Het IEA waarschuwde afgelopen week dat de hoge olieprijs schadelijk is voor de economie. De nieuwszender RTLZ wijdde ook aandacht aan dit onderwerp. - video 1: Hans de Geus over de dure olie (excuus voor de advertentie) - video 2: Mathijs Bouwman gaat wat dieper in op de oorzaken en gevolgen De effecten van de [...]

Recente cijfers ontkrachten noodzaak Morspoortgarage schreef fractievoorzitter Pieter Kos al op de site van Groenlinks. In het programma Politiekeuvel van Unity-TV werd ik deze week  geïnterviewd over deze Mosrspoortgarage maar ook over de parkeergarages aan de Garenmarkt en de Lammermarkt. Het interview is hierboven terug te zien.

Een nieuwe aflevering uit de serie ‘the Story of Stuff‘. Deze keer legt Annie Leonard uit dat we helemaal niet hoeven bezuinigen. We moeten ons geld (en onze energie) niet langer steken in dingen, die vroeger belangrijk waren. We kunnen beter investeren in dingen die echt duurzaam zijn. Tagged: economie, inzicht, storyofstuff, video

Hier de uitzending van Schepper en Co Aan tafel van 31 oktober 2011.

Bekijk de video.

It’s cut a bit long, but the video above is worth a watch. I like the concept of a direct and consensus based decision making process, but…

What are the Occupy Wall Street lot, or the Indignados for that matter, calling for? In the backdrop of that video, I can see placards for every lefty cause imaginable, and in the clips of the General Assembly, they just seem to be saying “Let’s occupy Wall Street”, which is quite an ambitious demand, especially since they are already occupying Wall Street.

I have nothing against direct action; as part of the mechanism for citizens to get their voices heard, it is vital, but I always feel more than a little dismayed when direct action is portrayed as the only mechanism for change in politics. Think about it: direct action often means calling for someone else to do something. Close involvement in the political process, getting representatives elected, pushing policies, means making those changes yourself, not being at the mercy of someone else.

On thursday October 6th I spoke to a diverse audience of ICT managers and engineers representing Dutch companies and governmental organisations to evangelize about hacking and the hacker community in The Netherlands on the Heliview Cyber Security conference. A recording of the audio and the slides are available for your viewing pleasure:

If your browser does not support video or ogg/theora, you can download the video directly. An overview of ogg/theora capable video players for various platform can be found on the Xiph wiki.

Vorige week woensdag, 5 oktober, kwam de architect Thomas Rau langs, in Lochem. Dat deed hij niet ‘zomaar’. Hij was er op uitnodiging van het kinderknooppunt, een groep kinderen die, onder inspirerende leiding van Ingrid Schreuder, zeer regelmatig bijeenkomt om met elkaar de bouw van het gemeentehuis te volgen. En Thomas, die is de architect van dit prachtige gebouw in wording. Een hele woensdag-middag was hij daar, pratend, tekenend, discussierend en vaak ook vragend. Want bovenal was het een mooi gesprek tussen de Lochemse kinderen en hun architect.

Op een grote witte tafel tekende Thomas zijn concepten. “Wat hebben een boom en het gemeentehuis met elkaar te maken?” vroeg een van de kinderen. Thomas tekende een boom, met de vier jaargetijden. “Elk jaargetijde heeft z’n eigen gezicht. Ook het gemeentehuis heeft z’n eigen gezicht in de zomer. Dan zal het er koel moeten zijn, schaduw geven. In de winter, dan is het er warm en licht”. Op de tafel verschijnt een grote cirkel, met daarin de letters en cijfers C2C. “De natuur produceert geen afval. Heel simpel eigenlijk. Dit gemeentehuis produceert bijna geen afval, omdat ze grotendeels Cradle to Cradle is ontworpen. Al het materiaal is weer bruikbaar als we het gebouw afbreken. Daarbij zit er heel slimme energiesystemen in, waardoor we nauwelijks fossiele energie nodig hebben”.

Het kringgesprek ging over ‘dromen’. “Waarom ben je architect geworden? Hoe kom je aan je ideeën? Waardoor laat je je inspireren?” Thomas vertelt over z’n dromen en hoe belangrijk het voor hem is de belangrijkste dromen te volgen. De kinderen vertellen over hun dromen. Om dokter te worden, kinderen beter te maken. Om dingen te kunnen doen die helemaal niet kunnen, nu onmogelijk lijken. Maar is het echt onmogelijk, of moet je gewoon durven?

De kinderen praten nog een tijd door als Thomas met Charlie naar de bouwplaats gaat. Daar gaat hij nog een uur in gesprek, eerst voor het gebouw in het zand. Maar dan al lopend door het gebouw komen ze bij de bestuursvleugel in aanbouw. De WC-ruimte biedt beschutting, en daar praten Charlie en Thomas lange tijd door.

