Morgen spelen Feyenoord en Ajax weer tegen elkaar. ‘De enige voetbalklassieker van Nederland’ wordt her en der geroepen. En dat klopt wanneer je kijkt naar de omvang van de supporterslegioenen, de stadions en de media-aandacht. Is het ook een klassieker op sportief historische gronden zoals bijvoorbeeld Barcelona – Real Madrid, twee clubs die ieder jaar [...]

Een paar maanden blogpauze, dus ook een paar afleveringen van deze serie minder. Nu weer een nieuwe uitgave dus, op weg naar Oekraïne vanaf nu weer elke maand. Discussieer mee, welke 23 spelers mogen mee in Oranje?

Over de keepers geen discussie meer. Krul en Vorm zijn zeker, Vermeer is standby, mocht er nog een van de drie geblesseerd raken voor de zomer. Achter in de vraag of Douglas dispensatie krijgt. De anderen zijn vrijwel zeker. Braafheid, Vlaar en Maduro moeten hopen dat de Braziliaan niet mee mag.

Ook op het middenveld zijn nog maar weinig plekken. Is Affelay op tijd fit? De multifunctionelen Emmanuelson en Drenthe kunnen hopen, omdat ze allebei ook een alternatief zijn voor de zwakke linksback positie.

Voorin dalen de kansen van Lens en Elia, als je niet speelt, ga je niet mee. Van Wolfswinkel doet het goed in Portugal, maar misschien wordt de topscorer van de eredivisie wel de supersup deze zomer.

Doel
Maarten Stekelenburg 90
Michel Vorm 90
Tim Krul 80
Kenneth Vermeer 40

Verdediging

Gregory van der Wiel 90
John Heitinga 90
Joris Mathijsen 90
Erik Pieters 80
Jeffrey Bruma 80
Douglas 60
Khalid Boulahrouz 60
Edson Braafheid 40
Ron Vlaar 40
Hedwiges Maduro 30
Vurnon Anita 20
Gianni Zuiverloon 10
Ryan Donk 10

Middenveld
Mark van Bommel 90
Wesley Sneijder 90
Rafael van der Vaart 90
Kevin Strootman 90
Nigel de Jong 70
Ibrahim Affelay 60
Georgino Wijnaldum 60
Theo Janssen 40
Stijn Schaars 40
Urby Emmanuelson 20
Siem de Jong 20
Demy de Zeeuw 10
Adam Maher 10
Royston Drenthe 10

Aanval
Dirk Kuyt 90
Klaas Jan Huntelaar 90
Robin van Persie 90
Arjen Robben 80
Luuk de Jong 80
Ricky van Wolfswinkel 40
Ryan Babel 30
Jeremain Lens 20
Ruud van Nistelrooy 20
Eljero Elia 20
Derek Boerrigter 20
Bas Dost 10
Roy Beerens 10

Oranje in 2012. Een maandelijkse serie waarin de kansen van de mogelijke Oranje-kandidaten worden ingeschat. Mijn persoonlijke voorkeur heeft er dus niets mee te maken. De discussie is open. Suggesties, op- en aanmerkingen zijn welkom. Nog 44 kanshebbers over voor 23 posities.

Goal, november 2007

De publiekswissel is aan hevige inflatie onderhevig. Twee goede wedstrijden en een beslissende goal en het is zover, je eerste publiekswissel. Die dus daardoor niets meer voorstelt, omdat je weet dat een maand later een teamgenoot na drie assists in een wedstrijd ook een dergelijke wissel krijgt.

Eigenlijk zou de wissel beperkt moeten blijven tot de laatste wedstrijd van de carrière, zoals Romano tegen Ajax bijvoorbeeld (jammer dat hij tegen AJC weer meedeed). Na vele jaren trouwe dienst is het mooi geweest, vijf minuten voor tijd, de wedstrijd al gespeeld, de uitslag staat vast, haal de afscheidsnemer er uit en negeer het spel vanaf dat moment. De scheidsrechter hoeft die wedstrijd ook de blessuretijd niet bij te tellen. De wedstrijd is voorbij.

Onlangs nam Vincent Noorman op de meest verschrikkelijke manier afscheid van zijn voetballoopbaan. Zonder te spelen. Het derde elftal speelde de belangrijkste wedstrijd van het seizoen (die het overigens verloor), Vincent was reserve. Dat kwam voor niemand als een verrassing. Ook niet voor hem zelf. In de rust was de stand nog gelijk. Er waren niet genoeg shirts en broeken, Vincent zag een andere verdediger die ook nog op de bank zat en offerde zijn shirt aan de coach, tevens spits in het elftal. Na een halve warming up en een helft op de bank, ging hij voor het laatst onder de douche. Afscheid nemen zonder te voetballen.

Een week later werd er niet gevoetbald, maar wel een afscheid gevierd bij de Tapperij. Ook dit afscheid was typisch Vincent. Geen poespas, gewoon een laatste avond in de kroeg. ‘Ik ben er voor het laatst en als je wilt, ben je welkom’, het past bij hem. Het werd een geweldige avond die tot in de kleine uurtjes doorging.

