Ik las het net op Twitter. Moest er mijn werk even voor onderbreken. Een van mijn wielerhelden is overleden. Niet onverwacht, iedere wielerliefhebber wist dat hij kanker had, maar desalniettemin is zijn dood toch een klap voor de wielersport.

Afgelopen zomer zagen we hem nog op het podium staan, samen met zijn oude rivaal Bernard Hinault. In een vlaag van gezond verstand had de Tourdirectie besloten om de prix de combativite (strijdlust) aan Laurent Fignon uit te reiken, in plaats van aan een van de renners die dag.

Strijdlust zat zeker in hem. Als wielrenner al, maar ook toen hij die verschrikkelijke ziekte kreeg. Het symbolische rode rugnummer was een mooi eerbetoon aan een groot renner. Franse televisiekijker konden afgelopen zomer voor het laatst zijn schorre stem horen als commentator tijdens de afgelopen Tour de France. Laurent Fignon mocht slechts 50 jaar oud worden.

L'Equipe vandaag.
Een interview in het AD eerder dit jaar.
Twitter staat vol met berichtjes over Fignon.

Mooi filmpje over de Tour van 1989:



Zelf schreef ik 7 jaar geleden al een stukje over Laurent Fignon, voor CycloSim. Vijf jaar geleden plaatste ik het ook op dit weblog. Omdat het te lang is om nog een keer helemaal opnieuw te plaatsen, laat ik het bij de link.

Laurent Fignon, een van mijn wielerhelden, is niet meer. De wereld is weer een stukje saaier geworden.

Kblog is een fantastische site waarin de Nederlandse blogger een mooi publiek kan bereiken. Helaas is het voor de blogger wel jammer dat de VKblog verwacht dat je een blog alleen hier bijhoud. Er is niet de optie om op een enigszins slimme wijze een blog van elders te importeren. Continue reading →

Onderstaande reactie schreef ik op een post op de website Zin en Rede. Mijn reactie is daar nu ook als zelfstandige bijdrage te vinden. Voor de volledigheid besloot ik het hele verhaal ook nog maar op mijn eigen weblog te plaatsen, dus bij deze:

Beste Peter,

Ondanks dat ik de PVV niet graag zie regeren, ben ik het met je eens dat het ondertekenen van initiatieven tegen regeringsdeelname van de PVV op z’n minst mosterd na de maaltijd is. Bovendien heb ik tijdens de verkiezingen niet op Wilders gestemd, en dat blijft vooralsnog de enige legitieme manier om invloed uit te oefenen op het formatieproces. Mochten de VVD en CDA besluiten met Wilders in zee te gaan, dan denk ik ook niet dat een kettingbrief iets zal helpen.

Maar dan inhoudelijk. Waar je in je betoog wat mij betreft aan voorbij gaat, is de manier waarop Wilders de moslims aanvalt. In plaats van de Nederlandse democratie te beschermen (defensief) gaat hij vol in de aanval tegen eenieder die zich moslim noemt, ongeacht of deze persoon al dan niet ‘antidemocratisch’ is. Wilders zondigt, wat mij betreft, hiermee op twee manieren tegen een democratische rechtstaat.

Allereerst past hij het idee van ‘guilty by association’ onverkort toe op iedereen die moslim is. Dit maakt ook alle moslims die al jaren vreedzaam in Nederland leven in één klap ‘fout’. Schrijnender nog is dat bijv. soefi’s die aanslagen van sunni’s in Afghanistan ontvluchten door Wilders op één hoop worden gegooid met de mensen die probeerden hen op te blazen.
Maar wat nog erger is, is hoe Wilders eenzijdig meent te kunnen bepalen dat de islam geen religie is. Zoals je zelf schrijft is er een scheiding tussen kerk en staat. Deze werkt echter twee kanten uit. De kerk bemoeit zich niet met de politiek, maar de overheid houdt zich op haar beurt verre van oordelen over religie. Zodra de staat opeens meent te moeten bepalen welke levensbeschouwing ‘goed’ of ‘fout’ is en op grond daarvan de rechten van bepaalde bevolkingsgroepen gaat opheffen, is er wat mij betreft direct sprake van een inbreuk op de rechtstaat.

