Het was weer nationale Secretaressedag deze week. Goed voor de bloemen- en bonbonhandel. Toch bijzonder dat dit beroep een Madman-achtig beeld blijft behouden: het wordt kennelijk uitsluitend door vrouwen beoefend?! Of is het de ultieme emancipatie dat mannen ook de vrouwelijke vorm van het woord als baantitel gebruiken? Een #dtv-rondje leverde weinig tweetsuggesties op: ‘tikbok’ en ‘secretboy’. Verder werken de mannen op het secretariaat of zijn ze office manager. Laat de dames dat dan ook zijn voortaan aub. Hoewel een goed Nederlands woord mij ook welkom is.

Doet me denken aan een gouwe ouwe: een raadsel dat ik graag gebruik bij trainingen. Een man en zijn zoon worden na een zwaar auto-ongeluk het ziekenhuis ingebracht. De man belandt op de IC, de zoon moet geopereerd worden. De chirurg ziet de patiënt en zegt: “Deze operatie kan ik niet uitvoeren, want dit is mijn zoon”. Vraag: hoe zit dit in elkaar?

 

Op 4 april werden we opgeschrikt door het bericht van de gynaecologen van Noorderboog dat zij hadden besloten per 1 juli aanstaande verloskunde te verhuizen naar Zwolle. Hier had eigenlijk niemand een goed woord voor over behalve de gynaecologen zelf. De raden van bestuur en Achmea onthielden zich van commentaar wat ik overigens erg bijzonder heb gevonden.

De kritiek op het besluit had niet eens altijd te maken met het besluit zelf, maar meer op  het tijdstip en de wijze waarop dit besluit werd gelanceerd. Het veroorzaakte erg veel onrust bij het personeel, de andere partijen en de bevolking.

Men neemt een besluit, maar nog steeds zijn nog niet aan een aantal belangrijke voorwaarden voldaan. In de eerste plaats wordt de bereikbaarheidsnorm van 45 minuten niet overal gehaald. De organistie van het Ambulancevervoer gaf aan dat dit (nog) niet goed geregeld is. De tweede randvoorwaarde goede afspraken maken met de verloskundigen was ook nog niet gerealiseerd. De verloskundgen wilden wel met de gynaecologen om tafel maar dan wel met een onafhankelijke voorzitter. Tot nu toe heeft dit nog niet plaats gevonden.

 

Wel ontvingen we een brief van de gynaecologen dat zij naar het alternatieve plan van de verloskundigen hadden gekeken, maar men het niet haalbaar vond. Op de keeper beschouwd heeft dit plan helemaal geen kans gehad.

Maatschap is blokkade

En of verloskunde nu wel of niet naar Zwolle gaat, ik ben onderhand wel tot de conclusie gekomen dat het in ons geval beter was geweest wanneer we niet met een maatschap te doen hadden en de gynaecologen net zoals in Hoogeveen gewoon in dienst waren geweest van het ziekenhuis. Ik vind het zelf een onwerkbare situatie. De belangen van de cliënt dreigen ondergeschikt gemaakt te worden aan die van de belangen van het maatschap (goed inkomen, prettige werktijden, carriéremogelijkheden).

Blij met de brief van de minister!

Niemand heeft dus eigenlijk wat te vertellen over het maatschap lijkt het wel. Ik vestigde mijn hoop op de minister. Ze had al eerder een brief gestuurd waar ze het ziekenhuis herinnerde aan de randvoorwaarden van bereikbaarheid en een goed samenwerkingsverband met de gynaecologen. Ik stuurde een smsje naar Linda Voortman. Zij heeft toen de minister om een brief gevraagd.

Minister is helder: ook onaangenaam verrast door ontijdig besluit gynaecologen

De minster roept de gynaecologen in haar brief tot de orde. Het besluit is ontijdig. Er is nog niet voldaan aan de randvoorwaarden. Zij heeft de Commissie Perenatale Zorg verzocht er werk van te maken dat de betrokken partijen binnen 14 dagen om tafel zitten en binnen een maand een plan hebben dat aan eerder genoemde randvoorwaarden voor verantwoorde basiszorg voldoet.

Ik ben benieuwd wat er verder gaat gebeuren. Ik hoop dat er uiteindelijk een goed plan komt waar niet alleen de gynaecologen, maar ook de betrokken partijen als verloskundigen , de huisartsen, ambulancezorg en consumentenbelangenorganisaties zich in kunnen vinden.

Ik wens iedereen veel wijsheid toe!

 

 

Regelmatig kijk ik naar medische programma’s op TV. Gezondheid is een hot item. Aan bod komen alledaagse ongelukjes, zeldzame aandoeningen of de zoektocht naar de juiste diagnose of behandeling. Soms kunnen we zelfs live meekijken wat er op de eerste hulp, in de huisartsenpraktijk of in de operatiekamer gebeurt.

Veel indruk maakte laatst een vrouw op mij die pas na twaalf jaar te horen kreeg dat ze de ziekte van Parkinson heeft. Zelf vermoedde ze dat al jaren maar werd telkens naar huis gestuurd met een diagnose als postnatale depressie of met de boodschap dat het tussen de oren zat. De wilskracht, volharding en doorzettingsvermogen die zij uitstraalde, vond ik mooi om te zien. Na langdurig aandringen mocht ze voor een third-opinion naar het AMC in Amsterdam.

Terwijl ze in de wachtkamer zat, was ze alleen bezig met de vraag hoe ze met haar bibberende benen aan de overkant van de zaal kon komen. Na een tijdje riep de neuroloog haar. Langzaam en geconcentreerd liep zij naar hem toe. Hij gaf haar een hand en zei:
“mevrouw ik denk dat ik al weet wat u mankeert en leuk is het niet”. Nader onderzoek bevestigde dat zij inderdaad de ziekte van Parkinson heeft. Openhartig vertelde zij over haar zoektocht en de keuzes die zij daarbij maakte.

Of het meisje van tien met diabetes. Zij was allergisch voor insuline. Uitermate vervelend als je daar afhankelijk van bent. Zij werd opgenomen in het ziekenhuis om via een soort gewenningskuur te kijken of de allergie onder de duim te krijgen was. Om het kwartier gaf haar moeder haar een injectie met een beetje insuline van ‘s morgens acht tot ’s avonds acht. Dagen achter elkaar net zolang tot haar lichaam de insuline accepteerde. Het is uiteindelijk gelukt door het kranige optreden van het meisje en haar moeder.

Helaas komt het in onze maatschappij nog steeds voor dat mensen met een chronische aandoening buiten spel worden gezet. Terwijl deze mensen over bijzondere vaardigheden beschikken. Zij zijn zeer creatief in het omgaan met de mogelijkheden die ze hebben en in het vinden van ongebaande paden die tot oplossingen kunnen leiden. Mensen met een chronische aandoening weten wat het is met onzekerheden en wisselende omstandigheden om te gaan. Zij moeten vele hobbels en bobbels overwinnen en hebben daardoor doorzettingsvermogen en wilskracht ontwikkelt. Voor buitenstaanders is dit soms onbegrijpelijk.

De meeste mensen die wat mankeren zijn prima in staat hiermee om te gaan en willen net als ieder ander volwaardig functioneren en deelnemen in deze maatschappij. Hierover een programma maken levert een andere kijk op ziek zijn op en dat is pas bijzonder.

Gepubliceerd in Reuma Logika maart 2012

Zo maar een klein artikel in de krant, ergens op een binnenpagina. Het woord was compleet nieuw voor me. Babyklappe. Er was ophef over bij onze Oosterburen. In 2000 werd in een ziekenhuis in Hamburg het eerste klepje geopend. Het blijkt een soort omgekeerde McDrive te zijn. Een plek waar je je baby kunt achter laten als je echt geen idee meer hebt. In het ziekenhuis gaat er dan een zoemer ergens zodat het personeel weet dat er een baby is achtergelaten.

De achterliggende gedachte is simpel. Liever zo, dan op een vuilnisbank, in een mand bij de kerk of op een willekeurige plek. En hoe raar ik het idee ook vind, ik denk dat de gedachte klopt. Het nodigt nog steeds niet echt uit, een argument wat tegenstanders ongetwijfeld willen gebruiken. 38 kinderen in de eerste tien jaar. Nog niet eens een keer per kwartaal. Veertien van deze kinderen zijn alsnog opgehaald door de vertwijfelde moeders. De andere 24 konden gered worden en als wees ter adoptie worden aangeboden.

In Duitsland zijn rond de 80 van deze babyluiken tegenwoordig. Maar ook in Oostenrijk zijn er flink wat. In vele andere landen heb je vergelijkbare initiatieven. Zelfs in Amsterdam waren er plannen in 2003 om een babyluik te openen. De huidige voorzitter van de Graafschap, mevrouw Clemence Ross stak er een stokje voor. CDA-politici hebben blijkbaar liever dat je een kind op een willekeurige plek achterlaat.

Het woord babyluik levert bijna 6000 hits op in Google. Ik heb blijkbaar niet goed opgelet het afgelopen decennium. Mijn mening is dus laat. Maar ik denk dat, ook al is niet bewezen dat het levens redt, er zeker een redelijke kans is dat het zo is. Alleen al daarom is het geen slecht idee. Maar goed, met de huidige conservatieve regering van ons land, zie ik op korte termijn weinig ruimte voor progressieve ideeën.

Lees ook:
Wikipedia (Duits)
Terre des Hommes legt uit
Babyklappe.info (infosite)
Bastardette blogt ook hierover
Telegraaf ziet het nut wel
360mag.nl vertelt dat ze in Zwitserland meer luiken willen

Afgelopen woensdag vertrokken we met 2 bussen uit Meppel richting Den Haag. De bus was gevuld met een mix aan verloskundigen, verpleegkundigen, kraamverzorgsters, gemeenteraads- en duoraadsleden uit Meppel en de regio, afvaardiging van Zorgbelang Drenthe, journalisten , moeders en andere betrokkenen.

Toen we daar aankwamen was op het plein een hartverwarmende manifestatie. Bianca Mars , initiatiefneemsters van de handtekeningen on line en ik mochten de manifestatie openen. Bianca drukte op een knop waarna we 45 minuten de tijd hadden om met elkaar te spreken. Aan het woord kwamen onder andere Nelleke Gosker, kamer leden als onze GroenLinks woordvoerdster Linda Voortman, Esmé Wiegman van de ChristenUnie, mevr. Arib van de PvdA en Emiel Roemers van de SP.

Aan het einde van de manifestatie maakte Bianca bekend dat er maar liefst 10.000 handtekeningen waren opgehaald in Meppel en de regio. Deze werden overhandigd aan Tweede Kamerleden van de PvdA, GroenLinks, ChristenUnie, CDA, SP, PVV en VVD die speciaal hiervoor naar de manifestatie waren gekomen. Alleen D66 schitterde door afwezigheid.

Daarna moesten we ons haasten om op tijd bij de Tweede Kamer te komen. Maar helaas kreeg niet iedereen een plekje en ging tegen twee uur een bus onverrichterzake weer naar huis. Dat was wel jammer. 16 januari had Linda Voortman nog bij de giffie extra ruimte aangevraagd. Dit was wel toegezegd maar uiteindelijk niet geregeld.

Van 14.00 tot 17.00 uur werd over verloskundige zorg gesproken. Meppel kwam herhaaldelijk aan bod. Met uitzondering van D66 was iedereen het er eigenlijk over eens dat het alternatieve plan een goede kans moet krijgen in het overleg met het ziekenhuis en Achmea. Er werd ook gesproken over een onafhankelijke voorzitter die dat proces moet begeleiden.

Tegen half 6 gingen we moe maar voldaan naar huis. In de bus maakten we nog even de balans op. Goed dat de verloskundigen een alternatief plannen hebben. Goed dat het debat er is geweest en er een opening is weer met elkaar in gesprek te gaan.

We gaan het allemaal nauwlettend volgen in de toekomst.

Ik wil iedereen nog van deze plaats bedanken voor alle inzet. Gewoon geweldig dat we in een kort tijdbestek zoveel werk met elkaar hebben verzet. Wat is die verbondenheid met Meppel dan groot. Dat is heel mooi om te ervaren.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Op 5 maart hield ik tijdens het debat verloskunde een korte inleiding.

 

 

 

Bijdrage debat Behoud
Verloskunde 5 maart 2012

Voor de gemeenteraad (en ook GroenLinks)  zijn er drie belangrijke redenen voor behoud
verloskunde voor Meppel en de regio.

1^e. Vanuit
het gezondheidsperspectief.

We staan voor kwalitatief goede basiszorg in de regio;
behoud volwaardig ziekenhuis inclusief acute verloskundige zorg.

Goede ketenzorg: samenwerking tussen verloskundigen,
gynacologen, huisartsen.

2^e belang
van goede voorzieningen / werkgelegenheid

Meppel groeit . behoefte aan goede voorzieningen voor niet
alleen oud maar ook jong!

Niet duidelijk wat effecten zijn voor kindergeneeskunde/
andere afdelingen. Werkgelegenheid staat op de tocht.

3^e Geen
draagvlak voor de plannen: waar blijft de klant, tellen die nog wel mee bij
ziekenhuis en Achmea?

Minister heeft gevraagd geen onoverkoombare besluiten te
nemen. Eerst een zorgvisie. Ziekenhuis neemt toch al een besluit.

Minister vraag maatwerk, creatieve oplossingen, goede samenwerkingsmogelijkheden.

Is sluiting van verloskunde nu maatwerk? Is dit creatief?

Belangrijkste. Keuzevrijheid
van de vrouw komt in het geding . Mogelijkheid moet blijven als men dat wil
op een veilige wijze thuis te kunnen bevallen en bij problemen binnen
bereikbaarheidstijd in een ziekenhuis te komen. Dat staat nu op het spel. Daar
moeten we met elkaar toch passende oplossingen voor kunnen bedenken?