De week daarna vertrok hij naar Londen, de liefde achterna reizend. Een hele stap, een mooi avontuur, met een nieuwe baan aan de andere kant van de Noordzee. Iedereen gunt hem het geluk.

Vincent is voetballend nooit een hoogvlieger geweest. In een column op een ander medium legde ik een paar jaar geleden de nadruk op zijn beroerde loopstijl, maar vooral op zijn zelfkennis en relativeringsvermogen, zijn voetbalintelligentie. In de jaren daarna viel het lopen steeds minder op, maar liet Vincent de betrekkelijkheid van voetbal in de lagere elftallen goed zien. Altijd aanwezig, je best doen, maar vooral de lol van het spelletje inzien. En zijn humor zal worden gemist, nu hij Engels als voertaal zal gaan voeren de komende jaren. Zijn bijdrage aan de teamspirit was vorig seizoen in het kampioensjaar minstens zo belangrijk als de doelpunten van de topscorer.

Maar het blijft jammer dat hij geen mooi afscheid heeft gekregen. Misschien wel een passend. Als voetballer op de achtergrond, in de rust in de kleedkamer achterblijven, het siert hem dat hij, juist op die zondag nog steeds het teambelang liet prevaleren boven zijn eigen belang. Misschien dat het team na de winterstop een keer iets terug kan doen. Wanneer hij op een mooie lenteochtend, zijn familie in Goor bezoekend, toch nog een keer de schoenen aantrekt voor een wedstrijdje, moet het toch mogelijk zijn om Vincent een fatsoenlijke publiekswissel aan te bieden. Eentje in de categorie onvergetelijk en verdiend. Voor nu: Good luck Vinnie!

Ik neem aan dat het water nog lang wegblijft uit deze bedding…

Van der Meest, deel 38

Van der Meest, een serie foto’s van voetbal (-velden) over de hele wereld. Ode aan fotograaf Hans van der Meer.

Marcel van Roosmalen – Geef me nog twee dagen (Hard Gras 78)

Ik had me voorgenomen dit jaar slechts dikke boeken te lezen. Een pagina of 300 is toch wel het minimum. Maar dan valt de laatste aflevering van Hard Gras in de bus. Marcel van Roosmalen, geweldige schrijver, had precies gedaan wat velen hoopten. Schrijven over Vitesse. En wat kun je je als volger nu meer wensen dan een jaar bij een club als Vitesse.

In 2006 verscheen ‘Je hebt het niet van mij’, deel 48 van Hard Gras, waarin hij voor het eerst zijn clubje volgt. Ontluisterend. Een profclub waar dingen gebeuren waar een amateurclub zich voor zou schamen. In deel 66 volgt deel twee. Nog steeds goed, maar minder origineel. Kan ook niet anders. Daarmee zou het klaar moeten zijn, het Swiebertje effect moest vermeden worden.

Maar dan staat er ineens een Georgische zakenman in Arnhem die de club gekocht blijkt te hebben en binnen drie jaar kampioen van Nederland wil zijn en Europa in wil met de club. Natuurlijk moet er dan een nieuw boek komen. En wie kun je dan beter vragen dan van Roosmalen?

Toch heeft het ook een nadeel: men kent de schrijver ondertussen goed bij de club. Hij kan niet meer zo ongestoord zijn gang gaan als de eerste keer. Er gebeurt tegelijkertijd zo veel, dat het voor een eenzame observator bijna onmogelijk is om alles mee te krijgen. Toch is ook deze uitgave van Hard Gras weer geslaagd. Het was bij vlagen ook hilarisch wat er allemaal gebeurde. Daar hoef je als schrijver geen draai aan te geven, geen interpretatie op los te laten. Gewoon opschrijven wat je ziet is genoeg voor schitterende momenten voor de lezer.

Ik heb dan ook weer volop genoten van de hoofdpersonen in dit boek. De megalomane Jordania, de losgeslagen van Leeuwen, de onervaren Ferrer en de vele werknemers die niet wisten wat ze overkwam.

Citaat: “Ik zou liegen als ik zeg dat een transfer naar Vitesse een droom was. Ik kende deze club amper, maar het verhaal en de ambities klonken goed. Het leek me een mooi opstapje naar de Premier League.” (p.96)

Nummer: 11-021
Titel: Hard Gras 78. Geef me nog twee dagen.
Auteur: Marcel van Roosmalen
Taal: Nederlands
Jaar: 2011
# Pagina’s: 112 (6527)
Categorie: Sport (Voetbal)
ISBN: 978-90-713-5944-6

Meer Hard Gras:

73 72 71 70 69 68 67 66 65 64 63 62 61 60 59 58 57 56 55 54 53 52 51 50 49 48 47 46 45 44 43 42 41 40 39 38 37 36 35 34 33 31 30 29 28 27 26 25 24 23 22 21 20

Meer van Roosmalen:
Torpedo 1
Op pad met Pim
De Pimmels
Zijn blog
Columns in NRC next
Twitter

 Lilian Panka in Suriname.Toevallig tref ik haar een uurtje na terugkomst uit Suriname. En natuurlijk is dat naast het hoofdveld van ZuidOost United. Het eerst team staat voor. En dat doet ons beide goed.Trots begint zij te vertellen over haar reis naar Suriname. Het vrouwenteam is in Suriname gaan voetballen en gaan vertellen hoe groot het vrouwenvoetbal in Nederland is.Wat een verschil met die a...