Vervolgens bespeur ik in je epistel erg veel onvrede met bepaalde problemen, zoals de zorgkosten, ouderenzorg, de EU en defensie. De oplossingen hierover zullen altijd politiek gekleurd zijn en dus open voor debat. Toch denk ik dat Wilders hier niet zozeer de voorstander is van een ‘open en eerlijke discussie’. Wilders heeft de neiging om zowel problemen als oplossingen enorm te simplificeren. Als andere politici proberen zijn stellingen met feiten te ontkrachten, bedient hij zich van een denigrerende houding tegenover ‘cijfertjes’ om hier niet op in te hoeven gaan.

Een goed voorbeeld is de ouderenzorg. Zonder meer vasthouden aan een pensioenleeftijd van 65 heeft consequenties die Wilders niet vermeldt, namelijk dat de huidige werkenden relatief meer moeten gaan betalen om het systeem in stand te kunnen houden. Er zijn immers steeds meer ouderen, die steeds langer leven, op steeds minder werkenden. Dit betekent ofwel een verlaging van de AOW-uitkering, een verhoging van de AOW-premies, een verhoging van de pensioenleeftijd, of een andere creatieve oplossing waar misschien nog niemand mee gekomen is. Maar uiteindeiljk zal het uit de lengte of de breedte moeten. Eenzelfde argument is op te zetten voor de EU. Balkenende en Verhagen hebben ons niet de EU in geholpen, we hebben deze in de jaren ‘50 zelf mede helpen oprichten. Overigens zou uit de EU treden voor vele miljarden economische schade betekenen, iets waar de PVV ook niet mee te koop loopt.

De kern van mijn betoog is dat uiteindelijk geen enkele partij alle burgers tevreden kan houden en dat er anderzijds bij elke partij ook wel iets voor elke burger te vinden is. Zo hebben we allemaal een verschillende mening over de AOW, de EU of de JSF. Dat is ook prima, en ik vind het ook geen probleem dat Wilders daar een eigen politieke mening over heeft, het is alleen niet de mijne. Wat ik hem wel kwalijk neem is dat hij problemen te makkelijk, eenzijdig en bijzonder selectief belicht. Ook dat hij het politieke discours ontwricht door bijvoorbeeld alles wat ‘linkse’ partijen zeggen per definitie als onzin af te doen, zonder het op inhoudelijke merites te beoordelen. Maar voornamelijk door zijn voornemen om, als hij de macht zou hebben, de overheid te gebruiken als instrument om individuele burgers hun recht op een eigen religie, levensbeschouwing of filosofie te ontnemen. Dat laatste maakt hem naar mijn idee gevaarlijker dan enige andere partij in ons huidige stelsel.

Met vriendelijke groet,

Frank

Filed under: Nederlands, Politics

Een onregelmatig terugkerende feature van dit weblog is het, van Stephen Colbert geleende, idee van een echt politiek debat met een echt sterke tegenstander: mijzelf. Het onderwerp is hoe we als progressieven om moeten gaan met het populisme.

Vraag: Neemt de positie van politici af? Waarom? Is dat erg? En wat moeten we daaraan doen?

Simon A: Dat ligt er maar helemaal aan welke periode je als referentiekader neemt. Ja, ten opzichte van de jaren '50 is de positie van gezagsdragers af genomen, maar het cruciale scharnierpunt ligt in de jaren '70. Het waren toen de progressieven die zich daarvoor inzetten. De positie van alle gezagsdragers lag onder vuur. Een generatie van jonge progressieven stond tegenover de regenten: macht moest eerlijker verdeeld worden in de samenleving, mensen moesten zelf meer grip krijgen op hun omgeving. De positie van regenten werd door ridiculisering, actie en uiteindelijk verkiezingen afgebroken. De positie van politici in de laatste 40 jaar is niet sterk veranderd. De Nederlanders zijn sinds de jaren '70 vrijer, autonomer en mondiger. En dat tast de positie van gezagsfiguren aan. Dat lijkt me prima. Dat wilden wij als progressieven toch?