Ik hoop dat dit debat hiertoe een aanzet is.

Willie Oldengarm, fractievoorzitter GroenLinks Meppel

 

Op maandag 5 maart organiseerde de Meppeler Courant een debat over behoud verloskunde. Ik maakte ook deel uit van het forum.

Ik vond het een nuttige bijeenkomst. Eindelijk zaten al de verschillende groepen (gynacologen, hoofd medische staf ziekenhuis, verloskundigen, Achmea, Zorgbelang Drenthe, Bianca Mars, huisarts Moes) bij elkaar aan tafel.

Vanuit de zaal kwamen bijdragen van Ton van Kessel (kinderarts), de ambulancedienst, 1e lijns inkopers Achmea, verpleegkundigen, verloskundigen en andere betrokkenen.

Er bleken nog veel losse eindjes te zitten aan de plannen van het ziekenhuis de afdeling Verloskunde te sluiten.

Ik heb die avond niet zo heel veel gezegd. Ik heb met name bedrukt dat het belangrijk is dat de verschillende partijen in het belang van een goede basiszorg voor moeder en kind om de tafel gaan zitten.

De verloskundigen hebben een alternatief plan ontwikkeld. Aan het einde van de avond kwam het verlossende woord. De gynacologen zijn bereid met de verloskundigen om tafel te zitten om dit plan te bespreken. Ook Achmea gaf aan alsnog in overleg met de verloskundigen te gaan. Ik ben benieuwd!

 

Moeizaam probeer ik me op mijn zij te positioneren als ik me bedenk dat ik dat helemaal niet kan. Ik lig voor het eerst in mijn leven in het ziekenhuis met mijn linkerbeen in een stellage. Gisterochtend werd ik geopereerd aan mijn knieschijf. Die heeft namelijk de onhebbelijke gewoonte om soms – als ik ‘m ergens tegenaan stoot of als ik m’n knie overstrek – eruit te schieten naar de buitenkant van mijn been: dan luxeert ‘ie dus. Google maar eens op ‘patella luxatie’: het is een aandoening die met name bij honden voorkomt…

Anyway, niet alleen doet zo’n luxatie gruwelijk veel pijn, maar ook kan er dan een stukje van mijn knieschijf afbreken, zoals afgelopen zomer gebeurde toen ik een yoga-oefening deed (don’t try this at home!).

De orthopeed heeft nu de pees waaraan mijn knieschijf is bevestigd op mijn onderbeen losgedecoupeerzaagd en iets verder op mijn onderbeen vastgeschroefd. Ook heeft ‘ie een stukje van mijn hamstring uit mijn bovenbeen gehaald om daarmee een extra verbinding te maken tussen m’n knieschijf en mijn bovenbeen: dat zou ‘m voortaan netjes op zijn plek moeten houden.

De operatie was geen pretje: ik had een ruggenprik maar ging tegen het eind toch voelen dat men in me zat te zagen en te beitelen, dus toen heb ik alsnog narcose gekregen. Ook daarna, op de Vercouver (de uitslaapkamer, waar mijn beide ouders werken die super goed voor me gezorgd hebben) en de afdeling had ik veel pijn. Ik dacht dat ik wel snel een wandelingetje kon maken, maar voorlopig staan m’n krukken ongebruikt in de hoek.

Vanavond mag ik naar huis, alwaar ik op één of andere manier mijn vier trappen moet zien op te komen. Dan zit ik acht weken in het gips, waarna ik drie maanden moet revalideren. Hoewel het allemaal pijnlijk en gedoe is, vind ik het toch ook wonderlijk wat men aan een mens (of een hond) kan fixen. Nu ja, in augustus ben ik weer aan de wandel, en dat is maar goed ook, want dan ga ik met M naar l’Afrique!

Moeizaam probeer ik me op mijn zij te positioneren als ik me bedenk dat ik dat helemaal niet kan. Ik lig voor het eerst in mijn leven in het ziekenhuis met mijn linkerbeen in een stellage. Gisterochtend werd ik geopereerd aan mijn knieschijf. Die heeft namelijk de onhebbelijke gewoonte om soms – als ik ‘m ergens tegenaan stoot of als ik m’n knie overstrek – eruit te schieten naar de buitenkant van mijn been: dan luxeert ‘ie dus. Google maar eens op ‘patella luxatie’: het is een aandoening die met name bij honden voorkomt…

Anyway, niet alleen doet zo’n luxatie gruwelijk veel pijn, maar ook kan er dan een stukje van mijn knieschijf afbreken, zoals afgelopen zomer gebeurde toen ik een yoga-oefening deed (don’t try this at home!).

De orthopeed heeft nu de pees waaraan mijn knieschijf is bevestigd op mijn onderbeen losgedecoupeerzaagd en iets verder op mijn onderbeen vastgeschroefd. Ook heeft ‘ie een stukje van mijn hamstring uit mijn bovenbeen gehaald om daarmee een extra verbinding te maken tussen m’n knieschijf en mijn bovenbeen: dat zou ‘m voortaan netjes op zijn plek moeten houden.

De operatie was geen pretje: ik had een ruggenprik maar ging tegen het eind toch voelen dat men in me zat te zagen en te beitelen, dus toen heb ik alsnog narcose gekregen. Ook daarna, op de Vercouver (de uitslaapkamer, waar mijn beide ouders werken die super goed voor me gezorgd hebben) en de afdeling had ik veel pijn. Ik dacht dat ik wel snel een wandelingetje kon maken, maar voorlopig staan m’n krukken ongebruikt in de hoek.

Vanavond mag ik naar huis, alwaar ik op één of andere manier mijn vier trappen moet zien op te komen. Dan zit ik acht weken in het gips, waarna ik drie maanden moet revalideren. Hoewel het allemaal pijnlijk en gedoe is, vind ik het toch ook wonderlijk wat men aan een mens (of een hond) kan fixen. Nu ja, in augustus ben ik weer aan de wandel, en dat is maar goed ook, want dan ga ik met M naar l’Afrique!

Op de voorpagina van De Volkskrant lees ik een grote kop: ‘Martelvideo’ uit ziekenhuis Homs. Ik moet onmiddelijk terugdenken aan couveusebaby’s uit Kuwait. In 1990 vielen Iraakse troepen het oliestaatje Kuwait binnen. De wereld reageerde verontwaardigd, maar aarzelde om militair in te grijpen. De president van de Verenigde Staten, oliemiljonair Bush, wilde graag internationale steun [...]

De volgende tekst over VU/RTL4 staat in vertaling op mijn Duitse blog (Unethische Filmaufnahmen in der Amsterdamer Universitätsklinik VU medisch centrum):

“Het VU medisch centrum Amsterdam ligt van alle kanten onder vuur, nadat woensdag bekend was geworden dat het ziekenhuis zonder toestemming filmbeelden heeft laten maken van patiënten bij de spoedopvang. Door medewerking te verlenen aan het realityprogramma “24 uur: tussen leven en dood” zou het ziekenhuis moedwillig de privacy van patiënten hebben geschonden.

Het tv-programma “24 uur: tussen leven en dood” is door tv-maatschappij Eyeworks in productie genomen in opdracht van RTL Nederland. Plaats van handeling is de afdeling Spoedeisende Hulp van het VU medisch centrum in Amsterdam, dat kosteloos meewerkte aan het realityprogramma.

De opnamen vonden plaats van 20 januari tot en met 5 februari 2012. In die periode waren in totaal 35 op afstand bestuurbare camera’s geïnstalleerd. Elf behandelkamers waren uitgerust met verdekt opgestelde camera’s, die veel leken op bewakingscamera’s.

Critici spreken van onethisch gedrag: de camera’s draaiden al op het moment dat patiënten binnenkwamen en medewerkers luisterden ongevraagd mee met vertrouwelijke gesprekken. Het feit dat tv-personeel in witte ziekenhuiskleding was gestoken, zou patiënten ook op het verkeerde been hebben gezet.

Vanuit een oogpunt van medische ethiek staat vooral ter discussie of het beroepsgeheim geschonden wordt, als camera’s de behandeling van patiënten tot in de regiekamer observeren, ongeacht of daar opnamen van worden gemaakt. Ook het feit dat medewerkers van productiemaatschappij Eyeworks in witte jassen over de afdeling liepen, lijkt achteraf geen handige zet in de propagandaoorlog die nu is losgebarsten.”

Bron: NRC, Volkskrant 24-2-2012

Een week bij Jolanda in Tanzania
Dit bericht is ook verschenen op: http://jolandavandervelden.reislogger.nl/

Een week bij Jolanda in Tanzania levert meer stof tot schrijven op dan prettig is om te lezen op een blog. Vandaar alleen een korte observatie over een botsing tussen culturen.

Na drie weken een georganiseerde groepsreis door Kenia en Tanzania, was het zuiden van het land bezoeken even andere koek. Ik ben er geen enkele toerist tegengekomen. De enige mzungus (blanken) die ik heb gezien waren vrijwilligers en mensen die zaken kwamen doen. Kennelijk gaan blanken anders niet naar het “minder mooie” zuiden.

Om vanaf de “grote” stad Mtwara in Tandahimba te komen, moet je een dag uittrekken. Dan kan je nog hopen dat het meevalt hoe lang je op een bus moet wachten. En kan je misschien zelfs een zitplek bemachtigen, wat geen overbodige luxe is op de onverharde hobbelige weg waarover je vier uur lang rijdt in een busje zonder noemenswaardige vering. En ach, als je er vandaag niet komt, dan doe je morgen nog een poging.

In Nederland is iedereen van slag als de bussen of treinen een keer niet volgens schema rijden. In Tanzania zijn mensen veel flexibeler. Dat moet ook wel, anders zou iedereen er continu geïrriteerd zijn. Die flexibele instelling, waarbij veel makkelijker met tegenslag wordt omgegaan, heeft ook een keerzijde. Als dingen nou eenmaal gebeuren zoals ze gebeuren, omdat God (of het lot) het zo heeft bepaald, denk je ook niet na over hoe het anders kan. Hoe je zelf iets kan veranderen.

Die passieve houding zie je ook bij het personeel in het ziekenhuis. Mensen gaan soms dood omdat de nodige middelen er niet zijn om ze te genezen. Dat vond ik al erg confronterend, om dat het hier vanzelfsprekend is dat er couveuses, hartmonitors of multivitaminen zijn. Maar nog schrijnender vond ik het om te zien dat er mensen overlijden waarvoor de nodige middelen wel beschikbaar waren, maar er geen goede zorg werd geleverd. Bijvoorbeeld omdat de medicijnen niet tijdig worden besteld, omdat artsen (of ze dienst hebben of niet) een dag van tevoren melden dat ze een maand vakantie opnemen. Omdat als verpleegsters theepauze hebben er niemand op de zalen is. Omdat er geen goede medicijnlijst wordt bijgehouden of omdat het aan kennis over een ziekte als diabetes ontbreekt.

Jolanda en Kirsten proberen zich door deze passieve houding niet uit het veld te laten slaan. Ze blijven herhalen wat er beter zou kunnen, stellen een diabetesprotocol op en proberen verpleegsters kennis bij te brengen. Ik vind dat ongelofelijk bewonderenswaardig. Iets veranderen is moeilijk en vergt een lange adem, heel veel geduld en het winnen van vertrouwen van het personeel. Ik hoop dat ze straks na twee jaar kunnen zeggen dat ze niet alleen voor individuele patienten een verschil hebben gemaakt (want dat doen ze zeker!), maar ook de kwaliteit van de zorg die in dit ziekenhuis wordt geleverd wat hebben verbeterd. Ik wens ze daarbij heel veel kracht, geduld en flexibiliteit toe.

RECHT OP DE ZELF GEKOZEN DOOD

Een vaak voorkomende scène in een film. Een wanhopige mens staat op de rand van een dak en dreigt te springen. Wakkere politieman komt dichterbij, praat heel verstandig, gaat in op de emoties. Dan breekt de wil van de springer en laat hij zich door de agent wegvoeren. Soms wordt de scène nog gruwelijker gemaakt door het publiek te laten roepen: “Spring lafaard!”. Je maag krimpt samen. Hoe kunnen ze? Zijn ze krankzinnig?

Een verstandig mens vindt het heel normaal om een zelfdoding te voorkomen. Je komt thuis, vind jouw kind of je partner bewusteloos en de nodige doosjes pillen op de tafel. Razendsnel bel je 112. In het ziekenhuis wordt de maag leeg gepompt en je bent hartstikke gelukkig als de dood wordt voorkomen en de patiënt waarschijnlijk ook. Veel pogingen tot zelfdoding zijn immers niet bedoeld om te lukken, maar vormen een signaal van wanhoop. Help me, want ik heb het zo moeilijk. Het is inmiddels ruim 45 jaar geleden, dat ik les gaf in een eindexamenklas van een HBO instelling. In die klas waren er dat jaar twee zelfdodingen. In een van de gevallen vertelde de jongeman zijn ouders nog, dat hij er zo’n spijt van had, maar het was al te laat.

Zelfdoding is een raadselachtig verschijnsel. Je kunt je niet of nauwelijks inleven in de geestestoestand van een zelfdoder. De nabestaanden blijven vaak achter met de waaromvraag en een schuldgevoel. Hadden wij het kunnen voorkomen? Soms biedt een afscheidsbrief enig inzicht. Vaak is er ook woede. Je laat mij achter met de problemen of ik rekende op een fijne oude dag met jou en nu ben je weg. Er bestaan ook bijeenkomsten voor groepen nabestaanden om samen het gebeuren te verwerken.

