bijbestelde espresso bracht kleur en smaak en we genoten alsnog van onze koffie. Even later, wandelend door de bekende Rue de Rennes, met ook lege winkelpanden en verdacht veel 'Sale' voor deze tijd van het jaar, schoot het me weer te binnen:
“The system must and will go down. So sit back and enjoy it”.
Vele jaren geleden herkende ik deze vooruitblik op de doorgeslagen visie op de maakbare samenleving. Ik vind het niet om te 'enjoyen', maar het biedt wel kansen, heel veel kansen. En dat geeft energie om nieuwe manieren te vinden en 'la machine' te vervangen.


Ineke M. Verdoner

De slag om Nederland
La Fiancée du Mekong - Paris
Biologische adressen in Parijs

Zolang er mensen in Nederland wonen, zijn er spanningen tussen bevolkingsgroepen geweest. Toch lijken de laatste decennia die spanningen te zijn toegenomen, of maken we er ons in ieder geval meer zorgen over. Er is de afgelopen jaren wel wat veranderd: de overheid heeft veel van haar gezag verloren, de samenleving is geïndividualiseerd en ontzuild, [...]

Zolang er mensen in Nederland wonen, zijn er spanningen tussen bevolkingsgroepen geweest. Toch lijken de laatste decennia die spanningen te zijn toegenomen, of maken we er ons in ieder geval meer zorgen over. Er is de afgelopen jaren wel wat veranderd: de overheid heeft veel van haar gezag verloren, de samenleving is geïndividualiseerd en ontzuild, [...]

Terwijl er hier in Nederland schijnbaar enige ophef is ontstaan over liefdesuitingen van een innig paar bij een van ‘s lands best bekeken praatprogramma’s, hebben onze Oosterburen een rel van een geheel andere orde. In Duitsland kwam Nobelprijswinnaar Günther Grass de afgelopen dagen onder vuur te liggen naar aanleiding van een gedicht over de gespannen [...]

De eerste gastblog op deze site komt van Tjitske Gratama. Zij vindt dat de samenleving ondertussen is veranderd in een overleving. Wil jij ook een gastblog op deze site? Stuur een berichtje of neem contact met me op.

Ik ben dan wel een opstandig figuur en schop graag tegen de gevestigde orde, maar een aantal jaar geleden was ik een “gewoon” meisje dat geloofde dat overheidsinstanties en andere mensen met “macht” toch wel verstand zouden hebben van wat ze doen. Ik dacht dat de politie de boel veiliger maakte, dat de geestelijke gezondheidszorg mensen beter en gelukkiger maakte, dat dokters zieke mensen hielpen, dat mensen elkaar hielpen en de NS mensen van A naar B bracht… je snapt mijn punt.

Nu ik “volwassen” ben, op mezelf woon en mijn ouders me niet meer dag en nacht beschermen, kom ik er elke dag weer achter dat je kennelijk altijd op jezelf bent aangewezen en mensen je alleen komen helpen als je heel hard schreeuwt: ” GRATIS!”

Ja, jullie lezen het goed, jullie doen ALLEMAAL je werk niet. Ik heb geen idee wat jullie wel doen, maar jullie doen het verkeerd!

Waar was iedereen toen iemand mijn tas probeerde leeg te roven op het station? Niet dat er bij mij iets te halen viel, maar ik stond in mijn eentje tegen een groep zakkenrollers te schreeuwen dat ze van mij en mijn spullen af moesten blijven. Volwassen mannen en vrouwen liepen gewoon door alsof er niks gebeurde en alsof ik niet bestond. Maar wacht maar tot hun tasje gejat wordt, dan klagen ze steen en been over de veiligheid en normen en waarden. Normaal gesproken zou ik gemeld hebben dat er zakkenrollers actief waren, maar nu hoopte ik dat iemand die mij straal voorbij liep, zelf bestolen zou worden.

En wat deed de politie toen ik met twee vrienden probeerde een toerist, die ziek en zwaar onder invloed op straat lag, te helpen? Toen ik vroeg of ze hem niet konden helpen zeiden ze: ” Maar wij zijn geen taxi.” En toen opperden ze dat WIJ hem maar even naar zijn hotel moesten brengen, drie kilometer verderop. Daarop zei ik natuurlijk: “Maar wij zijn geen politie!”

Nadat we hem daadwerkelijk optilden en de eerste stappen naar zijn hotel zetten, begon hij (ja, wat verwacht je anders…) zijn complete maaginhoud anti-peristaltisch naar buiten te werken. Op dat moment (dus een uur later nadat de politie ter plaatse was) besloot de politie dat ze ons dit niet aan konden doen en werd er een auto opgeroepen.

Maar dat was nog niet alles… het groepje toeschouwers dat zich om ons heen had verzameld, bleek uit mensen te bestaan die met de toerist op een feestje waren. Mijn vrienden en ik hadden geen enkele band met deze toerist, en deze idioten die met hem hebben lopen zuipen en blowen, hebben die arme jongen op straat aan zijn lot overgelaten! En pas toen ik me ermee ging bemoeien, kwamen deze lafaards maar eens naar buiten om er bij te staan en NIKS te doen. De politie is je beste vriend en van je vrienden moet je het maar hebben….

En dan nog een ander onderwerp. Zedendelicten! Menig mens kan bevestigen dat het ontzettend moeilijk (misschien wel onmogelijk) is om aangifte te doen van een zedendelict. Verkrachtingen, loverboys, mensenhandel, misbruik en kinderporno; het zit allemaal in de taboesfeer en mensen die de moed bijeen rapen om aangifte te doen worden vrijwel altijd tegengewerkt of ontmoedigd. En dan komt er een meisje dat aandacht nodig heeft en een boek schrijft over haar ow zo zielige verhaaltje, en iedereen slikt het als zoete koek (of moet ik “kaas” zeggen). De politie liep bij haar te bedelen om een aangifte zonder te checken of alles wat ze schreef waar was.

Een andere optie is natuurlijk een BN’er publiekelijk beschuldigen van verkrachting. Dan wordt die man opgepakt zonder dat er ook nog maar iemand met bewijs is gekomen. En iedereen smult ervan! De kranten, het nieuws en die kutshow met Albert Verlinde… Iedereen bijt zich erin vast zonder dat er ook maar echte bewijzen zijn. En dat gebeurt allemaal terwijl er allemaal mensen rondlopen die een echt verhaal hebben maar niet worden geloofd.

En nu is de geestelijke gezondheidszorg aan de beurt. Als je hulp wilt, mag je eerst een half jaar op een wachtlijst. En dan als je mazzel hebt gaan ze op zoek naar een “labeltje”. Zonder “labeltje” krijg je namelijk ook geen “rugzakje” en dat betekent dat je het op school ook maar mag uitzoeken. Maar “labeltjes” waar je geen medicijnen voor hebt zijn niet interessant en daar zullen ze dan ook niet snel naar zoeken. Daarom heeft iedereen ADHD of autisme en bestaan gewoon “drukke” of “maffe” kinderen niet meer.

Daarnaast is nu een goede vriendin van mij gedwongen opgenomen omdat ze “psychotisch” zou zijn. Persoonlijk heb ik van haar nooit gemerkt dat ze een gevaar voor zichzelf of haar omgeving zou kunnen zijn, maar kennelijk vonden ze haar gek genoeg om op te sluiten. Nu zag ik vandaag een vrouw die overduidelijk “gestoord” was en die druk bezig was met het verstoren van de openbare orde. De politie sprak de vrouw aan, en zonder ook maar iets te doen gingen ze gewoon weer verder met het lopen van hun rondje. Nu is het natuurlijk niet alleen die ene vrouw die het station soms onveilig maakt, maar er is een hele groep met dronken en psychotische mensen die ’s nachts en overdag het station onveilig maakt. Dan vraag ik me natuurlijk af: Waarom zijn die mensen nog op vrije voeten terwijl er een leuk, lief en intelligent meisje nu achter slot en grendel zit?

Er wordt kennelijk overal met twee maten gemeten en niemand voelt zich verantwoordelijk voor deze enorme puinhoop. De fout ligt bij iedereen. De wetgevende macht; de uitvoerende macht; de controlerende macht! Iedere macht faalt, iedereen faalt. Niemand schijnt iets te doen wanneer het mis gaat en daardoor kan al het tuig gewoon zijn gang gaan. En waar komt de regering mee? Meer blauw op straat werkt niet als die hetzelfde doen als nu. Zwaardere straffen werken ook niet als niemand gestraft wordt. Een meldpunt voor overlast van Oost-Europeanen helpt ook geen ene moer, want dan zitten we nog steeds met al die overlast veroorzakende Nederlanders…

Als iedereen zich nou eens bezig zou houden met zijn taak in de samenleving en deze goed zou uitvoeren, zou het eindelijk weer eens een samenleving in plaats van een overleving worden. Een samenleving die is veranderd in een overleving: ik geloof niet dat dit de bedoeling kan zijn.

De eerste gastblog op deze site komt van Tjitske Gratama. Zij vindt dat de samenleving ondertussen is veranderd in een overleving. Wil jij ook een gastblog op deze site? Stuur een berichtje of neem contact met me op.

Ik ben dan wel een opstandig figuur en schop graag tegen de gevestigde orde, maar een aantal jaar geleden was ik een “gewoon” meisje dat geloofde dat overheidsinstanties en andere mensen met “macht” toch wel verstand zouden hebben van wat ze doen. Ik dacht dat de politie de boel veiliger maakte, dat de geestelijke gezondheidszorg mensen beter en gelukkiger maakte, dat dokters zieke mensen hielpen, dat mensen elkaar hielpen en de NS mensen van A naar B bracht… je snapt mijn punt.

Nu ik “volwassen” ben, op mezelf woon en mijn ouders me niet meer dag en nacht beschermen, kom ik er elke dag weer achter dat je kennelijk altijd op jezelf bent aangewezen en mensen je alleen komen helpen als je heel hard schreeuwt: ” GRATIS!”

Ja, jullie lezen het goed, jullie doen ALLEMAAL je werk niet. Ik heb geen idee wat jullie wel doen, maar jullie doen het verkeerd!

Waar was iedereen toen iemand mijn tas probeerde leeg te roven op het station? Niet dat er bij mij iets te halen viel, maar ik stond in mijn eentje tegen een groep zakkenrollers te schreeuwen dat ze van mij en mijn spullen af moesten blijven. Volwassen mannen en vrouwen liepen gewoon door alsof er niks gebeurde en alsof ik niet bestond. Maar wacht maar tot hun tasje gejat wordt, dan klagen ze steen en been over de veiligheid en normen en waarden. Normaal gesproken zou ik gemeld hebben dat er zakkenrollers actief waren, maar nu hoopte ik dat iemand die mij straal voorbij liep, zelf bestolen zou worden.