Simon B: Daarmee onderschat je de veranderingen die in de laatste tien jaar zich hebben voortgedaan: een groeiend cynisme ten opzichte van politici en een groeiende politiek tegenstelling tussen populistische en elitaire partijen en tussen het bestuur en het volk. Burgers hebben weinig vertrouwen in politici: veel meer mensen dan voorheen hebben geen vertrouwen in politici, denken dat politici liegen en dat zij het slechts opnemen voor hun eigenbelang. Dit wordt nu politiek steeds meer aangesproken door populistische partijen als de PVV en de SP.

Simon A: Hoeveel vertrouwen heb jij in politici in het algemeen? Als ik denk aan mensen als Verhagen, dan kan ik me niet van de indruk onttrekken dat politici onbetrouwbaar zijn, als ik denk aan Verdonk dan zie toch echt een politica die liegt en denk ik aan Zalm, dan zie ik een politicus die daarna snel zijn onkreukbare reputatie te gelde heeft gemaakt. Het is helemaal niet raar dat in een meerpartijenland, een land van minderheden mensen geen vertrouwen hebben in "de politiek" of "het parlement" als dat voor het merendeel gevuld is voor mensen voor wie je niet gekozen hebt. In Amerika hebben mensen ook altijd weinig vertrouwen in "het Congres" maar wel in hun senator of vertegenwoordiger, want dat is toevallig een goede appel in een rotte mand.

Simon B: Dat is volgens mij niet de oorzaak van het wantrouwen in politici: volgens mij is het inderdaad zo dat veel politici niet de waarheid spreken. Het is zo dat partijen in het huidige stelsel gedwongen worden om flexibel om te gaan met de waarheid. Ze charmeren de kiezers met mooie plannen, maar ze realiseren zich maar al te goed dat ze die in het kabinet niet kunnen realiseren, omdat daar voortdurend compromissen worden gesloten: als ik dit niet krijg, dan krijg jij dat ook niet. En de dingen die ze niet kunnen realiseren worden door de media aan de grote klok gehangen, en wat ze wel realiseren dat wordt verzwegen: denk maar aan de PvdA in het kabinet Balkenende, krantenpagina's vol over hoe de PvdA haar ziel aan het CDA verkocht op onderwerpen als de Europese grondwet, het onderzoek naar de oorlog in Irak en de militaire aanwezigheid in Afghanistan, maar geen woord over hoe de PvdA de inkomensverschillen heeft verkleind. Ik ben dan ook niet verbaasd over het feit dat aan de ene kant er overvragende extreme flankpartijen zijn die van alles beloven maar buiten de regering blijven, want anders wordt duidelijk dat ook zij compromissen moeten sluiten. En grijze centrumpartijen die hun kleine verschillen breed uit meten tijdens de campagne om daar vervolgens niets mee te kunnen doen. In het huidige monistische stelsel worden partijen gedwongen om deze compromissen te verkopen als hun eigen standpunten. Het wordt tijd om politieke besluitvorming uit de achterkamertjes terug te brengen waar ze hoort in het parlement: dat is transparanter voor burgers. Dualisme dat is wat dit land nodig heeft.

Simon A: Ik denk dat je aan de ene kant de rol van politiek overschat en de grote van het maatschappelijke wantrouwen onderschat: in landen waar er dualistischer bestuur is als Amerika, Zwitserland, Noorwegen en Denenmarken is het politiek vertrouwen niet groter (eerder kleiner). Het is een logisch gevolg van een vrije samenleving dat er wantrouwen is ten opzichte van politici maar ook andere gezagsdragers: religieuze leiders, politie-agenten, onderwijzers of artsen. In een vrije samenleving leven mensen meer op zichzelf, zonder dat ze het gezag nodig hebben, zijn kritisch over hun samenleving en beslissen graag over zichzelf in plaats van dat hun de les gelezen worden door een zelfbenoemde elite.