Charlie, 10 jaar uit Harfsen, heeft lang gewerkt aan de tafel en stoelen waar Thomas en zij op zullen zitten. Ik mocht zo nu en dan kijken naar de voortgang. De tafel, met zon en hemel aan onder en bovenkant en een stoel met bloemen en gras, een andere hemelsblauw met wolken, zijn met speciale bedoeling zo geschilderd. “Ik ga Thomas vragen waar hij zich het meest door laat inspireren”, zegt Charlie wijs. “Door de hemel, met lucht en wolken, of door de aarde, met haar gras en bloemen”. En zo gebeurde dat Thomas en Charlie op een winderige oktobermiddag in het kale gemeentehuis hun gesprek begonnen.

“Waar wil je het liefst zitten?”, vroeg Charlie. Thomas keurde beide stoelen en moest stevig nadenken. “Beide stoelen inspireren me enorm”, zei hij. Waarom wisselen we midden in ons gesprek niet van stoel? En zo gebeurde het dat Charlie en Thomas daar de WC van de bestuursvleugel zich over hemel en aarde hebben gebogen en de diepte in gingen over inspiratie, ambitie, elkaars hobby’s en gezamenlijk ontbijtkoek aten.

Om 5 uur kwam Thomas stralend mijn kantoor binnen. “Hiervan heb ik intens genoten”, vertelde hij. “We moeten de Lochemse bevolking maar eens, bijvoorbeeld op een zondagmiddag, uitnodigen om door het gebouw in aanbouw heen te lopen en met elkaar praten over de ambities, waarden en relevantie van dit duurzame gebouw”. 

Kinderknooppunt laat zien hoe speciaal ze is. De ontmoeting met Thomas Rau is helemaal op video gezet door videogroep Het Accent. Zeker dat de filmpjes die gemaakt zijn een brede verspreiding krijgen. Kijk ook op www.kinderknooppunt.nl

Column verschenen in De Linker Wang, oktober 2011

Het was een indringend beeld, de graaiers die op de A2 hielpen bij het ‘opruimen’ van geld dat uit een geldauto was gevallen. Indringend, want wat zouden wij zelf hebben gedaan? Doorrijden? Het geld oprapen en afgeven aan de bewakers? Of toch maar meenemen? In gesprekken erover bleek de moraal vaak flinterdun. Toen doordrong dat de graaiers waarschijnlijk allemaal op video stonden, ging de een na de ander bij de politie het geld (of een deel ervan) inleveren. Dat is ongeveer het morele niveau van een kat of een klein kind: alles mag als het maar niet gezien wordt… Het morele basisprincipe van mijn en dijn is niet altijd even sterk.

Geld van burgers

Datzelfde principe van mijn en dijn wordt juist wel ingeroepen in allerlei discussies over overheidsuitgaven. Of het nu gaat om kunstsubsidies, salarissen van politici en bestuurders, of zorgkosten, er is al gauw iemand die roept: ‘dat doen ze wel van mijn geld.’ En eerlijk is eerlijk, het kabinet lokt dat ook uit. Men verkoopt de harde bezuinigingen onder meer met het argument dat men zuinig is op ons geld. Dat siert de overheid natuurlijk. Het is goed dat ministers beseffen dat ze namens ons beleid maken en uitvoeren en dat het geld dat ze daarbij uitgeven ons gezamenlijke geld is.

Die boodschap wordt vervolgens vooral door kritische stemmen snel overgenomen: ‘dat doen ze van ons geld.’ Inderdaad. Maar het gaat fout als dat vervolgens vertaald wordt naar het individuele niveau. ‘Dat doen ze van mijn geld.’ Meestal betekent dat ook gelijk: ‘en dat zou niet moeten. Mijn geld wordt besteed aan zaken waarmee ik het niet eens ben.’ De – goede – boodschap dat de overheid zich bewust is dat men geld van de burgers uitgeeft, wordt een verlammende redenering als iedereen het met elke uitgave eens moet zijn.

Dat verlammende wordt versterkt door berekeningen dat ongeveer de helft van het geld van burgers door de overheid wordt ingenomen en dat we pas na juli ‘voor onszelf gaan verdienen.’ Voortdurend wordt het beeld neergezet dat de staat een groot geldverslindend monster is dat voortdurend loert op onze eigendommen. En als ze ons geld eenmaal hebben, kunnen wij niets anders doen dan mokkend toezien hoe ze ons geld verspillen.