En wat deed de politie toen ik met twee vrienden probeerde een toerist, die ziek en zwaar onder invloed op straat lag, te helpen? Toen ik vroeg of ze hem niet konden helpen zeiden ze: ” Maar wij zijn geen taxi.” En toen opperden ze dat WIJ hem maar even naar zijn hotel moesten brengen, drie kilometer verderop. Daarop zei ik natuurlijk: “Maar wij zijn geen politie!”

Nadat we hem daadwerkelijk optilden en de eerste stappen naar zijn hotel zetten, begon hij (ja, wat verwacht je anders…) zijn complete maaginhoud anti-peristaltisch naar buiten te werken. Op dat moment (dus een uur later nadat de politie ter plaatse was) besloot de politie dat ze ons dit niet aan konden doen en werd er een auto opgeroepen.

Maar dat was nog niet alles… het groepje toeschouwers dat zich om ons heen had verzameld, bleek uit mensen te bestaan die met de toerist op een feestje waren. Mijn vrienden en ik hadden geen enkele band met deze toerist, en deze idioten die met hem hebben lopen zuipen en blowen, hebben die arme jongen op straat aan zijn lot overgelaten! En pas toen ik me ermee ging bemoeien, kwamen deze lafaards maar eens naar buiten om er bij te staan en NIKS te doen. De politie is je beste vriend en van je vrienden moet je het maar hebben….

En dan nog een ander onderwerp. Zedendelicten! Menig mens kan bevestigen dat het ontzettend moeilijk (misschien wel onmogelijk) is om aangifte te doen van een zedendelict. Verkrachtingen, loverboys, mensenhandel, misbruik en kinderporno; het zit allemaal in de taboesfeer en mensen die de moed bijeen rapen om aangifte te doen worden vrijwel altijd tegengewerkt of ontmoedigd. En dan komt er een meisje dat aandacht nodig heeft en een boek schrijft over haar ow zo zielige verhaaltje, en iedereen slikt het als zoete koek (of moet ik “kaas” zeggen). De politie liep bij haar te bedelen om een aangifte zonder te checken of alles wat ze schreef waar was.

Een andere optie is natuurlijk een BN’er publiekelijk beschuldigen van verkrachting. Dan wordt die man opgepakt zonder dat er ook nog maar iemand met bewijs is gekomen. En iedereen smult ervan! De kranten, het nieuws en die kutshow met Albert Verlinde… Iedereen bijt zich erin vast zonder dat er ook maar echte bewijzen zijn. En dat gebeurt allemaal terwijl er allemaal mensen rondlopen die een echt verhaal hebben maar niet worden geloofd.

En nu is de geestelijke gezondheidszorg aan de beurt. Als je hulp wilt, mag je eerst een half jaar op een wachtlijst. En dan als je mazzel hebt gaan ze op zoek naar een “labeltje”. Zonder “labeltje” krijg je namelijk ook geen “rugzakje” en dat betekent dat je het op school ook maar mag uitzoeken. Maar “labeltjes” waar je geen medicijnen voor hebt zijn niet interessant en daar zullen ze dan ook niet snel naar zoeken. Daarom heeft iedereen ADHD of autisme en bestaan gewoon “drukke” of “maffe” kinderen niet meer.

Daarnaast is nu een goede vriendin van mij gedwongen opgenomen omdat ze “psychotisch” zou zijn. Persoonlijk heb ik van haar nooit gemerkt dat ze een gevaar voor zichzelf of haar omgeving zou kunnen zijn, maar kennelijk vonden ze haar gek genoeg om op te sluiten. Nu zag ik vandaag een vrouw die overduidelijk “gestoord” was en die druk bezig was met het verstoren van de openbare orde. De politie sprak de vrouw aan, en zonder ook maar iets te doen gingen ze gewoon weer verder met het lopen van hun rondje. Nu is het natuurlijk niet alleen die ene vrouw die het station soms onveilig maakt, maar er is een hele groep met dronken en psychotische mensen die ’s nachts en overdag het station onveilig maakt. Dan vraag ik me natuurlijk af: Waarom zijn die mensen nog op vrije voeten terwijl er een leuk, lief en intelligent meisje nu achter slot en grendel zit?

Er wordt kennelijk overal met twee maten gemeten en niemand voelt zich verantwoordelijk voor deze enorme puinhoop. De fout ligt bij iedereen. De wetgevende macht; de uitvoerende macht; de controlerende macht! Iedere macht faalt, iedereen faalt. Niemand schijnt iets te doen wanneer het mis gaat en daardoor kan al het tuig gewoon zijn gang gaan. En waar komt de regering mee? Meer blauw op straat werkt niet als die hetzelfde doen als nu. Zwaardere straffen werken ook niet als niemand gestraft wordt. Een meldpunt voor overlast van Oost-Europeanen helpt ook geen ene moer, want dan zitten we nog steeds met al die overlast veroorzakende Nederlanders…

Als iedereen zich nou eens bezig zou houden met zijn taak in de samenleving en deze goed zou uitvoeren, zou het eindelijk weer eens een samenleving in plaats van een overleving worden. Een samenleving die is veranderd in een overleving: ik geloof niet dat dit de bedoeling kan zijn.

In Eindhoven hebben we al 7 jaar het project buurtbemiddeling. Een groep van ruim 65 vrijwilligers bemiddelen bij burenruzies. De buurtbemiddelaars bemiddelen jaarlijks in zo’n  250 gevallen. Daardoor wordt er gewerkt aan duurzame oplossing van conflicten en is er minder politie-inzet nodig.

Onlangs heeft er een aanbesteding plaatsgevonden voor het project buurtbemiddeling. Uitkomst is dat het project per 1 mei door een andere aanbieder wordt overgenomen. Het project draait echter op 65 vrijwilligers, zij zijn hier niet in gekend, en inmiddels is een deel van de groep erg verontwaardigd over het besluit. Er is zelfs een brief naar het college gestuurd om hier aandacht voor te vragen.

Ik ben benaderd door meerdere vrijwilligers, onafhankelijk van elkaar, met het signaal dat zij zich erge zorgen maken over de continuïteit van het project. Ik deel deze zorgen. In het nieuwe sociale beleid, de Wmo en onze wijkaanpak wil de gemeente dat mensen zich actief inzetten en betrokken voelen bij hun naasten en hun leefomgeving. Het kan dan toch niet zo zijn dat zo’n grote groep actieve vrijwilligers afhaakt doordat ze zich niet gehoord voelen?

Daarom stelde ik vragen aan het college over hoe de aanbesteding is verlopen, wat zij vinden van het signaal van deze vrijwilligers, en of we op mogen rekenen dat dit succesvolle project blijft voortbestaan.

Lees hierover mijn vragen.

Geacht college,

Al ruim 7 jaar kent Eindhoven het project buurtbemiddeling, waarbij vrijwilligers bemiddelen bij conflicten tussen buurtbewoners. Het project wordt sinds de start gecoördineerd door Polyground. Hoewel het project zijn kwaliteiten al jaren bewijst (zie ‘evaluatie 6,5 jaar buurtbemiddeling’ van Polyground en ‘adviesnota buurtbemiddeling 2011’ gemeente Eindhoven) is buurtbemiddeling nog niet tot een structureel onderdeel van het leefbaarheids- en veiligheidsbeleid verworden[1]. In het actieplan woonoverlast lezen wij dat de inzet van de gemeente is om het project buurtbemiddeling structureel te maken door cofinanciering te zoeken en een aanbesteding te doen. Inzet is om het project voor 3 jaar te regelen en dat er per mei 2012 gestart kan worden.

Inmiddels hebben wij vernomen dat de aanbesteding heeft plaatsgevonden. GroenLinks is namelijk door meerdere vrijwillige buurtbemiddelaars benaderd omdat zij grote onvrede hebben over hoe het proces is verlopen en het feit dat zij als vrijwilligers daar niet in gekend zijn. De vrijwilligers die wij gesproken hebben zijn zeer bezorgd over de continuïteit van het project. Ook ontvangen wij signalen dat een deel van de huidige vrijwilligers niet van plan is om voor een nieuwe aanbieder te gaan werken. De vrijwilligers die wij gesproken hebben vrezen daarom dat het project buurtbemiddeling, waar jarenlang aan is gewerkt om het op te bouwen tot wat het nu is, in elkaar zal storten. Wij hebben vernomen dat er namens een aantal vrijwilligers inmiddels een brief is geschreven naar de wethouders Fiers en Scholten.

GroenLinks is erg enthousiast over wat er in de afgelopen jaren met buurtbemiddeling is bereikt. Door een groep van ongeveer 65 vrijwilligers worden per jaar zo’n 250 bemiddelingen gedaan. Door deze bemiddeling kan de inzet van de politie worden verminderd. Wij zijn dan ook erg bezorgd over de signalen die wij hebben ontvangen.

Dit brengt ons tot de volgende vragen:

Ten aanzien van de aanbesteding:

- Waarom is er gekozen voor een aanbestedingstraject, en niet voor subsidiering?

- Hoe zijn kwaliteitscriteria (zoals de voorgestelde werkwijze, ervaring, uitvoerbaarheid van de plannen) meegewogen in het aanbestedingstraject ten opzichte van de prijs?

- Is bij het aanbestedingstraject gekeken naar de rol van vrijwilligers in het project buurtbemiddeling, en is meegewogen of de offrerende partijen beschikken over vrijwilligers en ervaring hebben met het aansturen van vrijwilligers?

- Deelt het college onze mening dat bij een aanbesteding van een project wat staat of valt bij de inzet van vrijwilligers, het belang van de vrijwilligers meegewogen had moeten worden alvorens over te gaan tot de aanbesteding?

Ten aanzien van de vrijwilligers:

- Wij nemen aan dat het de bedoeling is dat het buurtbemiddelingsproject ook in de toekomst tot stand zal komen met de inzet van vrijwilligers. Beschikt de nieuwe aanbieder over eigen vrijwilligers of wordt er vanuit gegaan dat de bestaande vrijwilligers overgaan naar de nieuwe aanbieder?

- Wat vindt het college van het signaal dat in ieder geval een deel van de vrijwilligers niet van plan lijkt zich in te zetten voor een nieuwe aanbieder?

- Hoe verhoudt zich deze ontwikkeling tot het nieuwe sociale beleid, waarbij de inzet nu net is om vrijwilligerswerk te stimuleren, en om mensen meer bij hun leefomgeving te betrekken? Zouden we in dat kader de inzet van deze groep vrijwilligers niet extra moeten waarderen?