Een paar uur na de eerste klap sta ik weer bij het voetbalveld. Ik sta in het speeltuintje waar mijn dochter op de schommel zit. Ik had gehoopt dat er flink wat kortgebeente zou zijn, een mooie zonnige middag tenslotte, zodat ik het eerste elftal kon kijken. De hoop bleek tevergeefs. Dus sta ik mijn dochter te duwen, tussendoor geef ik ook het meisje naast haar regelmatig een zetje. Haar moeder met een gouden tand heeft daar even geen tijd voor.

Suus wil naar de zandbak, ik til haar er af. Ze loopt weg en ik voel een klap tegen mijn hoofd, zo hard dat ik nu wel door de benen zak. Een seconde of twee later hoor ik een jochie schreeuwen: “Sorry meneer”. Ik ben geraakt door een bal. Extreem toeval dus. Net die ene bal die over de ballenvanger van het kunstgrasveldje gaat, komt precies tegen mijn kop.

Het jongetje komt aangerend en biedt nog een keer zijn excuses aan. “Ik deed het echt niet expres”, legt hij uit. Zou een geweldige prestatie zijn overigens. Bal over de ballenvanger mikken, precies tegen de kop van die ene kerel die daar staat. Dan heb je talent.

De pijn is over, de schrik achter de rug, maar voor mij op de grond ligt het grootste slachtoffer. Mijn bril. Verbogen op meerdere plekken, die kan ik niet meer opzetten. Suus speelt in de zandbak en heeft niets meegekregen. Bij het hoofdveld kijken er een aantal nu achterom met vragende blikken. “Waarom zit hij daar op de grond?”, zie je ze denken.

Ik stop de bril in mijn zak en volg de voetbalwedstrijd. Iets minder zicht, maar dat maakt op dit niveau niet uit.

Sinds zondag ga ik dus brilloos door het leven.

Al meer dan 35 jaar speel ik voetbal. Vanochtend overkwam me iets, dat ik nog nooit eerder meemaakte. Ik heb een klap in mijn gezicht gehad. Bewust.

Je leest het regelmatig, wedstrijden die uit de hand lopen. Je weet welke clubs vaker betrokken zijn dan anderen. Maar op een dag krijg je zelf een klap en sta je compleet verbaasd te kijken naar de wereld om je heen.

De goede man, ik zal zijn club hier niet noemen, was de hele wedstrijd al geïrriteerd. Ik kan me er iets bij voorstellen. Hij was de beste voetballer op het veld. Zijn medespelers waren iets minder. We stonden al met 3-0 voor. Bij elk duel, zelfs als hij zelf in balbezit was, probeerde hij een tegenstander te raken. Hij had al vijf minuten gekregen van de scheidsrechter, was blijkbaar niet afgekoeld.

Op een dood spelmoment vraag ik hem wat hem dwars zit. Hij wijst op een in zijn ogen onterecht gegeven strafschop, probeert de wereld de schuld te geven van hun achterstand. Ik vertel hem dat het zijn eigen spel is. Zijn balverlies. Zijn passes die niet aankomen. Op dat moment was ik nog netjes, ik hoopte oprecht op een leuke wedstrijd en win het liefst tegen een tegenstander die zijn best doet. In de rust legden mijn medespelers mijn opmerkingen als jennend uit. Kan ik me, achteraf, ook iets bij voorstellen.

Desalniettemin heb ik geen wet gebroken. Geen scheldwoord. Geen overtreding. Het spel wordt hervat, ik draai me naar de bal, voel een vuist in mijn gezicht en zie de volgende overtreding vlak naast me. Ik val niet, ik voel aan mijn wang en vertel de scheidsrechter wat er gebeurde, terwijl hij voor die overtreding floot. De aanvoerder van zijn team komt bij me en raadt me aan rustig aan te doen. “Hij is snel geïrriteerd.”. De dader loopt lachend een paar meter verderop en stoot nog wat scheldwoorden uit.

De scheidsrechter heeft niets gezien, kan dus niets doen. Even twijfelde ik wat ik in het veld aan het doen was. Nadat ik vlak voor rust de 4-0 maakte, wist ik dat ik gewisseld zou worden. In de tweede helft zat ik lekker overdekt te kijken naar een eenvoudige overwinning, we winnen met 7-0. De beste speler van het veld krijgt nog geel, maar had voor zeker 5 overtredingen geel moeten krijgen.