Afbraak solidariteit

Wat we snel vergeten, is dat we met ons gezamenlijke geld onze samenleving in stand houden. Dat we de zaken zo geregeld hebben dat niet iedereen zijn eigen riool bouwt, maar dat het handiger is als we dat samen doen. Dat je beter collectief scholen en ziekenhuizen kunt bouwen dan ieder voor zich. Dat havens, spoorwegen, bossen, cultuur, sportvoorzieningen en al die dingen meer structuur geven aan de samenleving waar we allemaal elke dag van profiteren. En dat ook investeren in de rest van de wereld – ontwikkelingssamenwerking, defensie – uiteindelijk oplevert dat we met ons allen in een betere, meer leefbare wereld wonen. Dat ‘ons geld’ precies ‘ons’ geld is omdat we daarmee onze gezamenlijke belangen en doelen kunnen dienen. Elke euro belasting die ik betaal is een investering in de samenleving, ook als die misschien wordt uitgegeven op een manier die ik zelf niet gekozen zou hebben. Dat is ook het signaal van de ‘pluk ons’-beweging, rijke mensen die vinden dat ze wel wat meer belasting kunnen betalen.

Het kabinetsbeleid is erop gericht ‘Nederland terug te geven aan de Nederlanders.’ Dat is vooral economisch bedoeld. De staat moet kleiner en mensen moeten vooral zaken weer zelf gaan betalen. Maar daarmee is het beleid ook gericht op een afbraak van de solidariteit, een afbraak van de collectieve verantwoordelijkheid, een afbraak van de gezamenlijkheid. Sport, gezondheid en onderwijs worden meer een individueel belang dan een collectieve verantwoordelijkheid. Cultuur en natuur zijn geen investering in de samenleving maar een kostenpost.

Het kabinet denkt misschien met deze koers te doen wat mensen willen: ‘ons geld terug.’ Maar feitelijk zaagt het aan de poten van de samenleving. Dat men sober wil omgaan met de collectieve uitgaven is verstandig en noodzakelijk in het economische klimaat van nu. Dat men heel kritisch kijkt naar overhead en onnodige kosten in het overheidsapparaat is ook belangrijk, want elk bureaucratisch systeem neigt naar zelfverdikking. En als sommige taken ook of beter privaat kunnen worden georganiseerd, dan moeten we dat vooral willen.

Gezamenlijkheid

Maar dat men de gedachte aanwakkert dat elke overheidseuro diefstal van de burger is, is ongelooflijk dom. De overheid is namelijk van ons en doet namens ons de dingen die we niet zo makkelijk zelf kunnen organiseren. Daarom moeten we investeren in vertrouwen in de overheid en in verantwoording van het beleid. En vooral niet meegaan in het idee dat de overheid tegenover ons staat. De vraag is niet of de burger of de staat er beter van wordt, maar hoeveel we willen bijdragen aan de gezamenlijkheid van de samenleving. Niet het ‘mijn of dijn’, maar het ‘mijn of ons’ is de eigenlijke kwestie.

‘Weet jij iets van metal?’ vroeg laatst iemand aan me.
‘Ja natuurlijk, niet verwacht?’

Inspiration. ~ Al vroeg ben ik met metal en rock in aanraking gekomen. In eerste instantie was het vooral een goede uitvlucht uit mijn dagelijkse sleur van het begin van mijn middelbare schooltijd – op mijn eerste middelbare school. Juist toen koos ik voor metal. Het was niet conform de smaak van de meerderheid, die me amper accepteerde. Maar dan had ik net zo goed gabbermuziek of iets dergelijks kunnen gaan luisteren. Maar nee, ik koos voor metal, en daar heb ik nu nog steeds geen spijt van, zal ik niet krijgen ook. Maar ik was niet slechts een antibeweging – ik begreep deze muziek op de een of andere manier goed, en ik kon me er mee identificeren, het intrigeerde me, inspireerde me, terwijl ik me vervreemd voelde van het reguliere. De kiem voor deze keuze is mogelijk gelegd in mijn grondige blootstelling aan mijn vaders classicrock LP’s in mijn eerdere jeugd, alsmede de klassieke muziek die ik veelvuldig luisterde toen ik nog klein was. Classic rock en klassiek luister ik nu ook graag, en op hun beurt hebben zij ook mede bijgedragen tot het überhaupt ontstaan van het metalgenre. Bovendien waren er de jongens van de scouting – de begeleiders bij de Esta’s en later de Scouts – die tijdens de scoutingweekends en zomerkampen ‘s avonds en ‘s nachts oldskool hardrock en punk draaiden.

Music & clothing. ~ Ongeveer een jaar nadat ik voor het eerst actief in aanraking was gekomen met metal, ging ik mij destijds alternatief kleden, niet slechts om me af te zetten tegen personen door wie ik niet werd geaccepteerd, maar ik was ook wel experimenteel te noemen. Ik vind het nog steeds een uitdaging om te proberen wat niet veel mensen doen. Nu kleed ik me niet meer zo alternatief als toen, ik zou het nu eerder chique en soms een beetje apart willen noemen. Overigens zie ik niet in waarom je je per se op een bepaalde manier moet kleden wanneer je naar een bepaald muziekgenre luistert.