Zelfdoding zoals hier beschreven is van een geheel andere aard als de eis om zelf een eind aan je leven te mogen maken omdat je oud geworden klaar bent met je leven. Zo zegt men dat. Ik kan mij best de angst of de wanhoop of een depressie voorstellen, die mensen tot een ultieme daad drijft, maar als een gezonde zeventigjarige zegt klaar te zijn met het leven, dan vraag ik mij verbijsterd af hoe hij of zij dat weet. Ik ben die leeftijd al zeven en een half jaar voorbij en elke keer ontdek ik weer, dat ik iets voor mijn familie of mijn vrienden of mijn omgeving of mijn partij of de gemeenschap kan betekenen. Nu bijna twee jaar geleden beschreef ik na haar overlijden, hoe een tante van mij ruim een half jaar daarvoor ontdekte hoeveel ze voor een gezin betekende waar zij de rol had van plaatsvervangend oma. Haar leven kreeg zo weer zin en ze kreeg weer zin in het leven. Het is de ander, die jouw leven zin geeft. Het betekent voor ons een enorme verantwoordelijkheid. Wij moeten er zijn voor de ander.

In een sterk geïndividualiseerde maatschappij valt het niet mee om die verantwoordelijkheid waar te maken. Velen voelen zich alleen maar voor zich zelf verantwoordelijk en zelfs dat is problematisch. Maar hoe maak je de verantwoordelijkheid waar als de ander zich daarvoor afsluit? Wat doe je als mensen niets met een ander te maken willen hebben? Leven en laten leven? En eventueel niet langer meer leven? Waar ligt de grens van wat wij als gemeenschap toestaan? Stellen wij als liberaal denkende mensen nog grenzen?

Het moge duidelijk zijn, dat de discussie in de Partijraad van GroenLinks mij aan het denken heeft gezet. Ik kreeg de indruk, dat er voor een libertaire of vrijheidslievende partij geen grenzen  worden gesteld aan het individuele gedrag. Vrijheid blijheid. Dat laatste is nu juist de vraag. Is er blijheid wanneer een medemens geen verdere zin in zijn of haar leven ziet en kiest voor het einde?

Jaargang 4, Nr. 197.

Politiek is mensenwerk. Op 10 maart 2011 bracht de fractievoorzitter van het CDA het Alkmaarse college ten val. Omdat het ziekenhuis MCA besloten heeft haar nieuwbouw niet in Alkmaar of De Schermer, maar in Heerhugowaard neer te zetten. CDA-fractievoorzitter Henk Adriaanse heeft nu het gevoel, dat zijn linkse coalitiepartners hem in de kou hebben laten staan bij zijn vele pogingen om het ziekenhuis binnen de stadsgrenzen te houden. Daarom wil hij niet met hen verder. De ratio achter de coup lijkt ver te zoeken. Het ziekenhuis zal hij zo niet terug krijgen. Tot grote verbazing van veel mensen lijkt een persoonlijke emotie de doorslag te geven en schuift het CDA na een jaar samenwerken de coalitie ineens aan de kant. Hoe is het mogelijk, dat op grond van emotie de stad bestuurd wordt? Dat is toch in hoge mate onverantwoordelijk?

In het presidium van de Alkmaarse gemeenteraad heeft CDA fractievoorzitter Henk Adriaanse nader hoe hij tot zijn coup is gekomen. Ter herinnering: met een Motie van Wantrouwen bracht hij op 10 maart het college ten val, inclusief zijn eigen CDA wethouder. Na de brief van 3 maart waarin van het college meedeelde dat het Medisch Centrum Alkmaar voor Heerhugowaard had gekozen als locatie voor haar nieuwbouw, kreeg Henk vele mailtjes, vertelde hij. Verhuizing van het ziekenhuis was slecht voor de
economie van de stad, het college maakte een slechte beurt, dat was de boodschap. Hij besloot een daad te stellen. Hij stapte naar de oppositie om het college te laten vallen. Omdat hij bang was dat zijn coup zou mislukken als hij open kaart speelde, zo vertelde Henk, antwoordde hij met neen op de vraag van zijn coalitiepartners of hij van plan was een motie van wantrouwen te steunen of in te dienen.

Dat is nogal wat. Als een minister liegt tegen het parlement, wordt dat doorgaans gezien als een politieke doodzonde. Waarom zou dat niet gelden voor het liegen tegen je coalitiepartners? Door zo te handelen maakte hij zich een onbetrouwbare partner. Hij kon ervan uitgaan dat de coalitiepartijen PvdA, GroenLinks en D66 hem in de toekomst niet meer als een aantrekkelijke partner zouden zien. Hij gooide hiermee immers de resultaten van een jaar samenwerken in de coalitie zonder geldige opgaaf van redenen in de prullenbak. Op deze manier en ook op geen enkele andere manier kon hij immers het MCA
behouden voor de stad. Daarvoor deed hij het dan ook niet. Als het werkelijk zou zijn gegaan om het MCA en om de stad, zou het CDA zelfstandig uit het college hebben kunnen stappen. Zo zou de partij verantwoording hebben afgelegd voor de mislukte pogingen van het college, inclusief de CDA, om het ziekenhuis te behouden. Dat zou een eerlijk gebaar van betekenis zijn geweest. Maar daar koos hij niet voor. Het belangrijkste voor Henk was kennelijk de schuld in de schoenen van andere partijen te schuiven en de weg voor het CDA vrij te houden om terug te keren in een nieuw college. Voorafgaand aan zijn publieke afkeuring van het oude college wilde hij weten dat zijn partij gewoon terug kon komen in
het nieuwe college. Dat was niet de erkenning van mede-verantwoordelijkheid, dat was het ontkennen van verantwoordelijkheid. Dat was het stellen van het partijbelang boven het stadsbelang.

Henk Adriaanse heeft mij niet kunnen overtuigen met zijn twee gezichten. Niet met zijn visionaire blik. Zijn optreden heeft ook niet tot resultaat voor de stad geleid. Als alleen het nauwelijks verholen gevecht om de macht overblijft als drijfveer van politiek handelen, zoals hier het geval is, leidt dat terecht tot een cynisch beeld bij de burger over “de
politiek”. Helaas straalt dat af op alle politieke partijen. Alleen het oprecht samen verantwoordelijkheid nemen voor een goed bestuur kan dat beeld doorbreken. Het tegenovergestelde is gebeurd. Een weinig opwekkend politiek drama.

 

bewerking van op 27 maart 2011 geschreven blog

Terugblik 2011: Waarom het Alkmaars college gevallen is is a post from weblog Feiko van der Veen.

Zaterdag ben ik op pad geweest met KDET, onze Klankbordgroep Dak- en Thuislozen. KDET bestaat uit een aantal mensen die vroeger op straat hebben geleefd in Eindhoven, en zich nu, vanuit hun ervaringsdeskundigheid, inzetten om de belangen van de dakloze Eindhovenaar te behartigen. Zij houden zich onder andere bezig met het ondersteunen van de doelgroep door spreekuren te houden op plekken waar veel daklozen komen, zoals de inloophuizen en de nachtopvang, en door hen op te zoeken op de plekken waar zij zoal vertoeven in de stad. Verder heeft KDET een straatkompas gemaakt, een boekje met alle informatie die een dakloze nodig heeft om in Eindhoven de weg te vinden. En ze begeleiden ‘straatsurvivalroutes’. Een route uitgezet voor bv hulpverleners, ambtenaren én dus gemeenteraadsleden, langs alle locaties die belangrijk zijn voor daklozen in onze stad.

Hieronder een sfeerimpressie van de dag in beeld. Lees mijn verslag door onderaan dit artikel op de link te klikken.

  

‘t Hemeltje, inloophuis in Hemelrijken	De nachtopvang aan de Barrierweg
Hangplekken achter het station en in de Raffeissenstraat
Hangplekken achter de parkeergarage en langs het spoor

  

Lees hier mijn verslag!!!

Het is vroeg op deze zaterdag, om 9.00 worden we verwacht bij de nachtopvang aan de Barrierweg. We hebben geluk met het weer, koud maar zonnig. Ik trek mijn stevige wandelschoenen aan en uitgerust met dikke sjaal en handschoenen ben ik er klaar voor.

Bij aankomst blijken de mensen die gebruik maken van de nachtopvang al vertrokken. De nachtopvang is dan alweer gesloten. Er zijn alleen nog een paar mensen aanwezig die schoonmaken. Dit wordt gedaan door de gebruikers zelf, hiermee kunnen ze een overnachting verdienen. We beginnen met een rondleiding door de nachtopvang. Een prima voorziening, alles ziet er netjes uit. Er is een gezamenlijke ruimte, waar ook gegeten wordt, er is een rookruimte, met computers, en er zijn slaapzalen waar max. 6 bedden in staan. Ik heb jeugdherbergen mogen ervaren die er beduidend minder luxe aan toe waren. Maar het verschil met een jeugdherberg wordt al snel duidelijk. Bij binnenkomst (op vaste tijden, na 8.00 gaat de deur op slot en kom je er niet meer in of uit), dien je al je spullen in te leveren en krijg je een bak met daarin een standaarduitrusting met trainingsbroek, slippers en een fleecetrui. Toch een klein beetje een gevangenisgevoel. De medewerker, een beetje gaar na zijn nachtdienst, legt uit dat op die manier voorkomen wordt dat er drugs ed gebruikt wordt in het huis. Dat is niet de bedoeling. Maar de gebruikers hebben wel zelf inbreng: er is een periodiek overleg tussen de gebruikers en medewerkers van de nachtopvang. KDET houdt hier wekelijks spreekuur. Ook daar kunnen mensen hun signalen kwijt.

Na de rondleiding in de nachtopvang gaan we de straat op. Het is zaterdag, meteen de moeilijkste dag voor daklozen. Want op zaterdag zijn er haast geen voorzieningen open waar ze terecht kunnen. De inloophuizen zijn gesloten. Alleen bij het Leger des Heils mogen ze een uurtje binnen op zaterdag voor een kopje koffie.

We lopen de route die de meeste mensen afleggen als ze richting het centrum lopen. Tussen de huizen en de flats door. We zien een man in z’n eentje rondscharrelen tussen de flats. Een bekende. ‘Hier stonden vroeger bankjes’ zegt één van onze gidsen. ‘Maar die zijn weggehaald, vanwege overlastmeldingen uit de omgeving. Maar ja, het zijn ook maar mensen….’

De tocht vervolgt richting de Kruisstraat. Naar de Albert Hein. ‘Daar kon je vroeger gratis koffie krijgen, maar die automaat is weggehaald’. De Albert Hein is voor veel mensen de eerste halte om bier te halen. Een doorgewinterde alcoholist drinkt 24 halve liter blikken per dag. Een collega raadslid, vroeger vakkenvuller op zaterdagochtend had zich altijd al afgevraagd wat die mensen toch moeten met al die blikken Euroshopperbier op de vroege ochtend. Nooit gedacht dat mensen dat bier al op dat tijdstip zouden wegkrijgen….

De tocht vervolgt richting het TU/e terrein. Een favoriete plek voor daklozen in de zomer. Hier werden ze, tot voor kort, met rust gelaten. Tot dat de TU/e begon te klagen over de rotzooi die ze lieten slingeren. Sindsdien worden ze daar weggejaagd.

Naar de overkant dan maar, langs de Bunker, daar ligt ‘het bultje’. Het valt niet op, een heuveltje met wat bomen en struiken erop, grenzend aan de achtertuinen van de straat verderop. Maar het is één van de beste slaapplekken voor in de zomer. Veilig en beschut, uit het zicht van het leven in de huizen en straat. En iets verderop, een groep struiken. ‘Kijk, hier hangt de waslijn! Toen ik hier laatst was hing het helemaal vol’.

Bij het Dommeltunneltje staan we even stil bij de inmiddels overleden Remy. Een bekende op straat. Hij sliep daar altijd. ‘Zelfs als het -10 was, moesten ze ‘m uit die tunnel komen sleuren. Hij wilde niet naar binnen’. Aan de andere kant van de tunnel stond vroeger de keet van Novadic Kentron. Bakkie koffie drinken. Dat kan er nu ook, bij Occupy, die hier met haar tenten is neergestreken. Onder de Occupiers vertoeven een paar bekenden van de straat.

Achter het oude postkantoor laten onze gidsen zien hoe je door het hek kunt, naar een leegstaand pand van de NS, waar een van onze gidsen vaak heeft geslapen. Een rustige plek, waar ze lang gedoogd zijn. ‘Er was in die tijd een technicus bij de groep, die het hele hek had geautomatiseerd. Het leek wel een oprijlaan’.

Door naar de bankjes bij de moerastuin achter de Effenaar. Nu is er geen riet, maar in de zomer zit je best goed uit het zicht. ‘Trof hier laatst nog iemand aan, zover weg, niet meer aanspreekbaar’. De bankjes langs de Dommel, achter de tramstraat waren ook favoriet. ‘Maar na die melding die ik maakte vanuit KDET, toen ik daar een paar keer iemand in een rolstoel zag rondhangen die heel z’n broek vol bloed had zitten, hebben ze niet alleen de dakloze maar ook de bankjes opgehaald. Niet gewenst’.

Waar de mensen wel gewenst zijn, of in ieder geval gedoogd worden, is naast het Regionaal Historisch Archief aan de Raffeissenstraat. Een prima plek om lekker beschut te zitten als het regent. En de eigenaar van het daarachter gelegen café vindt het goed, als ze hun rotzooi maar opruimen.

Op naar de Heuvelgalerie. Met de lift naar boven, naar een verlaten trappenhuis. ‘Ideaal voor de zondagochtend. Komt niemand hier.’ In de Heuvelgalerie zelf zaten vroeger ook veel daklozen, vooral ‘savonds. Maar daar zijn ze weggeveegd. Overlast voor het winkelend publiek.