Na de wedstrijd kwam hun aanvoerder weer naar me toe. Hij bood zijn excuses aan. Ik bedank hem, maar accepteer ze niet. Het was niet zijn fout. Hij heeft mij niet geraakt. Ik speel reserve zesde klasse op zondagochtend. Slechts een klasse onder ons. Recreatief voetbal.

Sinds ruim honderd jaar wordt er in Warffum gevoetbald. In het begin speelde de dorpsjeugd ongeorganiseerd partijtjes op boerenland. Vaak tot ergernis van de boeren, die hun grasland door de voetballers vertrapt zagen worden en niet zelden ballen in beslag namen. In zijn roman Koos. Een verhaal uit het Groninger dorpsleven (1938) herinnerde Benjamin Broekema (1904-1942) aan zo’n boze boer, die in 1914 een partijtje verstoorde. "Dit kwam allemaal door de nieuwe wetten", mopperde boer Kropman. In zijn tijd werkten jongens vanaf hun negende of tiende jaar. Toen had je nog geen last van kwajongens.

Rond 1914 werd de eerste voetbalclub van Warffum opgericht. Vanaf dat jaar speelde de voetbalclub Sport tegen clubs uit de omgeving, zoals Vitesse uit Middelstum, Velecité uit Kantens en UFC uit Uithuizen. Vier jaar later, op 18 februari 1918, werd VV Warffum opgericht. Initiatiefnemer was Elias Maurits van der Zijl (1880-1942), de directeur van de Rijks- HBS in Warffum.

Aanvankelijk waren alleen leerlingen van de HBS lid van de voetbalvereniging. Enkele jaren later werden ook niet-leerlingen tot de club toegelaten. Trainingen en wedstrijden vonden plaats op weilanden in de buurt, waarvoor nu, anders dan vroeger, officieel toestemming werd gevraagd van de boeren. Bij zo’n gelegenheid in de buurt van Baflo brak de snelle, inmiddels 16- of 17-jarige Benjamin Broekema zijn enkel. Zijn voetbalvrienden vervoerden hem per trein naar een ziekenhuis in de stad Groningen, waar de breuk volgens zijn biografe Pauline Broekema (geen familie) verkeerd werd gezet. Benjamin Broekema zou nooit meer zijn oude niveau halen.


In 1921 kreeg de club de beschikking over een heus sportveld van 110 bij 72 meter achter de HBS aan de Oosterstraat. Dat was een enorme verbetering. Zeker toen de HBS vier jaar later een gymnastiekzaal met kleedkamers bouwde. VV Warffum kon daardoor gebruikmaken van een voor die tijd ongekend mooie sportaccommodatie. VV Warffum zou tot 1961 achter de HBS op het huidige Op Roakeldaisterrein blijven spelen. Toen werd verhuisd naar de huidige accommodatie aan de Westervalge. Zes jaar later verhuisde ook de HBS naar de andere kant van het dorp. De prachtige, onder architectuur gebouwde gymzaal uit 1925 is vervallen achtergebleven.

Vanaf 1920 speelde Warffum in de competities van de Groninger Voetbal Bond, de GVB. In het seizoen 1920-1921 zelfs met twee elftallen. Beide elftallen werden kampioen. Het eerste elftal promoveerde in twee jaar door naar de tweede klasse van de KNVB. Een beslissingswedstrijd om promotie naar de eerste klasse werd in 1924 met 0-1 verloren van het Groningse GVV. Daarmee kwam een eind aan een eerste succesperiode van VV Warffum. Een aantal goede spelers verliet de HBS en daarmee de voetbalvereniging.

Erik de Graaf

PS: op warffum.nl staat de bovenste foto uit 1929 in de rubriek "het verhaal achter de foto". Gaat het hier om een elftal van VV Warffum of is het een team van de plaatselijke Rijks-HBS? En wie staan er op de foto?

Wie dacht dat ze alleen in Den Haag de kroegpraat importeren in de parlementaire debatten komt bedrogen uit. Ook in de raadszaal van Gouda worden grote woorden bij de kleinste zaken niet geschuwd, zoals woensdag bleek. Hoewel de fractie van Trots op Nederland positief was over het veiligheidsbeleid van de gemeente verweten ze het college “naïviteit” en “wereldvreemd” gedrag bij de discussie over vechtsportlessen. Het trainen van sportschooldocenten in pedagogische vaardigheden om beter met moeilijke jongeren om te gaan is blijkbaar stom volgens Trots. En dat volledig tegen alle onderzoeken in. Niet nadenken, maar vol op de onderbuik, en dat in bewoordingen met persoonlijke kwalificaties die niet passen in een gemeenteraad. Treurig dat ze zichzelf en de Raad zo niet serieus nemen.