- Is het college bereid om in gesprek te gaan met een vertegenwoordiging van de vrijwilligers, mocht daar behoefte aan zijn, om uitleg te geven over de gehanteerde werkwijze?

Ten aanzien van de toekomst van het project:

- Is het besluit rond de aanbesteding van de buurtbemiddeling inmiddels onomkeerbaar?

- Zo ja, gaat de nieuwe aanbieder inderdaad per 1 mei van start, en zijn er op dat moment voldoende vrijwilligers beschikbaar en getraind om de continuïteit te borgen?

- Kan het college ons garanderen dat het project buurtbemiddeling de komende jaren doorgang zal blijven vinden, ook als dit door een nieuwe aanbieder zal worden uitgevoerd?

Renate Richters

GroenLinks

---

[1] Zie actieplan woonoverlast, december 2011, gemeente Eindhoven (bijlage bij actieplan integrale veiligheid 2012).

Het kabinet heeft bekend gemaakt dat zij een quotum heeft afgesproken met de politie voor het aantal illegalen dat dit jaar moet worden opgepakt. Dit jaar moet de politie 4.800 mensen overdragen aan de Dienst Terugkeer en Vertrek. Dat is 10% meer dan in 2010 en maar liefst 35% meer dan in 2011 is gerealiseerd. Er komt geen extra politiecapaciteit voor.

Voorheen richtte de politie zich alleen op criminele en overlastgevende illegalen. Door dit quotum zullen ook mensen die niets strafbaars hebben gedaan, bv mensen die uitgeprocedureerd zijn of geen geldige papieren hebben, de dupe worden.

GroenLinks is erg bezorgd over deze kwetsbare groep mensen die al ontzettend veel heeft meegemaakt en in moeilijke omstandigheden leeft. Deze mensen worden opgejaagd en zullen zich niet meer veilig voelen. Dat vinden wij niet menswaardig. Onze zorg is dat deze mensen uit angst om opgepakt te worden geen beroep meer durft te doen op de opvangvoorzieningen die er voor deze mensen zijn. Wij denken dat daardoor hun levensomstandigheden verder kunnen verslechteren en de overlast mogelijk stijgt.

Wat GroenLinks betreft moet de politie zich bezighouden met de prioriteiten die met de burgemeester zijn afgesproken. In Zuid Oost Brabant is al te weinig politiecapaciteit, laten we die inzetten om de veiligheid daadwerkelijk te verbeteren in Eindhoven, ipv voor het halen van zinloze quota!

GroenLinks wil dat de gemeenteraad zich uitspreekt tegen deze illegalenjacht en roept de burgemeester op om de politiecapaciteit in te zetten voor de taken die zijn afgesproken in het jaarplan, en geen prioriteit te geven aan het behalen van dit quotum.

Daarom dien ik vanavond een actuele motie in. Deze wordt inmiddels gesteund door SP, OAE, D66 en PvdA. Daarmee heeft de motie op voorhand al een meerderheid.

Lees hieronder de tekst van de motie.

Actuele motie

De ondergetekende heeft de eer de volgende motie aan te bieden.

De ondergetekende, lid van de raad van de gemeente Eindhoven,

Overwegende dat:

- Het kabinet heeft aangekondigd een quotum te hebben ingesteld voor het oppakken van vreemdelingen die illegaal in Nederland verblijven;

- Dit is vastgelegd in de resultaatafspraak intensivering vreemdelingentoezicht 2012-2014 met de politie;

- Dat de resultaatafspraken erop neer komen dat de vreemdelingenpolitie dit jaar 4.800 illegalen overdraagt aan Dienst terugkeer en Vertrek;

- Dat dit aantal een forse stijging betekent: 10% meer dan in 2010 (4.355) en maar liefst 35% meer dan in 2011 (3530);

- Uit de afspraken met de politie blijkt dat niet alleen criminele of overlast gevende illegalen opgepakt moeten worden, maar ook uitgeprocedeerde illegalen en ongedocumenteerden;

- Dat deze taakstelling behaald dient te worden zonder uitbreiding van formatie.

- De politievakbond ACP al heeft aangegeven dat dit niet lukt binnen de huidige capaciteit en bovendien vragen stelt ten aanzien van het effect van de maatregel omdat mensen die niet terug kunnen naar het land van herkomst na vreemdelingendetentie gewoon weer op straat belanden (bron: nieuwsuur 19 maart, uitspraak van dhr van de Kamp, voorzitter ACP).

- Inmiddels de burgemeesters van meerdere steden, waaronder Amsterdam, Utrecht, Almere, Groningen en Katwijk (tevens voorzitter van de asielcommissie van de VNG) zich tegen het quotum hebben uitgesproken.

Van mening zijnde dat:

- Met dit quotum niet alleen criminele en overlastgevende illegalen worden aangepakt, maar ook mensen die uitgeprocedeerd zijn of geen papieren hebben;

- Dat zich onder deze groep ook mensen bevinden die geen strafbare feiten hebben gepleegd en niet in staat zijn terug te keren naar hun land van herkomst;

- Deze mensen zich in een moeilijke en kwetsbare situatie bevinden;

- We door invoering van dit quotum het risico lopen dat deze groep mensen geen beroep meer durft te doen op opvang- en hulporganisaties waardoor hun leefomstandigheden zullen verslechteren en de overlast mogelijk stijgt.

Stelt de raad voor te besluiten:

Zich uit te spreken tegen deze jacht op illegalen en de burgemeester te verzoeken om in zijn overleg met de politie af te spreken dat het oppakken van uitgeprocedeerde illegalen en ongedocumenteerden geen prioriteit heeft bij de inzet van de politiecapaciteit in onze regio.

Eindhoven, 27 maart 2012

Het lid van de raad,

Renate Richters, GroenLinks

De motie is aangenomen in de vergadering van ………

verworpen

Nederlanders fietsen veel omdat we daar voor gekozen hebben. Het zit niet in ons bloed of in onze DNA. Het is een keuze die we na de tweede wereldoorlog bewust hebben genomen. Deze keuze hebben we gemaakt om onze stedelijke gebieden bereikbaar, veilig en leefbaar te houden toen de auto in opkomst kwam in de jaren vijftig. En het heeft zijn vruchten afgeworpen. Er zijn in Nederland meer fietsen dan mensen. In veel steden wordt meer dan 50 procent van de reizen onder de 7,5 kilometer met de fiets gemaakt.  Ook in het buitenland is er veel interesse voor ons fietsbeleid. Ondertussen hebben ze zelfs in de Verenigde Staten, het land van de grote auto's, door dat wij de juiste keuze hebben gemaakt. Vanuit heel Amerika komen beleidsmakers naar  Nederland om te leren van ons fietsbeleid. Vorig jaar, tijdens mijn vakantie in Washington DC en New York, heb ik de beginselen hiervan gezien. Washington is duidelijk verder dan New York. Ik vond het erg leuk, maar niet echt veilig, om door Manhattan te fietsen, maar ook daar zie je steeds vaker fietspaden. Ook daar begint het normaal te worden om met de fiets naar je werk te gaan. Nederland loopt voorop, maar dat betekent niet dat we niets hoeven te doen. Als ik kijk hier in Leeuwarden valt er nog veel te verbeteren. Vorig jaar heeft de gemeente zich opgegeven om Fietsstad van het jaar te worden. Een nobel streven, maar zonder extra beleid en zonder een goed plan was het van te voren wel duidelijk dat Leeuwarden geen serieuze kandidaat is. Het enige goede wat we er uit hebben gekregen is een rapport van de Fietsersbond. Dat rapport laat duidelijk zien waarom wij geen Fietsstad van het jaar zijn geworden. Waar in veel andere steden in Nederland, zoals ik eerder al schreef, meer dan 50 procent van de reizen onder de 7,5 kilometer met de fiets worden gemaakt, is dat in Leeuwarden maar 41 procent. Veel minder dan bijvoorbeeld Groningen en Zwolle. De directheid van de fietsroutes is slecht in Leeuwarden. Er moet veel worden omgereden, afgeslagen en voorrang worden verleend. Voor veiligheid bij scholen heeft Leeuwarden volgens de Fietsersbond geen duidelijk beleid. Een aantal van de keuzes die het college en de gemeenteraad de laatste tijd hebben gemaakt laten ook zien waarom wij geen Fietsstad van het jaar zijn geworden. Nog geen zekerheid over een derde, en al helemaal geen vierde, fietstunnel bij het nieuwe Europaplein. Geen voorrang voor fietsers bij de rotondes op de oude oostelijke rondweg. Een rotonde bij het kruispunt Wirdummerdijk-Zaailand, waar fietsers nu nog voorrang hebben. Geen nieuwe oost-west fietsroute door het centrum via een fietsbrug bij de Harmonie. Slechte omrijroutes voor fietsers bij wegwerkzaamheden.  Als wij in Leeuwarden de groei in het autoverkeer en de daarbij behorende opstoppingen en negatieve milieu-, gezondheids- en veiligheidseffecten willen beperken, dan moeten we meer ambitie tonen, meer woorden bij daden voegen. Dan moeten we de juiste keuze maken en een echte fietsstad zijn.

Zoals ik net op twitter schreef: "Het kan verkeren, ineens buitelen partijen over elkaar heen voor slachtofferrechten. Mooi, maar pas op voor scheppen irreele verwachtingen."En "Als er iets fnuikend is voor slachtoffers: verwachtingen wekken die niet waargemaakt worden. #secundairevictimisatie" Met daarbij een link naar een onderzoek dat ik twee jaar geleden samen met Marjan Wijers heb gedaan naar secundaire victimisatie in het strafproces (het verergeren van het slachtofferschap door het strafproces). Omdat het wel relevant is voor de huidge discussie, hierbij de slotconclusie van dat onderzoek:

De conclusie lijkt gerechtvaardigd dat secundaire victimisatie van slachtoffergetuigen door het strafproces met enige regelmaat voorkomt. Daarbij lijkt het vooral te gaan om negatieve effecten op het vertrouwen van het slachtoffer in zichzelf, de toekomst, de wereld en het rechtssysteem, en in mindere mate om re-traumatisering, dat wil zeggen verergering van de post traumatische stressreacties als gevolg van het oorspronkelijk misdrijf bij slachtoffers die aan PTSS lijden. Slachtofferondersteuners noemen daarnaast secundaire victimisatie in de vorm van belemmering van herstel; dit komt ook in de interviews met slachtoffers naar voren. Extra schade door een nieuw, tweede trauma veroorzaakt door het strafproces wordt slechts bij uitzondering genoemd.