Het wordt zo langzaamaan tijd voor de lunch. Normaal gesproken gaan ze dan naar het inloophuis van de Catherinakerk, waar een boterham te krijgen is. Maar die is dicht op zaterdag. Wij hebben geluk: we gaan eten op het kantoor van KDET aan de Paradijslaan. Op de tafel in het kantoor staat een foto van Perry. Tot voor kort lid van KDET, maar onverwacht overleden. Ogenschijnlijk gezond, niet aan de drugs. ‘Hij was aan de gelukkigste periode van zijn leven bezig’.

Na de lunch vervolgt de tocht. Verder langs struiken en bosjes die in het najaar goed gesnoeid worden. Nu kale plekken, maar in de zomer goed dichtgegroeid en daarmee goede plekken om te gebruiken of te overnachten. Door de binnenstad lopen we naar het 18 Septemberplein. ‘Hier gebeurt het. Gekkenhuis was het hier af en toe. Dealers en de hele handel’. Dat beeld herken ik, als ik ‘savonds wel eens vanaf het station naar huis ga na een avondvergadering op mijn werk, staan ze daar inderdaad, op de kop van de Nieuwstraat en het 18 Septemberplein. De dealers en hun klanten.

Bij de parkeergarage aan de Mathildelaan gaan we naar het bovenste parkeerdek. Tussen al het winkelend publiek dat rondjes rijdt op zoek naar een parkeerplek, horen we het verhaal van een goede vriend, die daar zijn favoriete plek had. Ook overleden. Tragisch verhaal, een jongen van 35 die in korte tijd helemaal was afgegleden, in het ziekenhuis terecht was gekomen, en vervolgens op straat is overleden. Een aangrijpend verhaal.‘Hij kon altijd terug naar zijn ouders, en de deur stond ook open voor mij, ik heb er een tijd gelogeerd. Ik kan zijn ouders nu niet onder ogen komen, te pijnlijk, daar kan ik nu nog niet mee omgaan’.

Buiten aangekomen staan we stil bij de deur van de nachtopvang ‘het Eindje’. Ik dacht dat die zo genoemd was naar de parkeergarage waar hij onderin gevestigd zit, die heet ook het Eindje. Maar het blijkt de naam te zijn die door de doelgroep zelf zo is verzonnen. ‘Want als je hier zit, is het echt het einde’. In het Eindje staan zo’n dertig bedden voor de cliënten van Novadic Kentron. Zwaar verslaafde mensen, zover heen. ‘Als ik hier terecht was gekomen, had ik het niet overleefd.’

Zigzaggend door de wijk lopen we richting Hemelrijken. Hier zit inloophuis ‘het Hemeltje’. Het Hemeltje is normaal gesproken op zaterdag gesloten. Maar vandaag is er de kerstmarkt van de buurtvereniging. Er zijn activiteiten in het aan de overkant van de straat gelegen SPILcentrum maar de verkoop van de handwerk-artikelen is dit jaar in het Hemeltje. De doelgroep mag vandaag niet binnen. Dit levert veel discussie op. ‘Belachelijk dat de mensen er niet in mogen!’ Maar de coördinator van het Hemeltje legt uit dat ze blij is om het gebouw voor één keer beschikbaar te stellen voor aan de buurtvereniging. ‘Zo komen de buurtbewoners ook eens over de drempel. En het is buiten de openingstijden.’

In de tuin van Hemeltje drinken we koffie en kijken we terug op de dag. Onze gidsen willen graag van ons horen wat we meenemen van deze ervaring. Ik laat de dag in mijn gedachten voorbij gaan. Het opgejaagde gevoel, van nergens welkom zijn, altijd op je hoede. Het was indrukwekkend om de persoonlijke verhalen van onze gidsen te horen, die open over hun eigen ervaringen, en die van anderen hebben gesproken. Verhalen over hoe het leven van mensen kan lopen. Over verslaving, over gebroken gezinnen, over huwelijken die stranden. Over ellenlange hulpverleningstrajecten, waarbij de slechte ervaringen zich op slechte ervaringen stapelen. Over kinderen die op jonge leeftijd niet meer thuis terecht kunnen. Met name het laatste raakt me, dat kinderen soms in omstandigheden opgroeien waarin ze geen eerlijke kans lijken te krijgen.

Ik denk terug aan de verhalen die ik heb gehoord tijdens de hoorzitting naar de maatschappelijke opvang, die de gemeenteraad een paar jaar geleden heeft gehouden. Ik heb veel dakloze mensen en hulpverleners gesproken in die tijd. Het verhaal van die piloot is me het meeste bijgebleven. Iemand met succes in het leven, een goede baan, een mooi huis in België. Tot hij op een dag na het werk zijn straat in reed, en werd ingehaald door een auto, die voor zijn ogen zijn vrouw en dochtertje doodrijdt, die hem op stonden te wachten. De piloot is doorgereden en uiteindelijk op straat terecht gekomen in Eindhoven, aan de drank. Hij heeft jarenlang geen contact gehad met zijn familie.

We praten over de voorzieningen en de hulpverlening in Eindhoven. Wat er nog mist, en wat er beter kan. En wat je van de mensen zelf mag verwachten. ‘Het lijk wel expeditie Robinson op de straat!’ concludeert mijn collega.

Mijn conclusie: Het is een dun lijntje tussen succesvol zijn en niet. Door foute keuzes en een samenloop van omstandigheden kan een stabiel leven ineens opslaan. We denken dat dat ons nooit kan overkomen, dat wij het nooit zover zouden laten komen. Maar uit de verhalen blijkt dat een leven op de rand van de maatschappij in sommige gevallen dichterbij is dan je denkt. Ik vind het zo belangrijk dat we deze mensen niet zomaar afschrijven, maar dat we ons inzetten om hen uit de situatie te helpen waar ze in geraakt zijn, en ook deze mensen aanspreken op wat ze zelf willen en kunnen. Daar gaat het gemeentelijke beleid over.

Onze wegen gaan hier uit elkaar. Ik loop terug naar de nachtopvang om mijn fiets te halen, en ga naar huis. Na een dag koukleumen op straat is thuis de kachel aan en wacht het eten. Ik voel me rijk, maar ook verdrietig. Het duurt nog een uur voor de nachtopvang weer open gaat.

De eerste paar dagen viel me een opmerkelijke stilte op: behalve meeuwen en duiven geen andere vogels te zien of te horen. In het bos en meer afgelegen gebieden bleek het toch minder dramatisch te zijn: een madeiragoudhaantje en vinken gespot en ook kanaries die op het Portugese eiland in het wild voorkomen.

Van de bananenoogst, die vooral bestemd is voor de export, moet het eiland 10% zelf zien op te eten. Maar omdat toerisme de motor is van de Madeirese economie – dagelijks doen reusachtige cruiseschepen Madeira aan – is daar iets op verzonnen: espada, de lokale, volop verkrijgbare vis, wordt bereid met gebakken banaan en geserveerd als ‘nationaal gerecht. In elk restaurant staat deze schotel op het menu en wordt door toeristen met smaak verorberd. In werkelijkheid is er geen autochtone Madeirees die thuis de combinatie vis en banaan op zijn bord schept.

De kranten geven een beeld van waar Madeirezen zich druk om maken. Dat verschilt niet zoveel van onze zorgen: sociale en financiële problemen, “een meisje” van 28 dat zichzelf in coma gezopen heeft en door de politie naar het ziekenhuis is gebracht, salarisplafonds, bezuinigingen op o.a. gezondheidszorg, de kerstbonus en het vakantiegeld. Er is 15% werkloosheid en 5000 gezinnen (van de kwart miljoen inwoners) maakten het afgelopen jaar gebruik van de voedselbank. “De crisis doet de waarde van solidariteit toenemen”, kopt een krant en in de hoofdstad Funchal hangen oproepen voor een algemene staking. Ondernemers in de toeristensector zijn bezorgd omdat de kerstversieringen in de stad, en dus de overheidsuitgaven daarvoor, wat bescheidener moeten. En er is kritiek op de kosten van het Madeirese parlement dat per inwoner 83 euro kost (tegenover het Portugese parlement: slechts 9 euro per inwoner). Daar wordt vanaf nu alvast € 14.000 aan maandelijkse parkeergelden op bespaard door de parlementariërs te verplichten hun auto in een parkeergarage te zetten, met als consequentie dat ze iets verder moeten lopen.

Dat de afgelopen maanden het op medisch vlak niet mijn maanden waren, doet wel blijken uit de verschillende ziekenhuisopnames vanaf juni. Maar daar komt vanaf morgen als het goed definitief een einde aan. Morgen mag ik voor de derde keer, en als het goed is voor de laatste keer met ontslag dit jaar uit een ziekenhuis. Afgelopen zaterdagavond werd ik overvallen, naar iets wat achteraf een koliekaanval heet. Omdat ik ver van huis zat en Drachten het dichtsbijzijnde ziekenhuis was, werd ik via de dokterspost aldaar naar de SEH van Nij Smellinghe gebracht. Hier kreeg ik vervolgens zondagochtend een buikscan. Daarop werden Galstenen, een geïnfiltreerde galblaas en een ontstoken alvleesklier aangetroffen. Nog geen uur later lag ik op de operatietafel. De Galblaas met zijn talloze steentjes zijn eruit gehaald en ik heb een kuur gekregen voor de alvleesklier. Momenteel heb ik heb op wat wondpijn na nergens meer last van. Morgen weer naar huis. Weer aan de slag. Nou ja, ik neem eerst nog even de rest van de week rust om iets meer aan te sterken :-) Ik ben Nij Smellinghe, de artsen en verplegend personeel erg dankbaar, ze hebben doortastend opgetreden, goede, snelle en efficiënte zorg verleend. Bedankt. Wel jammer dat ik morgen de eerste statenvergadering in het nieuwe oude provinciehuis mis. Ik had er graag bij willen zijn. Met het PIP van de N381 staat er één van mijn belangrijke punten op de agenda. Gelukkig zendt de provinicie digitaal uit en kan ik het altijd nog terugzien. Naar wat ik begrepen heb moeten er nog finaniciën bij de gebiedsontwikkeling van de N381. Dat komt als het goed is nog langs de staten, dus we zijn nog lang niet klaar op het dossier N381. Nu eerst zorgen dat we thuiskomen en dan weer terug in de roulautie.

De dagen lijken soms eindeloos als je aan huis gebonden bent. Gelukkig is het in mijn geval maar tijdelijk. Ik zit drie maanden thuis vanwege een gebroken been. Door mijn gebroken been heb ik ook relatief weinig fut om dingen te doen. Ik lees wat, ik surf wat op internet, ik schrijf eens wat, ik kijk wat televisie. Zo breng ik mijn dagen door. Alles wat ik doe gebeurt binnen die paar vierkante meter van mijn huis. Dat is het ergste; dat ik niet zelfstandig de deur uit kan. Dat geeft erg het gevoel dat ik opgesloten zit. Ik voel me soms net een gevangene die zijn dagen aftelt. De dagen lijken leeg en dood. Het zijn dode dagen. Dagen van eindeloze verveling. Dode dagen in een dode wereld. Samuel Beckett heeft de verveling op een beklemmende wijze weergeven;

Dode wereld, zonder lucht. Dat zijn ze, je herinneringen. Hier en daar, op de bodem van een krater, de schaduw van verwelkt mos. En nachten van driehonderd uren. Dierbaarste aller lichten, bleek, zwak, minst onbenulligste aller lichten.Wat een ontboezemingen. Hoe lang kan het geduurd hebben, vijf minuten, tien minuten? Ja, niet meer, nauwelijks meer. Maar het schittert er nog van, mijn randje hemel. Vroeger telde ik, telde ik tot driehonderd, vierhonderd, en ook bij andere dingen, bij regenbuien, klokgelui, het gekwetter van mussen in de ochtend, telde ik, of voor niets, zomaar om te tellen, en dan deelde ik door zestig. Dat verdreef de tijd, ik verslond het heelal. Nu niet meer. Men verandert. Als men ouder wordt.