Voor onze fractie is de beantwoording van de vragen over dit onderwerp duidelijk. Het gaat niet om gratis weggevertjes voor probleemjongeren maar het verbeteren van de kwaliteit van vechtsportlessen waarbij probleemjongeren beter geholpen kunnen worden uit de ellende te blijven. Wetenschappelijk onderzoek hierover (zoals het rapport over Tijd voor Vechtsport, met veel literatuurverwijzingen) laat zien dat met name de kwaliteit van de docent invloed heeft op het verminderen van aggressief gedrag. Grappig is daarbij dat een onderzoek wordt geciteerd dat een toename van alcohol- en sigarettengebruik bij sporters – de invloed van de kantine is groot, zeker bij voetbal en hockey.

Om hierover te debatteren is wat ons betreft niet nodig. Het is zinvoller om het veiligheidsbeleid en de voortgang ervan vaker te agenderen dan eens per 2 jaar dan één kleine maatregel te overbelichten. Dan besteed ik liever die tijd aan de enorme bezuinigingsopgave en de gevolgen voor de inwoners van Gouda, dat raakt aan veel meer burgers.

Een ander onderwerp dat woensdag werd besproken was de H&M. Ook iets dat burgers raakt, zowel degenen die niet kunnen wachten tot de winkel zich aan de Kleiweg vestigt als de omwonenden die zich gepasseerd en miskend voelen bij hun bezwaren. Daar valt nu niets meer aan te doen, tegen een H&M zeg je geen nee en een alternatief plan kon niet, maar zo voor het blok gezet worden wil mijn fractie niet meer. Samen met de CU en de PvdA hebben we een motie door de Raad geloodst om ons als Raad eerder te betrekken bij dit soort zaken, zodat we eerder een signaal richting wethouder kunnen geven. Voor de bewoners van de Slapperdel en omgeving te laat, maar wellicht voorkomt het toekomstige problemen. Daarnaast komt de participatieverordening en hoe die wordt toegepast op de agenda van de Raad, zodat we ook naar andere mogelijkheden kunnen kijken om deze trajecten te verbeteren.

De hele Raadsvergadering is hier te bekijken.

Joël Voordewind van ChristenUnie wil graag een verbod op het ontkennen van de Holocaust, wanneer dit tot doel heeft haat te zaaien. Concreet betekent dit dat je celstraf of een boete van enkele duizenden euro’s riskeert wanneer je stellig roept dat de Holocaust nooit heeft plaatsgevonden. De animo voor dit wetsvoorstel is overigens erg laag, omdat – volgens de andere partijen in de Tweede Kamer – het wettelijk al mogelijk is dit aan te pakken.

Om heel eerlijk te zijn, mijn broek zakt hiervan af. En nee, niet van de geringe animo voor dit voorstel, maar eerder van het feit dat dit voorstel er überhaupt ligt. Want ontkennen van de Holocaust is wat mij betreft niet kwetsend, maar gewoon erg dom… Als ik tegen een Jood zeg dat de Holocaust niet heeft plaatsgevonden, moet hij me niet aangeven. Dan moet hij me heel hard uitlachen.

Ik weet niet of het lange tenen zijn, of dat het een principekwestie is, maar ik vind het lastig te begrijpen dat iemand het als echt kwetsend ervaart dat een ander iets ontkent waarvan we allemaal weten dat het waar is. Ja, de Holocaust is van grote proporties, en het is van de zotten om te doen alsof die nooit heeft plaatsgevonden, maar kwetsend? Is het niet gewoon een beetje treurig? Dat iemand meent te moeten zeggen dat de Holocaust niet bestaat, en dat jij dan boos wordt. “Welles! Dat is wel gebeurd!” Ik zou me er drukker om maken dat bij een gemiddelde voetbalwedstrijd alle ‘Joden aan het gas’ moeten. Dat lijkt mij een stuk grievender.

Het voorstel van Joël Voordewind doet me denken aan het de groeiende confrontatieschuwheid die door Nederland waart. Wilders wordt voor de rechter gezet, PVV-critici worden op hoge toon bedreigd met subsidiestops, het verbod op godslastering wordt alweer met rust gelaten. Politieke partijen weigeren met elkaar in debat te gaan nota bene! Wat is dat toch, dat discussies steeds vaker uit de weg worden gegaan, of worden vervangen door maatregelen. Willen we bij wet regelen wanneer iemand zich beledigd voelt? En kan dat sowieso niet een toontje lager, waar het wederzijds uitsluitende ideologieën betreft? Zijn we de bekeringsdrang niet een beetje voorbij?

Ik wil best aannemen dat geloof of etnische identiteit een serieuze aangelegenheid is, maar hoe kan ik iemand beledigen, door te zeggen dat ik er niet in geloof, of het er niet mee eens ben? We leven nu eenmaal in een land met meerdere culturen, identiteiten en geloven, tot overtuigd atheïsten aan toe. Als je zelf ergens in gelooft, maakt het toch geen bal uit wat een ander daarvan vindt?