Metal versus top 40. ~ Terug naar metalmuziek. Voor velen is dit een ondoordringbaar genre, zeker voor degenen die niet veel verder dan de top 40 komen. Waarom luister ik er dan wel naar? Het is een muziekgenre waaraan je, zeker als ‘beginner’, even moet wennen. Toen ik er net mee in aanraking kwam, had ik dat ook, maar nu nog steeds, wanneer ik weer van een nieuwe band lucht krijg. Dat moeten wennen is voor veel mensen niet de moeite waard. Die blijven liever bij simpele beats en toegankelijke muziek – net wat ze willen. Maar ik vind die muziek plain, het verveelt me enorm, omdat ik mede door metal heb ingezien wat er op muzikaal vlak allemaal nog meer mogelijk is. Het zit goed in elkaar. Overigens betekent dat niet dat ik zomaar van alle metal houd, ik heb natuurlijk mijn voorkeuren.

Exploring metal: the old days. ~ Hoe begon ik het verder te ontdekken? Ik was net van de basisschool af, en woonde natuurlijk nog thuis, wat betekende dat mijn ouders veel invloed hadden op mijn reilen en zeilen, zo ook op mijn bedtijd. Maar ik wilde iets voor mezelf hebben waar zij geen weet van hadden, en ik wilde iets doen wat niemand die ik toen kende deed. In die tijd was er op 3FM het rock- punk- en metalprogramma ’3 voor 12 DB’, van tien tot twaalf uur ‘s avonds. En laat het nou net zo zijn dat ik in die tijd rond half tien naar bed moest. Ik had een radio en headphones. En een notitieblok, waarop ik warrige aantekeningen maakte van bandnamen die voorbij kwamen, onder de dekens, dan knipte ik even mijn zaklamp aan. De radio had een cassetterecorder, en ik nam veel nummers van dat programma op. Die verzameltapes heb ik nog steeds – ze zijn enorm waardevol voor me gebleken. Af en toe kocht ik dan een album – het eerste toen ik in groep 8 zat – wanneer een bandnaam mij bekend werd. Ik ging in het uurtje na school waarin ik op de computer mocht – zo een grote geelgrijze tank met Windows ’98, floppydrive, traag inbel-internet en MSN 2.0 – vaak zoeken naar deze muziek. Ik streamde de clips van uitgebrachte nummers, de video was dan vaak na een minuut of tien toch wel klaar en geladen om af te spelen. Limewhire of iets anders smerigs kon deze computer nog niet aan, het downloaden zou eeuwen duren, en de computer had ook niet bepaald veel opslagruimte.
Rock, punk en metal (in variaties met progressive-, death-, hard-, ska-, melodic-, symphonic-, classic-, industrial-, of combinaties van genoemde parameters) die ik leerde kennen, back in the old days (naar sommige bands luister ik niet vaak meer, van anderen heb ik ook al het nieuwere werk met plezier leren kennen): Apocalyptica, Autumn, Blink 182, Bush, Danko Jones, Disturbed, The Doors, Doro (& Warlock), Evanescence, The Exploited, Foo Fighters, Garbage, Guano Apes, Guns ‘N Roses, Heart, Helmet, Ill Nino, Incubus, Iron Maiden, Kittie, Korn, Led Zeppelin, Lenny Kravitz, Live, Machine Head, Marilyn Manson, Metallica, Muse, Nirvana, No Doubt, The Offspring, Oomph, P.O.D., Pantera, Papa Roach, Pearl Jam, Pink Floyd, Queens Of The Stone Age, Rammstein, Red Hot Chili Peppers, Santana, Sepultura, Skindred, Skunk Anansie, Stone Sour, Sum 41, System Of A Down.

Further exploring metal: the download era. ~ Het downloadtijdperk kwam pas later. Sinds drie jaar download ik torrents, en van wat ik echt goed vind koop ik ook legaal albums – het voelt toch goed om een echt schijfje te kopen, waarbij een boekje met lyrics en foto’s zit. In de laatste drie jaar heb ik, hoewel ik al veel bands kende, nog veel meer nieuwe bands leren kennen, mede doordat ik op een invite-only torrent-muzieksite zit die per band informatie geeft, de albums op chronologische volgorde heeft staan, en ook nog een web weergeeft van meer- en minder aan betreffende band gelieerde bands. Op die manier ben ik ook weer bands op het spoor gekomen waarvan ik enkele nummers op mijn oude tapes had staan, maar waarvan ik de naam had gemist. Wanneer dat het geval is, word ik helemaal blij.
Leren kennen in the download era (sommige bands luister ik veel meer dan andere, meestal luister ik in vlagen heel veel naar bepaalde bands): A Perfect Circle, Arch Enemy, As I Lay Dying, Black Sabbath, Die So Fluid, Dream Theater, Eluveitie, Exilia, Forever Slave, Grimskunk, Judas Priest, Kamelot, Kontrust, Kyuss, Lamb Of God, My Ruin, Nonpoint, Opeth, Otep, Porcupine Tree, Project Hate MCMXCIX, Rush, Sevendust, The Smashing Pumpkins, Theatre Of Tragedy, Tool…
… and still expanding and open for new suggestions.