Simon B: Maar dan erkennen we dus beiden dat er wantrouwen is ten opzichte van het bestuur. Ik denk dat het in de laatste tien jaar is gestegen en jij denkt dat het gelijk is gebleven. Okay: maar ik heb een oplossing daarvoor. Jij niet. Hoe zou jij het wantrouwen oplossen?

Simon A: We moeten gewoon erkennen dat er in een vrije samenleving wantrouwen is. Er zijn gewoon cynische kiezers die verdienen ook vertegenwoordiging. Populisme is daarnaast een belangrijk democratisch fenomeen: het houdt politici bij de les, zorgt ervoor dat ze naar burgers luisteren. Dat is de kern van de democratie: dat iedereen vertegenwoordigd wordt en dat politici naar burgers luisteren. Er is dus niets om op te lossen!

Simon B: Dat vind ik een te radicaal-democratische opvatting. Er is ook een liberaal-democratische opvatting die stelt dat democratie niet slechts gaat om het vertegenwoordigen of het uitvoeren van de wil van het volk, maar om het beschermen van de mensenrechten en burgerrechten. Democratie is een middel om burgerrechten te beschermen, geen doel op zich. Het huidige rechtse populisme bedreigt de burgerrechten zoals privacy om veiligheid te beschermen, mensenrechten zoals vrijheid van godsdienst, om de Nederlandse identiteit te beschermen, en de het internationale volkenrecht om Nederland te beschermen tegen het "gevaar" van vluchtelingen. Dat zijn ook democratische waarden.

Simon A: Democratische waarden? Het is wel erg gemakkelijk om je eigen progressieve waarden neer te zetten als democratische waarden. Ik vind het heel typisch om alles wat mooi en eerlijk is (de rechtsstaat, tolerantie, internationalisme) per se democratie te noemen. Democratie gaat over de vertegenwoordigen van de wil van het volk.

En dus is er maar een conclusie mogelijk: of je het populisme ziet als een bedreiging voor of een uiting van de democratie is afhankelijk van je eigen visie op democratie: als het draait om de vertegenwoordiging van de wil van het volk, dan moeten we accepteren dat er mensen zijn met rechtse opvattingen die gevoelig zijn voor populistische argumenten. En dan hoort de democratie te schuren en hoort wantrouwen erbij. Als democratie draait om liberale waarden, zoals mensenrechten en tolerantie, dan kan het populisme een bedreiging vormen voor onze democratie. Dan staan democratische waarden onder druk door rechts-populisme.

Geacht college van burgemeester en wethouders,
Beste Aat, Hans, Ton, Jaap en Erik,

Dit voorjaar hebben jullie onze gemeente weer eens mooi communicatief op de kaart gezet met het twitter verbod voor wethouders. Maar, ter compensatie, zouden jullie een weblog gaan bijhouden. Als de eerste bloggende politicus in Dronten (mijn eerste post was op 19 maart 2004) heb ik de hele zomer lang nagelbijtend zitten wachten op jullie eerste blogje. Hoe meer bloggende Dronter politici hoe beter.

Helaas blijft het oorverdovend stil. Niet dat het verrast, wel stelt het teleur. Want juist de rustige zomermaanden waren voor jullie toch een mooi moment geweest om eens lekker te oefenen met een weblog en eens voorzichtig een eerste blogje te posten. Want nu moeten we allemaal hard aan de bak, zijn jullie druk met de ombuigingsvoorstellen waarop we moeten gaan bezuinigen en de begroting van volgend jaar. Kortom, drukte weer alom.
Maar kennelijk ontbreekt de werkelijke wil in het college om iets aan de meer directe (moderne) communicatie met onze inwoners te doen. Niet twitteren, niet bloggen, laat staan hyves of facebook. Allemaal veel te modern en eng vermoedelijk.

Graag zou ik jullie toch nog even willen wijzen op een weblog van een jonge inwoonster van onze gemeente: Maaike. Gisteren plaatste ze een blogje over de twitterende raadsleden in Dronten:

Sinds ik me ben gaan interesseren in wat er in politiek Dronten gebeurd kijk ik anders tegen de gemeente aan. Mijn haat-liefde verhouding met Dronten is niet veranderd, dat zal ook wel niet zo snel gebeuren. Toch ben ik iets positiever gaan kijken naar de gemeente. Dit komt vooral door de twitterende gemeenteraadsleden.