Het is de verveling van de eindeloze slapeloze nachten; 'nachten van driehonderd uren'. Nachten waarin je in je bed ligt te woelen en je in een eindeloos zelfgesprek wacht tot het ochtend wordt. Het zijn de eindeloze dagen die maar niet voorbij willen gaan. De wijzers die trager dan slakken voortkruipen over de wijzerplaat. De tijd die toch voorbij blijkt te gaan en ongemerkt zijn sporen achterlaat. In de spiegel zie je de sporen die de tijd heeft achtergelaten. De slakkkensporen van de tijd. Onuitwisbare groeven die zeggen dat je jeugd voorbij is. Voor je het ziekenhuis in ging had je nog een redelijk normaal gezicht. Gewoon de verlopen kop v`n een veertiger. Nu wordt je in de spiegel aangestaard door een doodshoofdaapje. Dit is dus wat er van me overblijft. Een vervallen lichaam, een ruïne. Je kunt jezelf niets meer wijsmaken. Elke dag is een stap op weg naar het graf.
Je telt de 'regenbuien, klokgelui, het gekwetter van mussen in de ochtend' en, zou ik toe willen voegen, het vallen van de bladeren, het zoemen van de koelkast, de minuten op de wijzerplaat, de dagen op de kalender.
De tijd valt weg in de verveling, of speelt eigenlijk geen rol meer. De tijd is zinloos als deze geen begin of einde kent. Het besef van tijd valt ook weg. De tijd kan eindeloos traag zijn, maar ook aan je voorbijvliegen omdat er geen momenten zijn die je vast zou kunnen houden. De tijd is in de verveling een amorfe duur. Verveling duurt een eeuwigheid.
Normaal gesproken kan je dagen waarop er niets te doen valt breken door even naar buiten te gaan. Gewoon even een ommetje maken, even wat boodschappen doen, even de stad in. Dat alles is niet mogelijk als je aan huis gebonden bent door een gebroken been. Ik kan het huis niet uit zonder hulp. Langzaam aan komt het moment naderbij dat ik weer mobiel ben. Straks zal het normale leven weer een aanvang nemen. Dan zal het me makkelijker vallen de verveling op een afstand te houden.
De verveling begon al in het ziekenhuis. Het verblijf in het ziekenhuis is een eindeloze oefening in geduld. Je komt binnen bij de spoedeisende hulp. Je veronderstelt dat je dus wel een spoedgeval zal zijn. In jouw geval is er van spoed geen sprake. Je ligt eindeloos te wachten terwijl je verrekt van de pijn. Eindeloos wachten tot ze foto's van je been maken, eindeloos wachten tot je been in het gips mag. Vervolgens mag je wachten tot de artsen besloten hebben wat er met je moet gebeuren. Je ligt dan weer eindeloos te wachten op de gang van een ziekenhuis. Je hebt alleen gezelschap van de pijn. Dan krijg je te horen dat je in het ziekenhuis moet blijven en begint het wachten op de operatie. De volgende dag wordt je nuchter gehouden en lig je eindeloos te wachten tot iemand je komt vertellen dat je naar de OK mag of niet. Er komen een paar artsen naar je been kijken en verder gebeurt er niets. Je blijft weer achter met je pijn. Om half zes krijg je te horen dat de operatie die dag niet meer door kan gaan. Je moet nog even wachten. Je moet wachten tot de volgende dag. In de tussentijd kan je eigenlijk niets. Je hebt te veel pijn en bent te suf om echt iets te lezen. Je probeert wanhopig je gedachten te ordenen, maar die vliegen alle kanten op. Er is niets waar je enige troost in kunt vinden. Je bent de macht over je leven kwijt. Je bent overgeleverd aan anderen. Je kunt niets meer zelfstandig. Deze machteloosheid is het ergste. Niets is erger dan de macht over je eigen leven kwijtraken, zelfs als deze macht een illusie is. Gewoon zelf je was en je boodschappen kunnen doen, gewoon zelf kunnen koken, gewoon zelf naar buiten kunnen als jij dat wilt. Naar dit soort dingen kan ik enorm verlangen. Er zijn geen soms geen ingewikkelde bespiegelingen nodig. Vrijheid is het vermogen om te kunnen gaan en staan waar je wilt. Soms heb je niet meer nodig dan dit om je vrij te voelen. Wanneer je gevangen zit blijkt vrijheid heel eenvoudig te zijn. Ik heb een voorproefje gekregen van wat me te wachten staat op min oude dag als mijn lichaam versleten is en me gevangen houdt.
Nog even en ik kan deze ellende weer achter me laten. Het zal gelukkig niet eeuwig duren, al voelt het soms wel zo. Straks kan ik weer naar buiten in de frisse lucht van de vrijheid. Stapje voor stapje ga ik de vrijheid tegemoet. Voorlopig strompel ik nog voort, maar straks stap ik weer voort met kwieke tred. Weer vrij en een ervaring rijker.

Afgelopen woensdag ben ik weer naar het ziekenhuis geweest voor een controle van mijn been. Eerst moesten er foto's worden gemaakt, vervolgens had ik een gesprek met een arts. Alles zag er goed uit. De arts heeft mij verwezen naar de fysiotherapeut. Ik had donderdag meteen een afspraak en heb een paar eenvoudige oefeningen voorgeschreven gekregen. Ik zal mijn been stukje bij beetje weer mogen belasten. Ik zit nu zo'n beetje halverwege de 12 weken die staan voor het herstel van mijn been. Ik heb het gevoel dat er nu eindelijk uitzicht is op deze periode van verveling en afhankelijkheid. Ik heb nu ook eindelijk foto's gezien van mijn been. Toen ik die zag verwonderde ik mij niet meer over de lange herstelperiode van mijn been. Het is een gemene breuk. Ze hebben mijn been ingrijpend moeten verbouwen.
Dit is niet de foto van mijn been, maar zo zag het er wel ongeveer uit. Het geeft een goed beeld van de ingreep die er op mijn been is verricht.

Gelukkig werd er dit weekend weer eens gewonnen in de competitie. Ook nog met ruime cijfers, tegen een ploeg waarmee we het anders altijd moeilijk hebben. Het leidde de aandacht, al was het maar voor even, af van de bestuurscrisis die schijnt te woeden in en om de Arena. Met dank aan de Telegraaf (spreekbuis van Cruijff) en Parool/AD (voor het broodnodige tegengeluid) weten we hoe gezellig het eraan toe gaat in de Raad van Commissarissen. Duidelijk is in elk geval dat er nog steeds geen nieuwe technisch directeur is en dat Cruijff nog meer vertrouwelingen in de Ajax-organisatie probeert binnen te krijgen. De kern van het probleem is volgens Cruijff “dat we verschillend denken. Zij zien Ajax als een beursgenoteerd bedrijf. Ik zie Ajax als een voetbalclub.”

Het conflict tussen Cruijff en co. en de anderen is een tegenstelling die in de bestuurskunde en organisatiewetenschap klassiek is geworden: managers tegenover professionals. Het is een tegenstelling die we ook in het onderwijs, in de zorg, in het openbaar vervoer en in veel andere sectoren tegenkomen. Sommigen zijn ervan overtuigd dat je niet goed in staat bent een ziekenhuis te leiden als je niet zelf ook operaties hebt gedaan, of dat je geen goede directeur van een middelbare school kunt zijn als je niet zelf ook voor de klas hebt gestaan. Vandaar de wens van Cruijff om overal in de organisatie ‘voetbalmensen’ in managementposities aan te stellen: je kunt alleen Ajax leiding geven, als je zelf ook hebt gevoetbald. En dan het liefst op een hoger niveau dan Beenhakker, Adriaanse of Van Gaal. Managers die niet die achtergrond hebben, zouden niet snappen hoe een voetbalclub geleid moet worden en zouden ook niet snappen hoe je binnen een club professionals (trainers) tot hun recht kunt laten komen.

Maar de tegenstelling tussen bedrijf en voetbalclub is misleidend: Ajax is natuurlijk allebei. Een stervoetballer is niet meteen een goede trainer en zeker niet meteen een goede manager. Wie op cruciale functies zit in een grote organisatie met veel personeel en een miljoenenbegroting, heeft er weinig aan dat hij in een ver of minder ver verleden zo’n mooie voorzet in huis had. Een deel van Ajax is een bedrijf en moet ook als een bedrijf worden geleid. Juist managers die niet beladen zijn met te veel voetbalachtergrond kunnen de professionals op de Toekomst en in de Arena de ruimte geven om hun kwaliteiten in te zetten. Te veel voetbalkapiteins op een schip leidt alleen maar tot gedoe over de koers, voordat de boot überhaupt kan gaan varen.

In de praktijk blijkt de tegenstelling tussen managers en professionals helemaal geen tegenstelling te zijn. Eerder zijn beide groepen complementair, als ze elkaar tenminste de ruimte geven dat te doen waar elk van beiden goed in is. Ik zou hopen voor mijn cluppie dat Cruijff ooit nog eens tot dat inzicht mag komen. Dan kunnen zowel Steven ten Have als Frank de Boer hun werk doen en staan we volgend jaar weer op het Museumplein. Of op zo’n troosteloze parkeerplaats, maar het gaat om het idee…

 

Men zegt wel dat een ongeluk in een klein hoekje ligt. Hoe waar dat is heb ik aan den lijve mogen ondervinden. Op zaterdag 18 september was ik op weg naar een bijeenkomst van mijn partij (GroenLinks). Ik had net daarvoor nog een boodschapje gedaan bij de Digros. Daardoor was ik wat aan de late kant. Ik had dus haast. Het was herfstachtig weer en het had geregend. Toen ik over de fietsersbrug bij de Waag reed (de Waaghoofdbrug), bleek het aan de kant van de Waag akelig glad te zijn geworden door de regen. Er ligt daar natuursteen die als het regent erg glad kan worden. Mijn fiets gleed onder mij weg en ik kwam lelijk ten val. Onmiddellijk stonden er allerlei mensen om mij heen die mij wilden helpen. 112 werd gebeld en er kwam een ambulance. Ik werd over de hobbelige weggetjes van Leiden naar het LUMC gebracht. Daar kwam ik in eerste instantie bij de spoedeisende hulp terecht. Er moesten foto's worden gemaakt. Toen bleek wat ik al vermoedde. Ik had mijn been gebroken. Ik werd terug gebracht naar de wachtkamer en weer achter gelaten met mijn pijn en onzekerheid. Het grootse deel van de tijd die je in een ziekenhuis doorbrengt besteedt je aan eindeloos wachten, zoveel was wel duidelijk. Ondertussen moest ik in de wachtkamer het relaas van een vrouw aanhoren die werd ondervraagd over haar vaginale afscheiding. Privacy en intimiteit bestaan niet in het ziekenhuis. Privacy in het ziekenhuis is een gordijntje. Een schaamgordijn. Gordijnen houden intieme gesprekken en geluiden niet tegen. De vaginale afscheiding komt door het schaamgordijn heen. Je moet weerloos de intimiteiten van anderen ondergaan, zoals zij die van jou moeten ondergaan. Voor de verpleging is dit gebrek aan privacy kennelijk vanzelfsprekend. Het is alsof je om een gunst vraagt als je vraagt of het gordijn even dicht mag als je moet plassen.
Na enige tijd werd ik naar de gipskamer gebracht. Toen ik daar eenmaal lag werd de chirurg die mij zou helpen weggeroepen voor een spoedeisend geval. Zodoende lag ik dan weer een half uur op de gipskamer voordat ik geholpen werd. Alweer wachten.Mijn been werd voorlopig gespalkt. Weer werden er foto's genomen. Vervolgens moest ik weer eindeloos wachten voordat ik te horen kreeg wat er nu verder ging gebeuren. Er werd besloten dat ik geopereerd moest worden en dat ik in het ziekenhuis moest blijven. Ik kreeg ook te horen dat ik twaalf weken mijn been niet zou mogen belasten. Later zou er nog een CT scan genomen worden zodat ze precies konden zien wat ze moesten opereren. Ik moest later die avond terugkomen voor een tweede scan omdat de eerste niet duidelijk genoeg was. Dat was niet bepaald prettig.Ik was doodmoe en het was vreselijk koud in de ruimte waar de scan werd genomen. De breuk bleek dieper te zitten dan ze aanvankelijk dachten. Het was de bedoeling dat ik de volgende dag geopereerd zou worden. Ik ben daarom de hele dag nuchter gehouden. Ze hadden me al een operatiehesje aangedaan. Dat houdt in dat je min of meer in je blote kont in bed ligt. Het naakte lichaam heeft in het ziekenhuis een heel eigen betekenis. Het is een lichaam ontdaan van alle seksualiteit en erotiek. Het lichaam is een mechanisme waarin allerlei processen plaatsvinden. Het is een lichaam dat constant gemeten moet worden; bloeddruk, temperatuur, polsslag. De hoeveelheid uitgescheiden urine wordt nauwkeurig bijgehouden. Het lichaam is geen lijf meer maar een object. Een object dat onderzocht, gerepareerd, genezen moet worden.
Ik had een infuus gekregen voor het vocht omdat ik niet mocht drinken. De artsen hadden gekeken of ik geen blaren op mijn been had. Daartoe hadden ze mijn spalk opengemaakt. Ze hadden verzuimt me weer te zwachtelen. Dat deed later de verpleging. Ik was helemaal gereed gemaakt voor de operatie en werd vervolgens aan mijn lot overgelaten. Ik lag de hele dag maar op mijn bed te wachten of er nog wat gebeuren ging.De uren kropen tergend langzaam voorbij. Ik was te beroerd om echt goed te lezen. De letters begonnen al gauw voor mijn ogen te dansen. Om half zes 's avonds kreeg ik te horen dat de operatie die dag niet meer zou doorgaan. Het zou 'hoogstwaarschijnlijk' morgen worden. Dat woord 'hoogstwaarschijnlijk' beviel me niet. Ik had willen horen dat het zeker zou gebeuren. Nu bleef ik nog achter in onzekerheid. Nog zo'n dag zou ik niet kunnen verdragen. Ik kreeg in ieder geval voor het eerst die dag wat te eten. Ik mocht smullen van dat heerlijke ziekenhuisvoer. Gelukkig had die tweede nacht een kamer voor mij alleen omdat mijn kamergenoot ontslagen was uit het ziekenhuis. Zo kon ik in ieder geval nog een beetje normaal slapen, in zoverre de pijn dat toeliet.
De volgende dag werd ik dan toch eindelijk geopereerd. Er zou een plaat in mijn been worden aangebracht. Gipsen was in mijn geval geen optie. Ik werd geheel onder narcose gebracht. Ik had mijn zus opgegeven a;s contactpersoon. Het was de bedoeling dat zij gewaarschuwd zou worden als ik onder zeil werd gebracht zodat ze er bij zou kunnen zijn als ik weer bij zou komen. Dat hadden ze verzuimt. Ik was helemaal aan mezelf overgelaten toen ik weer bijkwam. Toen ik naar mijn kamer werd gebracht werd ik gelukkig opgewacht door Jamal, mijn begeleider. Ik was naar een andere afdeling gebracht. Op mijn nieuwe kamer had ik helaas weer een kamergenoot. Deze werd al spoedig nadat ik binnen was gebracht weggehaald voor de operatie. Dit tot grote verrassing van meneer, die dacht dat zijn operatie later zou plaatsvinden. Zijn familie die later die middag bij hem op bezoek wou komen, was niet minder verbaasd. Later kwam mijn zus op bezoek. Ze is verhaal gaan halen bij de verpleging omdat niemand op mijn bellen reageerde. Dit zou te maken hebben met de overdracht. Ik had gebeld wegens de pijn. Ze waren bezig met de pillenronde en zouden er zo aankomen. Dat hadden ze me ook wel even kunnen vertellen. Dezelfde dag heb ik ook tevergeefs op thee gewacht. Ik kreeg thee aangeboden, maar die kwam maar niet. De verpleegkundige kwam haar excuses aanbieden en zou me alsnog thee brengen. Toen er een half uur later nog geen thee was heb ik maar gebeld. Ik werd afgesnauwd met de mededeling dat ze het druk hadden. Toen me tante later op bezoek kwam heeft zij thee voor me gehaald.
De man van mijn kamer werd later die avond teruggebracht. Hij heeft me de hele nacht wakker gehouden. Hij had de neiging om op zijn infuus te gaan liggen, waardoor er een alarm afging. Hij was slechthorend, zodat ik steeds de zuster moest bellen. Soms was ze nog maar net weg of het alarm ging weer af. Gelukkig mocht deze man de volgende dag weer naar huis. Ik had de kamer weer voor mijzelf. Het zou ook mijn laatste nacht in het ziekenhuis worden. De fysiotherapeut was langs geweest om te kijken of ik mijn been al negentig graden kon buigen. In dat geval mocht ik naar huis. Ik bleek mijn been prima te kunnen buigen. Ik was blij weer naar huis te kunnen gaan. Het gevoel dat ik had toen ik in het ziekenhuis lag lijkt goed te worden verwoord door Samuel Beckett;