Women & metal. ~ Ik denk dat er minder vrouwen dan mannen zijn die naar metal luisteren, hoewel ze vaak bij concerten goed vertegenwoordigd zijn. Maar een deel daarvan lijkt meer groupie van langharige jongemannen met metalshirts te zijn, en van de alternatieve kledingstijl te houden waarin menig metalfan zich vertoont, dan zelf daadwerkelijk into de muziek te zijn. Die zijn er natuurlijk ook, maar minder dan jongens. Vrouwen die actief zijn in het genre zelf zijn ook zeer in de minderheid. Maar dat fascineert me wel, vandaar heb ik een redelijke collectie female-fronted / all-girls – hardrock: Die So Fluid, Exilia; death: Kittie, My Ruin, Otep; industrial death: Project Hate; of meer melodic/symphonic: Autumn, Forever Slave, Theatre of Tragedy.

Habits. ~ Naar rock en metal luister ik vaak. Ik luister het vooral wanneer ik thuis op de computer met mijn studie bezig ben, maar ook wanneer ik op reis ben. Elke band associeer ik met een periode, gedachte, gebeurtenis of herinnering daaraan in mijn leven, vaak uit de tijd waarin ik voor het eerst met die band in aanraking ben gekomen.

A.

1991. ‘Don’t mess with my LP’s, you little one!’, daddy told me.

Gearchiveerd onder:Diaries

[Flash 10 is required to watch video.]

video - dadaab - ifo 3 - drie weken geleden was hier nog niets, nu verblijven hier 20.000 vluchtelingen.

[Flash 10 is required to watch video.]

Video - Dadaab - Kenia

Ik moet toegeven, ik ben niet geweest. En wellicht ben ik daar wel blij om. Zo heel veel naar mijn smaak was er niet deze keer. Maar via de tv heb ik toch een leuk bandje ontdekt, dat ik nog niet kende... Je moet er van houden: Fleet Foxes Continue reading →

‘Papa, mag ik jou interviewen? Ik doe op school een project over het milieu en jij weet daar alles van, want jij zit in de gemeenteraad voor GroenLinks.’ Hoe trots kan een vader zijn, als zijn zevenjarige dochter langs haar neus weg het bewijs levert dat een onnadrukkelijk milieubewuste opvoeding langzaam maar zeker haar vruchten begint af te werpen? Over dat schattige interviewtje straks meer, want ik ben in elk geval zó trots dat ik ook een onnavolgbare tekst van haar muurkrantpresentatie hier in extenso overneem: ‘Het milieu is goed voor het land. als het milieu niet bestond kon ik niet leven. Waaaa het milieu is weg.’ Zo scherp heb ik het in de raadsvergaderingen nog nooit onder woorden gebracht!

Bomen, afval en fietsen
Inger, zo heet mijn dochter, bleek zich goed te hebben voorbereid op het vraaggesprek (dat weliswaar door mijn vriendin op video werd vastgelegd, maar vanwege de onzomerse omstandigheden afgelopen week van zo’n duistere kwaliteit dat u het zult moeten doen met mijn beknopte weergave in woorden). De vragen zouden gaan over verschillende aspecten van onze leefomgeving, zo kreeg ik in een door mij als politicus professioneel afgedwongen voorgesprekje te horen: het aantal bomen in de stad, de hoeveelheid afval die we weggooien en hoe we goed kunnen zorgen voor het milieu.

Voor die eerste twee vragen raadpleegde ik snel de informatiebronnen waar ik als raadslid over beschik en zo kon ik even later melden dat Zwolle een bijzonder groene stad is, waar in de openbare ruimte wel 65.000 bomen staan. Dat heeft onze stad overigens mede te danken aan onze voormalige wethouder Peter Pot, die tijdens zijn ambtsperiode talloze malen de krant haalde als hij weer eens ter gelegenheid van het een of ander een boom had geplant. Zwolle heeft enkele jaren geleden onder meer vanwege al die bomen het predicaat Groenste Stad, eerst van het land en later zelfs van Europa, bemachtigd. Komt u gerust eens langs om het met eigen ogen te aanschouwen. Maar dit allemaal terzijde. In het interview beperkte ik me tot het melden van het zakelijke feit dat Zwolle een lekker groene stad is waar het fijn wonen is voor mensen.

Ook de tweede vraag kon ik mede dankzij mijn bronnenonderzoekje adequaat beantwoorden. Ik lepelde op uitleggerige toon de kilo’s afval op die ik op een spiekbriefje had genoteerd, keurig gescheiden naar de verschillende soorten afval en omgerekend naar een gemiddeld huishouden als het onze van moeder, vader, Inger en grote broer in indrukwekkende getallen. ‘Veel hè?’ voegde ik daar licht moralistisch aan toe, en als opstapje naar de laatste vraag: ‘Maar als je papier, glas, plastic en zo apart wegdoet, kan er nog heel veel opnieuw worden gebruikt.’