Wat betreft de Holocaust lijkt het me helemaal simpel. We leren allemaal op school wat daar gebeurd is. Dus – zoals gezegd – het ontkennen daarvan lijkt mij niet erg kwetsend, en al helemaal geen strafblad waard. Wel erg dom…

Wie van een lekker potje voetbal kijken houdt, kan zijn hart ophalen. Op dit moment vindt namelijk het wereldkampioenschap voetbal plaats. U leest het goed; het WK Voetbal. Wat…? U wist van niets? Kan ik me voorstellen. Ik heb het namelijk over Damesvoetbal en dat krijgt in Nederland amper aandacht.

Gisteravond speelden de vier teams die het hoogste staan genoteerd op de FIFA-wereldranglijst voor vrouwen, de kwartfinales. Spannend en vooral sportief voetbal waarin gestreden wordt tot de laatste seconde voor de winst. De wedstrijden daarvóór waren niet minder spannend en van hoog niveau. Je zou verwachten dat er dus iets over dit toernooi geschreven wordt in de kranten maar helaas dat is niet het geval. In de regionale krant van mijn woonplaats staat in ieder geval helemaal niets, nada, nul komma nul vermeld.

Dit is niet de eerste keer dat ik ageer tegen de discriminatie van vrouwensport in ons land. Ik ben ook al meermaals de discussie aangegaan met diverse sportredacteuren die bij een hardloopwedstrijd bijvoorbeeld, wel verslag in woord en beeld doen van de mannen maar niet van de deelnemende vrouwen. Of als er iets over vrouwen wordt verteld in de krant bijvoorbeeld dan is het altijd in een kleiner artikel, ergens op pagina 23, meestal zonder foto.

Wat is dat toch in ons land? Waarom loopt een buurland zoals Duitsland massal uit voor Damesvoetbal (de kwartfinale WK Zweden-Australië was bijna uitverkocht) en er keken naar schatting vijftien miljoen kijkers naar de live-uitzending! Ook dat leest u goed; live-uitzending. In Nederland is dit ondenkbaar. Met uitzondering voor de schaatsende damesprofs, komen de vrouwen in sportief Nederland er behoorlijk bekaaid af. Er moet al Olympisch goud of zilver zijn behaald wil je enigzins in beeld komen.

Nog even terug naar het voetbal. In Nederland ging in 2007 de eredivisie voor Damesvoetbal van start, inmiddels kennen we het resutaat. Nu de belangrijkste topclubs niet meer bereid zijn in de vrouwentak te investeren is er van een eredivisie-ambitie haast niets meer over. ‘Er komt te weinig geld voor binnen’, luidt de bekende verklaring. Een hele vreemde situatie als je bedenkt dat één op de twaalf voetballers ter wereld een vrouw is. Daarom hoop ik dat de beleidsmakers in ons land gaan inzien dat het afgelopen moet zijn met het discrimineren van de helft van de bevolking en eisen gaan stellen aan het verlenen van subsidies wat betreft de gelijke behandeling van mannen en vrouwen in de sport. Ook de vrouwen zelf moeten zich luider laten horen. Schrijf een boze brief naar de krant als voor de zoveelste keer op maandagochtend een uitgebreid verslag te lezen valt (met foto’s!) van één of andere lokale herenvoetbalclub uit de derde klasse maar er helemaal niets te zien is van de topsportsters die op dit moment een spannend WK-toernooi spelen in Duitlsand.

We zullen ons voorlopig moeten behelpen met de omringende landen. Zondag 17 juli ben ik erbij; de finalewedstrijd in Frankfurt. Er getuige van zijn welke club de beste van de wereld wordt. Gelukkig toont Duitsland zich een sportvrouwvriendelijke natie. De sport-emancipatie in Nederland laat nog lang op zich wachten…

 

De fractie van GroenLinks heeft zich vanaf het aller eerste begin al verzet tegen een financiële deal met de betaalde voetbalclub PSV. Principieel vinden wij dat een commercieel bedrijf dat miljoenen salarissen uitbetaald niet bij de gemeente hoeft aan te kloppen wanneer zij in financiële problemen komen.

Toch heb ik mijn best gedaan om de deal zoals voorgesteld door de wethouder op de inhoud te beoordelen. Dat vind ik van groot belang.

Op het eerste gezicht lijkt het een prima deal: de gemeente leent geld op de kapitaalmarkt en koopt de grond voor een slordige 48 miljoen euro en PSV betaalt vervolgens bijna 2,5 miljoen euro aan erfpacht voor de komende 40 jaar. Om te zorgen dat PSV ook echt betaalt worden de seizoenskaarten van de club aan de gemeente verpand.

Maar hoe meer informatie boven water komt, hoe meer ik het gevoel heb dat de gemeente zich in een financieel wespennest begeeft wanneer er wordt ingestemd met deze deal.

In het Eindhovens Dagblad van donderdag 16 juni j.l. heeft een opiniestuk gestaan van Dr. Arne Bongenaar over de taxatie van de gronden onder het PSV stadion. Vanuit meerdere kanten in de vastgoed wereld wordt aangegeven dat zijn redenatie correct is. Indien dat zo is, betaalt de gemeente ongeveer 20 miljoen euro teveel voor de grond onder het PSV station.