Huidige situatie. Deze kamer schijnt van mij te zijn.. Ik kan er geen andere verklaring voor vinden dat men mij hier laat. Al die tijd. Tenzij een of andere macht het wil. Dat is niet erg waarschijnlijk. Waarom zouden die machten tegenover mij veranderd zijn? Het is beter de meest eenvoudige verklaring aan te nemen, ook al is die niet erg eenvoudig, ok al verklaart die niet veel. De grote klaarheid is niet noodzakelijk, een zwak licht is voldoende om in het vreemde te leven, een klein gestadig licht. Ik heb deze kamer misschien geërfd bij de dood van de persoon die er voor mij was. Verder zoek ik het in ieder geval niet uit.

Het is een vervreemdende situatie. Zeker als je net uit een narcose komt of als je onder de invloed bent van opiaten die bij wijze van pijnstiller worden gebruikt, dan komt het voor dat je verward bent en je moeite moet doen om je te realiseren waar je bent. Je hebt ook het gevoel overgeleverd te zijn aan machten buiten jou. Vermoedelijk de schrikgodinnen. De vraag hoe je hier gekomen bent en wie er hier voor op deze kamer hebben gelegen dringt zich onvermijdelijk op. Eigenlijk
weet je wel hoe je op die kamer terecht bent gekomen. Het wil alleen maar niet doordringen. Een ziekenhuis wordt nooit een thuis. Ik was dus zeer opgelucht toen ik weer naar huis toe kon.
Mijn zus en mijn tante hebben mij opgehaald. Het was nog een enorme krachtinspanning om vanuit de auto van mijn tante mijn voordeur op de eerste etage te bereiken. Ik heb moeten uitrusten op het stoeltje in de lift. Het koste nog moeite om me over de drempel van mijn voordeur te helpen. Bij mijn voordeur zit een rare hoge drempel. Ik heb nooit begrepen wat het idee hier achter is.
Eenmaal thuisgekomen besef je hoe afhankelijk je plotseling bent geworden. Voor de normaalste, kleinste alledaagse dingen moet je de hulp van derden inschakelen. Ik kan zelf niet meer koken, niet meer afwassen, geen boodschappen doen. Voor al die dingen moet ik mijn sociale netwerk inschakelen. Ik heb hulpmiddelen nodig zoals een looprek, een rolstoel, een douchestoel en een plasfles. Dit kon ik allemaal lenen van Vegro (Vegro is een organisatie die verpleegartikelen uitleent en verhuurt , behalve de plasfles. Daar moest ik E17,90 voor betalen. Aanvankelijk kreeg ik een rolstoel van ze die van geen kant deugde. De banden waren zacht en de kogellagers waren stuk. Gelukkig heb ik nu wel een goede rolstoel. Voor die tijd was ik niet eens in staat om zelf een pizza in de oven te doen. Daar moest ik mijn zus weer voor bellen. Het werd mijn zus bijna allemaal even teveel. Ze heeft een bipolaire stoornis en daarom ook niet al teveel hebben. Ze kookt nu elke woensdag voor me en daar helpt ze me al geweldig mee. Elke maandag komt mijn eetclub langs. Dinsdag komt mijn begeleider langs die dan ook voor me kookt. Zoe wordt er in ieder geval al drie dagen in de week voor me gekookt. Mijn ouders zijn twee keer langs geweest en hebben beide keren voor me gekookt. Mijn moeder heeft mijn vriezer volgegooid met maaltijden die ze voor me heeft gekookt. Ik hoef dus voorlopig niet te verhongeren. Mijn tante heeft ook een keer voor me gekookt en zal me ook nog een keer mee uit eten nemen. Mijn buurman komt elke dag even langs om me te helpen met mijn injectie tegen het risico op trombose. Zelf durf ik niet goed te prikken. Het is nog een heel georganiseer om er voor te zorgen dat er iemand is die me de hulp kan verlenen die ik op dat moment nodig heb. Ik ben blij dat ik zoveel mensen om me heen heb die me willen helpen. Ik kan echter niet wachten tot het moment waarop ik weer op de been ben en weer voor mezelf kan zorgen. Het is niet fijn om zo afhankelijk van anderen te zijn. Ik mis ook mijn bewegingsvrijheid. Ik zou graag weer gewoon de deur uit kunnen. Ik zou graag weer kunnen gaan en staan waar ik wil. Ik voel me en soort gevangene in mijn eigen huis en een gevangene van mijn eigen lichaam. Een gevangene die dagelijks verzorgt moet worden.
Hoe vervelend het is om afhankelijk te zijn van anderen besef je goed als het is een keertje misgaat. Ik had een keer een receptje voor pijnstillers gevraagd bij het gezondheidscentrum. De apotheek zou deze medicijnen aan het einde van de middag bij me afleveren. Dat gebeurde niet. Mijn buurman was toevallig nog bij me op bezoek. Hij heeft de nachtapotheek van het LUMC gebeld. Daar zei men nog even een uurtje te wachten. Degene die de medicijnenronde deed zou het druk kunnen hebben. Als er na een uur nog niets was gebeurt dan moest ik de huisartsenpost maar even bellen. Dit heb ik uiteindelijk gedaan. Daar hebben ze een noodreceptje uitgeschreven. Mijn buurman kon er toen 's avonds nog op uit om mijn medicijnen te gaan halen. Later bleek dat het gezondheidscentrum verzuimt had om door te geven dat de medicijnen bezorgt moesten worden. Ik voelde me erg bezwaard om mijn buurman hier mee te belasten. Het kon echter moeilijk anders. Helaas was het niet mogelijk om te zeggen; 'ik doe het zelf wel'. Het probleem is nu juist dat je het zelf allemaal even zelf niet kunt.
In deze wereld zijn er talloze mensen die het, om wat voor reden dan ook, zelf niet kunnen. Voor mij is dit een tijdelijke situatie, maar voor veel mensen geldt dat ze permanent afhankelijk zijn van de zorg van anderen. Als alles goed met je gaat besef je niet wat het betekent om zo afhankelijk van anderen te zijn. Zelf ging het me redelijk goed, ondanks mijn Asperger. Met wat begeleiding, huishoudelijk hulp en mijn activiteiten op het DAC had ik mijn leven toch redelijk op orde. Ik bevind me weliswaar in de marges van de samenleving met mijn WAJONG uitkering, maar ik heb verder weinig te klagen. Of dat in de toekomst ook zo blijft en of ik zeker kan blijven van een uitkering op dit niveau zal de tijd wel leren. Dit soort zorgen zijn echter slechts wolkjes aan de horizon. Je staat er slechts zelden bij stil.
We zien ons zelf graag als een vrij, zelfstandig, autonoom individu. Door een ongeluk zoals het mijne leer je de beperkingen van dit mensbeeld inzien. Je kunt moeilijk op eigen benen staan als je je been gebroken hebt. Binnen de ethiek is er steeds meer belangstelling gekomen voor het begrip 'zorg'. Men heeft het wel over zorgethiek. De zorg van mensen voor elkaar staat centraal binnen deze ethiek. Zorg voor elkaar is een voorwaarde voor het goede leven. Wanneer je van zorg afhankelijk bent besef je hoe waar dit is. Zonder zorg voor elkaar zou dat vrije, zelfstandige, autonome individu niet kunnen bestaan. We zijn allemaal direct of indirect afhankelijk van de zorg van anderen. We zorgen zelf op onze beurt ook weer voor anderen. De mens is, zoals de meeste primaten, een sociale diersoort. We zijn op duizenden zichtbare en onzichtbare manieren met elkaar verbonden. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat alles altijd pais en vree is tussen de mensen. Het wil ook niet zeggen dat zorg per se altijd altruïstisch is. Desalniettemin maakt zorg een essentieel deel uit van ons bestaan. De meest primitieve mensen zorgden al voor elkaar. Uit opgravingen blijkt dat men ook vroeger al zorgde voor mensen met een handicap.
De zorg die men geeft aan zieken en gehandicapten heeft iets dubbelzinnigs. In ieder geval waar het om de professionals gaat. Ze zorgen voor je, maar zien ze je ook als individu? Voor hen ben je een patiënt. Daarmee behoor je toch tot een andere categorie dan de gezonde mens. Voor je familie en vrienden geldt dat niet. Voor hen blijf je wie je bent. Deze komen echter in de rare rol van 'mantelzorger' terecht. Het is ook een vreemd gevoel dat je opeens iemand bent die 'mantelzorg' nodig heeft. Ik heb niet het gevoel dat het woord 'mantelzorg' het wezen van de zorg die je naasten je verlenen tot uitdrukking brengt. Waar zijn de liefde en de vanzelfsprekende betrokkenheid gebleven? 'Mantelzorg' klinkt als een plicht die je als een zware mantel op je schouders draagt. Het is een kil en onpersoonlijk woord.
Ik zou liever de professionele zorg willen typeren als 'koude' zorg en wat we 'mantelzorg' noemen willen typeren als 'warme' zorg. Naar mijn gevoel doet het onderscheid warm/koud met betrekking tot zorg recht aan wat er hier speelt. Zorg door professionals blijft, hoe betrokken ze ook zijn, toch altijd een zeker onpersoonlijk en afstandelijk karakter houden. Het is daarom dat ik deze zorg als 'koud' typeer. Dat wil niet per se zeggen dat de mensen die deze zorg verlenen altijd koud of kil zouden zijn. Zorg die wordt verleend door je nasten is per definitie persoonlijk en betrokken. Daarom noem ik deze zorg 'warm'.
Het is niet mijn bedoeling om de professionele of koude zorg af te schrijven. Deze zorg blijft onontbeerlijk. Ik zou ook niemand een argument in handen willen geven om deze zorg af te breken. Er zijn genoeg professionals in de zorg die de nodige warmte meebrengen voor de mensen waar ze voor zorgen. Deze mensen zijn doorgaans van goede wil, maar hebben niet altijd tijd voor je als je ze nodig hebt. Het grootste probleem met de koude zorg zit hem in de regeltjes, de protocollen, de organisatie en het management. Het is daardoor dat ik een dag zonder eten en drinken in mijn blote kont tevergeefs op een operatie heb moeten wachten. Het is daar door dat ik na de operatie alleen was toen ik bijkwam. Het is daardoor dat ik dat ik was overgedragen naar een andere afdeling geen thee kreeg en tevergeefs meerdere malen heb gebeld omdat ik zo'n pijn had. Je bent niet de enige waarvoor gezorgd moet worden. Je bent er een van de velen. Het is een complexe logistieke operatie om voor al die mensen te zorgen. Bij het ene ziekenhuis zal dat beter gaan dan bij het andere. Ik heb de indruk dat er bij het LUMC op dit punt nog veel te verbeteren valt. Als er iets misgaat is het van belang dat er oprechte excuses worden aangeboden. Snauwen dat je het druk hebt getuigt niet van respect voor de patiënt. Het allerbelangrijkste is wat meer warmte in de koude zorg. Een patiënt is ten alle tijden in de eerste plaats een mens. Je moet hem daarom ook altijd zo behandelen. De categorische imperatief van Kant geldt ook voor de koude zorg; behandel een ander altijd ook als een doel op zichzelf en nooit alleen maar als een middel. Wie een ander als doel op zichzelf behandelt, doet dat onvermijdelijk met de nodige warmte. Dan wordt de koude zorg warmer. Het zou mooi zijn als het begrippenpaar 'koude' zorg en 'warme' zorg overbodig zouden worden. Een goed georganiseerde zorg op menselijke maat zou daar bij helpen. Het zou ideaal zijn als je gewoon kon spreken van 'goede' zorg. Goede zorg kan nooit echt koud zijn.
Koude zorg is dat ze je een dag lang nuchter houden en in je blote kont aan een infuus in bed laten liggen, om je ten slotte pas de volgende dag te opereren. Warme zorg is als je spontaan het aanbod krijgt van mensen dat ze voor je zullen koken. Goede zorg betekent dat je als je professionele zorg nodig hebt je bijtijds, vakkundig en vriendelijk geholpen wordt. Het kan de warmte van de warme zorg nooit vervangen, maar je laat mensen in ieder geval niet in de kou staan.