De hamvraag was natuurlijk wat we zelf kunnen doen voor onze leefomgeving. Voor de kinderen van groep 3, 4 en 5 die het interview in de klas zouden bekijken beperkte ik mijn antwoord tot drie dingen: naast het al gememoreerde scheiden van je afval, zorgzaam omgaan met planten en dieren en zuinig zijn met energie, bijvoorbeeld door het licht uit te doen als je niet meer op je kamer bent en zo veel mogelijk te fietsen of de trein te nemen in plaats van met de auto gaan.

De auto van de zaak
Dat laatste punt – de auto – daar wil ik het nog even wat uitgebreider over hebben. Want wat wil het geval? Net in dezelfde week waarin ik mijn dochter het aandoenlijke interview gaf, kreeg ik de beschikking over ‘mijn’ auto van de zaak. Dat zit zo.
Begin dit jaar kreeg ik een nieuwe baan, waarvoor ik in het hele land middelbare scholen bezoek. In de arbeidsvoorwaarden die ik eind vorig jaar voorgelegd kreeg, stond vermeld dat ik de beschikking zou krijgen over een auto. Als GroenLinkser leek me dat niet zo’n goed idee. Ik kan toch moeilijk ‘s avonds in de raadszaal staan verkondigen dat het beter is het openbaar vervoer te gebruiken als ik zelf overdag op weg was geweest met een auto? Met name mijn argument dat ook functioneel gezien het reizen per trein flinke voordelen zou kunnen hebben: onderweg werken, niet alleen telefoneren, resulteerde in de afspraak dat ik de eerste maanden zou uitproberen of ik mijn afspraken grotendeels per trein zou kunnen afhandelen.

En zo heb ik de afgelopen maanden talloze uren in de trein doorgebracht, naar Heerlen, Zevenbergen, Schagen… soms nog een stukje met de metro, soms een OV-fiets als navervoer, soms gewoon een kwartiertje te voet. (Niet helemaal toevallig woon ik vlak bij het station in Zwolle, dat scheelt.) En veel van die uren heb ik inderdaad gewerkt, niet het minst ook ter voorbereiding op raadsvergaderingen. Soms kon ik wel een gat in de lucht springen dat ik in werktijd met de trein op en naar kon naar Zuid-Limburg: wat een rust om de stukken goed door te nemen!

Maar, de eerlijkheid gebiedt het te schrijven, toen het aantal afspraken in de loop van de tijd toenam, moest ik steeds vaker mijn toevlucht nemen tot huurauto’s. Juichte ik aanvankelijk nog dat ik op één dag per trein en metro scholen in Rotterdam en Etten-Leur aandeed (beide scholen keurig langs intercitylijnen gesitueerd), al gauw bleek dat ik de randen van Delfzijl, Dordrecht of Nijmegen helemaal niet goed met het openbaar vervoer kon bereiken. En dus kwam toch de auto van de zaak weer in beeld.
Het is een hybride geworden, dat wel natuurlijk. Zo’n Prius waar ook Femke in reed, in dat beruchte campagnefilmpje. Zo’n verantwoorde auto moet toch kunnen voor een GroenLinkser?

Ja, rationeel krijg ik het allemaal wel kloppend hoor. Mijn pleidooi luidde steeds dat mensen hun vervoer niet ‘automatisch’ invullen, maar juist heel bewust moeten kiezen. Lopen, fietsen, openbaar vervoer als standaard, soms de auto als het niet anders kan of gewoon veel handiger is. En alleen bij hoge uitzondering vliegen. Ik ben er nooit voorstander van geweest de auto in de ban te doen, ik ben geen fietsvakantieganger en ik probeer vooral mensen beleidsmatig te verleiden tot fietsen en de nadelen van massaal autogebruik te bestrijden. Hoe minder extreem we ons opstellen, des te meer kans dat mensen onze ideeën overnemen – zo is mijn adagium.

Maar toch… horen wij als politici niet het betere voorbeeld te geven? Ik ben de politiek ingegaan nadat ik door de geboorte van onze zoon, nu bijna elf jaar geleden, ‘levendiger’ dan ooit daarvoor de verantwoordelijkheid voelde om een actieve bijdrage te leveren aan het behoud van onze leefomgeving voor toekomstige generaties. En rijd ik nu eigenlijk niet het milieu van onze nakomelingen te verprutsen, te beginnen met de leefomgeving van mijn dochter, die zich op haar kinderlijk eenvoudige manier al terecht zorgen maakt om het milieu? ‘Als het milieu niet bestond kon ik niet leven.’