Ik citeer verder:

Het verbaasde om te zien hoe de leden van de Christenunie, Groenlinks en de PVDA goed met elkaar om konden gaan. Hoe het normale voetbalhooligan gedrag wat normaal tussen leden van partijen hangt hier totaal niet zichtbaar was.
Het verbaasde me dat ik antwoord kreeg op mijn vragen en hoe serieus ze me namen, hoe hartelijk ze reageerden, hoe ze confrontaties en discussies niet uit de weg gingen maar aan gingen.

Je mag van mij heel Dronten afkraken, maar deze mensen hebben mijn vertrouwen in de gemeenteraad gewonnen.

Misschien, heel misschien kan het college in al haar wijsheid nog eens het twitter-besluit en de niet uitgevoerde blog-toezegging heroverwegen en een voorbeeld nemen aan haar raadsleden? Misschien is het toch wel een medium wat effect heeft op de zo vaak besproken kloof tussen de burger en de politiek en de gemeentelijke overheid in een positief daglicht kan stellen.

Ik kijk met grote spanning uit naar jullie massale getwitter en weblogs. Ons motto tegenwoordig is ‘Dronten geeft je de ruimte’. Dan moet het ook zijn: Dronten geeft nieuwe digitale media de ruimte. Toch?

Hartelijke groet,
Paul

ps. Ere wie ere toekomt: wethouder Engelvaart twittert als privépersoon Hans er lustig op los. Heel goed Hans, ga zo door! Hopelijk ook snel weer als wethouder.

Vandaag was Mevrouw Erica Schruer advocate uit Rotterdam gastspreker bij de plenaire vergadering van de Cliënten Organisaties Maatschappelijke Opvang van de G4 (COMO-G4). Mevrouw Schruer houdt zich al jaren met het thema schuldhulpverlening bezig. Mevrouw Schruer beschikt over een berg kennis waar je u tegen zegt. Zelfs Wikipedia maakt reeds melding van haar weblog http://observatrix.blogspot.com/

De bijeenkomst werd benut om haar kennis over te brengen aan de belangenbehartigers van de 4 grote steden. Mevrouw Schruer doet dit op zeer kundige en bevlogen wijze. En is heerlijk Rotterdams recht voor zijn raap. Veel van de aanwezigen zijn zelf noodgedwongen ook al jaren met het thema schuldhulpverlening bezig. In sneltreinvaart loodste mevrouw Schruer ons langs een berg wet- en regelgeving. En vooral ook langs de gaten waar veel mensen die hulp zoeken om uit de schulden te geraken jarenlang keihard in vallen. En maar blijven vallen, van kwaad tot erger. De gevolgen hiervan zijn voor COMO-G4 onder andere te zien in het grote aantal dak- en thuislozen wat Nederland kent. En wie de kranten goed leest ziet ook dat veel familiedrama’s vaak voortkomen uit schuldenproblematiek.

Er moeten echt grote zaken veranderen om deze neergaande spiraal waar heel veel mensen in verzuipen een halt toe te roepen. Alle aanwezigen konden met gemak bergen schrijnende voorbeelden noemen. Zoals mensen die al 8 jaar schuldhulp hebben en er geen vooruitgang is, elke 2 maanden een andere hulpverlener, malafide bewindvoerders, instanties die fouten maken etc. Het is de bedoeling dat schuldhulp je hèlpt. En om met mevrouw Schruer te spreken je geen stenen voor brood verkoopt.

Geef hier op giro 555

Hoewel ik eigenlijk nog midden in de Zomeravond koffie zit, omdat voor de zomer de start van het politieke seizoen pas tegen 14 september gepland stond, gaan we weer beginnen. Er moet volgende week een burgemeester worden herbenoemd en dus mag de gemeenteraad komen opdraven. Om deze avond nog wat nuttiger te maken is er meteen de eerste commissievergadering van het politieke seizoen omheen gepland. Een bijzondere wat mij betreft omdat het presidium vanmorgen heeft besloten dat het de eerste zal zijn met mij als voorzitter.