Secundaire victimisatie speelt niet alleen bij het verhoor van het slachtoffer als getuige door de RC of op de zitting. Ook de onevenwichtigheid tussen de positie van de verdachte en die van het slachtoffer, de lange duur van het strafproces, gebrek aan informatie, bejegeningsfactoren en onvrede met de uitkomst spelen een rol.

Centrale begrippen bij het voorkomen van secundaire victimisatie lijken voorspelbaarheid, controle/beheersbaarheid, veiligheid en rechtvaardigheid te zijn. Hoe hoger het strafproces hierop ‘scoort’, hoe kleiner de kans op secundaire victimisatie. Of het slachtoffer daadwerkelijk extra schade of leed ondervindt door het strafproces hangt echter niet alleen af van factoren binnen het strafproces, maar ook van de ernst en aard van het misdrijf, persoonlijke kenmerken van het slachtoffer en de sociale context. Ook deze factoren 'scoren' op de dimensies veilig of onveilig, voorspelbaar of onvoorspelbaar, et cetera. Bij persoonlijke kenmerken gaat het dan vooral om kenmerken die de behoefte aan voorspelbaarheid, veiligheid etc. groter kunnen maken, zoals eerdere traumatische ervaringen of een verstandelijke beperking. Voor het strafproces is dit relevant, omdat het betekent dat sommige slachtoffers (gezien de aard van het delict, hun persoonlijke eigenschappen of omgevingsfactoren) extra kwetsbaar of vatbaar zijn voor secundaire victimisatie.

Vanuit het oogpunt van voorspelbaarheid vormen vooral de informatieverschaffing aan slachtoffers, de gang van zaken rondom het verhoor bij de RC of op de zitting en de lange duur van het strafproces knelpunten. Gebrek aan controle speelt vooral ten aanzien van beslissingen met betrekking tot vervolging, voorlopige hechtenis en de wijze van afdoening. De wensen en belangen van het slachtoffer spelen hierin slechts zeer beperkt een rol. Een duidelijk knelpunt vormt het verkrijgen van een afschrift van/inzage in de eigen aangifte en het strafdossier, al dan niet via de slachtofferadvocaat. Knelpunten met betrekking tot veiligheid zijn de keuze voor de plaats waar de aangifte wordt opgenomen, de geheimhouding van adres- en persoonlijke gegevens, het opvragen van informatie bij derden, met name het feit dat het slachtoffer zich er van bewust moet zijn dat alle informatie in het dossier wordt opgenomen en dus kenbaar is voor de verdachte, en het verhoor bij de RC of ter zitting, en dan vooral de behandeling door de advocaat van de verdachte. Ook is onduidelijk bij wie de verantwoordelijkheid ligt voor de voorbereiding van het slachtoffer op het verhoor en willen er nog wel eens dingen fout lopen rondom de zitting, zoals slachtoffers en verdachten die bij elkaar in de wachtkamer of naast elkaar in de zittingszaal worden geplaatst. Waar het gaat om rechtvaardigheid ervaren slachtoffers vooral de onevenwichtigheid in de positie van verdachte en slachtoffer als onrechtvaardig: naar hun gevoel heeft de verdachte alle rechten en zij niets. Hieronder valt ook het gegeven dat de verdachte toegang heeft tot het gehele strafdossier met alle informatie over het slachtoffer, terwijl het slachtoffer vaak niet eens de eigen aangifte krijgt. Andere punten vanuit het perspectief van rechtvaardigheid zijn een goede motivering van het vonnis, hetgeen nu vaak ontbreekt – als slachtoffers het vonnis al krijgen -, en de uitkomst van de strafzaak. Met betrekking tot dit laatste valt op dat alle geïnterviewde slachtoffers het voorkomen van herhaling als belangrijk element noemen.

Over de positie van het slachtoffer in het strafproces denken vooral officieren van justitie, RC’s en rechters zeer verschillend, variërend van ‘het is goed zo en moet zo blijven’ tot ‘het moet anders’. Men lijkt zich nauwelijks bewust te zijn van de implicaties van de nieuwe Wet versterking positie slachtoffers. Dit geldt vooral waar het gaat om de invoering van een met de ‘onschuldpresumptie’ voor de daders vergelijkbare presumptie voor slachtoffers: een slachtoffer moet als slachtoffer worden beschouwd totdat het tegendeel komt vast te staan. Ook de opvattingen over de eigen taak met betrekking tot de bescherming van de belangen van het slachtoffer lopen zeer uiteen. Een gedeelde visie hierop lijkt vooral bij de rechtelijke macht te ontbreken. Over het algemeen zijn de verschillende respondenten wel bereid om de belangen van het slachtoffer mee te wegen. Dit gaat echter niet vanzelf. De indruk bestaat dat niet alle respondenten zich bij hun beslissingen steeds bewust zijn van slachtofferbelangen. Vrijwel nooit nemen respondenten het initiatief om het slachtoffer zelf in de belangenafweging te betrekken. Slachtofferbelangen worden vooral meegenomen zolang zij niet te veel kosten en niet strijdig zijn met de belangen van de verdachte of van het strafproces.

Tenslotte valt op dat nauwelijks (empirisch) onderzoek is gedaan naar secundaire victimisatie van slachtoffers als gevolg van het strafproces. Voor eventueel vervolgonderzoek is van belang dat dit zich niet alleen zou moeten richten op slachtoffers van juridisch ernstige delicten en dat bijzondere aandacht wordt besteed aan groepen die extra kwetsbaar zijn voor secundaire victimisatie. Hierbij gaat het niet alleen om kinderen en mensen met een verstandelijke beperking, maar ook om groepen die om andere redenen extra kwetsbaar zijn voor secundaire victimisatie.

Het hele onderzoek vind je hier

725 blogs heb ik geschreven in de laatste vijf jaar. Dat is wel heel veel. Wat is de centrale boodschap? Wat zijn de beste stukjes? Ik schrijf over vier (aan elkaar gerelateerde) onderwerpen: GroenLinks, Nederlandse politiek, politieke filosofie en politieke fictie. In mijn ogen heb ik daar wel een consistente lijn in: vanwege mijn eigenzinnige links-liberale politieke filosofie voel ik me verbonden met de progressief-linkse partij GroenLinks die een bijzondere plek in het politieke landschap heeft. De vijf artikelen met een (*) worden bijzonder aangeraden.

1. GroenLinks
GroenLinks is gevormd als een fusie van de links-socialistische dissidentenpartij PSP, de proto-groene PPR, de communistische emancipatiepartij CPN en de progressief-Christelijke EVP. GroenLinks lijkt ideologisch sterk op de PPR, maar heeft veel oud-PSP’ers in zijn gelederen, heeft een vergelijkbare ontwikkeling doorgemaakt als de Deense PSP en heeft een vergelijkbare partijcultuur als de PSP. Van de CPN is weinig zichtbaar. De naam GroenLinks was een compromis tussen de PPR-leden die een vernieuwende groene beweging wilden vormen en de PSP-leden die machtsblok links van de PvdA wilde vormen. Het groene profiel van GroenLinks was deels een strategische zet (* – luister ook naar dit debat op radio 1). Het progressieve profiel dat GroenLinks zich in de laatste jaren heeft aangemeten staat in spanning en in lijn met de vrijzinnig-Christelijke en links-socialistische traditie waar GroenLinks uit voorkomt. Het progressieve profiel van GroenLinks is deels gekomen door een veranderende politieke realiteit, maar is ook aangemeten om GroenLinks een geloofwaardige coalitiepartner te maken. De opvallendste draai: GroenLinks was de grootste tegenstander van Paars maar nu de partij van Paars+.

De discussies binnen GroenLinks gaan vaak over samenwerking met andere linkse partijen, terwijl andere partijen niet noodzakelijkerwijs met GroenLinks willen. GroenLinks is een van de weinige groene partijen in Europa die nog niet heeft geregeerd. En hoewel, GroenLinks nog nooit aan de macht geweest is, zijn de schandalen van de laatste jaren, schandalen van de macht. GroenLinks moet niet gaan regeren met CDA, VVD en D66 of toch wel?

GroenLinks wordt soms verweten een moraliserende elitepartij te zijn, dat lijkt me niet het geval: GroenLinks is een radicale systeempartij (*). Ik heb het GroenLinks-prisma ontwikkeld om na te denken over de positionering van GroenLinks op verschillende onderwerpen: democratie, kunst, sport en veiligheid. GroenLinks moet haar Kamerleden balanceren tussen groene Europarlementariers, tolerante Senatoren en linkse Tweede Kamerleden.

GroenLinks moet zich niet richten op het electorale midden. GroenLinks is uitgesproken sociaal, tolerant en groen, maar op ieder van die onderwerpen niet de meest uitgesproken partij. GroenLinks moet zich als groene partij profileren en niet als tolerante partij. GroenLinks moet meer oog hebben voor de dagelijkse problemen van gewone mensen.

In de politiek worden, de cruciale beslissingen genomen door de mensen achter de schermen en daar lijkt politiek verdacht veel op het echte leven.

2. Politiek
Het Nederlandse politieke landschap is aan verandering onderhevig: wat ooit links was, is nu rechts en vice versa. Maar die analyse is misschien iets te simplistisch: er ontstaat een nieuwe tegenstelling over economische en Europese onderwerpen tussen progressief en populistisch, terwijl de links/rechts tegenstelling steeds meer gaat over culturele onderwerpen (naast economische en ecologische) (*). En juist progressieven moeten kiezen tussen links en rechts. Dat populisme is niet nieuw: zowel de sociaal-democraten als Christen-democraten hebben hun wortels als populistische bewegingen.

3. Politieke filosofie
Centraal in mijn politieke filosofie staat het socratische idee van aporeia. De erkenning dat we fundamentele kennis missen. Ik noem mijn filosofie daarom ook wel epistemisch liberalisme: omdat we het niet eens zijn wat het goede leven is, moeten we kiezen voor een neutrale overheid (*); omdat er inkomen is dat niemand verdiend heeft, moeten we kiezen voor verdelende rechtvaardigheid (*); en omdat we het niet eens zijn over wat rechtvaardig is, moeten we kiezen voor een democratische overheid. Dat idee van aporeia moet ik wel iets nuanceren als ik geloof in mijn eigen ethische normen.