Van 17 tot en met 23 oktober staat Breda in het teken van de Donorweek. 

Op donderdag 20 oktober vindt een unieke actie plaats in Breda. Onder het motto Breda zegt Ja slaan de Gemeente Breda, het Amphia Ziekenhuis, diverse scholen en Donorvoorlichting van de Nederlandse Transplantatie Stichting de handen ineen. Hun gezamenlijke doel is om elke inwoner van Breda 20 oktober op een bijzondere manier de vraag ‘Ben jij al donor?' voor te leggen. 

lees verder

Sinds ruim honderd jaar wordt er in Warffum gevoetbald. In het begin speelde de dorpsjeugd ongeorganiseerd partijtjes op boerenland. Vaak tot ergernis van de boeren, die hun grasland door de voetballers vertrapt zagen worden en niet zelden ballen in beslag namen. In zijn roman Koos. Een verhaal uit het Groninger dorpsleven (1938) herinnerde Benjamin Broekema (1904-1942) aan zo’n boze boer, die in 1914 een partijtje verstoorde. "Dit kwam allemaal door de nieuwe wetten", mopperde boer Kropman. In zijn tijd werkten jongens vanaf hun negende of tiende jaar. Toen had je nog geen last van kwajongens.

Rond 1914 werd de eerste voetbalclub van Warffum opgericht. Vanaf dat jaar speelde de voetbalclub Sport tegen clubs uit de omgeving, zoals Vitesse uit Middelstum, Velecité uit Kantens en UFC uit Uithuizen. Vier jaar later, op 18 februari 1918, werd VV Warffum opgericht. Initiatiefnemer was Elias Maurits van der Zijl (1880-1942), de directeur van de Rijks- HBS in Warffum.

Aanvankelijk waren alleen leerlingen van de HBS lid van de voetbalvereniging. Enkele jaren later werden ook niet-leerlingen tot de club toegelaten. Trainingen en wedstrijden vonden plaats op weilanden in de buurt, waarvoor nu, anders dan vroeger, officieel toestemming werd gevraagd van de boeren. Bij zo’n gelegenheid in de buurt van Baflo brak de snelle, inmiddels 16- of 17-jarige Benjamin Broekema zijn enkel. Zijn voetbalvrienden vervoerden hem per trein naar een ziekenhuis in de stad Groningen, waar de breuk volgens zijn biografe Pauline Broekema (geen familie) verkeerd werd gezet. Benjamin Broekema zou nooit meer zijn oude niveau halen.


In 1921 kreeg de club de beschikking over een heus sportveld van 110 bij 72 meter achter de HBS aan de Oosterstraat. Dat was een enorme verbetering. Zeker toen de HBS vier jaar later een gymnastiekzaal met kleedkamers bouwde. VV Warffum kon daardoor gebruikmaken van een voor die tijd ongekend mooie sportaccommodatie. VV Warffum zou tot 1961 achter de HBS op het huidige Op Roakeldaisterrein blijven spelen. Toen werd verhuisd naar de huidige accommodatie aan de Westervalge. Zes jaar later verhuisde ook de HBS naar de andere kant van het dorp. De prachtige, onder architectuur gebouwde gymzaal uit 1925 is vervallen achtergebleven.

Vanaf 1920 speelde Warffum in de competities van de Groninger Voetbal Bond, de GVB. In het seizoen 1920-1921 zelfs met twee elftallen. Beide elftallen werden kampioen. Het eerste elftal promoveerde in twee jaar door naar de tweede klasse van de KNVB. Een beslissingswedstrijd om promotie naar de eerste klasse werd in 1924 met 0-1 verloren van het Groningse GVV. Daarmee kwam een eind aan een eerste succesperiode van VV Warffum. Een aantal goede spelers verliet de HBS en daarmee de voetbalvereniging.

Erik de Graaf

PS: op warffum.nl staat de bovenste foto uit 1929 in de rubriek "het verhaal achter de foto". Gaat het hier om een elftal van VV Warffum of is het een team van de plaatselijke Rijks-HBS? En wie staan er op de foto?

Toen ik zaterdag 18 september op weg was naar een bijeenkomst van GroenLinks, ben ik lelijk gevallen op de fietsersbrug tussen de Hartebrugkerk en de Waag. Daarbij heb ik mijn been gebroken. Het is een lelijke breuk. Ik mag mijn been 12 weken niet belasten. Het is een breuk van het tibiaplateau. Direct na mijn val stonden er allerlei behulpzame mensen om mij heen. Er werd direct een ambulance gebeld en ik werd afgevoerd naar het LUMC. Ik lag daar vreselijk pijn te lijden bij de spoedeisende hulp. Er moesten foto's genomen worden en mijn been werd voorlopig in het gips gezet. Ik heb nog een tijd op de gipskamer moeten liggen wachten tot ik geholpen werd omdat de chirurg die me zou helpen werd weggeroepen voor een spoedgeval. Ik zal daar een half uur gelegen hebben voor hij weer terug kwam. Er werd besloten dat ik in het ziekenhuis moest blijven en dat ik de volgende dag geopereerd zou worden. Ze hebben me de hele dag nuchter gehouden tot ik om half zes te horen kreeg dat de operatie die dag niet meer zou doorgaan. Ik heb toen wel avondeten gekregen. De volgende dag zou ik 'hoogstwaarschijnlijk' geopereerd worden. Dat woord beviel me niet. Ik had liever gehoord dat het absoluut zeker was. Gelukkig ging het inderdaad die dag door. De dag daarop kwam de fysiotherapeut langs. Als ik mijn been negentig graden kon buigen zou ik naar huis mogen. Dit bleek goed te gaan. De fysiotherapeut was aangenaam verrast over mijn snelle herstel. Die donderdag mocht ik naar huis. Ik ben nu dus weer ruim een week thuis. Ik krijg aan alle kanten hulp van vrienden en familie. Toch blijft het wel behelpen. Voor mij blijft het wel een vraag hoe ik zo lelijk kon vallen. Het was werkelijk gevaarlijk glad op dat punt. Als je van de brug afkomt kom je uit op natuursteen. Deze kan akelig glad worden bij regen. Daardoor ben ik onderuit gegaan. Naar mijn idee is het een onverantwoorde, gevaarlijke situatie. Je zou mogen verwachten dat je op een normale Nederlandse herfstdag veilig over een fietsersbrug kan fietsen zonder dat het gevaarlijk glad is. Het valt te hopen dat de gemeente Leiden nog eens goed naar deze situatie wil kijken.

Gisteren heb ik samen met oud-raadsleden een rondleiding gehad in het nieuwe Jeroen Bosch Ziekenhuis (JBZ). Het is bijna te groot om te bevatten, met zijn vier gebouwen en vijf cijferige personeelsaantal. Indrukwekkend was ook de nieuwste state of the art technologie. Een kijkje in de technieklokaal was dan ook fascinerend.

Het mooiste vond ik toch het kunstwerk bij binnenkomst over ‘het leven’. Een beetje geïnspireerd op de bewegende schilderijen in Harry Potter, desalniettemin wel erg mooi.

Een artikel geschreven door onze wethouder Lenie Scholten, treffende analyse van waar we in de gemeente tegenaan lopen! Lezen dus!

Veel mensen met een psychiatrische aandoening komen we tegen in onze dagelijkse praktijk, de maatschappelijke opvang (dak en thuislozen), Centrum voor Jeugd en Gezin, overlast gevende gezinnen in kwetsbare buurten, of in de bijstand.
Veel van deze mensen komen in de problemen omdat hun sociale netwerk van familie en vrienden is afgehaakt, men leeft in een isolement met een moeilijk hanteerbare aandoening. Vaak is er ook geen duidelijke diagnose gesteld omdat men de psychiatrie zolang mogelijk ontwijkt. Daarmee ontbreekt ook een adequate behandelmethode waardoor gedragsproblemen jarenlang voortslepen. Dit zijn met name de mensen die wij tegen komen in onze gemeentelijke voorzieningen.
Met de afname van de intramurale bedden in de GGZ is de groep mensen die zelfstandig woont met een psychiatrische beperking enorm gegroeid. Datzelfde geldt overigens ook voor een geheel andere groep mensen met een verstandelijke beperking.

Dankzij ambulante begeleiding zijn zij in staat om een zo normaal mogelijk zelfstandig leven te leiden. Persoonlijk zie ik dit als een enorme vooruitgang. In plaats van mensen ‘weg te stoppen’ in opvangvoorzieningen, proberen we hen zoveel mogelijk een normaal leven te laten leiden. Dat dat niet altijd tot rozengeur en maneschijn leidt moge ook duidelijk zijn.

Van deze beide groepen zijn velen werkzaam in de sociale werkvoorziening of hebben een uitkering. Beide groepen mensen met een psychische aandoening èn mensen met een verstandelijke beperking worden zwaar getroffen door de bezuinigingsmaatregelen van dit kabinet.

Het gaat namelijk in een stad als Eindhoven om tussen de 3 à 4 duizend mensen die nu verspreid over de stad vooral in buurten met veel sociale woningbouw wonen.

Buurten waar de leefbaarheid soms toch al onder druk staat. Acceptatie en tolerantie vooral voor mensen met een psychische aandoening is toch al moeilijk, zeker als de begeleiding en behandeling onder druk komen te staan en mensen terugvallen in onaangepast gedrag (gordijnen altijd dicht, vervuiling in en om het huis, verwaarloosd uiterlijk, gedragsoverlast e.d.).

En dan slaat een progressieve beweging van normalisering van mensen met een beperking om in een negatieve beweging van intolerantie en spanningen in een wijk tussen bewoners. En dat dreigt te gaan gebeuren als gevolg van het huidige kabinetsbeleid.

Ongeveer 3500 mensen in Eindhoven krijgen begeleiding aan huis, waarmee een zelfstandig leven mogelijk is. Deze nu nog AWBZ gefinancierde individuele begeleiding wordt nu over geheveld naar de gemeente. Prima, ware het niet dat die overheveling gepaard gaat met een forse korting op het budget. Een gemeente als Eindhoven moet al 55 miljoen bezuinigen, structureel, dus ruimte om deze korting extra bij te passen is er niet.

Als mensen nog in behandeling zijn bij GGZ of anderszins, en de meeste hebben een chronische aandoening die slechts beperkt met medicatie beheersbaar is, moeten ze dadelijk een forse eigen bijdrage gaan betalen. En het aantal behandelingen wordt gemiddeld ook minder. Uit landelijk onderzoek blijkt dat mensen met een psychische problematiek in sociaal economisch opzicht een 30% lagere inkomenspositie kennen.  Risico is aanwezig dat mensen de behandeling stop gaan zetten omdat ze het moeilijk kunnen betalen of er niet eens aan beginnen en zorg gaan mijden.

De instellingen worden ook gekort, met alle gevolgen vandien. Er zullen meer wachtlijsten ontstaan. Mensen die acuut en snelle hulp nodig hebben kunnen niet adequaat geholpen worden.

Wij zijn nu alles op alles aan het zetten zijn om kwetsbare burgers zoals deze mensen in hun eigen kracht te zetten en zoveel mogelijk regie over het eigen leven te geven, ondanks alle beperkingen. Economische zelfstandigheid is daar een belangrijke factor in. Via werkervaringsprojecten proberen we hen met tussenstappen geleidelijk op de gewone arbeidsmarkt te krijgen.

En dan worden we geconfronteerd met de nieuwe wet werken naar vermogen. De sociale werkvoorziening wordt een sterfhuisconstructie, specifieke uitkeringen worden afgeschaft en vervangen door de soberder bijstand, mensen moeten zoveel mogelijk aan het werk. Het klinkt zo mooi: iedereen moet werken naar vermogen en zoveel mogelijk in het eigen onderhoud voorzien. Prima, niets mis mee. Deze mensen willen dat ook maar al te graag! Maar als dat niet gepaard gaat met maatregelen die de arbeidsmarkt openbreken voor mensen met een beperking, dan gaat dat niet lukken. Wat hebben we immers geleerd van de maatregelen van de afgelopen jaren/decennia? De WAGW, de WAO, allerlei pogingen de uitstroom uit de WSW te vergroten, de Melkertbanen, en ga maar door. Om deze mensen in een metaalbedrijf, ziekenhuis, achter de kassa bij AH te krijgen, dat lukt nauwelijks vanwege de wurgende eisen die wij aan de arbeidsproductiviteit stellen.

Sommigen lukt het gelukkig wel, gesteund met de juiste behandeling en goede begeleiding. En daar wordt nu dus op bezuinigd. Eigen bijdrage stijgt enorm, daar heb je inkomen voor nodig. Je kunt pas werken als je de juiste behandeling hebt gehad. Maar om de eigen bijdrage daarvoor te kunnen betalen moet je eerste hebben gewerkt. En zo komt men in een onmogelijke spagaat terecht. Een typische catch 22 situatie, waarin iemand twee acties moet verwezenlijken die afhankelijk zijn van elkaar en tegelijkertijd als eerste gerealiseerd moeten zijn.

Het Kabinet bijt zichzelf in de staart. Kwetsbare mensen vallen weer terug naar AF. En de lokale overheid worden de instrumenten uit handen geslagen waarmee zij van kwetsbare burgers krachtige burgers kan maken.

Lenie Scholten

Wethouder zorg en welzijn

Gemeente Eindhoven

Bovenstaande artikel heeft Lenie Scholten geschreven voor het blad Geestelijke Gezondheidszorg

Onlangs ontvingen de raadsfracties een brief waarin een mevrouw uit Bennekom vroeg om een raadsonderzoek over de gang van zaken bij de bouw op het oud ziekenhuis terrein langs de A12 door Opella.