Gisteravond was er een informele barbecue van de gemeenteraad met raadsleden, college en burgerraadsleden. Met name het laatste maakt me blij omdat ik de afgelopen jaren als burgerraadslid er voor heb gestreden dat op dit punt de verschillen tussen raads- en burgerraadsleden worden gelijk getrokken. In de dagelijkse politiek is dat verschil niet zo groot, behalve dat burgerraadsleden niet deelnemen naar gemeenteraadsvergaderingen. Maar wel zeer actief in de commissies en alles er omheen. Ik heb eerder al aangekondigd er een motie over in te dienen als dit niet zou gebeuren. Ik ben erg blij dat het niet zo ver heeft moeten komen.

Het jaar dat voor ons ligt wordt spannend, zeker niet leuk want er zullen pijnlijke besluiten genomen moeten gaan worden. Dat is onvermijdelijk ben ik bang. Maar de onderlinge verstandhoudingen zijn goed (met verschil van politieke opvatting) en dat is belangrijk als je samen toch vooruit wil met onze mooie gemeente. Dat gaat ook vast goed komen, maar niet zonder strijd. Ik heb er zin in!

Een pseudonieme reactie op mijn weblog over de (afwezigheid van) Amerikaanse geschiedenis heeft me aan het denken gezet. Mijn stukje over Amerika heeft denk op twee punten mensen op het verkeerde been gezet. Ten eerste mist het stukje een rigoreuze definitie van geschiedenis en ten tweede lijkt te impliceren dat het door mij gestelde afwezigheid van Amerikaanse geschiedenis negatief zou zijn.

Ten eerste, zonder definitie kan ik met gemak alles wat misschien geschiedenis zou kunnen zijn met een snel argument weg zetten. Zo wees de reactie mij erop dat ik de Indiaanse geschiedenis niet had genoemd, waar ik overigens in het Museum for the American Indian wel kennis van had genomen. Ik zou kunnen stellen dat dat dit geen Amerikaanse geschiedenis is, maar geschiedenis van andere volken die op het zelfde grondgebied hebben geleefd.

Het heeft denk ik geen zin om een precieze definitie van geschiedenis op te zetten. Het centrale punt van het stuk gaat namelijk niet over het al dan niet bestaan van geschiedenis, maar over hoe Amerikanen met hun verleden om gaan. Amerikanen gaan op een heel andere manier om het verleden om, dan bijvoorbeeld Nederlanders. Er zijn in Amerika geen (of nauwelijks) afgesloten hoofdstukken. In alle vraagstukken is er een lijn tussen het verleden het heden. De grote vraagstukken die speelden in de 19e  eeuw (migratie, grootte van de federale overheid, de relaties tussen zwarten en blanken) blijven allemaal actueel. Historische documenten als de Declaration of Independence zouden in Nederland allang al weg gestopt zijn in een archief (waar is de Acte van Verlatinghe overigens?). In Amerika blijft dit document een actuele rol spelen in politieke discussies. De vraagstukken die in Nederland in de 19e eeuw speelden (relatie tussen Koning en parlement, tussen protestanten en katholieken, de kolonisatie van Indonesie) zijn allemaal grotendeels afgesloten hoofdstukken.

Ik heb nog nooit een land gezien als Amerika, waarin verleden zo sterk aanwezig is, dat je kan stellen dat het nog geen geschiedenis geworden is. Dat is in mijn ogen niet iets negatiefs of slechts, maar iets wat te bewonderen waard is. Een discussie over migratie heeft in Nederland weinig historisch besef. In Amerika richt die discussie zich nu op het veertiende amendement van de grondwet, en zelfs in programma's als de Daily Show wordt er verwezen naar historische parlementaire debatten uit de 19e eeuw, over dat amendement. In Amerika leeft het verleden: omdat het politieke stelsel geen grote schokken heeft gehad, maar eigenlijk continu heeft gefunctioneerd sinds 1789. Amerikaanse presidenten staan in de schaduw van  Lincoln en Washington. En omdat het als civic nationalist staat voortdurend nieuwe groepen toe laat en deze vormt in de politieke idealen van hun founders. Amerikaanse musea over Afro-Amerikaanse geschiedenis, de Amerikaanse Indiaan, en over de Grondwet herinneren daaraan. Dat is volgens mij iets wat prijzenswaardig is.