Op culturele thema’s ben ik uitermate liberaal: juist omdat godsdienst meer is dan een mening, hecht ik aan godsdienstvrijheid en daarom ben ik bijvoorbeeld voor het verbod op ritueel slachten, maar juist tegen een verbod op het rijden door rouwstoeten. Als liberaal ben ik skeptisch over een idee als de ‘ontspannen samenleving‘, omdat dit utilisitsch en niet liberaal is.  Paternalistisch optreden van de overheid is alleen maar gerechtvaardigd om individuele vrijheid te vergroten. Zo zijn herkenbare homoseksuele rolmodellen goed voor homo-emancipatie. We moeten oppassen voor diegenen die ons met kleine stootjes de juist kant op willen sturen, want wie bepaalt waar heen we gestuurd worden? Ook op sociaal-economische onderwerpen, moet neutraliteit uit het uitgangspunt zijn.

Ik beschouw mijzelf als heel links, maar ik ben daarom tegen het minimumloon, tegen het aanpakken van topinkomens en tegen kunstsubsidie (daarover heb ik niet altijd even subtiel geschreven). Ik ben voor privatisering van de publieke omroep, van het onderwijs (dat moet overigens gericht worden op individuele ontplooing) en van de zorg. Al die (links-)liberale verhalen ten spijt, betekent dat niet dat ik me niet ook verbonden voel met het socialisme. Want uiteindelijk zijn socialisten consequente liberalen.

 

Ook milieubeleid is uiteindelijk liberaal gerechtvaardigd, dat geldt zeker voor dierenrechten. Overheidsingrijpen is voor milieubescherming wel noodzakelijk, daarbij zou ik kernenergie niet uitsluiten.

Ik heb de laatste tijd ook geschreven over veiligheid: ik vind straffen vanwege vergelding barbaars en zie meer in herstelrecht en in grotere openbaarheid van het strafproces. Als liberaal ben ik een groot voorstander van liberale democratie en dus tegen radicale democratie (en dat zou GroenLinks ook moeten zijn).

Het is filosofisch toch het leukste om een verhaal van iemand anders uit te pellen en de interne contradicties weer te geven: neem Dick Pels over het basisinkomen of Rutger Claassen over de consumptiemaatschappij. FIlosofisch gezien heb ik niets met Nietzsche, die wel hecht aan vrijheid, maar niet aan gelijkheid en met mensen die vinden dat je alles correct moet spellen.

4. Politieke fictie
Ik vind politieke fictie fascinerend. Ik onderscheid hierbij drie genres: science fiction, wat een mogelijkheid geeft tot social science fiction het uitwerken van politieke utopieen. Mooi gedaan in Star Trek: Deep Space Nine. Politiek drama, wat de mogelijkheid geeft om politiek achter de schermen te laten zien. The West Wing kwam wel heel dicht bij de werkelijkheid. En alternative history: een kleine stap had de geschiedenis van GroenLinks een heel andere kant op kunnen sturen.

En als we het dan toch over fictie hebben, minder politiek, maar niet minder geniaal, Wes Anderson: “When one man, for whatever reason, has an opportunity to lead an extraordinary life, he has no right to keep it to himself“

Een paar dagen geleden hoorde ik via Facebook dat stichting Counter Culture ophoudt met het festival wegens frustratie over de opstelling en regelgeving van de gemeente Utrecht. Het festival had dit jaar plaats moeten vinden bij DBs en NUtrecht maar de gemeente gaf aan dat op dat gebied een tegenstrijdige bestemming zit. Eh...wat voor bestemming zou er op het Julianapark zitten, waar ook regelmatig festivals zijn? Bovendien is hetzelfde terrein in het verleden gebruikt door Festival a/d Werf.

Counter Culture is een underground festival wat bij Utrecht hoort. Daarom ga ik vanavond bij de raad onderstaande mondelinge vragen stellen.

GroenLinks heeft vernomen dat na 5 jaar Stichting Counter Culture wil stoppen met het organiseren van het jaarlijkse gratis festival. Na de eerste editie op het Lepelenburg werd het festival in de loop der jaren steeds verder het centrum van Utrecht uitgedreven. Redenen die hiervoor werden gegeven waren geluidsoverlast of dat slechts een beperkt aantal festivals jaarlijks op een bepaalde locatie mocht plaatsvinden.
Na het vijfde jaar komt de gemeente Utrecht enkel met locaties die buiten de stadsgrenzen, sfeerloos en/of te klein zijn. Een andere optie die door de gemeente gegeven wordt zijn locaties van Recreatie Midden Nederland, waar echter een dermate hoog bedrag voor wordt gevraagd dat het onbetaalbaar is voor non-commerciele organisaties als Counter Culture.
Daarbij worden de regels rondom het houden van een festival elk jaar flink aangescherpt. Counter Culture regelde bijvoorbeeld in het verleden altijd de beveiliging zelf, zonder dat dit enig probleem opleverde. Toch wordt het nu verplicht gesteld beveiliging in te huren door een gecertificeerd bedrijf. Iets wat een behoorlijke kostenpost is. Een ander voorbeeld is dat er speciale dranghekken moeten worden gehuurd van één bepaald bedrijf. Andere dranghekken mogen niet. Ook hier hangt weer een behoorlijk prijskaartje aan.
Omdat de regelgeving dusdanig aangescherpt is, overal steeds meer kosten aan verbonden zijn en het te veel een strijd is geworden om een festival gratis in de stad te laten plaatsvinden in plaats van in de periferie heeft de organisatie aangegeven ermee te willen stoppen.
Utrecht wil culturele hoofdstad 2018 worden en wat GroenLinks betreft was het Counter Culture een unieke aanvulling op het culture leven van Utrecht en we zouden het doodzonde vinden als zo’n kleinschalig, non-profit festival wat louter draait op vrijwilligers zou verdwijnen.
Daarom hebben wij de volgende vragen:
1. Is het college het met GroenLinks eens dat Counter Culture een waardevolle aanvulling is aan het aanbod van cultuur en festivals en dat het doodzonde zou zijn als het festival zou verdwijnen?
2. Is het college het met GroenLinks eens dat er gekeken moet worden hoe binnen de grenzen van veiligheid maar ook binnen de grenzen van een kleine non-profit club als Counter Culture het festival een doorstart kan maken bínnen de gemeentegrenzen?
3. GroenLinks heeft eerder ook van andere festivals gehoord dat de steeds strengere eisen van de gemeente leiden tot veel extra kosten en ook leiden tot onbegrip bij organisaties. Natuurlijk moet de veiligheid zoveel mogelijk gegarandeerd worden maar is het college het met ons eens dat elke locatie en elk festival zijn eigen unieke karakter heeft en dat door ook veel meer naar gekeken zou moeten/mogen worden?
4. Ziet het college mogelijkheden voor meer maatwerk als het gaat om de veiligheidseisen aan festivals en evenementen en zo ja, hoe denkt zij hier vorm aan te geven?

3 weken geleden waren mijn fractie, de PvdA en D66 in de gemeenteraad van Leek het volstrekt eens over een motie. Een motie die moest regelen dat er een nieuw verkeersbesluit zou worden genomen m.b.t. het weren van vrachtwagenverkeer op de Lindensteinlaan in Leek. De argumenten? Tal, o.a. Slechte onderbouwing van het college, geen onderliggende verkeersvisie, cijfers uitleggen zoals het te pas komt, toename van verkeer om er een paar te noemen en dat alles op gespannen voet levend met de veiligheid van scholieren, fietsers, voetgangers, jonge kinderen enz. op dezelfde Lindensteinlaan. De stemmen "staakten" door de afwezigheid van 1 lid van de PvdA fractie. 8 tegen 8, met als gevolg dat de motie opnieuw in stemming kon worden gebracht op een volgende raadsvergadering. En dan zouden alle leden van de PvdA aanwezig zijn waardoor er een meerderheid voor de motie was. Die raadsvergadering was vanavond. Maar wat gebeurde er… de wethouder RO had nog wat nieuws te vertellen. Gevolg was een schorsing van de vergadering voor overleg binnen de PvdA-fractie. En het gevolg daarvan? De PvdA ging akkoord met de uitleg van de wethouder… Onvoorstelbaar. Een ander woord kan ik er niet voor bedenken. Het zich onttrekken als indiener van een motie nadat de stemmen eerst zijn gestaakt is een staaltje onbetrouwbaarheid wat z'n weerga niet kent. Vrijdag j.l. bleek al dat er twee leden van de fractie PvdA zich tegen de motie wilden keren. Ik heb toen laten weten wat de consequentie daarvan was, n.l.  het zich terug trekken als mede-indiener en zo niet dan verwacht ik vanzelfsprekend volledige steun van de PvdA. Die steun is mij vanochtend nog toegezegd, dit na PvdA-fractie-overleg gisterenavond. En dan vanavond een mager verhaal van Wethouder RO en de PvdA gaat overstag en trekt zich terug als mede indiener. Dat de burger geen vertrouwen meer heeft in de overheid is volstrekt helder. Tot op het laatste moment heb ik rekening gehouden met allerlei scenario's, maar dit scenario niet. Een soap was het en een soap blijft het. Wat het zal betekenen voor de verstandhouding tussen de PvdA en GroenLinks in Leek? Ik heb nog geen idee. Een stemming over een motie verliezen, dat zijn we wel gewend bij GroenLinks. Maar op deze manier? Ik zit nu 10 jaar in de raad maar zoiets heb ik nog niet eerder meegemaakt. De coalitiepartners in Leek zullen ongetwijfeld in hun vuistje lachen. GroenLinks gepiepeld  en de wethouder "gered". Maar wat het voor de toekomst gaat betekenen is volstrekt ongewis. 

Huiselijk geweld zoals incest lijkt bovengemiddeld aan de orde te zijn in de ‘reformatorische’ zuil, globaal gezien de achterban van de SGP. Dat blijkt uit het rapport ‘De mantel der liefde’ van kennisinstituut Movisie. Opiniesite Joop.nl – waar ik zelf met plezier commentaren voor schrijf – besteedde hier aandacht aan en deed een klein onderzoekje door wat rond te struinen op Refoweb, een reformatorische jongerenwebsite met meer dan 60.000 unieke bezoekers per maand.

Joop.nl schrijft: “Een zoektocht door de populaire vragenrubriek van de site (…) leert dat seksueel misbruik een vaak voorkomend probleem is in deze kringen. Maar vooral valt op dat bij de beantwoording van de tientallen vragen over seksueel misbruik, aangifte doen amper wordt aangeraden en de daders door de adviseurs steeds buiten schot gehouden worden.”  