En met namen als: Paul Simon, Foo Fighters, Artic Monkeys, Adele, Kasebian, Moby en vele anderen is er voor iedere smaak wel wat de vinden. Continue reading →

Ja, ik weet het. Deze dagen schrijft iedereen wel zijn (of haar) mening over Lion. En ik, doe hetzelfde... Niet vanwege de extra hits die het kan gaan opleveren (natuurlijk wel), maar omdat ik een aantal andere dingen heb ontdekt/gevonden die ik nog nergens anders heb gelezen. Kleine dingen, maar wel zaken die je leven aangenamer maken op een Mac. Windows-liefhebbers, skip deze post maar, ik heb namelijk geen zin OS-discussie. MET BONUS: Top 5 must have apps voor het downloaded van series en films!!! Continue reading →

De oorzaak van het omvallen van de tv-toren in Hoogersmilde blijkt vastgelegd te zijn op video. Folkerts Blognistan heeft de beelden uit anonieme bron in haar bezit gekregen. Breaking!!

Op 22 juni hoop ik te promoveren tot doctor in de politicologie. Bij het onderliggende proefschrift 'Political Parties and the Democratic Mandate' behoren twaalf stellingen. In deze serie een korte toelichting op enkele van de meest prikkelende. De eerste aflevering: 'Leuke politieke debatten zijn vaak het minst zinvol'


Het Nederlandse vragenuurtje is vaak behoorlijk saai. Kamerleden buitelen over elkaar heen om de mogelijkheid tot gratis publiciteit te benutten, maar het debat leidt meestal tot niks. De Tweede Kamer weet zelf ook niet precies meer wat ze met het vragenuur moet en experimenteert daarom met de opzet. Meer vragenstellers, maar minder interrupties. Geen aanvullende vragen, of toch weer wel. Varianten genoeg, maar onverdeeld succesvol is het niet. Nu vraagt de Tweede Kamer maar aan het publiek hoe ze zou moeten discussiëren.



Vaak wordt in Nederland bewonderend gekeken naar de Britse parlementaire politiek. In Westminster, daar wordt tenminste politiek debat op het scherpst van de snede gevoerd. De Britse Prime Minister's Questions geven vrijwel elke week politiek vuurwerk. Premier tegen oppossitieleider. Dat is pas leuk.

Leuk is het zeker. Maar de vraag is of het ergens toe leidt. Je kunt zeggen dat een debat zinvol is als het vermakelijk is of als het tenminste enig inzicht geeft in de politieke tegenstellingen. In dat opzicht gooit het Britse parlement hoge ogen. Maar de belangrijkste functie van het parlement is niet het verzorgen van een wekelijks cabaret of het vrijblijvend roeptoeteren van wat er in je opkomt na het lezen van de Telegraaf. Kamerleden moeten de regering op een zorgvuldige wijze controleren en goede wetten maken. Juist op deze punten bestaan nogal wat zorgen.




De kwaliteit van het politieke debat kan worden vastgesteld met behulp van de Discourse Quality Index, ontwikkeld door Steiner et al. Zij kijken naar de mate waarin politici respectvol met elkaar omgaan en bereid zijn te luisteren naar elkaars argumenten. Daarbij laten ze zien dat juist in consensusdemocratiën, zoals Zwitserland (en Nederland), maar ook in het Europees Parlement, de kwaliteit van het parlementaire debat hoger is dan in meerderheidsstelsels zoals Engeland. Juist in een respectvol debat wordt de regering echt scherp gehouden en de wetsvoorstellen kwalitatief beter. Niet voor niets dat veel Eerste Kamerleden juist deze argumenten noemen ter verdediging van de rol van hun instituut.

Het neerzetten van politieke verschillen is nodig. Maar het heeft weinig zin om net als in Engeland een ritueel gevecht tussen regering en oppositie te ensceneren. De oppositie is boos/verontwaardigd/verontrust en de regering zegt dat het allemaal wel mee valt/ze de problemen al aan het aanpakken zijn/ze daar nu zeker stevig mee aan de slag gaan. En dat is nog het beste geval. Tijdens het Britse vragenuur vangen de heren elkaar vooral professioneel vliegen af. Leuk, maar je schiet er niets mee op. Je lost de drang van Tweede Kamerleden om in het nieuws te komen niet op met een poging het vragenuur 'op te leuken'. We krijgen daarmee misschien meer vermaak op de dinsdagmiddag, maar geen beter functionerend parlement.

Dank aan retecool.com, en daar is meer te vinden!

En dreigbrieven van Translink zijn te vinden op Geenstijl

Bjork – ‘Innocence’

Gister op Canvas een goede docu over de Foo Figthters. Daarom nu ook hier... Speakers op max en mee brullen!!! Continue reading →

In de aanloop naar deze verkiezingsdag, ben ik gewapend met mijn mobiele telefoon de provincie door getrokken, verslag leggend van de gebeurtenissen en shots makend voor mijn self-made hand-held video bonanza! Verschillende media is dit niet ontgaan.

lees verder

De oudste computer ter wereld, zo wordt het het Mechanisme van Antikythera wel genoemd. Het is een analoge computer uit de 2e/1e eeuw voor Christus, die werd opgevist uit een wrak in de wateren rondom het kleine Griekse eilandje Antikythera. Het zwaar beschadigde en gecorrodeerde mechanisme zou oorspronkelijk hebben bestaan uit zo’n 38 tandwielen waarmee ingewikkelde astronomische berekeningen konden worden uitgevoerd.