Ik ben daarom ook een stuk positiever over het idee van Nationaal Historisch Museum dan ik zeg 3 jaar geleden was. Dit zou volgens mij een prachtige manier kunnen zijn om na te denken over onze eigen geschiedenis, niet als iets dat afgelopen is, maar iets dat onze samenleving heeft gevormd en blijft vormen. Een plek waar we vorm kunnen geven aan onze eigen Nederlandse identiteit: als een land waar democratie gelijdelijk is ontstaan omdat elites zich pragmatisch en flexibel opstelde; als een land dat gebaseerd is op de notie van godsdienstvrijheid en waar dat hand in hand kon gaan met vrijheid van meningsuiting. En als land dat altijd als een veilige haven heeft gediend voor vrijdenkers, dissidenten en politieke vluchtelingen. Die aspecten van onze geschiedenis moeten we nu, zeker nu, in het oog houden.

Gerbie's prijsvraag. De onregelmatig terugkerende vraag voor de bezoekers van dit blog, met slechts een virtuele veer voor de winnaar, de eerste die het juiste antwoord in de reactiebox weet neer te zetten.

De negentiende ronde van de prijsvraag alweer. Ik was niet echt goed wakker vanochtend, in het vliegtuig van Arke Fly toen we Schiphol naderden. Niet dat ik lekker geslapen had, meer een soort lamlendig hangen.

Ik keek naar het kaartje op het scherm en zag dat Amsterdam niet ver meer was. Ik keek even goed naar het kaartje en zag de zeven plaatsen die werden aangegeven. Naast Amsterdam waren dat Rotterdam, Groningen, Maastricht, Eindhoven, Enschede en de zevende plaats die het onderwerp is van deze ronde van de onregelmatige terugkerende prijsvraag op dit weblog.

Omdat ik willekeurig gokken vervelend vind en weet dat het niet simpel te raden is, een aantal hints.

1. Er ligt geen vliegveld, wat op basis van de eerste zes plaatsen geconcludeerd had kunnen worden.

2. De plaats is qua grootte zeker niet een van de twintig grootste gemeenten (niet eens top 100 denk ik) van Nederland.

3. De plaats is wel toeristisch.

Wat was de zevende plaatsnaam op het scherm vanochtend?

Bezuinigingen, in politieke taal ‘ombuigingen’ genoemd, staan in alle gemeenten op de agenda. Ook in Lochem, waar het college nu haar collegeplan bijna af heeft en de raad een start maakt met een stevige toekomstvisie. De sfeer is volkomen omgeslagen in vergelijking met 4 jaar geleden. Waar we toen als wethouders nog extra investeringen deden is nu de uitdaging om, op een flexibel budget van zo’n 20 miljoen een 3 miljoen te bezuinigen. De inkomsten van het rijk, de bouwleges en exploitatie van nieuwe ontwikkelingen zoals bedrijventerreinen en nieuwe wijken zijn beduidend lager. Gaan we nog harder voor ‘ groei’, tegen de trend in? Want de economie gaat wel weer aantrekken en stilstand is achteruitgang. Of zoeken we een andere financiele basis? De control gerichte afdelingen financien staan voor de uitdaging om economisch te denken.

Kan de overheid ‘commercieel’ denken? In een vorige weblog noemde ik al een andere vorm van bomenbeheer. Niet meer ‘conserverend’ maar ondernemend. Volgende week start het gesprek in de gemeenteraad hierover. Maar als de raad het eens is… dan zal de cultuur van de organisatie nog ‘om’  moeten en samenwerking (publiek/privaat) met noodzakelijke partners volwaardig ontwikkeld moeten worden. Spannend zal het worden als we een monumentale beuk voor het gemeentehuis hebben staan die eigenlijk geen toekomst meer heeft, maar de schimmel zit er nog niet in. Kappen die boom, want nu is ze nog geld waard. En dan een stevige nieuwe terug zetten.