Het onderzoekje door de Joop-redactie is naar mijn smaak nogal selectief en weinig diepgaand om écht conclusies te kunnen trekken. Het aantal voorbeelden is op de vingers van één hand te tellen. En wat voegt de Joop-redactie toe aan het échte wetenschappelijke werk van kennisinstituut Movisie? En zegt de hoeveelheid vragen die gesteld wordt over seksueel misbruik door vaste bezoekers van Refoweb, misschien ook iets over het grote vertrouwen dat bestaat in deze internet-community? Blijkbaar biedt Refoweb veiligheid en vertrouwen. Ook dat is wat waard.

Refoweb reageerde als door een wesp gestoken op de bevindingen van Joop.nl. Met een tweet waarin direct beschuldigend naar de Rooms-Katholieke Kerk werd gewezen, deed Refoweb een ultiem zwaktebod. Sterker was echter een vervolgactie. In korte tijd vond de Refoweb-redactie veertien voorbeelden van deskundigen die op hun website juist wél adviseren om aangifte te doen bij de politie. Kennelijk waren die door Joop.nl over het hoofd gezien? 

Hoe dan ook: huiselijk geweld waaronder seksueel misbruik en het onvermogen om tot echte oplossingen te komen, lijkt in bevindelijk-gereformeerde kringen – zo luidt een sterk vermoeden van de onderzoekers – een probleem te zijn. Het zou goed zijn als Refoweb aandacht besteedt aan het verkennende rapport van instituut Movisie. Het rapport is juist samen met deskundigen van christelijke hulpverleningsorganisaties tot stand gekomen. Alle reden voor Refoweb om er dus wat mee te doen.

Maar door de actie van Joop.nl onder het mom “zie je wel, die gereformeerden deugen niet” – en door de verkenningen van de onderzoekers als conclusies te presenteren – wordt dat proces eerder belemmerd. En een vraag die ik er aan wil toevoegen: zou Joop.nl dit ook zo doen als het bijvoorbeeld om orthodoxe moslims zou gaan?

Refoweb maakt – zo is mijn indruk – deel uit van een voorhoede binnen de reformatorische zuil, waar televisie en nieuwe media vaak nog taboe zijn. De website is ontstaan vanuit een behoefte om vragen aan de orde te stellen die normaal niet makkelijk aan bod komen, kennis uit te wisselen en om het eigen blikveld te verruimen. Wie de context van de bevindelijk-gereformeerde gemeenschappen een beetje kent, en moeite heeft met de besloten subculturen daar, zou juist blij moeten zijn met Refoweb. Je zou de website zelfs - maar nu vloek ik misschien een beetje in de oud-gereformeerde kerk - emanciperend kunnen noemen.

Door Refoweb aan te pakken, slaat Joop de plank mis, denk ik. Juist Refoweb kan een deel van de oplossing zijn om lastige kwesties bespreekbaar te maken in de – naar mijn smaak – soms zo besloten, massieve en masculiene reformatorische wereld. Door de pijlen te richten op de relatief vooruitstrevende voorhoede van Refoweb, wordt een oplossing van het mogelijke probleem eerder gefrustreerd dan opgelost.

Huiselijk geweld en seksueel misbruik komen overal voor, ongeacht religieuze, levensbeschouwelijke en culturele achtergrond. Maar in sommige kringen zijn de omstandigheden dusdanig dat het probleem wat groter kan zijn. Dat onder ogen zien en er van binnenuit wat aan willen doen, maakt een groep kwetsbaar maar dwingt vooral respect af.

Hopelijk laat Refoweb de komende tijd zien voor zijn achterban een eerlijke en evenwichtige ‘gids’ te blijven. En gaat Joop.nl wat beter letten op de nuance van zijn berichtgeving.

Dit betoog is op 16 februari ook gepubliceerd op Joop.nl.

Stadsdeel Zuid is het veiligste stadsdeel van Amsterdam. En toch is het budget voor veiligheid de afgelopen jaren meer dan verdubbeld. Dat komt omdat het met veiligheid goed scoren is: toon je compassie met slachtoffers en kondig maatregelen af – liefst stevige, zoals cameratoezicht of blowverbod. Maar compassie tonen – wat goed is – hoeft geen miljoenen te kosten. En maatregelen die nimmer hun effectiviteit bewezen hebben, zoals cameratoezicht, zouden niet zoveel geld mogen opslurpen.

Het budget voor veiligheid steeg tussen 2010 en 2012 van 2,2 miljoen euro naar bijna 4,8 miljoen euro (zie grafiek 1). Slechts een heel beperkt deel van deze toename is bedoeld om rijksbezuinigingen op te vangen. In 2012 gaat ruim 200.000 euro naar cameratoezicht. Nog eens 100.000 euro gaat naar “uitbreiding capaciteit” voor de “aanpak van veiligheid” of te wel: meer ambtenaren. Twee dure maatregelen waarvan in hoge mate moet worden betwijfeld of het bijdraagt aan veiligheid.

Is méér veiligheid eigenlijk wel nodig? Hoewel je natuurlijk nooit kan zeggen dat het veilig genoeg is, of dat er niets meer te doen valt, moet je je wel afvragen of méér geld er aan besteden wel zo nuttig is. Het Sociaal Cultureel Planbureau stelde onlangs in zijn rapport Waar voor ons belastinggeld? dat méér geld, niet per se méér resultaat betekent. “Bij de meeste voorzieningen stijgt de hoeveelheid ingezet personeel veel sneller dan de productie,” lezen we in de samenvatting van dit rapport. Dit zou ook wel eens kunnen gelden voor die 100.000 euro ‘uitbreiding capaciteit’ die het stadsdeelbestuur zo nodig vindt.

Bovendien is de vraag hoe groot het veiligheidsprobleem is in stadsdeel Zuid. Van onveiligheidsgevoelens heeft stadsdeel Zuid in vergelijking met andere stadsdelen al jaren het minste last (zie grafiek 2).

Als we kijken naar de zogenaamde veiligheidsindexen is er al jaren een positieve trend: het wordt veiliger, zowel objectief als subjectief (zie grafiek 3). De index is een – eerlijk gezegd nogal kunstmatig – getal dat de ontwikkeling binnen Amsterdam moet aangeven, waarbij ’100′ de waarde voor heel Amsterdam in 2003 is. Hoe lager het getal, hoe ‘veiliger’. Objectieve veiligheid gaat over geregistreerd slachtofferschap; subjectieve veiligheid gaat over gevoel, bijvoorbeeld van angst om slachtoffer te worden van misdrijven en criminaliteit. Landelijk is al jaren de trend dat het ‘objectief’ gezien veiliger wordt, maar dat onveiligheidsgevoelens toenemen. Over deze paradox kan je meer lezen in een interessant artikel van Sander Flight. Maar in stadsdeel Zuid gaat het dus zelfs met de beleving van (on)veiligheid de goede kant op.

Meer geld voor veiligheid vind ik dus geen goed idee:

1. Er is geen noodzaak voor, want het gaat al lang de goede kant op met veiligheid: met de bestaande, ‘oude’ budgetten kan de veiligheid al worden verbeterd, zo tonen de cijfers aan.
2. Meer geld betekent lang niet altijd meer resultaat, zo wist het SCP onlangs te stellen.
3. Er wordt fors bezuinigd op andere belangrijke zaken, zoals welzijn en het onderhoud van openbare ruimte. Het ongedaan maken van deze bezuinigingen verdient meer prioriteit dan de investeringen in openbare orde en veiligheid  – en dat zou misschien wel eens beter kunnen zijn voor de veiligheid op lange termijn.

Het lijkt er op dat het stadsdeelbestuur vooral goede sier wil maken met ‘maatregelen voor’, ‘een aanpak van’ en ‘inzetten op’ veiligheid, maar zonder dat concreet duidelijk wordt gemaakt wat daarmee moet worden bereikt. Die goede sier kost wel miljoenen extra. In tijden van bezuinigingen mag het stadsdeelbestuur wel wat minder gulzig zijn.

 

 

** dit stuk schreef ik samen met Marja Ruigrok, gemeenteraadslid voor de VVD

2013 is een belangrijk jaar voor Amsterdam. De grachtengordel bestaat 400 jaar, het Concertgebouw 125 jaar, het Van Gogh Museum 40 jaar, en ga zo maar door. Tijd voor feest! De musea in de stad doen ook mee: met een beetje geluk zijn zowel het Rijksmuseum als het Stedelijk weer open en in volle glorie. Helaas bereikte ons vorige week het bericht dat de collectie van het Van Gogh museum – jaarlijks goed voor ruim anderhalf miljoen buitenlandse bezoekers – drie maanden niet te zien zal zijn.

Wat is er aan de hand? Het Van Gogh heeft al een aantal jaar in de planning staan dat het gaat verbouwen: vanaf oktober 2012 moet het museum zeven maanden dicht om ‘de veiligheid en de conditie van het gebouw op lange termijn te kunnen waarborgen’. Het museum had zelfs geregeld dat haar collectie tijdens de sluiting in een ander museum te zien was: de Hermitage was bereid gevonden om de topstukken een poosje op te hangen. Een prima staaltje van samenwerking tussen twee belangrijke musea in de stad. Alles leek in kannen en kruiken.

Helaas bleek er een foutje te zijn gemaakt. De Hermitage is niet voor zeven, maar slechts voor vier maanden beschikbaar. Tijdens het feestjaar 2013 zou dus drie maanden de werken van Van Gogh en de andere 19^e eeuwse kunstenaars niet te zien zijn. Een beetje onhandig, en ook tamelijk knullig. Wethouder Gehrels van Cultuur meldde terstond in de gemeenteraad dat zij met alle betrokkenen op zoek zou gaan naar een oplossing. Die oplossing is er nu: de huur bij de Hermitage wordt met drie maanden verlengt. De rekening voor deze verlenging wordt voor een groot deel bij de gemeente gelegd. Kosten: 600.000 euro.

Dit roept een hoop vragen bij ons op. Hoe is het toch mogelijk dat er zo’n fout is gemaakt? Als we deze aanvraag nu honoreren, hoeveel andere culturele instellingen staan er dan binnenkort op de stoep om ook ondersteuning te vragen? Het Van Gogh is een rijksmuseum: is er ook aan Den Haag om een financiële bijdrage gevraagd? En waarom wordt er überhaupt direct naar de overheid gekeken, voor hulp en financiële ondersteuning, om in een door de instelling zelf gecreëerd gat te springen? Als de Bijenkorf gaat verbouwen, een fout maakt in de berekening en dientengevolge zich geconfronteerd ziet met een sluiting van drie maanden, dat zouden ze dat ook zelf oplossen. Dat doen ondernemers namelijk.