Een raadsonderzoek wordt niet vaak uitgevoerd en het is dan ook een zwaar middel. De laatste keer dat in Ede een dergelijk onderzoek is uitgevoerd, was vier jaar terug bij de Dikkenberg. In het raadsonderzoek zou het handelen van Opella bij de gebiedsontwikkeling langs de A12 en de verwevenheid van de gemeente Ede hierbij, onder de loep moeten worden genomen. Deze verwevenheid zou voor de gemeente volgens de mevrouw, een belemmering kunnen zijn voor een objectieve beoordeling.

Als je je verdiept in het dossier, kun je de vraag enigszins begrijpen. Het lijkt er op alsof de gemeente het belang van Opella boven andere belangen stelt. Alle zienswijzen en bezwaren zijn aan de kant geschoven. Er moest vooral gebouwd kunnen worden. In de loop der tijd is men mevrouw als querulant gaan beschouwen waar “toch niet mee te praten viel”. De bezwaarschriftencommissie en de Rechtbank in Arnhem hebben mevrouw diverse keren in het gelijk gesteld, maar het college heeft zich daar gewoon niet veel van aangetrokken. Een greep uit het dossier: 

• Kapvergunning bomen langs A12 is tweemaal vernietigd door de rechtbank en in de derde procedure was het te laat omdat de bomen al gekapt waren,
• De bewuste bomen zijn in strijd met de Flora en Faunawet in het broedseizoen gekapt,
• Op het terrein zijn rond oude gebouwen diverse bomen zonder vergunning geveld,
• In plaats van te boren, zijn de heipalen voor het geluidsscherm de grond in geslagen, ook op 10 meter afstand van een monumentale boerderij,
• In de civiele procedure om de schade van het heien en andere werkzaamheden te verhalen verschuilen aannemers en gemeente zich achter elkaar,
• Voor de reeds gerealiseerde nieuwbouw ontbreekt een nadrukkelijke goedkeuring door de welstandscommissie.

Jarenlang werd gesproken van een kwalitatief hoogstaande inrichting van de openbare ruimte. De realiteit is dat de bebouwing erg compact is, er weinig aandacht is voor de inrichting van de omgeving, de aanplant op het talud van de A12 als mislukt mag worden beschouwd, de fietsenstallingen in de voortuintjes wat armoedig aan doen en er niet half verdiept kan worden geparkeerd. Dat Opella zich hiermee onttrekt aan bepalingen van het voor hen opgestelde bestemmingsplan negeert het college.

De werkzaamheden aan het in aanbouw zijnde 3e gebouw liggen overigens al een tijd stil. En in het laatste oude gebouw, dat niet voldoet aan de normen van fatsoenlijke huisvesting, zijn toch weer ouderen ondergebracht voor de duur van 3 jaar.

Je zou voor minder het vertrouwen in de overheid opzeggen. Het zou daarom goed zijn als de gemeente Ede alle procedures stop zet en eerst eens echt oplossingsgericht met mevrouw in gesprek gaat. Eventueel met een mediator. Een raadsonderzoek kan daarna altijd nog.

Een van de belangrijkste oorzaken van onvrede en misstanden in onze maatschappij is het bestaan van grote verschillen in inkomen en materiële rijkdom. Heel wat mensen gaan in de fout door meer te willen dan ze kunnen betalen, mede omdat ze zien dat anderen dat ook hebben. De USA zijn een afschrikwekkend voorbeeld gezien de veel grotere verschillen én hogere misdaadcijfers.

Dat de SP ageert tegen grote inkomensverschillen is dan ook heel begrijpelijk. Maar deze weken doen ze dat met het ‘Rode Mannetje’ wel weer heel typisch op zijn SP’s.: “Het Rode Mannetje heeft een buitengewone interesse in graaiende bestuurders. Hij zet ze graag vol in de schijnwerpers. Het Rode Mannetje is kieskeurig. Het doet het voor niets minder dan de boven-Balkenende-norm graaiers.”

Het is een initiatief van de Heerlense SP en dus worden gemakshalve de doelen ook dicht in de buurt gezocht. Eke Zijlstra van het Atrium Ziekenhuis in Heerlen was op 25 augustus het doelwit. Een “onverzettelijke kampioen van het binnenharken van gemeenschapsgeld”. Dat die doelen eigenlijk maar matige voorbeelden zijn van die graaicultuur, wordt op de koop toegenomen. Het drukt gewoon de reiskosten.
Je zou mogen verwachten dat de SP hiervoor landelijk actie zou voeren. Het is tenslotte geen regionaal probleem. En als je landelijk actie voert is het waarschijnlijk effectiever? Vooral Ron Meijer heeft daar als vakbondsman goede ervaringen mee. Maar nu lijkt het erop dat het mee bedoeld is om het wat fletse imago van de grote Heerlense SP wat op te krikken omdat de bestuurders zich nog maar beperkt kunnen profileren.

Het actievoeren op zich is amper op resultaat gericht. Bedoeld om de krant te halen en wat populair reclame te maken voor de SP. Ze gebruiken ‘grappige’ beeldspraak en ‘leuke’ symbolen: het rode mannetje wordt hergebruikt, een rode kruiwagen, een gouden hark en koekjes voor het bloeden. Wat dat betreft zijn kosten noch moeite gespaard. Ze zullen wel erg veel lol gehad hebben bij het bedenken van de woordspelingen en slogans zoals “de verpleegster vult bedden en de manager vult zakken”. Het ludieke spat ervan af, maar wel nogal goedkoop. Ik vind dat de SP beter kan.

Naar aanleiding van een ingezonden brief van de heer Bolhuis in het Dagblad van het Noorden van afgelopen zaterdag 20 augustus, waarin door de briefschrijver naar voren wordt gebracht dat er door GroenLinks gezwabberd wordt ten aanzien van haar standpunt m.b.t. de locatie van het nieuw te bouwen ziekenhuis, heb ik gemeend, als lid van de GroenLinks fractie in de Gemeente Oldambt, daarop het volgende op mijn weblog te moeten gaan verduidelijken:

De fractie van GroenLinks in het Oldambt is van mening dat het ziekenhuis vooraleerst voor de gemeente Oldambt en in het bijzonder voor de stad Winschoten behouden moet blijven. Wij zien daartoe in potentie, voldoende mogelijkheden op de huidige locatie van het ziekenhuis, wellicht in combinatie met het terrein dat aan de overkant van de Stikkerlaan reeds braak ligt dan wel vrij zou kunnen komen. Dit zou tevens de ontwikkeling van de beoogde zorgboulevard aan de Stikkerlaan kunnen gaan versterken. Door in te zetten op behoud van het ziekenhuis in Winschoten wil GroenLinks voorkomen dat een dergelijke belangrijke voorziening voor deze stad verloren gaat, waarmee tevens de functie als centrumstad voor het omliggend plattelandsgebied te zeer dreigt te worden uitgehold. Binnen een gebied waar de krimp om zich heen slaat, moet juist een dergelijke neerwaartse ontwikkeling worden voorkomen. Dat het behoud van het ziekenhuis in Winschoten tevens van belang is voor de aldaar gevestigde middenstand behoeft dan ook, gelet op vorenstaande, geen nader betoog.

De Ommelander Ziekenhuis Groep stelt echter dat de huidige locatie in Winschoten om meerdere redenen niet langer geschikt is als locatie voor een nieuw te bouwen ziekenhuis en wijst, na eerder Zuidbroek, Scheemda West nu als “second best” locatie aan. De GroenLinks fractie is daar op voorhand nog niet van overtuigd maar staat wel open voor een op argumenten te voeren discussie.

Die discussie zal gebruikelijker wijze in de gemeenteraad plaats gaan vinden, waarna besluitvorming volgt op basis van weging van de argumenten. De uitkomst daarvan staat van tevoren niet vast en kan dus in voorkomende gevallen ook anders gaan uitpakken dan waar vooraf op werd ingezet. Dat kan op een afstandje wat lijken op gezwabber, maar getuigd feitelijk van een goed ontwikkeld gevoel voor politiek realisme!

Geachte leden van de Vaste Kamercommissie voor VWS,

De jongeren van de cliëntenraad van GGZ Kinderen en Jeugd Rivierduinen vraagt u de voorgestelde bezuinigingen in de GGZ niet op de voorgestelde manier door te laten gaan.

Wij zijn 6 jongeren, allemaal cliënt of recentelijk geweest in de Jeugd GGZ. Wij vertegenwoordigen zo’n 3000 cliënten in onze instelling waar voornamelijk ambulante zorg geleverd wordt. Wij weten dus als geen ander hoe het is om GGZ nodig te hebben. Om ons leven op de rails te houden en krijgen. Om zoveel als mogelijk mee te kunnen doen als ieder ander. Naar school gaan, vrienden maken, onszelf ontwikkelen, leren omgaan met onze psychische problemen. 

Wij zijn erg geschrokken van de plannen van minister Schippers.  De plannen getuigen van weinig inzicht en oog voor de context van jonge mensen met psychische problemen.

Jonge cliënten staan aan het begin van hun leven. En hebben vaak al veel meegemaakt.  Als deskundige hulp niet meer voor iedereen toegankelijk is voorzien wij grote problemen. Juist bij veel psychische problemen is het noodzakelijk om in een zo vroeg mogelijk stadium de juiste hulp te krijgen. Om ergere problemen en blijvende schade te voorkomen.  Denk bijvoorbeeld aan schizofrenie; elke psychose heeft blijvende hersenschade tot gevolg. Denk aan een depressie, dat wil je niemand onnodig een dag langer aandoen. Denk aan slachtoffers van kindermishandeling die hierdoor beschadigd zijn. Denk aan jonge mensen met ouders die zelf psychische problemen hebben, wat voor kinderen niet meevalt om daarin gezond op te groeien. En zo kunnen we nog wel even doorgaan.

De GGZ is jarenlang bezig geweest om o.a. middels preventie mensen zoveel mogelijk in een vroegtijdig stadium te helpen. GGZ problemen worden uit de taboesfeer gehaald, mensen leren dat het niet hun eigen schuld is. En durven gelukkig steeds vaker hulp te zoeken. De voorgestelde maatregelen maken kapot wat met veel moeite is opgebouwd en nog steeds erg kwetsbaar is.

Veel mensen met psychische problemen hebben weinig geld, vaak als gevolg van hun psychische problemen. We zijn bang dat deze mensen uitgesloten zullen worden van zorg. Dat kan en mag niet gebeuren!

Wij vinden dat heel onverstandig en harteloos bovendien. Je kunt mensen niet uitsluiten van zorg. Kinderen hebben vaak geen invloed op de gezinsinkomsten – en uitgaven. Als je ouders het niet kunnen betalen dan heb jij in de toekomst geen zorg meer. Dat kan toch niet! Wij worden daar heel verdrietig en boos van.

Als je 18 bent moet je de eigen bijdragen zelf gaan betalen, maar waarvan? De meeste jongeren hebben zowiezo weinig geld. Jongeren met problemen hebben vaak als gevolg van hun problemen nog minder te besteden. Als gevolg van psychische problemen hebben zij vaak een opleiding onder hun niveau gedaan, als ze al een opleiding af hebben kunnen ronden. Niet elke jongere met psychische problemen is in staat om een bijbaan te hebben.  Geen van onze cliëntenraadsleden zou zelf in staat zijn om de bijdragen zoals voorgesteld te betalen. Ook voor onze ouders zou het niet altijd mogelijk zijn om dit te betalen.  Veel mensen met psychische problemen houden het financiële hoofd maar net boven water.  Als de minister naar de inkomens had gekeken van de mensen die gebruik maken van GGZ had zij dit kunnen weten…

Het aantal keren dat je van een psycholoog gebruik kunt maken zeer beperken vinden wij ook heel onverstandig. Hoeveel zittingen je nodig hebt hangt helemaal af van je persoonlijke situatie, dat is niet in een standaardpakket te stoppen. GGZ problemen vragen tijd, geduld, oog voor je context en aandacht. Geen haastwerk, tijdsdruk en standaardisering. Worden jonge mensen in de toekomst dan halverwege hun traject weggestuurd? In het ziekenhuis word je toch ook niet halverwege een operatie naar huis gestuurd?!

We zijn bang dat de minister E-health ziet als vervanging van werkelijk menselijk contact. Vanachter een computer kun je niet zien hoe het werkelijk met iemand gaat. Waardoor belangrijke signalen gemist kunnen worden. Met alle mogelijke gevolgen van dien. Bovendien is juist het menselijk contact met de behandelaar een belangrijk onderdeel van de behandeling.  Uit onderzoek blijkt dat de behandelrelatie een hele belangrijke succesfactor is in het slagen van je behandeling. De GGZ is geen fabriek, maar daar werken mensen. En daar worden mensen behandeld. Dat willen we graag zo houden!

Als je wil bezuinigen zou je juist moeten inzetten op meer, sneller, passender en kwalitatief betere zorg. En de drempel om in zorg te komen nog verder moeten verlagen. Zodat mensen in een zo vroeg mogelijk stadium van de ontwikkeling van hun problemen in staat worden gesteld om de draad van hun eigen leven weer zelf op te pakken. 

Niet alleen in de zorg zou aandacht moeten zijn voor psychische problemen. Het is van groot belang dat kennis van GGZ ook gebruikt wordt in bijvoorbeeld het onderwijs. Zodat problemen inderdaad vroegtijdig gesignaleerd kunnen worden.  En de problemen niet onnodig uit de hand hoeven te lopen, onnodig menselijk leed en hoge kosten ons bespaard zullen blijven. 

De plannen van de minister zijn volgens ons dan ook het tegenovergestelde van bezuinigingen.  Het ontbreekt de plannen aan visie, context en kennis van de Jeugd GGZ. Wij gaan graag met u in gesprek!

Met vriendelijke groet,

Cliëntenraad GGZ Kinderen en Jeugd Rivierduinen