Een ander voorbeeld is ons gemeentehuis. Een stevige discussie in de gemeenteraad over het investeringsbedrag dat absoluut niet overschreden mag worden. Duidelijk een financiele discussie, beperkt door een sterke wens van de raad om te controleren. Maar stel: je kan met een miljoen meer een investering doen in duurzaamheid (bv. energiebesparing en duurzame energie) die zich in tien jaar terug verdient. Je schrijft die investering af over de technische afschrijvingsperiode. Voor zonnepanelen bv. 25 jaar, bij de schil van het gebouw bv. 40 jaar. Dan heb je een businesscase, zeker met een prijsstijging van fossiele energie van gemiddeld 5% de komende jaren. Je kijkt dan feitelijk niet alleen naar de investering, maar veel eerder naar de exploitatielasten! Waarom gaat dat zo lastig?

Een ander voorbeeld is Total Cost of Ownership. Waarom is het zo lastig om met duurzame verlichting aan de gang te gaan? Omdat de aanvankelijke investeringen zo hoog zijn? Nee, omdat we die investeringen niet afzetten tegen onderhoud en elektriciteitskosten op de lange termijn (zoals technische afschrijvingstermijn). Voor een kleinere gemeente is het verschrikkelijk lastig om investeringen en exploitatie in een budget te combineren. Die stap is wel wezenlijk, als we anders willen kijken naar lasten en baten.

Een laatste voorbeeld: Onze 13.000 huishoudens betalen zo’ n 1000 Euro/jaar aan elektriciteit. 13 miljoen Euro, een bedrag dat jaarlijks met zo’n 5% zal stijgen. Instellingen en bedrijven doen daar zeker nog een 10 miljoen Euro bij. Die 23 miljoen Euro/jaar gaat onze gemeente ‘uit’, naar energiebedrijven die hiervan hun (op zich legitime) business van maken. Maar waarom gaan we dat geld niet ‘binnen’ houden, bv. door megawatts aan duurzaam vermogen in zonne- en windenergie neer te zetten. Ja, voor de zon is (zeker bij grote schaal) het rendement al duidelijk, maar waarschijnlijk is die voor de wind nog beter. Dat is een stroom geld die voor een belangrijk in je gemeenschap geinvesteerd zal worden. Afhankelijk van de opzet (cooperatieve energievereniging?) bv. 50% van het rendement in een revolving fund voor lokale duurzame ontwikkeling. Er onstaat een andere economie!

Zo kan je door gaan. Europese samenwerking, investering in zorgnetwerken, een businescase voor een effectieve bibliotheek die informatie in de markt zet. Voor een dergelijke gemeentelijke economie zal een gemeentelijke organisatie anders moeten denken en zal een afdeling financien aangevuld moeten worden met een afdeling economische zaken. En die afdeling zal ‘economie’ in brede termen moeten definieren en innovatie centraal hebben in haar missie.

Alleen dan kunnen we werkelijk uit de oneigenlijke dilemma’ s over groei en krimp komen.

Share on Facebook

‘Meer klachten vlieglawaai Defensie’ kopte de NOS afgelopen 11 augustus. Hoewel dat over afgelopen jaar ging verbaasd het me niet echt. Deze week heb ikzelf voor het eerst geklaagd bij defensie. Want het is wel heel erg raak de laatste dagen met overvliegende jachtvliegtuigen.

Als je op de website van de luchtmacht kijkt staat er wel een kaartje met laagvliegroutes en daar zie je wel dat deze onze gemeente ter hoogte van Roggebot wel raken, maar de laatste dagen wordt er laag en midden over Dronten dorp gevlogen.

Volgens mij is dat niet de bedoeling en hoeft het ook helemaal niet. Want ons buitengebied is voldoende ruim om de woonkernen te ontwijken. Daarom maar ene kleine oproep aan iedereen die zich ook aan deze vliegende overlast irriteert om gewoon even te melden bij defensie dat het ook anders kan. Melden kan HIER.