Het Van Gogh krijgt jaarlijks ruim 7 miljoen euro subsidie van de rijksoverheid. Daarnaast haalt het zelf nog 27 miljoen euro aan eigen inkomsten binnen – wat ontzettend hoog en ontzettend goed is. Maar dat het daarbij nog extra ondersteuning nodig heeft, terwijl de stad honderden miljoenen moet bezuinigen en bovendien andere culturele instellingen het vel over de neus wordt gehaald, dat is niet goed te verkopen. Daarom roepen wij de Hermitage en het Van Gogh op zich ware culturele ondernemers te tonen en zelf een oplossing te vinden alvorens direct bij de stad aan te kloppen.

** dit stuk schreef ik samen met Marja Ruigrok, gemeenteraadslid voor de VVD

2013 is een belangrijk jaar voor Amsterdam. De grachtengordel bestaat 400 jaar, het Concertgebouw 125 jaar, het Van Gogh Museum 40 jaar, en ga zo maar door. Tijd voor feest! De musea in de stad doen ook mee: met een beetje geluk zijn zowel het Rijksmuseum als het Stedelijk weer open en in volle glorie. Helaas bereikte ons vorige week het bericht dat de collectie van het Van Gogh museum – jaarlijks goed voor ruim anderhalf miljoen buitenlandse bezoekers – drie maanden niet te zien zal zijn.

Wat is er aan de hand? Het Van Gogh heeft al een aantal jaar in de planning staan dat het gaat verbouwen: vanaf oktober 2012 moet het museum zeven maanden dicht om ‘de veiligheid en de conditie van het gebouw op lange termijn te kunnen waarborgen’. Het museum had zelfs geregeld dat haar collectie tijdens de sluiting in een ander museum te zien was: de Hermitage was bereid gevonden om de topstukken een poosje op te hangen. Een prima staaltje van samenwerking tussen twee belangrijke musea in de stad. Alles leek in kannen en kruiken.

Helaas bleek er een foutje te zijn gemaakt. De Hermitage is niet voor zeven, maar slechts voor vier maanden beschikbaar. Tijdens het feestjaar 2013 zou dus drie maanden de werken van Van Gogh en de andere 19^e eeuwse kunstenaars niet te zien zijn. Een beetje onhandig, en ook tamelijk knullig. Wethouder Gehrels van Cultuur meldde terstond in de gemeenteraad dat zij met alle betrokkenen op zoek zou gaan naar een oplossing. Die oplossing is er nu: de huur bij de Hermitage wordt met drie maanden verlengt. De rekening voor deze verlenging wordt voor een groot deel bij de gemeente gelegd. Kosten: 600.000 euro.

Dit roept een hoop vragen bij ons op. Hoe is het toch mogelijk dat er zo’n fout is gemaakt? Als we deze aanvraag nu honoreren, hoeveel andere culturele instellingen staan er dan binnenkort op de stoep om ook ondersteuning te vragen? Het Van Gogh is een rijksmuseum: is er ook aan Den Haag om een financiële bijdrage gevraagd? En waarom wordt er überhaupt direct naar de overheid gekeken, voor hulp en financiële ondersteuning, om in een door de instelling zelf gecreëerd gat te springen? Als de Bijenkorf gaat verbouwen, een fout maakt in de berekening en dientengevolge zich geconfronteerd ziet met een sluiting van drie maanden, dat zouden ze dat ook zelf oplossen. Dat doen ondernemers namelijk.

Het Van Gogh krijgt jaarlijks ruim 7 miljoen euro subsidie van de rijksoverheid. Daarnaast haalt het zelf nog 27 miljoen euro aan eigen inkomsten binnen – wat ontzettend hoog en ontzettend goed is. Maar dat het daarbij nog extra ondersteuning nodig heeft, terwijl de stad honderden miljoenen moet bezuinigen en bovendien andere culturele instellingen het vel over de neus wordt gehaald, dat is niet goed te verkopen. Daarom roepen wij de Hermitage en het Van Gogh op zich ware culturele ondernemers te tonen en zelf een oplossing te vinden alvorens direct bij de stad aan te kloppen.

Afgelopen week maakte het kabinet bekend dat het -ondanks forse kritiek van de Raad van State- het wetsvoorstel met het boerkaverbod gaat indienen bij de Tweede Kamer. Onze nieuwe minister Spies heeft volgens mijn krant gezegd dat het heel belangrijk is.
Maar belangrijk waarvoor?

Voor onze veiligheid kan het niet wezen, want in vliegtuigen en op het vliegveld zijn boerka's wel toegestaan (je zou de economische belangen van Schiphol eens mogen schaden), en dat zijn de meest terorisme-gevoelige plaatsen die ik ken.

Om op te komen voor onderdrukte vrouwen dan? Een loffelijk streven, maar ik vind het nogal een vreemde gedachtenkronkel om dat te doen door het slachtoffer van vrouwenonderdrukking te gaan bestraffen. Ik geef jou een boete omdat jij je laat onderdrukken. Huh? Dat is net zoiets als het straffen van een vrouw omdat ze verkracht is. Iets wat ze overigens in sommige landen doen.
Slachtoffers bescherm je niet door ze te straffen, maar door ze rechten te geven, en door daders te straffen. Ik zou er nog in kunnen komen wanneer je het iemand dwingen tot het dragen van gezichtsbedekkende kleding strafbaar zou willen stellen.
Bij dit alles moet je je overigens wel afvragen of we het hier wel over slachtoffers hebben? Welke vrouwen dragen in Nederland een boerka (bijna geen) of niqaab (niet meer dan een paar honderd), en waarom doen ze dat? Sommigen zullen het wellicht doen omdat ze moeten van manlijke familieleden, maar naar ik heb begrepen kiest het merendeel er zelf voor, en bestaat een belangrijk deel van de niqaabdragers uit tot de islam bekeerde Westerse vrouwen.
Het stellen van kledingvoorschriften aan vrouwen om ze te beschermen. Dat is ook het argument dat wordt gebruikt in landen waar bedekkende kleding voor vrouwen verplicht is. En ook daar worden de vrouwen gestraft als ze zich niet aan de regels houden, en niet de mannen die door wellust overmand raken. Daar is het een idiote gedachtenkronkel om met kledingvoorschriften vrouwen te beschermen; hier is het dat ook.

Maar waarom is het boerkaverbod dan belangrijk? Omdat we in een open samenleving leven, waarin communicatie heel belangrijk is. Aldus mevrouw Spies.
Ik vind dit, nog afgezien van de discutabele vooronderstelling dat vrouwen in boerka's niet communiceren, een nogal eng argument. Betekent dit dat er een plicht tot communiceren is in de openbare ruimte? Dat ik straks niet alleen door bouwvakkers wordt nageroepen dat ik niet zo chagrijnig moet kijken, maar dat ik er misschien een boete voor kan krijgen omdat dat open communicatie in de weg staat? En wat te denken aan al die mensen die zich volstrekt incommunicabel door de openbare ruimte bewegen omdat hun oren volledig in beslag genomen worden door het geluid uit hun oortjes of koptelefoons? En als je het dan over aantallen Nederlandsers hebt: daar heb je pas echt een probleem te pakken.

Kortom, ik kan geen enkele reden bedenken waarom het boerkaverbod heeeel belangrijk is. Behalve dan om de gedoogpartner tevreden en daarmee de regering in het zadel te houden. En dat is natuurlijk een heel valide argument voor wetgeving waarmee de vrijheid van burgers wordt ingeperkt. Heel belangrijk.

Dinsdagavond hield kandidaat-voorzitter Arno Uijlenhoet een Seats2Meet bijeenkomst in Utrecht. Tijdens de bijeenkomst stond het thema 'passie' centraal.

Samen met een tiental personen werd er gekeken en besproken wat hun persoonlijke passie is, wat de passie van GroenLinks is (of zou moeten zijn) en wat de passie van de samenleving is.

Mijn eigen passie is mensen te laten genieten van de kleine dingen die de natuur/omgeving ons geeft. Een fraaie zonsopgang, een plant die in bloei staat, een zeldzame soort zwam, noem maar op.

Dit probeer ik te doen veelal via mijn blog door er over te schrijven en natuurlijk zoveel mogelijk te voorzien van foto's.

Een kleine greep uit passies van andere personen die aanwezig waren:

• Mensen gevoel te geven dat ze er echt toe doen
• Nieuwe inzichten krijgen
• Ontdekkingen delen
• Youtube - muziek

Na enige discussie kwamen we tot de conclusie dat alle passies het volgende gemeen hadden:

• Verbinding → fysieke
• Deelnemen → mensen/spirituele
• Wederkerigheid in 2 vormen: →← en →→

Het volgende onderwerp was veel minder tastbaar en daardoor kwam de discussie ook meer los. Want wat is nu de passie van GroenLinks?

Wat denkt men zoal dat de passie van GroenLinks is:

• Meenemen en verbinden
• Vrijzinnigheid
• Rechtvaardige wereld voor mens en milieu
• Hoop en vertrouwen op betere toekomst

Mijn eigen idee is dat de passie van GroenLinks tweeledig is. Namelijk Oplossingen bedenken en aandragen voor de sociale en groene problemen. Maar ook proberen de populistische 'angst' weg te nemen dat het einde in zicht is wat betreft onze veiligheid, milieu en omgeving.

Een gezamenlijk standpunt wat betreft de passie van GroenLinks konden we niet gevormd krijgen. Want iedereen beleeft de passie van GroenLinks anders vanwege achtergrond, idealen en andere zaken.

Daarnaast kwamen we vaak op de identiteit terecht van GroenLinks in plaats van de wat de passie is van GroenLinks.

Het laatste onderwerp, passie van de samenleving, was nog veel moeilijker om te beantwoorden. Want heeft de samenleving wel een passie? Voor mij is de gezamenlijke passie moeilijk te zien of te ontdekken in de samenleving.

Centraal staat wel dat zoals bij de persoonlijke passies, ook het hoger gelegen 'doel' een rol speelt bij mogelijke passies in de samenleving. Kortom; verbinden, deelnemen en wederkerigheid.

En nog hoger gelegen komt het allemaal op liefde/angst neer.

Ondanks dat er geen echt duidelijke passies zijn die we als samenleving gemeen hebben, is het hoger gelegen doel(en) wel duidelijk. Dat het allemaal om liefde/angst draait en daaruit komt dan weer het verbinden, deelnemen en wederkerigheid terug.

Het was een leuke bijeenkomst om vanuit je eigen beleving steeds breder te kijken naar GroenLinks en tenslotte naar de samenleving.

Volgende week staat het thema 'identiteit' op de agenda. De week erop is de slotbijeenkomst met als thema 'droom'.