Daar komt nog bij dat de grond van de Hertgang een overbodige koop is. Acht miljoen euro lenen en betalen voor grond die onderdeel is van de EHS en die geborgd is in bestemmingsplannen is onwenselijk.

Maar laten we voor het gemak uitgaan van het feit dat de taxatie zoals de wethouder hem heeft laten uitvoeren correct is. Dat de grond echt 48 miljoen euro waard is. Ook op dat moment kleven er gigantische risico’s aan de deal.

Zolang PSV zijn seizoenskaarten verkoopt zal er geld zijn om de gemeente te betalen. Maar hoe groot is het risico dat PSV geen seizoenskaarten meer zal verkopen? PSV zal het in de toekomst immers moeten doen met een kleinere begroting. Dik 30% kleiner.

Een kleine begroting zal zijn weerslag hebben op de spelers die zij kunnen kopen. En dat brengt direct het spel en dus de prestaties in gevaar. De supporters roeren zich al, Tiny Sanders heeft al beloofd dat hij méér spelers gaat kopen, maar de wethouder zegt dat PSV zich netjes aan de begroting houd. Hoelang is die situatie houdbaar? PSV gaat immers terug naar een begroting uit 2004, terwijl de rest van het voetbal vooruit gaat met de bedragen die zij uitgeven. Wordt PSV dan een middenmoter in de competitie?

Minder prestaties betekent een lagere klassering en daarmee minder inkomsten uit de seizoenskaarten. Het risico dat PSV minder seizoenskaarten zal verkopen wordt daarmee het risico van de gemeente. En wordt daarmee het belang dat PSV de komende 40 jaar in de top van de eredivisie meedraait niet ook het belang van de gemeente? Daarnaast stel ik mijzelf de vraag of de deal daarmee in het voordeel is van PSV? Of maken we de club hiermee kapot?

En wat doen we dan als gemeente als PSV over een aantal jaren op de stoep staat om die 2,5 miljoen van dat jaar niet te betalen. Of als PSV een betalingsachterstand krijgt? Trekken we dan de stekker ut PSV en vragen we het faillisement aan? Ik denk het niet. Dat zouden we ook niet moeten willen. PSV is van te grote maatschappelijke waarde voor deze stad.

Dan zijn er nog de risico’s bij PSV zelf. Want hoe is het risico van de discontinuïteit van het bestuur van PSV geborgd? Nu is financieel ingrijpen nodig en is men blij met het bestuur. Wat als de sportieve prestaties er onder gaan leiden en men wel meer spelers wilt? Wordt dan – zoals zo vaak in het betaald voetbal – het bestuur aan de kant gezet voor een bestuur dat doet wat de supporters willen? En hoe afdwingbaar is de deal dan nog? Wij hebben als gemeente immers maar één kans.

Ik geloof niet dat dit een verstandige deal is. De risico’s voor zowel de gemeente als voor PSV zijn enorm en ik vind ze onaanvaardbaar.

Gerelateerde blogs:

1. Nog één keer over PSV
2. Kadernota 2011-2014
3. NRE, met de rug tegen de muur?

Er stond vorige week artikel in DvhN over de kans dat er weer een Vuelta start in Drenthe gaat plaatsvinden. Dat komt ook deze week in de commissie aan de orde. Er zal zo valt te lezen nog wel heel vaak over gesproken worden. Vooral de vraag: wie zal dat betalen....typisch drents.
Maar het zou wel eens zo kunnen zijn dat dit weekend in Barcelona al beslissingen zijn gevallen.
Iedereen is daar natuurlijk nog opgewonden van het Barca-voetbal. weer gewonnen van Real..
Onze drentse commissaris was daar. De verlosser van Barca, de Verlosser Johan C, uit Holland was er ook. Verlosser Johan wordt waarschijnlijk ook commissaris, al is het bij Ajax. Onze commissaris wordt niet voor niets het oliemannetje genoemd. Wie weet heeft hij het voor elkaar gekregen dat de euforie rond het voetbal overslaat naar het wielrennen. De Dutch TT is natuurlijk al lang bekend in Spanje. Een nieuwe drie eenheid, voetbal, motorsport en wielrennen. Het volk wil brood en spelen. De mogelijkheden zijn er, het oliemannetje was er, het resultaat komt er!
Hoezo wie gaat dit betalen?
Er zal om gevochten worden!
Dit betaalt zich honderd keer uit!!

Vandaag een achtergrond artikel in DvhN of de Vuelta in 2015 in Drenthe zal starten ja of nee. Heel drents gaat het verhaal verder over: wie zal dat gaan betalen..Volgens de krant zal er nog vaak over gesproken worden, maar...
Toch kan dit weekend de beslissing al vallen, al zal dat natuurlijk later pas blijken.
Tichelaar is deze dagen in Spanje, zelfs in Barcelona, dus het succes van voetbal club Barca zou hij goed kunnen gebruiken. Barca voetbalt volgens de "hollandse school". De Verlosser van Barcelona komt nog steeds uit Hollanda..Johan woont in Spanje en wordt commissaris.
Tichelaar werd niet voor niets in de Tweede Kamer, het oliemannetje genoemd. Het zou een mooi kunstje zijn, van onze commissaris, als hij het voetbal van Barca en Ajax, de spaanse en drentse TT motoren en de fietsprovincie nr 1 van Nederland en de Vuelta aan elkaar kan praten. Benefiet wedstrijd tussen Barca en Noord Nederlandse spelers, coach Johan..
Hoezo: wie gaat dat betalen? Dit betaalt zich zelf!