Het de Antikythera-mechaniek bestaat uit verschillende lagen gegraveerde platen en tandwielen die gegevens over de stand van de zon, de maan en de vier in de oudheid bekende planeten Venus, Mars, Jupiter en Saturnus toonden. Het was een intrigerend staaltje van technisch vernuft dat pas aan het eind van de 18e eeuw werd geëvenaard.

Vriend wiki stelt: “Een maanwijzer gaf de maanfasen weer, een andere wijzer gaf informatie over de opkomst en de ondergang van de voornaamste heldere sterren. Het was zo geavanceerd dat een datum ingevoerd kon worden door middel van een aantal draaischijven waarna de gewenste informatie op de wijzerplaten getoond werd. En omgekeerd, door de wijzer op een belangwekkende astronomische gebeurtenis te zetten (maansverduistering bijv.) kon de bijbehorende datum afgelezen worden.”

Tal van moderne reconstructies zijn inmiddels gemaakt, bijvoorbeeld deze. Naarmate men meer onderzoek doet, duiken er steeds weer nieuwe toepassingen op van deze geavanceerde analoge computer uit de Oudheid. Zo werd in 2008 bekend dat op de wijzerplaat ook de data waren af te lezen van de Panhelleense Spelen: “Instead of one Olympics as there is today, the ancient Olympiads, called the Panhellenic Games, comprised four games spread over four years. The four sectors of the dial are inscribed with a year number and two Panhellenic Games: the “crown” games of Isthmia, Olympia, Nemea and Pythia; and two lesser games: Naa (held at Dodona) and a second game which has not yet been deciphered.”

Een mirakels stukje techniek dus, hoewel uit deze video blijkt dat hadden de oude Grieken de beschikking gehad over een flinke partij Technisch Lego onderdelen, ze ook een heel eind waren gekomen.

Gisteren maakte NOS-correspondent Eelco Bosch van Rosenthal wereldkundig dat Newt Gingrich niet aan de 9/11 ”anti moskee”-demonstratie zal deelnemen (en ook nooit van plan is geweest dat wel te doen). Nu blijkt uit een publicatie van Ben Smith op Politico dat John Bolton en  Andrew Breitbart evenmin op de demonstratie zullen spreken; zij hebben een video opgenomen die zal worden vertoond.

Ben Smith schrijft op zijn weblog dat Eelco Bosch van Rosenthal hem een e-mail stuurde met dit bericht. In zijn publicatie bevestigt Smith de eerdere mededeling van Bosch van Rosenthal dat Gingrich niet zal komen.

Als we in dit tempo doorgaan is Geert Wilders straks de enige spreker die op de 9/11-demonstratie in levenden lijve aanwezig zal zijn.

Voor Pamela Geller en SIOA is dit alles overigens geen reden de gepubliceerde ’confirmed speakerslist’ aan te passen.

Er doen de raarste verhalen over “de moskee op Ground Zero” de ronde.

Zo valt in de pers te lezen dat op Ground Zero in New York (de plaats waar tot de aanslagen van 9/11 de Twin Towers van het World Trade Center stonden) een moskee zal verrijzen. Dit plan verhit de gemoederen zowel binnen als buiten New York sterk. Zo sterk, dat op 9/11 tegen dit gebouw een betoging zal worden gehouden, waar ook onze eigen islamhater gedoogpremier Geert Wilders is uitgenodigd om een toespraak te houden.

Maar: het gebouw is geen moskee en komt ook al niet op Ground Zero.

Het geplande bouwwerk op 45 Park Place is het initiatief van een groep die zich het Cordoba Initiative noemt. Het is de bedoeling dat het gebouw een Islamitisch gemeenschapscentrum wordt, dat ruimte biedt aan een gematigd islamitisch geluid. Het gemeenschapcentrum zal, inderdaad, ook een gebedsruimte herbergen. Maar daarmee wordt het gebouw nog geen “moskee”.

Zo is op 92nd Street Y, dat als voorbeeld heeft gediend voor het Cordoba House, al sinds jaar en dag een Joods gemeenschapscentrum gehuisvest en waarin, u raadt het al, ook een gebedsruimte is gevestigd. Toch heeft niemand dit gebouw ooit een “synagoge” genoemd.

De gebedsruimte in het Cordoba House voldoet zelfs niet eens aan de ‘voorwaarden’ voor een moskee, al was het maar omdat minaretten vanaf waar de muezzin tot gebed oproept, volledig ontbreken.