Als ik katten had, zou ik ze SOPA en PIPA noemen. Klinkt lief toch? Maar er is heel veel protest de afgelopen weken tegen dit stel. SOPA, Stop Online Piracy Act, en PIPA, Protect IP Act, twee Amerikaanse wetten in aanbouw, roepen een hoop weerstand op. Zonder vrij internet staan het delen en vergroten van kennis op het spel.

Wat is er aan de hand?

Wie iets origineels bedenkt heeft daarover auteursrecht. Op internet is het inbreuk maken op auteursrecht heel erg makkelijk. Even een stuk kopiëren van een ander op je eigen site, muziek, spelletjes en films verspreiden die niet van jou zijn: het is een fluitje van een cent. De maker, die zijn brood verdient met het maken van muziek, games en films, krijgt geen cent voor al het werk dat hij er in heeft gestoken. Diefstal. Pure diefstal. De auteurswet beschermt dat. Maar die is lastig te handhaven.

Als een auteursrechthebbende merkt dat zijn werk wordt verspreid op internet zonder zijn toestemming, vraagt hij, eventueel via de provider, aan de publicist het werk te verwijderen. In Amerika bestaat daarvoor de DMCA, Digital Millenium Copyright Act. Een filmmaker vraagt bijvoorbeeld aan YouTube een filmpje dat er onrechtmatig is geplaatst, te verwijderen. Het filmpje moet dan verwijderd worden tenzij de plaatser bezwaar maakt. Als dat zo is, mag de rechter het uitzoeken.

SOPA is geen fijn katje…

SOPA gaat veel grover te werk. Bij een klacht van een gedupeerde moet de internet service provider de account van iemand die inbreuk maakt op het auteursrecht blokkeren. Ook sites die verwijzen naar auteursrechtschendende sites worden verplicht tot actie. Google toont bijvoorbeeld na een zoekopdracht een site die de auteursrechten schendt. Google is verplicht zelf deze site uit de lucht te houden of te halen. Doen ze dat niet, kan heel google geblokkeerd  worden. Je kan je voorstellen dat het voor zo’n zoekmachine vrijwel onmogelijk is te garanderen dat ze alleen verwijzen naar sites die de auteursrechten respecteren. Door SOPA is dan niets meer te vinden, ook niet alle vele legale sites!

Neelie Kroes, Eurocommissaris ‘digitale agenda’ vindt dit te ver gaan. Haar speech op 24 januari 2012:

Of course, many are also concerned about issues of illegal content. And I agree with them that we need to push people away from piracy towards legal content. Sites that knowingly enable massive copyright infringements and make large sums of money at the expense of creators need to be stopped. As regards legislation to combat piracy, I have said on a number of occasions that we should not put in place disproportionate and highly intrusive measures with the potential to disrupt legitimate online activities.

…. en PIPA ook niet.

Zowel SOPA als PIPA willen we niet. Beide maken het te makkelijk hele sites te stoppen die goed internetgebruik faciliteren. SOPA heeft internationale werking, PIPA niet. Voor PIPA is meer toezicht door de rechter, SOPA leidt makkelijker tot afsluiting. ‘Positief’ aan SOPA is dat daar de aangeklaagde wel beschermd is tegen torenhoge proceskosten als een site onterecht uit de lucht is gehaald. Daarvoor moet de aanklager dan opdraaien.  PIPA biedt die bescherming niet.

SOPA is voorgesteld door het huis van afgevaardigden. De leden internetten veel en de vraag is of zij werkelijk zover zullen gaan. PIPA is voorgesteld door de senaat. Die maakt een iets grotere kans, zo is de inschatting.

Is er dan geen alternatief?

Jawel. Het begint met de internetgebruiker. Die is degene die de rechten van de maker niet respecteert door werk zonder toestemming te verspreiden.

In de VS kan, op grond van de DMCA, een gedupeerde door middel van een take downnotice  een publicist verzoeken  een artikel dat onrechtmatig is geplaatst van het net te halen. Aan een take downnotice wordt in de praktijk altijd gehoor gegeven. Weigeren houdt namelijk groot financieel risico in op het moment dat een aanbieder aansprakelijk wordt gesteld. Het versturen van een take downnotice gebeurt regelmatig op oneigenlijke grond: de concurrent wil iemand dwarszitten en ziet hierin een manier om publicatie van iets nieuws te voorkomen.  

Europa heeft zich geconformeerd aan het internationale verdrag op dit gebied: ACTA. Het principe is gelijk aan DMCA maar na 3 keer wordt de internetserviceprovider verplicht de overtreder toegang tot internet af te nemen. Tussenkomst van een rechter is hiervoor niet nodig. In hoeverre deze regelgeving op dit moment in de praktijk geëffectueerd wordt, is mij niet bekend.*

In het boek Het einde van de privacy van Adjiedj Bakas dat op 29 januari verschijnt, wordt ervan uitgegaan dat de internetgebruiker in de toekomst zelf kan bepalen met wie hij zijn gegevens in de cloud deelt, dat er een betaalde variant komt voor wie meer veiligheid zoekt en dat er een flinke groei zal plaatsvinden in de internetveiligheidsbranche. Het ministerie van defensie heeft dan in die beveiliging een belangrijke taak gekregen. We zullen zien….

Conclusie

Inbreuk maken op auteursrecht is diefstal en dat moet zoveel mogelijk voorkomen worden. Daar moeten zeker internationale afspraken over komen. Maar deze twee voorgestelde wetten maken vrij internet haast onmogelijk. Dat kan, net zo min als diefstal, de bedoeling niet zijn.

Met dank aan Annemarie Hut voor het bronnenonderzoek.

 Inmiddels weet ik dat ACTA nog niet geratificeerd is en het nog een hele tijd kan duren voor het werking heeft. Zie hier.

 

NOG WAT PUNTJES OP DE I NODIG

De verbinding tussen Zeist en Driebergen, de Driebergseweg – Hoofdstraat, is een weg met hindernissen. Er zit een dubbele op- en afrit van de A12 in en een overweg bij station Driebergen-Zeist. De kruising met de A12 wordt nu verruimd in het kader van de verbreding van de A12. Het Bunnikse Bedrijf BAM heeft er een mooie klus aan nu er nog maar weinig woningen en gebouwen kunnen worden gebouwd. Die verbreding hakt er letterlijk goed slecht in, want er zijn heel wat bomen gesneuveld. Elke keer als ik er dan weer langs fiets, denk ik: “Hoe lang blijft die benzine nog betaalbaar voor de gemiddelde automobilist?” De vraag neemt enorm toe en het aanbod stijgt te weinig. Het winnen van de aardolie wordt steeds kostbaarder. Komt er een moment, dat die A12 er grotendeels ongebruikt bij ligt?

Daarom is het maar goed, dat er tegelijk gewerkt wordt aan verbetering van het spoor. Bij station Driebergen-Zeist komen straks vier sporen en gaat de Driebergseweg onder het spoor door. De vier sporen maken het mogelijk, dat intercity’s hier een stoptrein passeren en zo kunnen er straks meer treinen rijden tussen Utrecht en Arnhem en tussen Utrecht en Veenendaal en Rhenen. Die snelsporen komen aan de buitenkant te liggen en middenin komt een breed eilandperron waar aan weerszijde treinen kunnen stoppen. Onder de sporen en het perron komen de fietsenstalling en het stationsgebouw en een doorgang voor fietsers en voetgangers. Via een trap en een lift kan men op het perron komen. Tijdens een informatieavond merkte iemand op, dat als er iets flink fout gaat op een van de sporen ter hoogte van de trap er geen andere vluchtweg is voor de mensen op het eilandperron dan over de sporen. Mijn conclusie was, dat er nooduitgangen moeten komen aan de oost- en de westkant van het eilandperron. Aan de oostkant zou een (beweegbare) trap kunnen komen naar het fietspad aan de oostkant van de Driebergseweg. Dat fietspad ligt hoger dan de weg voor de auto’s. Meer westelijk zou de vluchtweg via een tunnel naar de parkeergarage kunnen lopen.

Die parkeergarage voor 800 auto’s is nog niet definitief op de plek gesitueerd. De kantoren aan de huidige Stationsweg moeten er voor wijken. Er is veel leegstand bij kantoren. Een nieuwe locatie vinden lijkt geen probleem, maar het moet ook financieel rondkomen. Uit de woorden van de gedeputeerde maakte ik op, dat hij rond dit station meer activiteiten wil. Het huidige P+R terrein zou daar ruimte aan bieden, maar ik vrees, dat er ook verlekkerd wordt gekeken naar tuincentrum en kwekerij Abbing. Voor sommige mensen zijn kantoren veel mooier dan een kwekerij met bloemen en planten.

Het is wel zeer wenselijk, dat er meer parkeermogelijkheden komen. Ik verwacht ook, dat er meer treinforensen zullen komen als het auto rijden te kostbaar wordt. Het is mij niet duidelijk geworden of het perron vanuit de parkeergarage rechtstreeks bereikbaar is. Het lijkt mij zeer wenselijk. Of een lift dan ook nog rendabel is zou men moeten nagaan. De Heuvelrug kent veel instellingen voor ouderen en mensen met een beperking. Camera’s zullen in de parkeergarage en de tunnel naar het perron voor veiligheid moeten zorgen.

Voor fietsers is de situatie vergeleken bij het vorige ontwerp verbeterd. De route Odijk – Zeist wordt dagelijks gebruikt door tientallen scholieren en mensen, die met de trein naar hun werk gaan. Hij maakt ook deel uit van de landelijke fietsroute LF4. Vergeleken bij het vorige ontwerp is de route veel veiliger geworden voor fietsers. Als zij vanuit Odijk rechtsaf moeten over een “Nieuwe Stationsweg” moeten ze alleen verkeer van rechts voorrang verlenen. Deze T-kruising zou wat veiliger kunnen worden door een plateau. Tot het kruispunt bij de Breullaan is er geen kruising meer met doorgaand autoverkeer. Wel moeten ze omlaag onder het spoor door en weer omhoog. Onder de sporen en het perron is ook de fietsenstalling. Dus moet er voor de toegang voldoende ruimte zijn zodat de doorgang op het fietspad niet wordt versperd. Ik merkte ook, dat ik redelijk comfortabel naar het fietspad door het landgoed Willinkhof kan fietsen. Maar men hoopt, dat alles klaar zal zijn in 2020 en dan zou ik 85 jaar jong zijn. Of ik dan nog kan fietsen? Ik hoop het mee te maken!

Jaargang 4, Nr. 198.