Ik wilde een stukje over vrijheid schrijven. Dat kwam door Geert Wilders, mijn voormalige provinciegenoot. Ik vermeld dat even omdat dat volstrekt niet terzake doet. Net zo min als dit stukje. Geert Wilders stond in de rechtszaal. Ik heb de zaak niet gevolgd, hoewel het vrijwel onvermijdelijk was. Ik ben het geneuzel van Geert zat. Net zoals ik de overmaat aan voetbal en schaatsen op tv beu ben, ben ik Geert ook beu. In de commentaren via twitter las ik echter dat de vrijheid van meningsuiting het hot issue was tijdens de rechtszaak. En zoals dat gaat bij mij als ik tig keer het woord vrijheid zie staan, dan loop ik daar de hele dag over te mijmeren. Als een stukje appelschil dat tussen mijn tanden klemt, zo zette de 'vrijheid' zich vast tussen mijn hersencellen. Vrijheid dus. Ik begon te schrijven. Na een tijdje las ik mijn woorden terug en merkte dat het niks toevoegde. Iedereen die dezer dagen schrijft, schrijft over Geert en zijn vrijheid. Ik had een onnavolgbare redenering opgeschreven, die het niet verdiende gepubliceerd te worden. De conclusie was dat Geerts vrijheid een dogma is. Niets nieuws dus. Maar ik houd niet van dogma's. Ik houd wel van vrijheid. Dus Geert, geef die vrijheid terug, die van jou bevalt me niet.

Gisterochtend vroeg stapte ik in Belgrado op de trein naar Sofia, Bulgarije. Een ongeveer 9 uur durende treinreis. Terwijl ik een dutje deed en mijn boek uitlas, gleed het Servische platteland aan me voorbij. Hoe verder we van Belgrado verwijderd raakten, hoe armer de dorpjes en slechter onderhouden de stations. Ik zag steeds minder (oude) tractors en steeds meer mensen met de hand het land bewerken.

Het duurde naar mijn idee wel erg lang voordat we de Servisch-Bulgaarse grens passeerden en ik vroeg me af of ik op tijd in Sofia zou zijn voor het voetbal. Omdat de meeste passagiers geen spraken, vroeg ik aan een andere backpacker of hij wist hoe laat we in Sofia zouden moeten zijn: hij had geen idee, want hij ging zelfs naar Skopje, Macedonië. Staande in het gangpad constateerde ik dat het achterste deel van de trein was verdwenen. Nu begon ik me toch wat zorgen te maken. Toen de conducteur de kaartjes kwam controleren en zag dat ik Sofia als bestemming had ingevuld op mijn interrailkaart begon hij hevig te gebaren en Skopje (en andere niet verstaanbare dingen) te zeggen. Ik bleek niet de Servisch-Bulgaarse, maar de Servisch-Macedonische grens te zijn gepasseerd! Oeps! Kennelijk reed alleen het achterste deel van de trein naar Sofia...ik voelde me iets minder dom toen een andere toerist dezelfde fout bleek te hebben gemaakt.

Dus nu ben ik per ongeluk in Skopje en blij dat mijn Lonely Planet ook Macedonië beslaat. Skopje bestaat uit veel lelijke communistische betonnen (flat)gebouwen, maar het centrum stamt nog uit de Ottomaanse tijd en doet erg Turks aan. Ik heb een kerk bezocht die half onder de grond is gebouwd omdat hij niet hoger mocht zijn dan de moskeeën. Er is een markt met groente, fruit, noten, kruiden, baklava en een heel dood schaap dat aan een plafond hing. Ik zag Turkse barbiers, kleermakers, schoenpoetsers, juweliers, kebabzaken. Kortom een voorproefje op Istanbul.

Als (vrouwelijke) toerist alleen ben ik hier een bezienswaardigheid. Het fort hier bovenop de heuvel is zo'n beetje de grootste toeristische attractie en de enige toeristen die ik daar tegenkwam waren... twee Nederlanders. Overigens heb ik dankzij het leuke hostel waar ik verblijf het voetbal toch nog kunnen zien!

Niet in dit schattige optrekje - dat over 4 weken door Hare Majesteit officieel wordt ingewijd als huis der provincie - maar in Castricum trof ik vandaag de statenleden van GroenLinks Noord-Holland, voor een tussenbalans. Enthousiaste club mensen. En dat terwijl ik me dankbaarder klussen kan voorstellen dan het vertegenwoordigen van het volk der provincie Noord-Holland.We verkenden de